II SAB/Ke 70/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Armański po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego p o s t a n a w i a : I. odrzucić skargę; II. zwrócić z urzędu S. K. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną jako wpis sądowy od skargi. W dniu 2 kwietnia 2026 r. S. K., działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej zwanej "p.p.s.a." w zw. z art. 383 § 2 i § 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego, stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnej Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego - A. K., formułując zarzuty: 1. naruszenia art. 383 § 6 Kodeksu wyborczego poprzez zaniechanie wydania zarządzenia zastępczego w ustawowym terminie, pomimo ziszczenia się ustawowych przesłanek i posiadania przez organ nadzoru pełnej wiedzy o naruszeniu przez radną zakazu z art. 25b ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (dalej u.s.w.); 2. błędnej wykładni art. 25b ust. 1 u.s.w., polegającej na wadliwym przyjęciu, że brak wpisu podmiotu (Regionalnej Organizacji Turystycznej - ROT) do rejestru przedsiębiorców zdejmuje z radnej zakaz zarządzania takim podmiotem, co stoi w rażącej sprzeczności z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"); 3. naruszenia art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 91 ust. 5 u.s.w. poprzez zaniechanie rzetelnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oparcie rozstrzygnięcia nadzorczego na powierzchownej analizie statusu prawnego ROT, z pominięciem aspektu faktycznego wykorzystywania mienia województwa; 4. naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 K.p.a.) poprzez manipulację datami w korespondencji z MSWiA (wskazanie daty wpływu ponaglenia na 11 lutego 2026 r., podczas gdy nadano je 9 lutego 2026 r.), co miało na celu bezzasadne wykazanie przedwczesności środka zaskarżenia; 5. naruszenie art. 35 § 1 i 3 K.p.a. poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. W uzasadnieniu skarżący wskazał na swój bezpośredni i zindywidualizowany interes prawny w niniejszej sprawie, powołując się na przedstawione w załączeniu oficjalne wyniki wyborów – z których wynika, że uzyskał kolejną (po A. K.) największą liczbę głosów na liście wyborczej. W konsekwencji, stwierdzenie wygaśnięcia mandatu tej radnej obliguje organ do obsadzenia mandatu przez skarżącego, a bezczynność Wojewody w tym zakresie bezpośrednio blokuje stronie realizację jej biernego prawa wyborczego. Skarżący zwrócił uwagę, że proces inicjowania działań nadzorczych w przedmiotowej sprawie rozpoczął się 8 miesięcy wcześniej, kiedy 15 lipca 2025 r. złożył pierwsze pismo do Wojewody Świętokrzyskiego. Wobec braku jakiekolwiek reakcji i informacji o podjętych czynnościach, po kilku miesiącach oczekiwania, skarżący 30 grudnia 2025 r. złożył ponowny wniosek o podjęcie działań nadzorczych, a następnie – 9 lutego 2026 r. – ponaglenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego. Zdaniem strony, postępowanie organu - przejawiające się w 40 - dniowym milczeniu oraz późniejszych "unikach" procesowych, dotyczących dat - w sposób istotny narusza autorytet administracji publicznej i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do państwa. Wojewoda oraz ww. Minister błędnie próbują kwalifikować wystąpienia skarżącego jako "skargi powszechne" w trybie Działu VIII K.p.a. Tymczasem w przedmiotowej sprawie – dotyczącej wygaszenia mandatu radnego – organ nadzorczy ma ustawowy obowiązek podjęcia niezwłocznych działań. W tym zakresie strona powołała się na uchwałę NSA z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, zgodnie z którą bezskuteczny upływ terminu wydania zarządzenia zastępczego stanowi klasyczną postać bezczynności, która podlega kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1. zobowiązanie Wojewody Świętokrzyskiego do wydania zarządzenia zastępczego w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W dniu 13 marca 2026 r. skarżący uiścił 100 zł tytułem wpisu sądowego od skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o jej odrzucenie (ewentualnie oddalenie), podkreślając że zgodnie z powołanym orzecznictwem bezczynność organu w zakresie braku wydania zarządzenia zastępczego nie stanowi podstawy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zainicjowania postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w K.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a.). W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym enumeracją z art. 3 p.p.s.a., a także kontrola innych kwestii rozpoznawanych w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów p.p.s.a., jak wymienione w art. 4 p.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencję, a także przekazanych z mocy ustaw odrębnych. Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w cytowanych przepisach. W przypadku skargi na bezczynność organu przedmiotem kontroli sądowej nie jest określony akt lub czynność organu, lecz brak ich podjęcia w określonej formie oraz w określonym terminie. W konsekwencji zarzut bezczynności powinien pojawić się wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania np. decyzji lub innego aktu administracyjnego albo podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Dla uznania bezczynności prowadzenia postępowania przez organ konieczne jest więc ustalenie, że organ administracyjny był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do prowadzenia postępowania administracyjnego w celu wydania decyzji, aktu lub podjęcia czynności i mimo to nie podejmuje w terminie działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi lub odmawia ich podjęcia. Zaskarżenie bezczynności jest natomiast dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień, aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. W razie stwierdzenia, że brak jest podstaw do realizacji żądania w jednej z form działania organów administracji określonych w 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. i podlegających kontroli sądów administracyjnych, skarga na bezczynność jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. W niniejszej sprawie skarżący upatruje bezczynności Wojewody Świętokrzyskiego w braku wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnej Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego - A. K. na podstawie art. 383 § 2 i § 6 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (Dz. U. z 2025 r. poz. 365 t.j.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem w przypadku niezrzeczenia się funkcji lub niezaprzestania prowadzenia działalności przez radnego w terminie, o którym mowa w § 5, rada stwierdza wygaśnięcie mandatu radnego, w drodze uchwały, w ciągu miesiąca od upływu tego terminu. Z kolei, jak stanowi art. 86a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 581 t.j.), zwanej dalej "u.s.w.": - jeżeli właściwy organ województwa, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów art. 383 § 2 i 6 ustawy, o której mowa w art. 33 ust. 7, oraz art. 5 ust. 2, 3 i 5 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, w zakresie dotyczącym odpowiednio wygaśnięcia mandatu radnego, odwołania ze stanowiska albo rozwiązania umowy o pracę z członkiem zarządu województwa, sekretarzem województwa, skarbnikiem województwa, kierownikiem wojewódzkiej samorządowej jednostki organizacyjnej i osobą zarządzającą lub członkiem organu zarządzającego wojewódzką osobą prawną, nie podejmuje uchwały, nie odwołuje ze stanowiska albo nie rozwiązuje umowy o pracę, wojewoda wzywa organ województwa do podjęcia uchwały w terminie 30 dni (ust. 1); - w razie bezskutecznego upływu terminu określonego w ust. 1, wojewoda, po powiadomieniu ministra właściwego do spraw administracji publicznej, wydaje zarządzenie zastępcze (ust. 2); Zestawiając cyt. regulacje z powołanym na wstępie art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. nie budzi wątpliwości Sądu, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego, stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego, nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, wyznaczonej tym przepisem – co trafnie zauważono w odpowiedzi na skargę. Z przytoczonych wcześniej rozważań prawnych wynika, że skarga na bezczynność organu jest pochodną skargi na określone prawne formy działania organów administracji publicznej i przysługuje tylko w tych sprawach, w których wydawane są decyzje, postanowienia oraz akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 4 i pkt 9 p.p.s.a. Tymczasem zarządzenie zastępcze, uregulowane w cyt. wyżej art. 86a ust. 2 u.s.w., jest szczególnym aktem nadzoru podlegającym zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 86 u.s.w. Mianowicie, zgodnie z treścią tego artykułu: "1. Rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące województwa, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 80a, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia. 2. Do złożenia skargi jest uprawnione województwo. Podstawą wniesienia skargi jest uchwała sejmiku województwa. 2a.Do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego, dotyczące uchwały sejmiku województwa, doręczone po upływie kadencji sejmiku, uprawniony jest sejmik województwa następnej kadencji w terminie 30 dni od dnia wyboru przewodniczącego sejmiku. 3. Do złożenia skargi uprawnione jest województwo, którego interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała organu, który podjął uchwałę lub którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze". Ponadto, zgodnie z art. 86a ust. 3 u.s.w. przepis art. 86 stosuje się odpowiednio, z tym że uprawniona do złożenia skargi jest również osoba, której interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy zarządzenie zastępcze. W świetle cyt. regulacji, jedynie wojewoda jako organ nadzoru może zdecydować o wydaniu zarządzenia zastępczego, które następnie podlegać będzie kontroli sądowoadministracyjnej na podstawie art. 3 § 2 pkt 7 p.p.s.a. W orzecznictwie zgodnie podnosi się, że zarządzenie zastępcze nie jest jednak żadnym z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. – wobec czego bezczynność organu polegająca na niewydaniu takiego zarządzenia nie stanowi bezczynności organu, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. Zaakcentować również trzeba, że postępowanie w sprawie wydania zarządzenia zastępczego na podstawie art. 86a ust. 2 u.s.w. nie jest postępowaniem administracyjnym, a kontroli sądowej z powodu niezgodności z prawem podlegają tylko rozstrzygnięcia organu nadzoru. Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określony w omawianym przepisie p.p.s.a. sprowadza się bowiem do kontrolowania rozstrzygnięć organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej – nie zaś na wymuszaniu przez sąd wydawania określonych rozstrzygnięć (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 22/14; postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 583/16). Nie istnieje bowiem żaden przepis prawa, który uprawniałby podmiot do żądania wydania zarządzenia zastępczego i jednocześnie rodziłby po stronie wojewody obowiązek przeprowadzenia w tym przedmiocie postępowania zakończonego takim zarządzeniem (por. też postanowienie WSA w Kielcach z 30 listopada 2011 r., sygn. II SAB/Ke 33/11, postanowienie WSA w Krakowie z 16 września 2025 r., sygn. III SAB/Kr 53/25). Kwestia należytego wywiązania się przez wojewodę z ciążących na nim obowiązków może być natomiast przedmiotem skargi, o której mowa w dziale VIII K.p.a., kierowanej do organu wyższego stopnia (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 18 stycznia 2016 r. o sygn. akt II SAB/Rz 106/15). W tym kontekście nie budzi wątpliwości, że przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być jedynie akt nadzoru nad działalnością organu jednostki samorządu terytorialnego – nie zaś zaniechanie przez organ podjęcia takiego rozstrzygnięcia. Natomiast brak reakcji organu nadzoru na pisma zawierające żądanie podjęcia działań w trybie nadzoru nie stanowi bezczynności organu, uzasadniającej dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie WSA w Warszawie z 18 września 2014 r., sygn. akt II SAB/Wa 560/14 i powołane tam orzecznictwo). Gdyby na gruncie przepisów p.p.s.a. przyjąć właściwość sądu administracyjnego do nakazania organowi wydania zarządzenia zastępczego z art. 86a ust. 2 u.s.w., oznaczałoby to wówczas możliwość nakazania wojewodzie wydania rozstrzygnięcia o określonej z góry treści. To zaś jest niemożliwe, ponieważ w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że zobowiązanie organu przez sąd administracyjny na mocy przepisu art. 149 p.p.s.a. do wydania rozstrzygnięcia w żadnym wypadku nie może obejmować jego treści, bo należy do organu i sąd nie może go w tym zastępować (por. wyrok NSA z 4 października 2005 r., sygn. akt II GSK 134/05). Innymi słowy, wyrok uwzględniający skargę na bezczynność nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2016, s. 652 i powołane tam orzecznictwo). Przyjęcie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego w omawianej sprawie byłoby równoznaczne z obejściem tej zasady (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wielopolskim z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 38/16). Jednocześnie Sąd w pełni podziela wyrażone w ostatnim z przywołanych postanowień stanowisko co do tego, że również regulacje szczególne nie pozwalają na uznanie kognicji sądu administracyjnego w sprawie skargi na bezczynność wojewody w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego, w tym przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2025r. poz. 428 t.j.), przewidujące skargę na bezczynność wojewody. Stosownie bowiem do art. 64 tej ustawy przepis art. 63 stosuje się odpowiednio, gdy wojewoda lub organy niezespolonej administracji rządowej nie wykonują czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne naruszają prawa osób trzecich (ust. 1). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego (ust. 2). Z kolei art. 63 ust. 1 omawianej ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym przez wojewodę lub organ niezespolonej administracji rządowej, w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego. Przywołane przepisy przewidują zaskarżalność bezczynności wojewody w zakresie m.in. niewykonywania "czynności nakazanych prawem", zaś przedmiot orzekania przez sąd administracyjny określony został jako nakazanie wykonania przez organ nadzoru niezbędnych czynności na rzecz skarżącego. Odnośnie do niewykonywania "czynności nakazanych prawem" NSA szczegółowo argumentował w wyroku z 31 sierpnia 2016 r. o sygn. akt II OSK 2009/16, że oznacza to "obowiązek ujawnienia unormowania, z którego wynika obowiązek odpowiedniego zachowania organu nadzoru, przy uwzględnieniu istoty i ustrojowego znaczenia kompetencji wojewody umożliwiających ingerencję w chronioną prawem samodzielność samorządu terytorialnego. Sposób wykonywania przez wojewodę nadzoru wyrażany jest bowiem jako uprawnienie do stosowania środków nadzoru w sytuacjach określonych przez przepisy prawa. W przypadku aktu nadzoru wojewody w formie zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego brak jest przepisu formułującego obowiązek wydania takiego aktu. Wydanie w tym przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego poprzedza analiza okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, która jedynie w wyniku uznania, że zachodzą przesłanki do wygaszenia mandatu, w sytuacji braku podjęcia przez radę uchwały w tym przedmiocie, daje podstawę do wydania zarządzenia zastępczego. Nie oznacza to zatem, że istnieje prawny obowiązek zakończenia postępowania prowadzonego przez wojewodę wydaniem aktu nadzoru zastępującego w tym przedmiocie uchwałę organu stanowiącego". W konsekwencji, nie można uznać, że wydanie zarządzenia zastępczego należy do "czynności nakazanych prawem", o których mowa w art. 64 ust. 1 ww. ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. w odniesieniu do których dopuszczalna jest skarga na bezczynność. Końcowo, wskazać trzeba, że w zakresie dopuszczalności skargi nie mogła odnieść skutku podnoszona przez stronę argumentacja i powołane orzecznictwo – które zasadniczo dotyczyło kwestii merytorycznych w zakresie tzw. zakazów antykorupcyjnych znajdujących, zdaniem skarżącego, zastosowanie do wskazanej radnej. Co się zaś tyczy powołanej w skardze uchwały z 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, to NSA nie odnosi się ona do istotnej w niniejszej sprawie dopuszczalności skargi bezczynności Wojewody Świętokrzyskiego w przedmiocie wydania zarządzenia zastępczego stwierdzającego wygaśnięcie mandatu radnego. Mianowicie, w treści tej uchwały, w odpowiedzi na pytanie prawne, wskazano, że cyt. "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Z kolei w uzasadnieniu podjętej uchwały NSA wyjaśnił, że przedstawione rozważania dotyczą rozstrzygnięcia zasadniczej i objętej pytaniem prawnym kwestii dopuszczalności merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność i rozstrzygnięcia na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sytuacji wniesienia jej po zakończeniu postępowania i wydaniu decyzji ostatecznej. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała odrzuceniu – o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w pkt I postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W przedmiocie zwrotu uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu sądowego orzeczono jak w pkt II postanowienia – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.