I SA/Kr 1066/12

Sygn. akt I SA/Kr 1066/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 listopada 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.), Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2012 r., sprawy ze skargi "P" Sp. z o.o. w K., na bezczynność organu po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3.02.2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1118/08, , , - skargę oddala - Na wniosek wierzyciela - Wójta Gminy W. - na podstawie wystawionych przez niego tytułów wykonawczych obejmujących należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2005, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne wobec "P" sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej "strona skarżąca"), dokonał zajęć rachunków bankowych Spółki i wyegzekwował całość kwoty dochodzonej postępowaniem egzekucyjnym. Strona skarżąca w stosunku do wszczętego postępowania egzekucyjnego wniosła zarzuty, w tym zarzut jego prowadzenia przez organ egzekucyjny niewłaściwy miejscowo. Zgłoszone zarzuty dotyczyły także niespełnienia przez wystawione tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.; dalej "u.p.e.a.") oraz niedopuszczalności egzekucji. Postanowieniem z dnia 23 października 2006 r. Wójt Gminy W. zajmując stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów, uznał je za nieuzasadnione. W wyniku złożonego zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 28 grudnia 2007 r., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Na powyższe rozstrzygnięcie strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę. Postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2008 r., mając na uwadze ww. stanowisko wierzyciela, Naczelnik Urzędu Skarbowego. odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia Spółki, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 19 maja 2008 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Również na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z dnia 24 września 2008 r., sygn. akt III SA/Wa 741/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 28 grudnia 2007 r. oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 23 października 2006 r. w przedmiocie uznania zarzutów na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1118/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że Spółka jest podmiotem, o którym mowa w art. 5 ust. 9b ustawy z dnia 21 czerwca 1996 r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2004 r. nr 121, poz. 1267 ze zm.). Z tych przyczyn w zakresie prowadzenia egzekucji należności pieniężnej z prawa majątkowego wyłączona jest w stosunku do strony skarżącej właściwość miejscowa Naczelnika Urzędu Skarbowego. Właściwym miejscowo do prowadzenia przedmiotowej egzekucji jest natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego. W ocenie Sądu organy obu instancji rażąco naruszyły art. 22 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 5 ust. 9 i ust. 9a ustawy o urzędach i izbach skarbowych oraz § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 listopada 2003 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib naczelników urzędów skarbowych i dyrektorów izb skarbowych (Dz.U. nr 209, poz. 2027 ze zm.), co doprowadziło do podjęcia wadliwych rozstrzygnięć w sprawie. W związku z tym Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ egzekucyjny powinien uznać analizowany zarzut skarżącej Spółki za uzasadniony i umorzyć postępowanie egzekucyjne, zgodnie z dyspozycją art. 34§4 w zw. z art. 33 pkt 9 u.p.e.a. W ocenie Sądu ww. organ powinien także niezwłocznie przekazać sprawę właściwemu organowi egzekucyjnemu, tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego. Ponownie rozpoznając sprawę postanowieniem z 21 maja 2009 r. Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 34§4 w związku z art. 33 pkt 9 u.p.e.a. oraz ww. wyrokiem WSA w Krakowie, uznał zarzuty za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Wójta Gminy W. Wierzyciel nie zgadzając się z treścią tego rozstrzygnięcia wniósł na nie zażalenie. Postanowieniem z 25 czerwca 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił postanowienie z 21 maja 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując na konieczność uzyskania, przed wydaniem stosownego postanowienia, stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2009 r. Wójt Gminy W. w swoim stanowisku jako wierzyciel ponownie uznał zarzuty strony skarżącej za nieuzasadnione. Samorządowego Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 23 sierpnia 2011 r. uchyliło ww. postanowienie i orzekło co do istoty sprawy poprzez uznanie zarzutu błędu co do prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny za uzasadniony. W związku z tym postanowieniem z 12 września 2011 r. Naczelnik II Urzędu Skarbowego uznał zarzuty za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki. Z akt sprawy wynika, że po wydaniu orzeczenia przez WSA w Krakowie Spółka "P" pismem z 12 maja 2009 r. wezwała Naczelnik II Urzędu Skarbowego do niezwłocznego przekazania kwoty pobranych podatków od nieruchomości oraz nienależnie pobranych kosztów egzekucyjnych wraz z odsetkami. Pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. natomiast Spółka wezwała ww. Naczelnika do wykonania prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z 3 lutego 2009 r., w którym wskazano, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać podjęte na nowo przez właściwy urząd skarbowy. Jednocześnie wezwano do zwrotu pobranych kwot z tytułu podatku od nieruchomości w wysokości 1 454 593,77 zł. Decyzją z 10 stycznia 2012 r. Naczelnik II Urzędu Skarbowego umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie dotyczące wykonania ww. wyroku uznając, że został on wykonany w zakresie w nim określonym. Po rozpatrzeniu odwołania od tego rozstrzygnięcia, postanowieniem z 13 kwietnia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej uchylił je i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, że koniecznym jest zbadania przez organ I instancji, czy rozstrzygnięcie formalne w powyższej sprawie winno nastąpić w formie postanowienia czy też w formie pisemnej odpowiedzi. Zauważył również, że art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", nie daje organowi egzekucyjnemu prawa do wydawania rozstrzygnięć formalnych w przedmiocie wniosku w sprawie wykonania wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę Naczelnik II Urzędu Skarbowego, pismem z 26 kwietnia 2012 r. odpowiedział na wezwanie Spółki do wykonania wyroku WSA w Krakowie. Zwrócił w szczególności uwagę, że postanowieniem z 12 września 2011 r. uznał zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne, natomiast wcześniej w dniu 26 maja 2009 r. zwrócił na rachunek bankowy wskazany przez stronę, koszty egzekucyjne w wysokości 82 228,40 zł oraz należne od tej kwoty odsetki ustawowe w kwocie 25 810,71 zł. Odnosząc się do treści wyroku w zakresie przekazania sprawy właściwemu organowi egzekucyjnemu zauważył, że nie było to zalecenie do wykonania, a jedynie opinia Sądu. Ma to związek z faktem, że ewentualne przekazanie sprawy do Naczelnika Urzędu Skarbowego jest uzależnione od etapu prowadzonego postępowania. Sprawa nie została przekazana z uwagi na brak podstaw do kontynuowania postępowania egzekucyjnego w związku z jego umorzeniem. Naczelnik II Urzędu Skarbowego podał także, że zaległości objęte tytułami wykonawczymi zostały w całości wyegzekwowane. Kapitał, odsetki i koszty upomnienia zostały przekazane na konto wierzyciela. Zawiadomieniem z 10 stycznia 2012 r. Naczelnik II Urzędu Skarbowego poinformował Spółkę, że w kwestii zwrotu pobranych ww. kwot organem właściwym jest Wójt Gminy W. Organ uznał także, że bez znaczenia dla sprawy jest w związku z tym postanowienie WSA w Krakowie z 15 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Kr 1599/11, o odrzuceniu skargi w sprawie o wymierzenie grzywny Wójtowi Gminy W. W postanowieniu tym Sąd stwierdził jedynie, że Wójt jest organem niewłaściwym w sprawie z art. 154§1 p.p.s.a., co skutkowało niespełnieniem przesłanek do skutecznego wniesienia skargi. Sąd nie badał natomiast kwestii zwrotu pobranych należności, w szczególności wezwania skierowanego przez Spółkę do wierzyciela o przekazanie pobranych kwot podatku. W orzeczeniu wskazano Dyrektora Izby Skarbowej oraz Naczelnika II Urzędu Skarbowego jako organy właściwe, ale w zakresie wykonania wyroku i ewentualnego zastosowania art. 154§1 p.p.s.a. Naczelnik zauważył także, że w żadnej części wyroku WSA w Krakowie nie znalazło się stwierdzenie dotyczące obowiązku zwrotu pobranych kwot, w tym zwrotu przez naczelnika kwoty pobranych podatków. Organ podkreślił również, że działając wyłącznie jako organ egzekucyjny nie jest ani zobowiązany ani uprawniony do orzekania o zwrocie od wierzyciela przekazanych mu przymusowo ściągniętych należności. W dniu 13 czerwca 2012 r. do Naczelnika II Urzędu Skarbowego wpłynęła skarga P. Sp. z o.o. w K. na bezczynność organu po prawomocnym wyroku sądu wraz z wnioskiem o wymierzenie ww. organowi grzywny w wysokości 30.000 zł z powodu niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1118/08. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że równolegle do postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie toczyło się postępowanie w sprawie zarzutów dotyczących tego samego postępowania egzekucyjnego, którego przedmiotem była skarga zakończona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 września 2008 r. (sygn. akt III SA/Wa 741/08), którym uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 23 października 2006r. Strona skarżąca podkreśliła, że powyższe rozstrzygnięcia obydwu Sądów nie zostały przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego nigdy wykonane. Według wskazówek WSA w Krakowie postępowanie egzekucyjne powinno zostać podjęte na nowo przez właściwy urząd skarbowy. Kwota należna do zwrotu to 1 454 593,77 zł. Strona powołała się na pismo ("zawiadomienie") Naczelnika II Urzędu Skarbowego z 10 stycznia 2012 r., z treści którego wynika, że w kwestii zwrotu pobranego podatku od nieruchomości organem właściwym jest wierzyciel – Wójt Gminy W. Powołała się także na prawomocne postanowienie WSA w Krakowie z 15 listopada 2011 r., w którym Sąd orzekł, że Wójt nie jest organem upoważnionym do zwrotu podatku od nieruchomości, jak pierwotnie uważała skarżąca Spółka, lecz jest tylko beneficjentem podatku od nieruchomości, a organem władnym do zwrotu jest "zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, jak również Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego" (cytat z uzasadnienia postanowienia). Strona nadmieniła także, że wcześniej Naczelnik II Urzędu Skarbowego uznał w całości rozstrzygnięcia Sądów, co potwierdza min. jego pismo z dnia 26 maj 2009 r. czy postanowienie Izby Skarbowej z dnia 25 czerwca 2009 r. Spółka podała także, że w końcowej części uzasadnienia postanowienia z 23 sierpnia 2011 r. SKO stwierdziło, że dokonane przez wierzyciela czynności egzekucyjne nie były skuteczne. W związku z tym strona zarzuciła Naczelnikowi naruszenie art. 170 p.p.s.a. dotyczącego zakresu związania wyrokami sądów administracyjnych. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 7, art. 8 i art. 9 k.p.a. Spółka podała natomiast, że Naczelnik II Urzędu Skarbowego rażąco ignoruje prawomocne orzeczenie WSA w Krakowie i swoim stanowiskiem łamie ogólne zasady postępowania administracyjnego. Naczelnik II Urzędu Skarbowego wniósł o oddalenie skargi z racji jej bezzasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby po wyroku WSA w Krakowie z 3 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1118/08, stwierdzającym nieważność wydanych w sprawie rozstrzygnięć organów obu instancji, Naczelnik II Urzędu Skarbowego pozostawał w bezczynności. Skarga, która zainicjowała niniejsze postępowanie została wniesiona w trybie art. 154§1 p.p.s.a. Należy zatem przypomnieć, że zgodnie z tym przepisem w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wszczęcie postępowania sądowego o zastosowanie środków określonych we wskazanym przepisie ma na celu ukaranie organu za niewykonanie wyroków sądowych oraz jego dyscyplinowanie (B. Dauter, Komentarz do art. 154 p.p.s.a., źródło – Lex). Sąd zaznacza, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w trybie art. 154§1 p.p.s.a., po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu, sąd nie ocenia, czy wydany po ponownym rozpoznaniu sprawy akt uwzględnia ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku sądu, a więc nie bada sprawy merytorycznie. Sąd ogranicza się zatem do zbadania czy nowe rozstrzygnięcie zostało faktycznie wydane. Kwestie natomiast prawidłowości tego rozstrzygnięcia, zastosowania się przez organ do wskazań sądu zawartych w wyroku podlegają kontroli najpierw w toku postępowania przed organem wyższej instancji, jeżeli strona zaskarży rozstrzygnięcie organu I instancji, a następnie kontroli sądu administracyjnego w ramach badania legalności wydanych w ponownym postępowaniu aktów, w przypadku wniesienia skargi do sądu (por. wyrok NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2676/11, Lex nr 1219127). Sąd zaznacza, że z treści art. 154§1 p.p.s.a. wynika, że warunkiem jego zastosowania w rozpatrywanej sprawie jest po pierwsze bezczynność organu po wyroku stwierdzającym nieważność zaskarżonego aktu oraz po drugie wezwanie przez stronę skarżącą właściwego organu do wykonania wyroku. Przez niewykonanie wyroku należy natomiast rozumieć pozostawanie organu w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z dnia 30 maja 2001 r., sygn. akt II SA 2015/00, LEX nr 57180). Z bezczynnością organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności mamy do czynienia w sytuacji, gdy będący adresatem rozstrzygnięcia sądowego właściwy w sprawie organ administracji publicznej nie wykonuje orzeczenia sądowego, które to orzeczenie dotyczyło aktu administracyjnego tegoż organu. W rozpoznanej sprawie w skardze na bezczynność organu Spółka podnosi zarzut niewykonania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 lutego 2009 r., którym stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że wobec skarżącej Spółki prowadzone było postępowania egzekucyjne wszczęte tytułami wykonawczymi wystawionymi przez wierzyciela – Wójta Gminy W. Tytuły wykonawcze zostały przekazane Naczelnikowi Drugiego Urzędu Skarbowego, który wszczął egzekucję i przekazał wyegzekwowane zaległości z tytułu podatku od nieruchomości na konto wierzyciela. Spółka na prowadzone postępowanie egzekucyjne wniosła zarzuty. Postępowanie to zostało zgodnie z przepisami u.p.e.a. podzielone na część w przedmiocie wypowiedzi wierzyciela oraz postępowanie w kwestii oceny zarzutów przez organ egzekucyjny. Po wyczerpaniu środków zaskarżenia Spółka wniosła skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczące stanowiska wierzyciela oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy postanowienie organu prowadzącego egzekucję, tj. Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w kwestii zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 24 września 2009 r. uchylił rozstrzygnięcie SKO, uznając za zasadny zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Konsekwencją powyższego stanowiska Sądu warszawskiego był wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 lutego 2009 r. stwierdzający nieważność postanowień organów egzekucyjnych z uwagi na rażące naruszenie przepisów o właściwości organu egzekucyjnego. Sąd ten podał, że organem właściwym do prowadzenia egzekucji wobec Spółki "P" był Naczelnik Małopolskiego Urzędu Skarbowego. W związku z tym Sąd zobligował organ egzekucyjny do uznania zasadności zarzutu strony skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji i umorzenia postępowania egzekucyjnego zgodnie z dyspozycją art. 34§4 w zw. z art. 33 pkt 9 u.p.e.a. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd rozpoznający skargę na bezczynność organu po ww. wyroku WSA w Krakowie stwierdza, że wyrok ten został wykonany, gdyż ostatecznym postanowieniem z 12 września 2011 r. Naczelnik II Urzędu Skarbowego uznał zarzut dotyczący prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ za uzasadniony i zakończył postępowanie egzekucyjne umarzając je. Rozstrzygnięcie to nie było przez skarżącą Spółkę kwestionowane. Przedstawiona w części wstępnej niniejszego uzasadnienia chronologia czynności podejmowanych w sprawie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne po ww. wyroku pokazuje, że organ kontynuował postępowanie mając na celu zakończenie go w sposób prawem przewidziany i zgodnie ze wskazaniem zawartym w wyroku WSA w Krakowie. Sąd zauważa, że analiza stanowiska Spółki prowadzi do wniosku, że odczytuje ona przedmiotowy wyrok w ten sposób, że na jego podstawie powinna zostać jej zwrócona wyegzekwowana kwota z tytułu zaległości podatkowych – podatku od nieruchomości. W związku z tym pierwotnie Spółka domagała się wymierzenia grzywny Wójtowi Gminy W. w związku z niewykonaniem orzeczenia Sądu i brakiem zwrotu pobranych kwot podatku. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2011r., sygn. akt I SA/Kr 1599/11, WSA w Krakowie odrzucił skargę Spółki, wskazując, że została ona wniesiona na organ, co do którego nie odnosił się wyrok, którego niewykonanie było przedmiotem skargi. W postanowieniu tym Sąd uznał, że okoliczność, że Wójt nie był stroną postępowania sądowoadministracyjnego, w którym zapadł przedmiotowy wyrok, uniemożliwia skuteczne zarzucanie mu niewykonania wyroku zapadłego w sprawie. Z tych też przyczyn Sąd stwierdził, że organ ten nie był zobowiązany do wydania ponownego rozstrzygnięcia, uwzględniającego stanowisko Sądu zawarte w wyroku. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd stwierdził także, że warunkiem koniecznym wniesienia skargi w trybie art. 154 p.p.s.a. jest wezwanie do wykonania wyroku organu będącego właściwym w świetle orzeczenia Sądu. W sprawie był to zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, jak i Naczelnik II Urzędu Skarbowego. To ich wezwanie stanowiło przesłankę skutecznego wniesienia skargi na niewykonanie tego wyroku. Ponieważ Spółka wezwała organ niewłaściwy skarga została odrzucona. W związku z tym Sąd rozpoznający niniejszą sprawę zaznacza, że odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem formalnym; jest równoznaczne z odmową rozpatrzenia sprawy i nadania jej dalszego biegu. Rozstrzygnięcie Sądu dotyczyło zatem jedynie kwestii związanych ze skutecznością wniesienia skargi, dlatego nie jest słuszne twierdzenie strony skarżącej zawarte w skardze na bezczynność organu, że postanowieniem tym Sąd "orzekł, że Wójt nie jest organem upoważnionym do zwrotu podatku od nieruchomości, jak pierwotnie uważała skarżąca spółka, lecz jest tylko beneficjentem podatku od nieruchomości, a organem władnym do zwrotu jest zarówno Dyrektor Izby Skarbowej, jak również Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego". Jeszcze raz należy podkreślić, że w postanowieniu tym Sąd tylko orzekł o niespełnieniu warunku skutecznego wniesienia skargi z art. 154§1 p.p.s.a. Nie zajmował się natomiast kwestiami wskazywanymi przez stronę skarżącą. Kwestiami tymi nie zajmował się zresztą także WSA w Krakowie w wyroku, którego niewykonanie zarzuca strona skarżąca. W żadnej części uzasadnienia wyroku Sąd nie odniósł się do obowiązku zwrotu pobranych kwot przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego. Postępowanie to dotyczyło przecież podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne i w tym zakresie Sąd dokonał oceny wydanych w sprawie postanowień i sformułował wskazania co do dalszego postępowania. Podkreślić należy, że jedynym powodem stwierdzenia nieważności zaskarżonych rozstrzygnięć związanych z prowadzonym wobec skarżącej Spółki postępowaniem egzekucyjnym była niewłaściwość organu egzekucyjnego. Sąd nie badał natomiast skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego w związku z uznaniem zarzutów w sprawie jego prowadzenia za uzasadnione, w szczególności w zakresie obowiązku zwrotu wyegzekwowanych kwot. Tym bardziej nie jest zatem rolą Sądu w obecnym postępowaniu dotyczącym wykonania przedmiotowego wyroku zajmowanie się kwestią skutków umorzenia postępowania egzekucyjnego, gdyż wykraczałoby to poza wcześniej wskazane ramy postępowania uregulowanego w art. 154§1 p.p.s.a. Sąd dostrzega, że w przedmiotowym wyroku WSA w Krakowie wskazał, że w jego ocenie organ powinien niezwłocznie przekazać sprawę właściwemu organowi egzekucyjnemu. Jak to już jednak zostało wskazane wcześniej, z uwagi na stwierdzenie przedmiotowym wyrokiem nieważności rozstrzygnięć w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, rolą Sądu w niniejszym postępowaniu wywołanym skargą na bezczynność organu po tym wyroku była jedynie ocena czy organ zakończył postępowanie w sprawie zarzutów w sposób prawem przewidziany. W związku z tym jeszcze raz należy podkreślić, że przeprowadzona przez Sąd w rozpoznanej sprawie analiza podejmowanych przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego czynności po wyroku WSA w Krakowie z 3 lutego 2009 r. pokazuje, że w taki właśnie sposób organ zakończył postępowanie dotyczące zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne – uznał zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne za uzasadnione i umorzył postępowanie egzekucyjne. Nie pozostawał więc bezczynny po wyroku WSA w Krakowie. Nie znajdując więc podstaw prawnych do stwierdzenia bezczynności organu po wyroku stwierdzającym nieważność zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji w przedmiocie odmowy uznania zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne, przy braku jakichkolwiek podstaw do wymierzenia grzywny z powyższych powodów, Sąd działając na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.