I SA/Kr 1093/10

Sygn. akt I SA/Kr 1093/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Daniel Marzec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2010r., sprawy ze skargi P. D., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 5 maja 2010 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z dnia 5 maja 2010r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P D., Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z 3 lutego 2010r. nr [...], [...], [...], [...]. Przedmiotem decyzji była odmowa umorzenia odsetek za zwłokę, naliczonych na dzień złożenia wniosku (13 listopada 2009r.) w łącznej kwocie 515.305,00 zł od zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad i grudzień 1998r. w wysokości 222.008,00 zł. Uzasadniając decyzję organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 12 listopada 2009r. Skarżącego P. D. zwrócił się do organu podatkowego o umorzenie odsetek od zaległości podatkowych. Skarżący obecnie jest pracownikiem najemnym i uzyskuje wynagrodzenie na poziomie średniej krajowej, płaci alimenty na dwoje dzieci i żonę oraz co miesiąc spłaca swoje zobowiązania wobec Urzędu Skarbowego. Organ I instancji odmówił umorzenia odsetek za zwłokę nie znajdując przesłanek do pozytywnego załatwienia wniosku. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji Skarżącego przedstawionych w odwołaniu, Dyrektora Izby Skarbowej, zauważył, że z postanowień art. 67a§1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej- O.p.) wynika, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, organ podatkowy może umorzyć w całości lub części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę oraz opłatę prolongacyjną. Przyznawanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych stanowi odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i płacenia podatków, naruszając równość podmiotów wobec prawa. Umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek za zwłokę jest uzasadnione jedynie w takich przypadkach, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od jego postępowania a więc tylko wówczas gdy zaległości te powstały na skutek zdarzeń niezależnych od podatnika. Ulgi podatkowe mogą być przyznawane w sytuacjach wyjątkowych i sporadycznie. Ważny interes podatnika to sytuacja gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Interes publiczny zaś to dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej. Najważniejszymi kryteriami pozwalającymi na przyznanie podatnikowi ulgi podatkowej jest jego aktualna sytuacja finansowa oraz okoliczności powstania zaległości podatkowych. Dokonując analizy zgromadzonego materiału, organ odwoławczy wskazał, że Skarżący podejmując się prowadzenia działalności gospodarczej winien mieć na uwadze konieczność wywiązywania się z obowiązków podatkowych zwłaszcza w zakresie podatku od towarów i usług gdyż Skarżący jedynie pośredniczył w przekazaniu pobranego podatku do budżetu państwa. Okoliczności w jakich powstały zaległości nie były wyjątkowe czy też niezależne od Skarżącego. Postępowanie wymiarowe w zakresie podatku od towarów i usług zostało zakończone poprzez wydanie decyzji wymiarowych oraz orzeczeń przez WSA i NSA w 2005 roku. Oznacza to więc, że organ odwoławczy nie jest zobowiązany do przeprowadzenia ponownej analizy zasadności powstania należnego podatku od towarów i usług i powstałych odsetek. Organ zauważył także, że w toku prowadzonego postępowania informowano Skarżącego, że należy donieść dokumenty potwierdzające jego stan majątkowy, rodzinny albowiem w piśmie z dnia 26 listopada 2009r. nr [...] (k.76 akt podatkowych) wskazano Skarżącemu konkretne dokumenty które winien przedstawić celem uzupełnienia złożonego wniosku. Składając odwołanie, Skarżący przedstawił dokumenty a to: fakturę za neostradę, za usługi telekomunikacyjne, za Cyfrowy Polsat, za wodę oraz książeczkę wpłat na rzecz Agencji Komunalnej przy czym wszystkie te opłaty ponosiła żona Skarżącego D.D. a nie Skarżący. Stan ten potwierdza zapis aktu notarialnego z dnia 20 lutego 2001r. z którego wynika, że Skarżący zawarł z żoną umowę rozdzielności majątkowej małżeńskiej. W oświadczeniu z dnia 21 grudnia 2009r. Skarżący wpisał , że posiada 50 % działki położonej w R. a źródłem dochodów jest praca najemna- wynagrodzenie na poziomie średniej krajowej. Skarżący nie wskazał miejsca pracy ani wynagrodzenia unikając tym samym podania danych. Skarżący jak zaznaczył organ odwoławczy, stara się spłacać swoje zobowiązania poprzez comiesięczne wpłaty ale kwoty te nie przekraczają 20, 00 zł. Ustosunkowując się do notatki służbowej Wójta Gminy z dnia 14 kwietnia 2008r. z treści której wynika, iż gmina jest zainteresowana nabyciem nieruchomości położonej w R. po uprzednim wyjaśnieniu zapisów hipotecznych w terminie do 16 maja 2008r. organ odwoławczy wskazał, że nie może stanowić to przesłanki do umorzenia odsetek za zwłokę. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził Skarżący. Pismem z 7 czerwca 2010r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Autor skargi, występując o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji postawi zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez odmowę umorzenia odsetek w sytuacji gdy zebrany materiał dowody wskazuje, że są przesłanki do dokonania takiego umorzenia , zarzut naruszenia art. 67a§1 pkt 3, art. 67d, art.120, art. 121§1, art. 180§1, art. 187§1, art. 191, art.210§4 O.p. poprzez niewłaściwą wykładnię przesłanki stanowiącej podstawę do uwzględnienia wniosku o umorzenie odsetek jaką jest przesłanka ,,ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego", prowadzenie postępowania w sposób niemogący wzbudzić zaufania do organu, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.-Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270 ze zm. dalej- p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Sąd zwraca również uwagę na treść art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, iż Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., jak również dokonując analizy zarzutów sformułowanych w skargach, Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które skutkuje koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, że Sąd oceniając legalność zaskarżonego aktu bierze pod uwagę okoliczności, które z tych akt wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Przepis ten nie służy zatem do zwalczania wniosków jakie zostały wyprowadzone z materiału dowodowego, lecz nakazuje sądowi konkretne zachowanie przy podejmowaniu orzeczenia. W sprawie niniejszej warto na wstępie wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie zawierać winno uzasadnienie decyzji. (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007r. sygn. akt: II SA/Bk 372/07 LEX nr 341059). Analiza akt postępowania oraz zarzutów skargi doprowadziły Sąd do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP podkreślić należy, że zasada demokratycznego państwa prawnego wyrażona w tym przepisie jest zasadą generalną, konkretyzowaną w innych przepisach Konstytucji RP. Zarzucając jej naruszenie Skarżący winien połączyć jej naruszenie z innymi przepisami Konstytucji w celu wskazania, które z nich również zostały naruszone. (vide wyrok NSA z dnia 25 lutego 2010r. sygn. akt: II FSK 1629/08 niepubl.) Tytułem wstępu należy wskazać, że decyzje z zakresu uznania administracyjnego podlegają również kontroli sądowej, stosownie do treści art. 1 ustawy p.p.s.a. Z uwagi jednak na zasadę rozdziału władzy sądowniczej od wykonawczej, wyrażonej w art. 10 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483), kontrola tych decyzji ograniczona jest do badania poprawności postępowania dowodowo-wyjaśniającego. Zatem sądowa kontrola tego rodzaju decyzji polega w szczególności na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego, zgodnie z uregulowaniami wynikającymi z ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. Rozgraniczenie bowiem sprzecznych interesów: z jednej strony podatnika ubiegającego się o ulgę, a z drugiej - budżetu Państwa i danie priorytetu jednemu z nich na tle okoliczności konkretnej sprawy jest istotą uznania administracyjnego, przewidzianego w art. 67 § 1 O.p. Sąd administracyjny nie jest władny wkraczać w to uznanie, gdyż wtedy musiałby dokonać oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia słuszności i celowości, wykraczając poza granice określone w art. 1 przywołanej wcześniej ustawy. Zakres sądowej kontroli decyzji administracyjnych, ograniczony jest więc jedynie do kontroli pod względem zgodności z prawem. Stanowisko to jest ugruntowane w judykaturze (vide wyrok NSA z 24 kwietnia 2001 r., sygn. akt: I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z 13 października 2000 r., sygn. akt: III SA 3416/99; wyrok NSA z 14 maja 1997 r., sygn. akt: I SA/Łd 344/96; wyrok NSA z 13 stycznia 1998 r., sygn. akt: I SA/Łd 272/97). W niniejszej sprawie przedmiotem kontrowersji jest rozstrzygnięcie podjęte w warunkach art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oparte na uznaniu administracyjnym. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Oznacza to, iż nawet jeśli w wyniku analizy sytuacji wnioskodawcy okaże się, że zaistnieją powyższe przesłanki organ może, ale nie musi dokonać umorzenia istniejących zaległości. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądowym podnosi się, że o istnieniu ważnego interesu podatnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny. Natomiast przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa jak bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, sprawiedliwość, itp. Umorzenie jako nieefektywny sposób wygasania zobowiązań podatkowych polega na ostatecznym odstąpieniu przez wierzyciela podatkowego od poboru podatku po upływie terminu płatności. Zawarty w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. zwrot "może" oznacza, że w każdym przypadku decyzja będzie wydana w ramach uznania organu. Instytucja uznania administracyjnego nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ustaleniu ważnego interesu podatnika (vide wyrok NSA z dnia 10 sierpnia 1999r. sygn. akt: I SA/Wr 1344/ 97, LEX nr 37907). W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażono pogląd, że jeżeli decyzja została wydana zgodnie z prawem, to choćby w ocenie Sądu administracyjnego była niesłuszna, nie podlega uchyleniu, ponieważ Sąd ten nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji. Ta reguła ma zastosowanie zarówno wtedy, gdy decyzja ma charakter związany, jak i gdy przepis prawa materialnego nie określa wiążąco sposobu załatwienia sprawy, dając organowi administracyjnemu możliwość wyboru sposobu jej załatwienia (vide wyrok SN z 19 marca 1985r. sygn. akt: III ARN 18/83, NP 1987r., nr 2, s.119, a także - J. Orłowski, Uznanie administracyjne w prawie podatkowym, Gdańsk 2005, s. 158 i nast.). Zakres sądowej kontroli decyzji o charakterze uznaniowym jest zawężony do kryterium zgodności z prawem, a jak wyżej wskazano, kontroli nie podlegają kryteria słuszności czy celowości. Sąd zatem nie jest uprawniony do zastępowania organów podatkowych w działaniu przez ocenę celowości ich decyzji (vide wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt: III SA 941/99, niepubl.). Ocena czy przesłanki umorzenia istnieją w konkretnej sprawie może być dokonana po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu całokształtu materiału dowodowego (art. 191 O.p.), a poprzedzać je powinno wyczerpujące zebranie całego materiału dowodowego w sprawie (art. 187 § 1 O.p.), jak również dokładne wyjaśnienie okoliczności faktycznych (art. 122 O.p.). Wskazać również należy, że uznanie administracyjne nie wyraża się w dowolności ocen okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięciu nawet przy istnieniu ważnego interesu podatnika. Spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika nie stwarza po stronie organu obowiązku umorzenia należności. Wynika to z użytego w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. sformułowanie "organ podatkowy może". Skoro umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją nadzwyczajną, to tym samym ważny interes podatnika musi posiadać tę samą cechę, a co za tym idzie musi charakteryzować się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika. (vide wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 lipca 2008r.sygn. akt: I SA/Ol 108/08 LEX nr 483195). Możliwość umorzenia zaległości podatkowych ma charakter wyjątkowy, bowiem jest odstępstwem od zasady, że zobowiązania podatkowe określone ustawami mają charakter powszechny. Co istotne, w toku postępowania z wniosku strony o umorzenie zaległości podatkowej lub o umorzenie odsetek albo za zwłokę albo rozłożenia na raty zaległości podatkowej nie można, co do zasady, kwestionować i weryfikować co do meritum rezultatów postępowania, w wyniku którego one powstały. Udzielanie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych odbywa się tylko i wyłącznie na płaszczyźnie istniejących i niekwestionowanych przez podatnika zaległości podatkowych. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 67a i art. 67b O.p. nie może być traktowane jako " dodatkowa instancyjność, gdyż inne są jego cele i przesłanki podejmowania w jego ramach rozstrzygnięć. Jeżeli zatem podatnik kwestionował zasadność czy wysokość wymierzonego mu decyzją określającą podatku to przed ostatecznym (prawomocnym) rozstrzygnięciem legalności zobowiązania podatkowego przez organ podatkowy lub sąd administracyjny mógł on skorzystać z przewidzianych prawem innych tymczasowych środków ochrony prawnej.( vide wyrok WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2009r. sygn. akt: I SA/Po 1342/08 LEX nr 491828) Zauważyć należy, że w postępowaniu podatkowym w sprawie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, inicjatywa dowodowa leży po stronie Skarżącego, który powinien wskazać okoliczności uzasadniające pozytywne rozpatrzenie jego wniosku i przedstawić stosowne dowody potwierdzające wystąpienie choćby jednej z przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 pkt 3 Op. Skoro tego nie uczynił pomimo inicjatywy dowodowej ze strony organu I instancji oraz stosownych wyjaśnień ze strony organu odwoławczego, to znaczy, że jedynym słusznym rozstrzygnięciem była w realiach niniejszej sprawy odmowa umorzenia jego zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę. Skarżący nie wskazał miejsca zatrudnienia podając jedynie , że jest pracownikiem najemnym, nie podał wysokości zarobków ani tego czy jest zatrudniony w oparciu o umowę o pracę i na jaki czas jest zatrudniony. Przedłożone rachunki dokumentujące ponoszone wydatki wystawione były nie na Skarżącego lecz na jego żonę z którą od kilku lat pozostaje w rozdzielności majątkowej. Organy podjęły inicjatywę dowodową, to mając na względzie postawę Skarżącego, chybione są wszystkie zarzuty skargi. Organy wyciągnęły bowiem prawidłowe wnioski na podstawie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nie naruszyły granic uznania administracyjnego. Nie miały obowiązku prowadzenia w sposób nieograniczony postępowania dowodowego wbrew skarżącemu, w celu potwierdzenia zasadności umorzenia jego zaległości podatkowych lub potwierdzania okoliczności, które nie mają wpływu na wynik sprawy (zdarzeń z przeszłości). Nie miały także obowiązku prezentowania swoich przypuszczeń co do konsekwencji ewentualnego postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku skarżącego, skoro skarżący nie powoływał się w trakcie postępowania podatkowego na możliwe dolegliwości z tym związane. Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że organy podatkowe obu instancji uczyniły zadość obowiązkom ciążącym na nich z mocy powołanych wyżej przepisów. Zbadały bowiem sprawę wszechstronnie, w oparciu o należycie zgromadzony materiał dowodowy oraz dokonały odpowiadającej wymogom prawnym oceny materiału dowodowego. W ocenie organów podatkowych okoliczności wskazane przez wnioskodawcę, w świetle powyższych ustaleń nie dają podstawy do umorzenia zaległości podatkowych. Decyzja uznaniowa może być przez Sąd uchylona w wypadku stwierdzenia, iż została wydana z takimi naruszeniem przepisów prawa o postępowaniu lub prawa materialnego, które miało wpływa na wynika sprawy. O tego rodzaju naruszeniach można mówić, gdyby organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotny dla rozstrzygnięcia materiał dowodowy lub dokonał jego oceny wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego a także gdyby dokonał wykładni występujących w przepisach określających przesłanki umorzenia zaległości podatkowych pojęć niezgodnie z ogólnymi zasadami prawa. Zdaniem Sądu ocena powyższych okoliczności, dokonana przez organy podatkowe w aspekcie przyznania ulgi podatkowej (umorzenia), nie wykracza poza granice przyznanego organom uznania administracyjnego, nie nosi cech dowolności i znajduje pełne odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Oceny tej organy dokonały opierając się na sytuacji majątkowej wnioskodawcy, ustalonej na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w ramach przeprowadzonego postępowania. Organ szeroko ocenił przesłanki "ważnego interesu podatnika" i nie ograniczył ich tylko do ważnych względów, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji. Organy szczegółowo oceniły sytuację podatnika i odniosły się do jego argumentów i to zarówno w aspekcie "ważnego interesu podatnika", jak i "interesu publicznego". Przy czym zgodzić się należy ze Skarżącym, że wyjątkowość instytucji umorzenia nie może wykluczać zastosowania tej instytucji w sytuacji gdy okoliczności sprawy uzasadniają istnienie ważnego interesu podatnika. Jednak Skarżący nie zwraca uwagi na to, że w ocenie organu takie okoliczności w sprawie nie zachodzą. Prawidłowo zatem organy podatkowe uznały, że o przesłance umorzenia decydują zobiektywizowane kryteria. "Ważnego interesu" podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym odczuciem, przekonaniem o potrzebie skorzystania z ulgi, w tym spowodowanym dolegliwością płacenia podatków. "Ważny interes podatnika" definiuje się z kolei jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków doszło do znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych. (vide wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 30 kwietnia 2009r. sygn. akt: I SA/Go 802/08 LEX nr 503202).Należy także wskazać, że nie istnieje zamknięty katalog zdarzeń i sytuacji, które mogą być oceniane w kategoriach ważnego interesu podatnika. Umorzenie zaległości podatkowych nie może jednak prowadzić do korzystniejszego traktowania podatników korzystających ze zwolnień. Umorzenie zaległości nie stanowi przywileju samego w sobie. Jest to forma pomocy udzielonej przez państwo w wyjątkowych sytuacjach. Powyższe okoliczności, w kontekście normy art. 67a§1 pkt 3 O.p., dają podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organy podatkowe podjęły czynności zmierzające do szczegółowego ustalenia sytuacji finansowej skarżącego. Odniosły się do wszystkich podnoszonych przez skarżącego argumentów, szczegółowo uzasadniając rozstrzygnięcie. W procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, organy podatkowe uwzględniły całokształt okoliczności faktycznych mających wskazywać ważny interes podatnika lub interes publiczny, nie naruszając przy tym przepisów postępowania podatkowego. Z powyższych względów skarga jako niezasadna, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).