I SA/Kr 1128/09

Sygn. akt I SA/Kr 1128/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, Inga Gołowska (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska-Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010r., sprawy ze skargi P. J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 20 maja 2009r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego, - s k a r g ę o d d a l a - Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 maja 2009r.nr [...] po rozpatrzeniu odwołania P.J., Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 24 lutego 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 października 2008r. nr [...]. Uzasadniając postanowienie organ odwoławczy podniósł, że postępowanie egzekucyjne wobec P.J. toczyło się na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 października 2008r. nr [...] wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów w kwocie 6.000,00 zł. Tytuł wykonawczy został doręczony w dniu 24 października 2008r. Łącznie z odpisem tytułu wykonawczego, zobowiązanemu P. J. doręczono zawiadomienia o zajęciach rachunków bankowych a to w Kredyt Banku SA I Oddział w K. Pismem z dnia 10 stycznia 2009r. zobowiązany P.J. zwrócił się z wnioskiem o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie z dniem 31 grudnia 2008r. obowiązku objętego tytułem wykonawczym jednakże Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego argumentując to tym, że doszło do skutecznego przerwania terminu przedawnienia. Odnosząc się do zarzutów i argumentacji Skarżącego przedstawionych w zażaleniu, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że zarzut wydania postanowienia bez podstawy prawnej czyli z pominięciem art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm. dalej- u.p.e.a ) oraz art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. dalej- k.p.a.) jest niezasadny albowiem art. 17 u.p.e.a. zawiera odesłanie do przepisów k.p.a. a różnica z odesłania z art.18 u.p.e.a. polega na tym, że nie jest to odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. Zakres odniesienia służy w tym przepisie jedynie do określenia sytuacji do której ma być zastosowany przepis k.p.a., ale nie ma wpływu na modyfikację jego treści. Stosowanie przepisów k.p.a w postępowaniu egzekucyjnym oznacza, że przepisy tego kodeksu mogą być stosowane tylko w takim zakresie i w taki sposób aby uzupełnić a nie modyfikować ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do kwestii przedawnienia a konkretnie stwierdzenia strony, że bieg terminu przedawnienia może zostać przerwany jedynie przez zastosowanie środka egzekucyjnego skutkującego równoczesnym wyegzekwowaniem należy, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że stanowisko to jest błędne. Bezspornym bowiem jest, że zastosowanie środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przerywa bieg przedawnienia. Nie zawsze zastosowany środek egzekucyjny przyniesie w dniu jego zastosowania efekt w postaci ściągnięcia dochodzonej postępowaniem kwoty należności pieniężnej. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 6, art.7, art. 8, art.9, art.10, art. 12 i art. 15 k.p.a. to również są niezasadne albowiem strona miała możliwość czynnego udziału w każdym stadium prowadzonego postępowania, przeglądania akt, składania wniosków i wyjaśnień czego zobowiązany P.J. wielokrotnie korzystał. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał tez, że postępowanie egzekucyjne toczące się wobec P.J. było już przedmiotem badania i w związku z tym Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienia: [...], [...], [...] z dnia 10 grudnia 2008r. w których rozstrzygnięto kwestię zasadności skarg na czynność egzekucyjną polegająca na zajęciu rachunku bankowego w bankach Kredyt Bank SA, BPH SA, PKO BP SA. Skargi te zostały oddalone. W sprawie postępowania egzekucyjnego, zobowiązany składał też zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Z ostatecznym w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodził się skarżący. Pismem z dnia 25 czerwca 2009r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Autor skargi występując o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia, postawił zarzuty naruszenia art.17, art.59§1 pkt 2 i 3 u.p.e.a., rażącego naruszenia rozdziału 2 k.p.a. czyli zasad ogólnych a to art. 6, art.7, art.8, art.9, art. 10, art. 11, art.12, art. 15, naruszenie art.70 O.p. jak również art.7 i art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wniósł dodatkowo o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę, Skarżący wskazał, że uzasadnienie skarżonego postanowienia zostało sporządzone tendencyjnie. Dyrektor Izby Skarbowej w postawie prawnej rozstrzygnięcia wskazał art. 17 u.p.e.a., który jest jedyną i wyłączną podstawą a przecież nie może stanowić samoistnej podstawy. Zdaniem skarżącego stanowisko organu, iż doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego jest bezpodstawne i niezgodne z przepisami prawa. Organ nie uzyskał z tego tytułu żadnych kwot. Na rachunku bankowym Skarżącego, prowadzonym przez Kredyt Bank SA I Oddział w K. nie było żadnych pieniędzy, które mogłyby stanowić przedmiot zajęcia. Po upływie terminu przedawnienia organ winien umorzyć postępowanie egzekucyjne. Organy odwoławczy nie stosował przepisów prawa, nie stosował zasad postępowania określonych w rozdziale 2 k.p.a. Również nieprawdą jest, że organ zapewnił Skarżącemu czynny udział w postępowaniu. Skarżący podniósł również, że postanowienia zostały sporządzone w sposób nieobiektywny ponieważ bezkrytycznie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, pomijając stan faktyczny oraz fakty, które Skarżący podnosił w zażaleniu. Jeśli o zarzuty dotyczące naruszenia art. 7 i art. 87 Konstytucji to podniósł, że organy władzy publicznej winny przestrzegać prawa a przebieg postępowania w sprawie był tendencyjny, postępowanie prowadzono niezgodnie z przepisami postępowania w efekcie czego Skarżący jest narażony na ponoszenie niczym nie uzasadnionych kosztów co do których zastrzega sobie prawo dochodzenia w pełnej ich wartości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko reprezentowane w sprawie. Pismami z dnia 25 i 26 października 2009r. Skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę oraz złożył wniosek dowodowy w przedmiocie zwrotu akt organom podatkowym celem ich zweryfikowania i przesłania do Sądu akta sprawy, która jest przedmiotem postępowania. Sprawę załatwienia wniosku pozostawił w gestii Sądu gdyż dowody w sprawie są tożsame z dowodami w sprawie o sygn. akt: I SA/Kr 661/09. Pismem z dnia 15 marca 2010r. Skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku w sprawie I SA/Kr 299/09 jednakże Wojewódzki Sąd Administracyjny nie przychylił się do wniosku i postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010r. odmówił zawieszenia postępowania z uwagi na brak związku, który mógłby uzasadniać zawieszenie ze względu na prejudycjalność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej warto na wstępie wskazać, że na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę w odniesieniu do rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, czyli przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Tok rozumowania organu przedstawiający proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie zawierać winno uzasadnienie decyzji. (vide wyrok WSA w Białymstoku z dnia 23 października 2007r. sygn. akt: II SA/Bk 372/07 LEX nr 341059). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone przez P.J. postanowienie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które miałoby lub mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, co oznacza, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zaznaczyć należy, iż przedmiotem badania w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności odmowy umorzenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Przechodząc do omówienia poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze do Sądu administracyjnego, analizę należy rozpocząć od zarzutów odnoszących się do naruszenia art. 7 i art. 87 Konstytucji. Zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Art. 7 Konstytucji statuuje zasadę legalizmu i stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa. Art. 7 jest normą o charakterze ogólnoustrojowym, wyznaczającą granice w jakich działają organy władzy publicznej. Skarżący formułując zrzut naruszenia tegoż przepisu nie wskazał, które konkretne przepisy prawa obowiązującego mające zastosowanie w sprawie zostały naruszone i jakie konkretne skutki wywarły w sferze praw i obowiązków Skarżącego. Skarżący nie wskazał też czy zarzut naruszenia art.7 Konstytucji odnosił się do naruszenia prokonstytucyjnej wykładni prawa. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 87 Konstytucji, Skarżący w ogóle nie wskazał na czym w tym przypadku polegało naruszenie prawa przez Dyrektora Izby Skarbowej wobec czego nie sposób ustosunkować się do tego zarzutu. Zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. Postępowanie egzekucyjne umarza się 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania, 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał, 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego, 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny, 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego, 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu, 8)jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania, 9) na żądanie wierzyciela, 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4. Postanowienie wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że Skarżący podniósł zarzut dotyczący naruszenia art.59§1 pkt 2 i 3 u.p.e.a. a naruszenie powyższego przepisu wywodzi z tego, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło przedawnienie a nie jak twierdzi organ doszło do skutecznego przerwania biegu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunku bankowego. W świetle tak sformułowanego zarzutu rozpatrzenia wymaga (najdalej idący) zarzut przedawnienia . Otóż zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W myśl § 4 wymienionego artykułu, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. Rodzaje środków egzekucyjnych w tym o charakterze pieniężnym - wymienione zostały odpowiednio - w art. 1a pkt u.p.e.a. w tak zwanym "słowniczku"- definicjach legalnych. Z treści tytułu egzekucyjnego dołączonego do akt sprawy wynika, że organy podatkowe zastosowały egzekucję z rachunku bankowego. Natomiast w myśl art. 80 § 1 organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku, a jeżeli bank posiada oddziały - do właściwego oddziału, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności, oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności, albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Według § 2 - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Natomiast, zgodnie z treścią § 3, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest, więc dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu. Z treści wyżej wymienionych przepisów wynika, że skutki zajęcia wywołuje jedynie doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego. Organ egzekucyjny jednocześnie z przesłaniem do jednostki, w której zobowiązany ma rachunek bankowy, zawiadomienia o zajęciu wierzytelności, musi zawiadomić zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego. Wykonując ten obowiązek, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego i odpis zawiadomienia skierowanego do jednostki prowadzącej rachunek bankowy o zakazie wypłat z rachunku bankowego. W przypadku zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego, organ egzekucyjny przesyła, więc dwa zawiadomienia: do banku lub oddziału, w którym zobowiązany ma rachunek bankowy, oraz do zobowiązanego. Pismo przesłane do oddziału lub innej jednostki organizacyjnej banku musi zawierać zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, wskazanie wysokości należności, która podlega egzekucji, wezwanie, aby bank nie dokonywał bez zgody organu egzekucyjnego wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, wezwanie do bezzwłocznego wpłacenia zajętej kwoty do organu egzekucyjnego lub bezpośrednio do wierzyciela na pokrycie egzekwowanej należności. Zajęcie wierzytelności z rachunków bankowych zobowiązanego w świetle przepisów u.p.e.a. stanowi jeden z mniej uciążliwych środków egzekucyjnych. W przypadku prowadzenia takiej egzekucji zobowiązany zostaje ograniczony w prawie udzielania zleceń rozliczeń pieniężnych i to jedynie do wysokości należności, która podlega egzekucji. Rachunek pozostaje więc otwarty, a zobowiązany może dysponować swobodnie nadwyżką ponad zajętą kwotę. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 sierpnia 2007r. sygn. akt: III SA/Wa 403/07). W aktach postępowania, znajdują się dowody potwierdzające fakt zastosowanie środka egzekucyjnego, w aktach administracyjnych znajdują się tytuły wykonawcze, nadto organ podatkowy dołączył zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego skierowane do skarżącego jak i do banku, wraz z dowodami doręczenia tego zawiadomienia, 23 październik 2008r. W niniejszej sprawie stwierdzić należy, iż bieg terminu przedawnienia zobowiązania skarżącego za 2003r. został przerwany, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, w dniu 23 października 2008r., a więc przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania przypadającym na dzień 31 grudnia 2008r. W tej dacie doręczono bowiem Skarżącemu a co wynika też z załączonych akt administracyjnych, tytuł wykonawczy oraz zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych w KREDYT Banku SA I O/K. a bank to zajęcia wierzytelności podatkowych uznał. ( k.11 akt egzekucyjnych). Nie budzi zatem wątpliwości, iż przed zakończeniem biegu terminu przedawnienia zastosowano środek egzekucyjny. Skarżący kwestionuje wprawdzie skuteczność wskazanego zajęcia, podnosząc, iż rachunek bankowy był puste, co oznacza, iż fizycznie nie było możliwe zaspokojenie wierzyciela podatkowego i skuteczne, w jego ocenie, zastosowanie środka egzekucyjnego. Skarżący twierdzi wręcz, iż pod pojęciem środek egzekucyjny należy rozumieć zaspokojenie wierzyciela z rachunku bankowego, nie zaś jedynie zajęcie "pustego" konta, co oznaczałoby utożsamianie zajęcia z pojęciem czynności zajęcia rachunku bankowego. Z tym poglądem skargi nie sposób się jednak zgodzić. Okoliczność braku środków pieniężnych na zajętym rachunku bankowy nie ma bowiem, zdaniem Sądu, żadnego znaczenia dla skuteczności przerwania biegu terminu przedawnienia. Ustawodawca w żadnym przepisie ani O.p. ani u.p.e.a. nie ustanawia bowiem wymogu posiadania przez dłużnika środków na tych rachunkach dla skuteczności tego zajęcia, a jedynie wymaga zastosowania środka uniemożliwiającego dłużnikowi swobodne korzystanie z rachunku bankowego i ewentualnych przyszłych środków na tym rachunku. Zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym mowa w art. 70 § 4 O.p, oznacza wszak jak się potocznie przyjmuje wprowadzenie jego w życie. Także art. 1a w pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjna rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego, zaś w pkt 12 lit. a przez środek egzekucyjny rozumie się w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych, egzekucję z rachunków bankowych. Z przepisów art. 80 i następnych u.p.e.a. wynika nadto, iż zastosowanie środka egzekucyjnego z rachunku bankowego dokonywane jest poprzez zajęcie wierzytelności z tego rachunku. Wskutek zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, bank wstrzymuje wszelkie wypłaty z zajętego rachunku i niezwłocznie zawiadamia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego inne oddziały banku, inne banki, placówki pocztowe i inne podmioty uprawnione do dokonywania wypłat zobowiązanemu z zajętego rachunku. Z przepisów tych wynika, iż samo zajęcie rachunku bankowego bez wątpienia pozbawia dłużnika możliwości korzystania zgodnie z jego wolą z ewentualnych środków, które wpłyną na ten rachunek. Także orzecznictwo i doktryna przez zajęcie egzekucyjne rozumie czynność organu egzekucyjnego, w wyniku której nabywa on prawo do rozporządzania składnikiem majątkowym zobowiązanego w zakresie niezbędnym do wykonania obowiązku objętego tytułem wykonawczym (vide A. Zwolińska-Doboszyńska, Nowelizacja ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - egzekucja z papierów wartościowych, Wyjaśnienia, PPW 2001/11/31 czy Z.R. Kmiecik, Czynności egzekucyjne w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym [w:] System egzekucji administracyjnej, Warszawa 2004, s. 240). Organ egzekucyjny, zajmując wierzytelność lub inne prawo majątkowe albo zajmując ruchomość, wstępuje wszak w prawa i obowiązki zobowiązanego. Przy takim zajęciu dłużnikowi nie wolno wypłacać zobowiązanemu wobec organu egzekucyjnego zajętej kwoty, lecz jest on zobowiązany do jej przekazania organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności (vide wyrok SN z dnia 21 października 2005r. sygn. akt: III CK 161/05, LEX nr 178635). Doręczenie bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego wywołuje zatem skutki zajęcia (vide W. Zręda, Administracyjne zajęcie rachunku bankowego, Pr. Bankowe 2002/3/57), a zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, zaś bezpośrednim skutkiem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego jest zakaz dokonywania wypłat z tego rachunku bez zgody organu egzekucyjnego i bezzwłoczne wpłacenie zajętej kwoty do organu egzekucyjnego. W konsekwencji więc zajęcia rachunku bankowego stanowi czynność egzekucyjną zmierzającą do zaspokojenia wierzyciela.(vide wyrok WSA w Łodzi z dnia 12 grudnia 2008r. sygn. akt: I SA/Łd 1088/08, niepubl.) Reasumując, stwierdzić należy, że organ egzekucyjny, dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, nie naruszył art. 80 u.p.e.a. i nie ulega wątpliwości, iż doszło do przerwy biegu przedawnienia w niniejszej sprawie przed upływem okresu 5 lat przewidzianego dla przedawnienia, a tym samym zarzut naruszenia art. 70 § 1 O.p. okazał się nieuzasadniony. Pozostałe zarzuty skarżącego okazały się również nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego to wskazać należy, że w art. 18 u.p.e.a. ustawodawca zawarł odesłanie do przepisów k.p.a. z dyrektywami odpowiedniego ich stosowania oraz stosowania wówczas, gdy przepisy u.p.e.a. nie stanowią inaczej. W praktyce oznacza to, iż tylko niektóre zasady postępowania administracyjnego można przenieść na grunt postępowania egzekucyjnego nie zmieniając ich brzmienia, inne należy stosować odpowiednio, jeszcze innych nie stosuje się w ogóle. W oparciu o powyższe należy stwierdzić, iż w postępowaniu egzekucyjnym stosuje się odpowiednio następujące zasady: wynikającą z art. 6 k.p.a. zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej, określoną w art. 8 k.p.a. zasadę zaufania, zasadę udzielania informacji (art. 9 k.p.a.), zasadę przekonywania (art. 11 k.p.a.), zasadę szybkości i prostoty postępowania (art. 12. k.p.a.) oraz zasadę pisemnego załatwienia sprawy (art. 14 § 1 k.p.a.). W postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie znajduje natomiast zastosowania określona w art. 10 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu. (vide wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt: III SA 3483/03 LEX nr 165982). Z powyższych względów Sąd działając na podstawię art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.