I SA/Kr 1230/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji, p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Pismem z dnia 25 czerwca 2014 r., M.K. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia z dnia 23 maja 2014 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] określającą kwotę dotacji podlegającej zwrotowi przez Stowarzyszenie Sztuk Walki jako dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Skarżąca wskazała, że nie pełni już funkcji prezesa ponieważ ww. stowarzyszenie nie istnieje, a udziela wyjaśnień wyłącznie jako osoba odpowiedzialna za realizację tego projektu". W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, pozostawiając do oceny Sądu analizę zdolności skargowej skarżącej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Badając dopuszczalność skargi należało zatem ustalić, czy skarżąca posiada interes prawny w jej wniesieniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma natomiast osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (zob. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2719/12; LEX nr 1239442). Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny. Innymi słowy interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego obowiązku. Akt, czynność lub bezczynność organu administracji musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2633/12; LEX nr 1325020). Toteż podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi może być nie tylko ten, kto wykaże związek pomiędzy swoją sytuacją prawną i normą prawa materialnego, ale również prawa procesowego lub ustrojowego (zob. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1083/10; LEX nr 992469). Niemniej istoty tego interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną, którą może być norma należąca do każdej dziedziny prawa (a więc nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której dany podmiot skarżący, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków bądź żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r., sygn. akt II GSK 1824/13; LEX nr 1440511). W realiach niniejszej sprawy wniesiona skarga dotyczy decyzji nakazującej Krakowskiemu Stowarzyszenia Sztuk Walki zwrot przyznanej dotacji. Jak wynika z ustaleń Sądu, stowarzyszenie to jest wpisane do prowadzonej przez Prezydenta Miasta Krakowa Ewidencji stowarzyszeń kultury fizycznej nieprowadzących działalności gospodarczej pod numerem SKF/28/2004. Oznacza to, że działanie tego zrzeszenia regulują przepisy ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (t.j.: Dz.U. z 2014 r., poz. 715 ze zm.; dalej: u.s.). Na mocy art. 2 ust. 2 i 7 u.s., stowarzyszenie takie działa na zasadach przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 7 kwietnia 1989r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 855, ze zm.; dalej: p.s.), z wyłączeniem przepisów dotyczących rejestracji. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 4 u.s., stowarzyszenie takie podlega wpisowi do ewidencji prowadzonej przez starostę właściwego ze względu na siedzibę klubu. Wpisu do ewidencji dokonuje się na podstawie wniosku. Wpis i odmowa wpisu do ewidencji następuje w drodze decyzji. Z kolei w myśl art. 4 ust. 6 u.s. wspomniany typ stowarzyszenia uzyskuje osobowość prawną z chwilą wpisania do ewidencji. W doktrynie zwraca się przy tym uwagę, że "wpis do tej ewidencji nie stanowi tutaj zwykłego odzwierciedlenia rzeczywistości poprzez przedstawione dane" (zob. M. Badura, H. Basiński, G. Kałużny, M. Wojcieszak, Komentarz do art. 4 ustawy o sporcie, LEX 2011). Jednak podobnie, jak to ma miejsce w przypadku stowarzyszeń podlegających uzyskujących osobowość prawną na skutek wpisu do Rejestru stowarzyszeń Krajowego Rejestru Sądowego, "rozwiązanie się stowarzyszenia (...) oznacza zakończenie wszelkiej jego działalności", a w następującym po podjęciu uchwały o samorozwiązaniu "okresie likwidacji stowarzyszenie już nie istnieje, choć jego wykreślenie z rejestru stowarzyszeń jeszcze nie nastąpiło" (P. Sarnecki, uwagi do art. 36 [w:] Prawo o stowarzyszeniach. Komentarz, wyd. III, Warszawa 2007, s. 77-78). Sąd zauważa ponadto, że skarżąca M. K. wyraźnie wskazała w skardze, że nie pełni "już" funkcji prezesa tego stowarzyszenia, a wyjaśnień udziela "wyłącznie jako osoba odpowiedzialna za realizację tego projektu". Skoro zatem skarżąca nie łączy swojej zdolności procesowej w niniejszej sprawie z faktem reprezentacji adresata zaskarżonej decyzji, to w ocenie Sądu należy uznać, że nie wykazała interesu prawnego we wniesieniu skargi na zaskarżoną decyzję. Wydana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] nie konkretyzuje bowiem żadnych indywidualnych (osobistych) uprawnień ani obowiązków M.K.., które wynikałyby z przepisów prawa. Zaskarżona decyzja nakłada obowiązek zwrotu należności pieniężnej na stowarzyszenie, nie zaś na M. K. jako osobę fizyczną. Wobec powyższego Sąd postanowił o odrzuceniu skargi na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Na zakończenie należy dodatkowo wyjaśnić, że choć skarżąca poprosiła o "kontakt" za pośrednictwem poczty elektronicznej, to nie wskazała w skardze żadnego adresu, na jaki Sąd mógłby przesłać list elektroniczny. Toteż doręczenie odpisu niniejszego postanowienia obu stronom nastąpi za pośrednictwem operatora pocztowego.