I SA/Kr 1314/12

Sygn. akt I SA/Kr 1314/12 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Inga Gołowska (spr.), Sędzia: WSA Nina Półtorak, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2013 r., sprawy ze skargi A.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 21 czerwca 2012 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za grudzień 1997 r., styczeń, luty, marzec,, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1998 r., styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj,, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 1999 r. styczeń i czerwiec 2000 r. oraz marzec i grudzień 2001 r., - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją z 21 czerwca 2012r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania A.S. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z 11 stycznia 2012r. nr [...], w których odmówiono umorzenia zaległości w podatku VAT za grudzień 1997r., poszczególne miesiące 1998r. i 1999r., styczeń i czerwiec 2000r. oraz marzec i grudzień 2001r. w łącznej kwocie 99.699,50 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę w wysokości 181.288 zł. Powyższe decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem złożonym w dniu 22 listopada 2011r. uzupełnionym w dniu 8 i 30 grudnia 2011r. A.S. zwrócił się o umorzenie zaległości podatkowych ze względu na trudną sytuacją finansową, wiek oraz stan zdrowia strony. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego nie znajdując przesłanek do pozytywnego rozpatrzenia wniosku, odmówił umorzenia przedmiotowych zaległości podatkowych. Wnioskodawca złożył odwołania, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie przedmiotowych zaległości podatkowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymując w mocy zaskarżone decyzje wyjaśnił, że możliwość umorzenia zaległości podatkowych jest odstępstwem od zasady powszechności podatków i ma charakter wyjątkowy. Treść art. 67a § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz.60 z późn. zm., zwanej dalej O.p.) wskazuje na uznaniowy charakter tego rozstrzygnięcia, co oznacza, że organ podatkowy może lecz nie musi umorzyć zaległości podatkowych. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy na wniosek podatnika może umorzyć zaległości podatkowe i odsetki za zwłokę od tych zaległości, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika. Pozytywna decyzja może być wydana tylko w wypadkach, które zostały spowodowane działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które nie są zależne od sposobu jego postępowania. Przechodząc do ustaleń faktycznych organ odwoławczy stwierdził, że zaległości w podatku dochodowym są wynikiem niewywiązania się podatnika z ustawowych obowiązków podatkowych polegających na samodzielnym dokonywaniu wpłat zryczałtowanego podatku dochodowego w należnej wysokości za poszczególne miesiące danego roku. Zaległości w podatku od towarów i usług są natomiast spowodowane utratą prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z nieważnej umowy leasingu finansowego. Zaznaczono też, że wnioskodawcy postawiono zarzut z tytułu usiłowania wyłudzenia podatku VAT w wyniku fikcyjnej transakcji leasingowej. Jeżeli chodzi o aktualną sytuację finansową wnioskodawcy, to z dniem 1 kwietnia 2004 r. zlikwidował działalność gospodarczą, prowadzoną od 1981 r. Obecnie pobiera emeryturę po dokonaniu potrąceń tytułem egzekucji komorniczej w wysokości netto 797,91 zł oraz dodatek pielęgnacyjny w kwocie 186,71 zł. Strona prowadzi wspólne gospodarstwo domowe ze współmałżonką pobierającą emeryturę w kwocie netto 697,82zł. Wnioskodawca podał, że miesięczne koszty jego utrzymania wynoszą około 643,00zł w tym: opłata za ogrzewanie, media, prąd i gaz. Ponadto ponosi bieżące wydatki miesięcznie w kwocie około 92,00zł na zakup odzieży, wyżywienie około 500–600zł oraz wydatki na zakup leków miesięcznie około 300zł. Wnioskodawca nie korzysta z pomocy finansowej Państwa chociaż twierdzi, że poczyni w tym względzie starania. Sporadycznie korzysta za to z pomocy finansowej rodziny i bliskich znajomych, którzy w listach bez podania zwrotnego adresu przesyłają pieniądze w kwotach od 40 do 100 zł. Strona nie udokumentowała, ani nie wyjaśniła kwestii spłaty kredytu zaciągniętego w 1992r. lub 1993r. w wysokości 100 milionów starych złotych, gdyż dokładnie nie pamięta tych okoliczności. Wnioskodawca wspólnie z żoną jest właścicielem domu o powierzchni 150m2 położonego w Radziszowie na działce o powierzchni 18,10 ara wybudowanego w latach siedemdziesiątych, wymagającego remontu, obciążonego wpisem do hipoteki celem zabezpieczenia spłaty posiadanych zaległości podatkowych. Strona posiadała zaległości wobec ZUS w kwocie ponad 43.000,00zł, które zostały umorzone. Strona oświadczyła, że pozostaje w stałym leczeniu ze względu m. in. na przebyty w 2003r. ostry zawał serca oraz problemy psychiczne, przedkładając dokumentację medyczną. Wnioskodawca przedstawił też dokumenty o stanie zdrowia małżonki, z których wynika, że pozostaje ona w leczeniu w poradni gastrologicznej, neurologicznej, reumatycznej oraz okulistycznej. Zgodnie z przedłożonym orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z 9 grudnia 2011r. strona została zaliczona do znacznego stopnia niepełnosprawności, wymagającej stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby przy czym stwierdzono, że niepełnosprawność ta istnieje od 2003r. Stronę uznano za osobę niezdolną do pracy. Analizując powyższe okoliczności faktyczne organ odwoławczy doszedł do przekonania, że nie zaszły żadne wyjątkowe i nadzwyczajne okoliczności losowe, powodujące trudności finansowe strony uniemożliwiające zapłatę zaległości podatkowych, a ponadto podatnik ponosi odpowiedzialność za swoje działania prawnopodatkowe. Regulowanie należnych podatków wynika z ciążących na wszystkich obywatelach i podmiotach gospodarczych-obowiązków podatkowych. Konstytucyjna zasada równości i powszechności opodatkowania wyrażona w art. 84 nie pozwala na przerzucanie odpowiedzialności za podejmowane decyzje finansowe podatników na budżet państwa i tym samym na ogół społeczeństwa. Ze zgromadzonych w sprawie dowodów wynika, że wnioskodawca nie jest trwale pozbawiony dochodów. Natomiast prowadzona skutecznie egzekucja administracyjna w postaci zajęcia emerytury wskazuje na możliwości spłaty przedmiotowej zaległości podatkowej. Wskazany przez stronę notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku na przestrzeni wielu lat nie jest przesłanką do umorzenia zaległości podatkowych, gdyż nie jest to okoliczność nowa, nadzwyczajna czy też spowodowana przyczynami niezależnymi od strony. Również kłopoty zdrowotne wnioskodawcy oraz jego współmałżonki trwające nieprzerwanie od 1998r. nie mogą stanowić samoistnej przesłanki do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej. Zauważono, że wnioskodawca miał możliwość zrestrukturyzowania posiadanych zaległości podatkowych, ale z tego prawa nie skorzystał na skutek problemów zdrowotnych, wnioskodawca nie ustanowił w tej sprawie też pełnomocnika. W tej sytuacji organ podatkowy I instancji wskutek wyczerpania wszystkich dostępnych środków i prób kontaktu ze stroną był zobligowany w ustawowo określonym terminie do wydania decyzji o zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego. Zauważono też, że mimo posiadania zaległości podatkowych strona darowała w grudniu 2004r. synom 4 działki położone w R. o powierzchni 7663m2, co świadczy o wyzbyciu się części posiadanego majątku. Dodatkowo strona oświadczyła, że uzyskany przez współmałżonkę przychód w kwocie około 19.000,00zł z tytułu sprzedaży części nieruchomości w 2004r. przeznaczyła na uregulowanie zadłużenia wobec osób prywatnych, w tym na spłatę długów wynikających z ustnych umów. Preferowanie spłaty prywatnych długów przed należnościami podatkowymi nie stanowi argumentu przemawiającego za przyznaniem ulgi podatkowej. Z informacji uzyskanej z organu podatkowego I instancji wynika, że strona w okresie od 1 stycznia 2000r. do 15 maja 2012r. dokonała wpłat na łączną kwotę 3.372,60zł, a w drodze egzekucji komorniczej wyegzekwowano kwotę 4.562,39zł, co stanowi niewielką kwotę w stosunku do przychodów z działalności gospodarczej uzyskiwanych w latach 1997-1999 przekraczających 200.000,00zł, przy zakupach stanowiących zaledwie 10% tej kwoty. Powyższe nie potwierdza twierdzenia strony, że dokonywała wpłat podatków w miarę posiadanych środków finansowych. Wnioskodawca wspomniał w odwołaniu, że gdyby posiadany budynek nie był obciążony hipoteką, to synowie czy wnukowie zapewniliby mu opiekę i nie musiałby szukać pomocy od Państwa. Organ odwoławczy stwierdził w odpowiedzi, że z przepisów kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika obowiązek alimentacyjny ze strony dzieci i wnuków w stosunku do rodziców lub dziadków będących w trudnej sytuacji materialnej niezależnie od tego czy dysponują oni majątkiem, który byłby ekwiwalentem tego rodzaju świadczeń w przyszłości. Wyjaśniono też, że w przypadku posiadania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności Strona może w myśl art. 26 ust. 7a pkt 12 ustawy z dnia 26.07.1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j.: Dz. U. z 2012r. poz. 361 ze zm.) obniżyć podstawę opodatkowania o wydatki poniesione na zakup leków w wysokości stanowiącej różnice, między faktycznie poniesionym wydatkami w danym miesiącu, a kwotą 100,00zł, jeżeli lekarz specjalista stwierdzi, że osoba niepełnosprawna powinna stosować określone leki stale lub czasowo. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora Izby Skarbowej złożył A. S.W uzasadnieniu skargi, Skarżący podniósł zarzuty względem postępowania, w którym starał się o zwrot podatku naliczonego. Ponadto skarżący jeszcze raz przedstawił swoją sytuację majątkową i zdrowotną. Podniósł, że jest schorowanym emerytem, a jedynym źródłem utrzymania jego i jego żony są emerytury w łącznej wysokości 1.500,00 zł. Zaprzeczył, jakoby w latach 1997-1999 uzyskiwał przychody w wysokości 200.000,00 zł i podniósł, że nie jest możliwe, aby z działalności gospodarczej, której przedmiotem jest produkcja zysk wynosił 90%. Skarżący podał, że w tym okresie uzyskał dochód w wysokości 10.000,00 do 20.000,00 zł. Wyjaśnił też, że otrzymane przez jego żonę tytułem spadku pieniądze zostały przeznaczone na spłatę długów, żeby uniknąć bardzo dużych kłopotów. Działek zaś skarżący musiał się pozbyć, bo nie stać go było na ich utrzymanie. Zaznaczył też, że działki te położone były nad rzeką, w strefie zalewowej. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Ponadto stwierdził, że działki, które znajdowały się w posiadaniu Skarżącego mogły zostać sprzedane, a uzyskane z tego tytułu środki finansowe mogły być przeznaczone na spłatę części posiadanego zadłużenia podatkowego. Za bezpodstawny uznano również zarzut Skarżącego skierowany przeciwko ustaleniom faktycznym co do wysokości dochodów i kosztów prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Wyjaśniono, że dane te pochodzą ze złożonych przez skarżącego deklaracji podatkowych, które nie podlegały weryfikacji w niniejszym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 p.p.s.a., kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3§2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145§1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145§1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133§1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134§1 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z treścią art. 135 p.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej wskazane zasady Sąd orzekający w niniejszej sprawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści art. 67a§1 pkt 3 O.p. wynika, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w analizowanym przepisie sformułowanie "może" wskazuje jednoznacznie, że instytucja umorzenia zaległości podatkowej oparta jest na uznaniu administracyjnym, z istoty którego wynika pozostawienie organowi swobody wyboru konsekwencji prawnych. Przedmiotem uznania jest tutaj określenie skutku prawnego w postaci umorzenia, bądź też odmowy umorzenia zaległości podatkowej. Takie pojęcie uznania jest akceptowane w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 29 października 2010r. sygn. akt: II FSK 1017/09, CBOSA). Poglądy zbieżne wyrażane są także w literaturze (Dowgier R., Etel L., Kosikowski C., Pietrasz P., Popławski M., Presnarowicz S., komentarz do art. 48 O.p. LEX 2011). Art. 67a§1 pkt 3 O.p. zawiera oprócz uznania administracyjnego dwa pojęcia niedookreślone, jakimi są "ważny interes podatnika" oraz, co uszło uwadze strony skarżącej, "interes publiczny". Pojęcia te ograniczają zakres stosowanego uznania. Wskazują one bowiem sytuację faktyczną, w której można dokonać umorzenia zaległości podatkowej. Inaczej mówiąc pojęcia "ważnego interesu podatnika" oraz "interesu publicznego" stanowią warunki skorzystania przez organ podatkowy z uznania. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 sierpnia 2010r. (sygn. akt: II FSK 689/09, CBOSA) organ podatkowy dysponuje pewnym marginesem swobody zarówno w odniesieniu do wykładni tych pojęć, jak i oceny sytuacji faktycznej sprawy. Tej swobody nie można jednak utożsamiać z uznaniem administracyjnym. Weryfikacja istnienia przesłanek udzielenia ulgi, o jakiej mowa w art. 67a§1 pkt 3 O.p. poddana jest bowiem rygorom postępowania podatkowego. Posłużenie się przez ustawodawcę pojęciami niedookreślonymi wymaga mianowicie od organu wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności faktycznych po to, aby na tej podstawie stwierdzić, czy dana sytuacja faktyczna mieści się w zakresie przesłanki ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, czy też nie. Natomiast z samym uznaniem będziemy mieli do czynienia dopiero wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi istnienie jednej z tych przesłanek lub obu łącznie. Jeżeli jednak nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez ten organ uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany (por. M. Jaśkowska, glosa do wyroku NSA z 26 września 2002r. sygn. akt: III SA 659/01, OSP 2003, nr 9, s. 481). Tak też konstrukcja uznania administracyjnego rozumiana jest w orzecznictwie (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2009r. sygn. akt: II FSK 1117/08, CBOSA) oraz w literaturze (por. B. Dauter w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Ordynacja podatkowa, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 378 i n.). Podkreśla się mianowicie, że w świetle przyjętej w przepisach Ordynacji podatkowej koncepcji uznania administracyjnego, organ jest skrępowany w zakresie oceny przesłanek zastosowania ulgi, ale pozostaje nieskrępowany w zakresie tego, jak postąpić w przypadku ich stwierdzenia. Uznanie nie wyraża się zatem w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających użytym pojęciom ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia nawet przy ich ustaleniu (zob. R. Dowgier [w:] System prawa finansowego, pod red. L. Etela, tom III, Prawo daninowe, 2010r., s. 569 i przywołany tam wyrok NSA). Prowadzi to zatem do wniosku, że nawet wystąpienie powyższych przesłanek nie zobowiązuje organu podatkowego do udzielenia ulgi. Przepis ten nie wyznacza bowiem decyzji organu podatkowego, lecz pozostawia mu wybór co do jej podjęcia. Z kolei Sąd nie rozstrzyga o tym, czy umorzyć zaległość, lecz bada, czy organ podatkowy wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Kontroli Sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a§1 pkt 3 O.p. pojęcia niedookreślone ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omówionym wyżej zakresie, nie stwierdził aby naruszała ona prawo w stopniu uzasadniającym ich wzruszenie. Z akt sprawy wynika, że organy przeprowadziły szczegółowe postępowanie wyjaśniające i dowodowe w oparciu o materiał dowodowy pozyskany z urzędu, jak również od samego Skarżącego. Dokonały również prawidłowej jego oceny, w konsekwencji słusznie uznając, że nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające przyznanie podatnikowi najdalej idącej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Oceniając dowody zgormadzone w aktach sprawy, organy dostrzegły trudną sytuację materialną i zdrowotną Skarżącego: niezdolność do pracy (orzeczony znaczny stopień niepełnosprawności) wymaganie stałej lub długotrwałej opieki, częste hospitalizacje, konieczność zakupu leków przez żonę Skarżącego i inne. Co istotne w sprawie, Skarżący wskazując na taką sytuację bytową i zdrowotną nie wykazał, by czynił jakiekolwiek kroki w celu jej poprawy np. poprzez starania o uzyskanie pomocy finansowej lub rzeczowej z pomocy społecznej. Skarżący nie przedstawił żadnych faktur ani rachunków za leki. Nie wyjaśnił również okoliczności spłaty kredytu zaciągniętego w Banku Spółdzielczym (100.000,00 zł) zaznaczając, że ,,ktoś" go spłacił i bliżej nieznane mu osoby pomagają przesyłając w listach po 40,00 zł, po 50,00 zł ale nie wie kto to jest bowiem na kopertach nie ma adresów zwrotnych. Dodatkowo organ podniósł, że Skarżący wyzbył się posiadanego majątku (podarował synom 4 działki położone w R.) mimo posiadanych zaległości podatkowych. W 2004r. małżonka sprzedała natomiast nieruchomość i uzyskała z tego tytułu przychód w kwocie 19.000,00 zł. Powyższe środki zostały przeznaczone na spłatę prywatnych pożyczek wynikających z ustnych umów. Trudna sytuacja podatnika nie może sama w sobie stanowić o przyznaniu ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej. Pod uwagę należy wziąć, tak jak to uczyniły organy, wszystkie okoliczności sprawy. W pierwszym rzędzie podatnik winien mieć na uwadze konieczność zaspokojenia należności publicznoprawnych. Pamiętać bowiem należy, że ulgi w spłacie należności stanowią-aczkolwiek dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego-to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania. Dlatego też równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa z należnych mu wpływów. Z tego też powodu, jak słusznie zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej , ważąc interes podatnika organ podatkowy winien mieć na uwadze także interes publiczny, więc również takie działania organów, które umożliwiają realizowanie należnych budżetowi państwa dochodów, z których finansowane są potrzeby społeczeństwa. Poza tym, należy przyznać rację organom, że dopóki istnieją realne szanse na wyegzekwowanie od podatnika zaległych należności, obowiązkiem organów jest podejmowanie wszelkich działań zmierzających w tym kierunku. Nie bez znaczenia w niniejszej sprawie pozostaje również fakt, że Skarżący miał możliwość zrestrukturyzowania posiadanych zaległości podatkowych z czego nie skorzystał. Jedynie na marginesie powyższych rozważań godzi się zaznaczyć, że powyższa zaległość powstała w wyniku fikcyjnej transakcji leasingowej co skutkowało przedstawieniem Skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa polegającego na wyłudzeniu podatku VAT. Mając powyższe na względzie należy uznać, że organy orzekające w niniejszej sprawie wszechstronnie rozważyły i oceniły wszystkie aspekty faktyczne i prawne niniejszej sprawy, a także wzięły pod uwagę okoliczności podnoszone przez Skarżącego i w wyniku tej oceny podjęte zostały rozstrzygnięcia mieszczące się granicach uznania administracyjnego, dlatego Sąd nie znalazł podstaw do uznania ich za niezgodne z prawem. W świetle naprowadzonych uwag orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270).