I SA/Kr 1342/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1342/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2013 r., sprawy ze skargi A.W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku, od towarów i usług za lipiec 2003 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 17 lutego 2009 r., nr (...) określającą podatek od towarów i usług za miesiąc lipiec 2003 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej nie uznał A.W.prawa do odliczenia podatku VAT w łącznej kwocie 24.862 zł wynikającego z faktur wystawionych spółkę "G." reprezentowaną przez C. G.. Faktury te dokumentować miały sprzedaż dla firm y podatnika tuszy i tonerów. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w ramach postępowania kontrolnego wykazało bowiem, że przedmiotowe faktury dokumentują sprzedaż towarów, która nie została faktycznie dokonana przez tę Spółkę, lecz przez osobę trzecią tj. T.L.. W związku z tym faktury te zgodnie z art. 19 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. nr 11, poz. 50 ze zm.) oraz § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a i pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. ( Dz. U. z 2002 r., nr 27, poz. 268 ze zm.) nie zostały uznane przez organ kontroli skarbowej za stanowiące podstawę do odliczenia przez podatnika wynikającego z nich podatku. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 18 maja 2009 r., nr (...) utrzymał w mocy w/w decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Skarga na w/w decyzję Dyrektora Izby Skarbowej została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I S A/Kr 1113/09. Powyższy wyrok WSA w Krakowie uzyskał walor prawomocności na skutek oddalenia dotyczącej go skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r., sygn. akt I FSK 323/10. W dniu 2 kwietnia 2012 r. A. W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej (uzupełniony pismami z dnia 16 sierpnia 2012 r. i z dnia 10 października 2012 r.). Za podstawę żądania wznowienia postępowania podatnik uznał ujawnienie istotnych dla sprawy nowych okoliczności, które istniały w dniu wydania powyższej decyzji ostatecznej, lecz nie były znane organowi, który ją wydał, tj. przesłankę wymienioną w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W rezultacie wznowienia postępowania podatnik zażądał uchylenia w całości powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie art. 241 oraz art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Na uzasadnienie swojego wniosku A.W. wskazał, że okolicznością uzasadniającą wznowienie postępowania jest uniewinnienie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2010 r. T.L. od zarzutów popełnienia przestępstw wskazanych w akcie oskarżenia z dnia 27 grudnia 2006 r. Znaczenie tej okoliczności dla podjętego w decyzji ostatecznej rozstrzygnięcia polega - według podatnika - na tym, że zostało ono oparte na ustaleniu, że T. L. popełnił zarzucane mu przestępstwa wskazujące, że wykorzystywał fikcyjną działalność spółki "G." do ukrycia własnej sprzedaży towarów. Na tej podstawie , wg podatnika, w decyzji ostatecznej stwierdzono, że otrzymane faktury sprzedaży od spółki "G." nie dokumentują transakcji faktycznie dokonanych przez tę spółkę i tym samym nie stanowią podstawy do odliczenia wynikającego z nich podatku. We wniosku podatnik wskazał również, że powołana jako przesłanka do wznowienia postępowania okoliczność uniewinnienia T. L. od zarzucanych mu przestępstw nie mogła być znana Dyrektorowi Izby Skarbowej w chwili wydania powyższej decyzji ostatecznej, gdyż wyrok w sprawie karnej stwierdzający tę okoliczność zapadł po wydaniu decyzji przez organ II instancji. Poza wskazaniem na fakt uniewinnienia T. L. od zarzucanych mu przestępstw jako podstawę żądania wznowienia postępowania, podatnik wskazał, iż w postępowaniu karnym zostały ujawnione również inne istotne okoliczności oraz dowody w postaci dokumentów, zeznań świadków, materiałów niejawnych przeprowadzone do dnia wydania decyzji ostatecznej, bądź po tym dniu, lecz potwierdzające istotne okoliczności istniejące w chwili wydania tejże decyzji. Dowody te oraz okoliczności mogły wpłynąć na podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia aniżeli zawarte w decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2009 r. Ponadto podatnik wniósł o włączenie do akt wznowionego postępowania kopii wyroku Sądu Okręgowego w Opolu III Wydział Karny z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt III K 21/07 oraz kopii wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu II Wydział Karny z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt II Aka 230/10 wraz z uzasadnieniami tych wyroków. Dyrektor Izby Skarbowej . postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2012 r., nr (...)wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną organu z dnia 18 maja 2009 r. nr (...). Jednocześnie pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. organ zwrócił się do podatnika o skonkretyzowanie jakie istotne okoliczności faktyczne oraz nowe, istotne dowody istniejące w dacie wydania w/w decyzji ostatecznej, a zebrane bądź ujawnione w toku wyżej wskazanego postępowania karnego uzasadniają żądanie wznowienia postępowania. W odpowiedzi z dnia 16 sierpnia 2012 r. podatnik nie określił innych istotnych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów uzasadniających żądanie wznowienia postępowania i uchylenia w/w decyzji ostatecznej. Powtórnie wyjaśnił, że przesłanką uzasadniająca wznowienie postępowania jest ujawniona w postępowaniu karnym w sprawie o sygn. akt III K 21/07 okoliczność, iż T. L. nie ukrywał prowadzonej działalności pod firmą "G." Sp. z o.o. Podatnik nie wskazał żadnych konkretnych dowodów potwierdzających tę okoliczność, gdyż według niego do jej ustalenia doszło w rezultacie oceny przez sąd całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, w której zapadł wyrok karny uniewinniający T. L. od zarzucanych mu przestępstw. Decyzją z dnia 25 października 2012 r. nr (...) na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240§ 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tj Dz.U. z 2012 r. poz. 749) Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia 18 maja 2009 r. nr (...) w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r., z uwagi na brak spełnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu od powyższej decyzji A. W.domagał się jej uchylenia oraz zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 245 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej błędnie uznał, że okoliczność uniewinnienia T. L.. od zarzutów popełnienia przestępstw mu zarzuconych - w tym od zarzutu firmanctwa - nie stanowi istotnej okoliczności, mającej wpływ na rozstrzygniecie w sprawie. Ponadto wskazał , że " Gdyby organy dysponowały tymi samymi dowodami jakimi dysponował sąd w postępowaniu karnym rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu podatkowym dotyczącym podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. mogłoby być inne, aniżeli rozstrzygniecie podjęte w decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2009 r. Ta właśnie okoliczność przesądza, iż zaszły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa." Stwierdził również, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją zostało przeprowadzone w sposób "rażąco" naruszający art. 187 § 1 oraz 188 Ordynacji podatkowej, gdyż Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. odmówił przeprowadzenia dowodu z kopii wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu II Wydział Karny z dnia 17 września 2010 r. sygn. akt II AKA 230/10 oraz "...nie ustosunkował się w ogóle do wniosku dotyczącego udostępnienia kopii dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w, Opolu w sprawie o sygn. akt III K 21/07...". Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia 25 czerwca 2013 r. nr (...) działając na podstawie art 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. 2012 r., poz. 749 ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 25 października 2012 r. W jej uzasadnieniu organ przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zaznaczył, że ustawowy pięcioletni termin przedawnienia dla określenia podatku od towarów i usług za miesiąc lipiec 2003 r., określony w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, został przerwany w dniu 6 października 2008 r., na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, tj. ze względu na zastosowanie środka egzekucyjnego ( zajęcie wynagrodzenia za pracę podatnika) , o którym podatnik został zawiadomiony w tym samym dniu. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia, termin ten biegnie na nowo od dnia następującego po dniu w którym zastosowano środek egzekucyjny. Zatem zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za przedmiotowy okres rozliczeniowy nie uległo przedawnieniu, co oznacza, że sprawa dotycząca tego podatku mogła być przedmiotem rozpatrzenia. Następnie przechodząc do kwestii związanej z możliwością wzruszenia decyzji ostatecznej, którą zakończone już jest postępowanie podatkowe dotyczące podatku VAT za miesiąc lipiec 2003 r., organ w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na zasadę trwałości decyzji obowiązującą w prawie podatkowym, która to zasada wskazuje, iż rozstrzygnięcia, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, stają się ostateczne (art. 128 o.p.). Organ podkreślił, że zasada ta służy pewności obrotu prawnego, zapewnia stabilizację porządku prawnego i ochronę praw nabytych i , że tylko wyraźnie określone przyczyny, stanowiące o poważnych wadliwościach decyzji lub poprzedzającego ją postępowania, mogą prowadzić do wzruszenia decyzji ostatecznej. Celowi temu służą tzw. nadzwyczajne środki wzruszeń decyzji ostatecznych, enumeratywnie wymienione w Ordynacji podatkowej. Jednym, z takich środków jest uchylenie w całości lub w części decyzji ostatecznej, w wyniku wznowienia postępowania podatkowego, uregulowanego w art. 240 - 246 Ordynacji podatkowej. Organ wskazał, że we wniosku o wznowienie postępowania podatnik powołał się na spełnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez ujawnienie się nowej okoliczności faktycznej sprowadzającej się do tego, że T.L. nie popełnił przestępstw sformułowanych w akcie oskarżenia z dnia 27 grudnia 2006 r., podczas gdy, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 maja 2009 r., utrzymywały, że T. Ł. popełnił przestępstwa i z tego faktu wywodziły, że spółka "G." nie dokonywała w rzeczywistości transakcji udokumentowanych fakturami sprzedaży na rzecz podatnika. Oceniając powyższe organ stwierdził, że uniewinnienie T. L.nie stanowi okoliczności istotnej, o której mowa w art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie ma ona wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie podatnika . W sprawie tej rozstrzygano bowiem czy przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczanego z faktur wystawionych przez spółkę "G.", a nie czy T. L. był winny przyczynienia się do ukrywania rzeczywistych rozmiarów działalności gospodarczej T. H. i M. S.. Podstawą rozstrzygnięcia odmawiającego podatnikowi prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur był fakt, iż spółka "G." nie dokonała w rzeczywistości wykazanych w fakturach transakcji sprzedaży, gdyż podejmowane przez nią działania miały charakter fikcyjny służący ukryciu rzeczywistej działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę trzecią tj. T. L.. Ustalenia powyższe zostały dodatkowo potwierdzone innymi dowodami w postaci ostatecznych decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej: z dnia 7 stycznia 2008 r., nr (...) oraz decyzji z dnia 12 października 2009 r., nr -(...) Organ wskazał również, iż poza faktem uniewinnienia T. L. od zarzucanych mu przestępstw, jako podstawę żądania wznowienia postępowania podatnik wskazał , że w postępowaniu karnym zostały ujawnione również inne istotne okoliczności oraz dowody w postaci dokumentów, zeznań świadków, materiałów niejawnych przeprowadzone do dnia wydania decyzji ostatecznej, bądź po tym dniu, lecz potwierdzające istotne okoliczności istniejące w chwili wydania tejże decyzji, a dowody te oraz okoliczności mogły wpłynąć na podjęcie odmiennego rozstrzygnięcia aniżeli zawarte w decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2009 r. Powyższych dowodów i okoliczności podatnik jednak nie wskazał, pomimo wezwania z dnia 8 sierpnia 2012 r. Organ podkreślił, że wprawdzie z treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Opolu wynika, że wskazano w nim okoliczności faktyczne dotyczące: nawiązania współpracy pomiędzy T. L. a C. G.oraz motywów tej współpracy, nabycia udziałów swpółki "G." przez C. G., przebiegu współpracy pomiędzy T. L. a C.G. polegającej na organizowaniu przez T. Ł. dostawców i odbiorców towarów dla spółki "G." C.G., uzyskiwaniu korzyści majątkowych przez T. Ł. ze sprzedaży dokonanych za pośrednictwem spółki "G.", finansowaniu działalności Spółki "G.", prowadzeniu jej rachunkowości i dokonywaniu rozliczeń podatkowych przez T. L., nieposiadania przez spółkę "G." faktur zakupu towarów oraz innej dokumentacji księgowo - podatkowej, nieobecności C. G. w lokalu wynajmowanym z przeznaczeniem na biuro spółki "G." w rozmiarze świadczącym o rzeczywistej działalności tej Spółki, rozpoznania przez podatnika w toku postępowania karnego C. G. jako dostarczającego towary w imieniu spółki "G.", w okresie dostaw znanego jedynie z imienia "T.",przepływu środków finansowych na rachunku bankowym Spółki "G.", jednak w/w okoliczności nie można uznać za odpowiadające okolicznościom o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Nie mają one bowiem charakteru "nowych" w stosunku do okoliczności ustalonych na podstawie dotychczas zebranych dowodów w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 18 maja 2009 r. Zostały natomiast odmiennie ocenione przez sąd karny i przez organ podatkowy, gdyż poszczególne oceny zostały dokonane z uwzględnieniem innych kryteriów wynikających z odrębności spraw podatkowej i karnej, rozpatrywanych w toczących się niezależnie od siebie postępowaniach. Ocena powyższych okoliczności przez organ podatkowy została dokonana z punktu widzenia przedmiotu sporu w sprawie podatkowej, którego istota dotyczyła prawa do odliczenia przez podatnika podatku wynikającego z faktur sprzedaży wymieniających jako ich wystawcę spółkę "G.". W postępowaniu karnym natomiast te same okoliczności zostały ocenione przez sąd karny w kontekście zarzucanych oskarżonym czynów zabronionych. Ocena dokonana przez sąd karny polegała zatem na stwierdzeniu czy okoliczności powyższe odpowiadają znamionom czynów zabronionych objętych aktem oskarżenia. Tym samym sąd nie ocenił powyższych okoliczności faktycznych pod kątem ustalenia czy spółka "G." była wykorzystywana przez T. L. do ukrycia rzeczywistych rozmiarów jego działalności gospodarczej. Stanowiące przedmiot ustaleń sądu karnego czyny zabronione zarzucane oskarżonym nie dotyczyły bowiem powyższych ustaleń stanowiących przedmiot sporu w sprawie podatkowej. Odmienność ocen powyższych okoliczności faktycznych dokonanych przez organ podatkowy oraz przez sąd w dwóch odrębnych, toczących się niezależnie od siebie postępowaniach nie może jednak być uznana za odpowiadającą przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie jest nową okolicznością w sprawie, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że nie mógłby uchylić decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2009 r., gdyż - zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tj. Dz. U z 2012 r., poz 270 ze zm.) -jest związany oceną prawną dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku, który został wydany w sprawie zakończonej tą decyzją ostateczną Dyrektora tut. Izby Skarbowej. Po wydaniu bowiem w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1113/09, została złożona od tego wyroku skarga kasacyjna , w której podatnik podniósł, między in., zarzut naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie istotnej dla sprawy okoliczności wskazanej w skardze, a to braku aktu oskarżenia T. L. oraz uniewinniającego go wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 września 2009 r. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. Sygn. akt I FSK 323/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę kasacyjną, wskazując w uzasadnieniu tego wyroku, że akt oskarżenia i wyrok uniewinniający, na które powoływał się podatnik, nie mogą być uznane za materiał dowodowy mający istotny wpływ dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, albowiem zasadniczą kwestią w sprawie nie było to, czy doszło do flrmanctwa, tylko to, czy transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami znajdowały odzwierciedlenie w rzeczywistych zdarzeniach gospodarczych. Akt oskarżenia i wyrok sądu karnego nie mogą być uznane za dowody mające istotny wpływ na ustalenie, czy sporne transakcje miał rzeczywiście miejsce pomiędzy wskazanymi w fakturach podmiotami. Wbrew twierdzeniom strony, wywodził NSA, nie można sprowadzać wniosków organów w sprawie wyłącznie do prostego wskazania, że doszło do flrmanctwa, a więc transakcje są fikcyjne, a co za tym idzie błędne jest rozumowanie strony, że skoro zapadł wyrok sądu karnego uniewinniający od zarzutu firmanctwa, to transakcje nie były fikcyjne. Strona pomija w ten sposób szereg istotnych dla przedmiotowej sprawy okoliczności, a wskazujących na to, że spółka, która wystawiła sporne faktury, nie mogła być w istocie dostawcą towarów, których sprzedaż te faktury miały dokumentować. Okoliczności, których strona nie zakwestionowała skutecznie, to np. to, że spółka - wystawca faktur, nie dysponowała zasobami materialnymi koniecznymi do prowadzenia działalności gospodarczej ani personelem, nie była wyposażona w odpowiednie aktywa finansowe, nie posiadała dokumentacji księgowo-podatkowej, w tym dowodów zakupu towarów. Tymczasem brak skutecznego podważenia ustaleń, które wskazują na to, że spółka wystawiająca sporne faktury nie mogła dokonać sprzedaży wskazanych w nich towarów powoduje, że podnoszone przez stronę braki materiału dowodowego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy -jeśli natomiast z podniesionej argumentacji nie wynika, by zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie sposób uznać, iż tak sformułowany zarzut może stanowić skuteczną i prowadzącą do uchylenia zaskarżonego wyroku podstawę kasacyjną. Z powyższego wynika , jak podkreślił organ, że okoliczność uniewinnienia wyrokiem sygn. akt III K 21/07 T. L. była rozpatrywana w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego wobec podatnika w odniesieniu do postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za lipiec 2003 r. zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora tut. Izby Skarbowej nr (...) z dnia 18 maja 2009 r., o wznowienie którego wnosił. Tymczasem zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych wznowienie postępowania jest dopuszczalne w przypadku, gdy w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, lecz przesłanki wznowienia ujawniły się dopiero po zakończeniu sprawy przed tym sądem Jednak jeśli w toku postępowania sądowego dane okoliczności lub dowody były już wskazane przez stronę, to po zakończeniu tego postępowania nie mają już waloru "nowych". Organ wskazał , że za taką interpretacją przepisów opowiedział się NSA w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 890/08, który stwierdził, że dokumenty przedstawione w toku postępowania sądowoadministracyjnego i ocenione przez sąd nie mogą być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Były one bowiem znane zarówno stronom postępowania jak i sądowi orzekającemu w sprawie. Wskazał też, że dokonana ocena -uwzględniająca te dowody - po uprawomocnieniu się wyroku stała się wiążąca, zarówno dla organów podatkowych jak i dla wojewódzkiego sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję "wznowieniową". Organ podkreślił, że jak wynika z treści art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynikająca z uzasadnienia wyroku sądu dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji. Z kolei związanie samego wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05 opubl. wLexnr 187499). Zatem ponieważ z treści uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną podatnika wynika, że NSA ocenił okoliczność uniewinnienia T. L.od zarzutu firmanctwa i stwierdził, że nie stanowi ona okoliczności istotnej dla sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej nie był uprawniony do odmiennej oceny tej okoliczności i do uznania jej za przesłankę o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego "rażącego" naruszenia art. 187 § 1 oraz 188 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, ze zarzut ten jest nieuzasadniony. Bowiem postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. nr (...) Dyrektor Izby Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, II Wydział Karny z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt II Aka 230/10 na okoliczność uniewinnienia T. L. od popełnienia przestępstw zarzucanych mu w akcie oskarżenia z dnia 2 grudnia 2006 r. i takie działanie było zasadne, skoro w aktach sprawy znajdował się wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt III K 21/07 który został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w/w wyrokiem. Obydwa wyroki dotyczyły więc tej samej sprawy i na podstawie w/w wyroku Sądu Okręgowego w Opolu ustalono okoliczności związane z uniewinnieniem T. L. w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia w sprawie nin . Odnośnie zarzutu, że Dyrektor Izby Skarbowej "nie ustosunkował się w ogóle do wniosku dotyczącego udostępnienia kopii dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Opolu w sprawie o sygn. akt III K 21/07" organ zauważył, że na stronie 8 zaskarżonej decyzji wskazano, że całość materiału dowodowego zebranego w postępowaniu karnym nie może uzasadniać żądania uchylenia decyzji ostatecznej i tym samym zostać włączona do wznowionego postępowania. Zauważono też, że pomimo wezwania z dnia 8 sierpnia 2012 r. podatnik nie wskazał jakie konkretnie dowody zebrane w postępowaniu karnym mają uzasadniać wznowienie postępowania. A tak sformułowany wniosek przez podatnika w toku postępowania "wznowieniowego" nie mógł zostać przeprowadzony, gdyż postępowanie to nie może być wykorzystywane do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w nieograniczonym zakresie. Co do powołanego w odwołaniu wyroku NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt I FSK 50/12. Organ wskazał, że wyrok ten zapadł w konkretnym stanie faktycznym i nie znajduje on zastosowania w przedmiotowej sprawie. W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. W. zarzucił naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a i art. 245 § 1 pkt 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012 r. poz. 749 z późn. zm. oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 188 ustawy Ordynacja podatkowa i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji poprzedzającej ją decyzji , a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżący przywołał argumenty uprzednio przytoczone w uzasadnieniu odwołania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Nie stwierdzając takich naruszeń, sąd administracyjny skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej przedmiotem , a zarazem przedmiotem badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 25 czerwca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia 25 października 2012 r., odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 18 maja 2009 r. nr (....) w sprawie podatku od towarów i usług za lipiec 2003 r. Na wstępie należy podkreślić, że instytucja wznowienia postępowania stanowi jeden z nadzwyczajnym trybów wzruszania decyzji ostatecznych. Jest to zatem odstępstwo od zasady trwałości decyzji administracyjnej zawartej w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz.749). Jak podkreślił WSA w Szczecinie w wyroku z 6 października 2010 r. (sygn. akt I SA/Sz 508/10) zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, dlatego uchodzi za jedno z kardynalnych założeń całego systemu postępowania administracyjnego. Jest to tzw. domniemanie mocy obowiązującej decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od tej zasady (tzw. tryby nadzwyczajne) podlegają ścisłej wykładni. Przedmiotowa instytucja ma na celu zatem stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzja podatkową, jeżeli postępowania podatkowe było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej (zob. B. Gruszczyński, w: S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyńki, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Ordynacja podatkowa Komentarz, Warszawa 2009, s. 832.). Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest jednak kontynuacją postępowania instancyjnego i nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z 3 sierpnia 2009 r., I SA/Gl 175/09; wyrok NSA z 22 maja 2003 r., III SA 2367/01), lecz pozwala dokonać weryfikacji ww. decyzji jedynie pod kątem przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Z treści złożonego wniosku o wznowienie postępowania oraz z przedłożonych dokumentów wynikało, iż skarżący domagał się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z uwagi na fakt wyjścia na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej , istniejącej w dniu wydania decyzji, nieznanej organowi , który tę decyzję wydał. Okolicznością tą miało być uniewinnienie wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 17 września 2010 r. T. Ł.od zarzutów popełnienia przestępstw wskazanych w akcie oskarżenia z dnia 27 grudnia 2006 r., a znaczenie tej okoliczności dla podjętego w decyzji ostatecznej rozstrzygnięcia polegało, wg skarżącego, na tym, że zostało ono oparte na ustaleniu, że T.L. popełnił zarzucane mu przestępstwa wskazujące, iż wykorzystywał fikcyjną działalność spółki "G." do ukrycia własnej sprzedaży towarów i na tej podstawie, zd. skarżącego, w decyzji ostatecznej stwierdzono, że otrzymane faktury sprzedaży od spółki "G." nie dokumentują transakcji faktycznie dokonanych przez tę Spółkę i tym samym nie stanowią podstawy do odliczenia wynikającego z nich podatku. Ponadto, poza wskazaniem na fakt uniewinnienia T. L. od zarzucanych mu przestępstw jako podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał, iż w postępowaniu karnym zostały ujawnione również inne istotne okoliczności oraz dowody w postaci dokumentów, zeznań świadków, materiałów niejawnych przeprowadzone do dnia wydania decyzji ostatecznej, bądź po tym dniu, lecz potwierdzające istotne okoliczności istniejące w chwili wydania tejże decyzji. Dokonując oceny powyższych okoliczności organ stanął na stanowisku, iż nie można uznać ich za uzasadniające uchylenie decyzji z dnia 18 maja 2009 r., albowiem nie odpowiadają okolicznościom o których mowa w art 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Stanowisko to Sąd uznał za prawidłowe. Stosownie do treści art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj.Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie , jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem zaistnienie powyższej przesłanki ma miejsce wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie następujące warunki określone w tym przepisie : zostaną ujawnione w sprawie nowe "okoliczności faktyczne " lub nowe "dowody ", okoliczności te lub dowody istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi który wydał decyzję, okoliczności faktyczne lub dowody będą miały charakter "nowych" w stosunku do przeprowadzonego dotąd w sprawie postępowania dowodowego oraz ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są dla sprawy "istotne" czyli takie, że mogą skutkować odmiennym rozstrzygnięciem sprawy, a zatem spowodować uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej w całości lub w części. Te przesłanki w nin. sprawie nie zostały spełnione. Otóż okoliczność uniewinnienia T. L. wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt III K 21/07 nie stanowi okoliczności istotnej dla sprawy, gdyż nie ma ona wpływu rozstrzygnięcie w sprawie skarżącego. W sprawie tej rozstrzygano bowiem czy przysługiwało skarżącemu prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez spółkę "G." a nie T. L. był winny przyczynienia się do ukrywania rzeczywistych rozmiarów działalności gospodarczej T. H. i M. S.. Podstawą rozstrzygnięcia odmawiającego skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego z tych faktur była okoliczność, iż wskazana spółka nie dokonała w rzeczywistości wykazanych w fakturach transakcji sprzedaży, gdyż podejmowane przez nią działania miały charakter fikcyjny służący ukryciu rzeczywistej działalności gospodarczej prowadzonej przez osobę trzecią tj. T. L.. Także wskazane w treści uzasadnienia prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego u Opolu okoliczności faktyczne nie spełniają przesłanek określonych w cyt. wyżej przepisie , bowiem nie mają one charakteru "nowych" w stosunku do okoliczności ustalonych na podstawie dotychczas zebranych dowodów w toku postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 18 maja 2009 r. Zostały one natomiast odmiennie ocenione przez sąd karny i przez organ podatkowy, gdyż poszczególne oceny zostały dokonane z uwzględnieniem innych kryteriów wynikających z odrębności spraw podatkowej i karnej, rozpatrywanych w toczących się niezależnie od siebie postępowaniach. Ocena powyższych okoliczności przez organ podatkowy została dokonana z punktu widzenia przedmiotu sporu w sprawie podatkowej, którego istota dotyczyła prawa do odliczenia przez skarżącego podatku wynikającego z faktur sprzedaży wskazujących jako ich wystawcę spółkę "G.". Natomiast w postępowaniu karnym te same okoliczności zostały ocenione przez sąd karny w kontekście zarzucanych oskarżonym czynów zabronionych oraz winy. Ocena dokonana przez sąd karny polegała zatem na stwierdzeniu czy okoliczności powyższe odpowiadają znamionom czynów zabronionych objętych aktem oskarżenia, a tym samym sąd nie oceniał powyższych okoliczności faktycznych pod kątem ustalenia czy spółka "G." była wykorzystywana przez T. L. do ukrycia rzeczywistych rozmiarów jego działalności gospodarczej. Stanowiące przedmiot ustaleń sądu karnego czyny zabronione zarzucane oskarżonym nie dotyczyły bowiem powyższych ustaleń stanowiących przedmiot sporu w sprawie podatkowej. Odmienność ocen powyższych okoliczności faktycznych dokonanych przez organ podatkowy oraz przez sąd w dwóch odrębnych, toczących się niezależnie od siebie postępowaniach nie mogła być uznana za odpowiadającą przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, gdyż nie jest nową okolicznością w sprawie, a tym bardziej nowym dowodem uzasadniającym uchylenie bądź zmianę decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu. Bez wpływu także na ocenę prawidłowości stanowiska organu pozostaje fakt, że zarzut wykorzystywania spółki "G." przez T. L. do ukrywania własnej działalności został oddalony postanowieniem Nadkom. R.G. z dnia 10 listopada 2006 r. jako nie znajdujący odzwierciedlenia w rzeczywistości i z którego to powodu nie znalazł się w akcie oskarżenia z dnia 27 grudnia 2006 r. Fakt ten nie podważa zawartego w skarżonej decyzji twierdzenia, że Sąd Okręgowy w Opolu nie rozstrzygał w kwestii wykorzystywania spółki "G." przez T. L. do ukrycia własnej działalności, a wręcz przeciwnie, potwierdza tą okoliczność. Słusznie też organ uznał, że drugim powodem, dla którego nie mógł uchylić decyzji ostatecznej z dnia 18 maja 2009 r. jest fakt, że okoliczność uniewinnienia wyrokiem sygn. akt III K 21/07 T. L. została już oceniona w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Otóż po wydaniu w tej sprawie przez tut. Sąd wyroku z dnia 10 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Kr 1113/09, w skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił, m. in., że brak aktu oskarżenia T. L. oraz uniewinniającego go wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 września 2009 r. w materiale dowodowym stanowi rażące naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz zarzucił, że z aktu oskarżenia nie wynika, iż T.L. w celu ukrycia rzeczywistej działalności gospodarczej posługiwał się spółką G., a wyrok uniewinniający jest tego najlepszym dowodem. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2011 r. Sygn. akt I FSK 323/10 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił tę skargę kasacyjną i w jego uzasadnieniu wskazał " Jak już wskazano wyżej, akt oskarżenia i wyrok uniewinniający, na które powołuje się strona, nie mogą być uznane za materiał dowodowy mający istotny wpływ dla ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Jak wskazał zarówno Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu, jak i organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, zasadniczą kwestią w sprawie nie było to, czy doszło do flrmanctwa, tylko to, czy transakcje udokumentowane zakwestionowanymi fakturami znajdowały odzwierciedlenie w rzeczywistych zdarzeniach gospodarczych. Akt oskarżenia i wyrok sądu karnego nie mogą być uznane za dowody mające istotny wpływ na ustalenie, czy sporne transakcje miał rzeczywiście miejsce pomiędzy wskazanymi w fakturach podmiotami. Wbrew twierdzeniom strony nie można sprowadzać wniosków organów w sprawie wyłącznie do prostego wskazania, że doszło do flrmanctwa, a więc transakcje są fikcyjne, a co za tym idzie błędne jest rozumowanie strony, że skoro zapadł wyrok sądu karnego uniewinniający od zarzutu firmanctwa, to transakcje nie były fikcyjne. Strona pomija w ten sposób szereg istotnych dla przedmiotowej sprawy okoliczności, a wskazujących na to, że spółka, która wystawiła sporne faktury, nie mogła być w istocie dostawcą towarów, których sprzedaż te faktury miały dokumentować. Okoliczności, których strona nie zakwestionowała skutecznie, to np. to, że spółka - wystawca faktur, nie dysponowała zasobami materialnymi koniecznymi do prowadzenia działalności gospodarczej ani personelem, nie była wyposażona w odpowiednie aktywa finansowe, nie posiadała dokumentacji księgowo-podatkowej, w tym dowodów zakupu towarów. Tymczasem brak skutecznego podważenia ustaleń, które wskazują na to, że spółka wystawiająca sporne faktury nie mogła dokonać sprzedaży wskazanych w nich towarów powoduje, że podnoszone przez stronę braki materiału dowodowego nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy -jeśli natomiast z podniesionej argumentacji nie wynika, by zarzucane uchybienie przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie sposób uznać, iż tak sformułowany zarzut może stanowić skuteczną i prowadzącą do uchylenia zaskarżonego wyroku podstawę kasacyjną (por. art. 174 pkt 2 P.p. s. a.) ". Słusznie zatem organ uznał, że okoliczność uniewinnienia wyrokiem sygn. akt III K 21/07 T. L. była rozpatrywana w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego wobec podatnika w odniesieniu do postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za lipiec 2003 r. zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora tut. Izby Skarbowej nr (...) z dnia 18.05.2009 r., o wznowienie którego wnosił. Zgodnie zaś z orzecznictwem sądów administracyjnych wznowienie postępowania jest dopuszczalne w przypadku, gdy w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, lecz przesłanki wznowienia ujawniły się dopiero po zakończeniu sprawy przed Sądem (tak np. NSA w wyroku z dnia 22 czerwca 1998 r., IV 1325/96 lub NSA oz. w Rzeszowie w wyroku z dnia 3 czerwca w 1997 r., SA/Rz 1306/95). Jednak jeśli w toku postępowania sądowego dane okoliczności lub dowody były już wskazane przez stronę, to po zakończeniu tego postępowania nie mają już waloru "nowych". Za taką interpretacją przepisów opowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 890/08 w którym stwierdził, że dokumenty przedstawione w toku postępowania sądowoadministracyjnego i ocenione przez sąd nie mogą być uznane za nowe dowody w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Były one bowiem znane zarówno stronom postępowania jak i sądowi orzekającemu w sprawie. Wskazał też, że dokonana ocena -uwzględniająca te dowody - po uprawomocnieniu się wyroku stała się wiążąca, zarówno dla organów podatkowych jak i dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego rozpoznającego skargę na decyzję "wznowieniową". Jak wynika zaś z treści art. 153 p.p.s.a. orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynikająca z uzasadnienia wyroku sądu dotyczy wykładni przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ewentualne naruszenie przez organy administracyjne postanowień art. 153 p.p.s.a. powodowałoby konieczność, w razie złożenia skargi, uchylenia zaskarżonej decyzji. Z kolei związanie samego wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku (vide wyrok NSA z dnia 22 marca 1999 r., sygn. akt IV SA 527/97, wyrok NSA z 20 stycznia 2006 r., sygn. akt I FSK 506/05 opubl. w Lex nr 187499). Zatem ponieważ z treści uzasadnienia wyroku oddalającego skargę kasacyjną wynika, że Naczelny Sąd Administracyjny ocenił okoliczność uniewinnienia T. L. od zarzutu firmanctwa i stwierdził, że nie stanowi ona okoliczności istotnej dla sprawy, to organ oraz Sąd rozpoznający nin. skargę nie były uprawnione do odmiennej oceny tej okoliczności i do uznania jej za przesłankę o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi , a dotyczących naruszenia art. 187 § 1 oraz 188 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że także i te zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie. Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. organ odmówił przeprowadzenia dowodu z dokumentu w postaci wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, II Wydział Karny z dnia 17 września 2010 r., sygn. akt II Aka 230/10 na okoliczność uniewinnienia T. L. od popełnienia przestępstw zarzucanych mu w akcie oskarżenia z dnia 27 grudnia 2006 r. i stanowisko to należy uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem z treścią art 188 Ordynacji podatkowej żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Organ podatkowy ma zatem prawo odmówić przeprowadzenia dowodu na daną okoliczność, jeżeli uzna że inne dowody dostatecznie wyjaśniają tą okoliczność lub gdy stwierdzi, że okoliczność ta nie jest istotna dla sprawy. Trzeba zauważyć, iż w materiale dowodowym nin. sprawy znajdował się wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 22 września 2009 r. sygn. akt III K 21/07 który został utrzymany w mocy przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w/w wyrokiem z dnia 17 września 2010 r. Obydwa wyroki dotyczą zatem tej samej sprawy. Na podstawie zaś w/w wyroku Sądu Okręgowego w Opolu organ ustalił okoliczności związane z uniewinnieniem T. L. w stopniu wystarczającym dla prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie. Odnośnie zarzutu, że organ nie ustosunkował się w ogóle do wniosku dotyczącego udostępnienia kopii dowodów zebranych w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w sprawie o sygn. akt III K 21/07, a ograniczył się jedynie do wskazania, że " całość materiałowego zebranego w postępowaniu karnym nie może uzasadniać żądania uchylenia decyzji ostatecznej i tym samym zostać włączona do wznowionego postępowania" i że skarżący " nie wskazał jakie konkretne dowody zebrane w postępowaniu karnym mają uzasadniać wznowienie postępowania", wskazać należy w pierwszym rzędzie , iż pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. organ zwrócił się do podatnika o skonkretyzowanie jakie istotne okoliczności faktyczne oraz nowe, istotne dowody istniejące w dacie wydania w/w decyzji ostatecznej, a zebrane bądź ujawnione w toku wyżej wskazanego postępowania karnego uzasadniają żądanie wznowienia postępowania i w odpowiedzi z dnia 16 sierpnia 2012 r. podatnik nie określił innych istotnych okoliczności faktycznych oraz nowych dowodów uzasadniających żądanie wznowienia postępowania i uchylenia w/w decyzji ostatecznej. W tym miejscu należy raz jeszcze wskazać, że postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest kontynuacją postępowania instancyjnego i w konsekwencji nie daje podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Zakres kompetencji organu odwoławczego w postępowaniu zwykłym jest szerszy niż organów prowadzących weryfikację decyzji ostatecznej w nadzwyczajnym trybie postępowania. O ile w postępowaniu instancyjnym odwołanie daje podstawę do ponownego, całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, bez względu na wagę uchybień (naruszeń prawa) związanych z tym postępowaniem, o tyle w postępowaniu wznowionym organ je prowadzący może odnieść się do istoty sprawy tylko i wyłącznie wówczas, gdy postępowanie w którym wydano decyzję ostateczną obarczone było taką wadą, która przez ustawodawcę uznana została za wadę kwalifikowaną, enumeratywnie wyliczoną w przepisach prawa procesowego. Instytucja wznowienia postępowania nie jest zatem środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną, abstrahując od stopnia tej wadliwości Zatem tak sformułowany wniosek skarżącego w toku postępowania "wznowieniowego" nie mógł zostać przeprowadzony, gdyż postępowanie to nie może być wykorzystywane do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w nieograniczonym zakresie. Odnosząc się do przywołanego w skardze wyroku NSA 18 września 2012 r. sygn .akt I FSK 50/12 wskazać należy , iż stanowisko tam zawarte odnosi się do innego niż w sprawie nin. stanu faktycznego. W okolicznościach tamtej sprawy sąd i Instancji , pomimo uzyskania informacji ze skargi o fakcie wydania wyroku uniewinniającego w stosunku do osób, zdarzeń i okresu czasu co do których było równolegle prowadzone postępowanie przez organy podatkowe nie zapoznał się z orzeczeniem jak również jego pisemnym uzasadnieniem . Tymczasem w sprawie nin. sądy nie tylko zapoznały się z treścią orzeczenia uniewinniającego T. L. i jego uzasadnieniem, ale i dokonały oceny tego orzeczenia, w kontekście rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, odnoszącej się do skarżącego. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd orzekł na zasadzie art. 151 p.p.s.a. o oddaleniu skargi.