I SA/Kr 1373/11

Sygn. akt I SA/Kr 1373/11 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 listopada 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Sędziowie: WSA Jarosław Wiśniewski, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Henryka Lech, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2011r., sprawy ze skarg W.T., na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 11 maja 2011 r. nr [...] oraz, z dnia 11 maja 2011 r. [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 i 2009r., -skargi oddala- Pismem z dnia 28 listopada 2008r. W.T. zwrócił się do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o "anulowanie decyzji" z dnia 5 września 2008r. nr [...] ustalającej mu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2008 r. na kwotę 7.719 zł. i ponowne przeliczenie podatku zgodnie ze stanem zagospodarowania. W uzasadnieniu podatnik wskazał, iż budynek - docelowo przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej - był zakupiony w bardzo złym stanie technicznym i na mocy pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 22 września 2003r. został wyłączony z użytkowania i przeznaczony do remontu. Podatnik wskazał również na fakt, iż budynek jest sukcesywnie remontowany, w miarę posiadania środków finansowych. Celem potwierdzenia argumentów podniesionych we wniosku podatnika organ zwrócił się do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z prośbą o przeprowadzenie wizji lokalnej w budynku magazynowo-produkcyjnym położonym w O., przy ul. W., będącym własnością podatnika i wydanie opinii czy przedmiotowy budynek nadaje się jako obiekt przeznaczony na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W odpowiedzi, pismem z dnia 26 lipca 2010r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego oraz wizji lokalnej udzielił informacji, iż aktualny stan budynku nie pozwala na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem, a w trakcie kontroli nie stwierdzono prowadzenia działalności w przedmiotowym budynku. Z uwagi na powyższe organ postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2010r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 5 września 2008r. nr [...]. W uzasadnieniu postanowienia powołał się na informacje zawarte we wniosku o wznowienie postępowania oraz opinię Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2010r. uzasadniające przyjęcie, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Decyzją z dnia 26 października 2010r. nr [...] Burmistrza Miasta i Gminy orzekł, po wznowieniu postępowania podatkowego, o uchyleniu swej ostatecznej decyzji z dnia 5 września 2008r. nr [...] i ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za rok 2008 na kwotę 4 669,00 zł. Wkrótce potem, decyzją z dnia 2 listopada 2010r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy ustalił podatnikowi wymiar podatku od nieruchomości za rok 2009 na kwotę 4 968,00 zł., bazując na tych samych ustaleniach faktycznych co dotyczące roku podatkowego 2008. Organ wskazał, że do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008 i 2009r. przyjęto dane z protokołu kontroli przeprowadzonej przez pracowników Urzędu Miasta i Gminy w dniu 7 lipca 2008 roku. oraz dane zawarte w informacji podatkowej złożonej przez podatnika w dniu 18 sierpnia 2008r., a także opinię Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2010r. potwierdzającą prowadzone prace remontowe w części budynku. W trakcie wspomnianej wizji lokalnej kontrolujący wykonali serię zdjęć obrazujących stan wnętrz budynku położonego przy ul. W. w O. oraz sporządzili protokół z którego wynikało, iż w jednym z pomieszczeń znajduje się biuro a w następnych, maszyny produkcyjne, magazyn wyrobów gotowych, pomieszczenie socjalne oraz dwa małe pomieszczenia produkcyjne, w nich zastali dwie pracownice przy produkcji cewek. Pozostałych pomieszczeń skarżący nie udostępnił gdyż jak twierdził nie miał do nich klucza. Wyjaśnił, że w remoncie jest 133 m2 powierzchni a pod działalność gospodarczą zajęte jest 154,52 m2 natomiast hala z maszynami ma 103,76 m2. W informacji pisemnej z dnia 18 sierpnia 2008r. sprecyzował, że w remontowanym budynku zagospodarowano; - magazyn, pomieszczenia montażu i kontroli, biuro, korytarz, w sumie 134,74 m2 - pomieszczenia socjalne; wc, umywalka, jadalnia, w sumie 19,78 m2. Na powierzchni 103,76 m2 ustawione są maszyny ale nie można ich użytkować z uwagi na konieczność uzupełnienia instalacji elektrycznej i wyciągowej powietrza natomiast pozostała część budynku; 133,35 m2 jest przeznaczona do remontu w miarę posiadania funduszy. Ostatecznie organ opodatkował w decyzjach dotyczących lat podatkowych 2008 i 2009 154,52 m2 powierzchni kwalifikowanej jako "budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą" natomiast pozostałe 237,11 m2 w okresie od lutego 2008r. do 2009r. opodatkował według stawek dla "budynków pozostałych". Reasumując więc, w pierwotnej decyzji z 5 września 2008r. za rok 2008 opodatkowano według stawek dla budynków związanych z działalnością gospodarczą 391,63 m2 powierzchni, a w decyzji wydanej po wznowieniu oraz w decyzji za rok podatkowy 2009 jedynie 154,52 m2 tego typu powierzchni. Wysokość podatku od nieruchomości została naliczona w oparciu o ustawę z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i o opłatach lokalnych (tekst jednolity - Dz. U. 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm., zwanej dalej u.p.o.l.) oraz dane z ewidencji gruntów i budynków, prowadzonej przez Starostę Powiatu przy zastosowaniu stawek określonych w aktualnie obowiązującej Uchwale Rady Miejskiej Nr XXXIII/384/2004 z dnia 24 listopada 2004 roku w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości. W odwołaniach od decyzji podatnik podniósł, że budynek wymaga kompleksowych prac budowlanych obejmujących całościowy remont dachu, wymianę stolarki okiennej i bramy, wykonanie instalacji grzewczej i wentylacji, naprawy instalacji elektrycznej oraz wykończenia pomieszczeń socjalnych. Odwołujący się wyjaśnił, iż do chwili obecnej remont obiektu nie został ukończony i obiekt nie został odebrany i dopuszczony do użytku. Stan techniczny budynku został natomiast w sposób precyzyjny określony w opinii Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2010r. i w związku z powyższym uważa, iż przedmiotowy budynek powinien zostać opodatkowany w całości stawką właściwą dla budynków pozostałych. Decyzjami z dnia 11 maja 2011r. o numerach [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że w art. la ust. l pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z definicji tej wynika, że sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. W definicji nie ma bowiem warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Podatnik prowadzi natomiast działalność gospodarczą pod firmą ZPHU "E" z siedzibą w O. Kolegium wyjaśniło, iż zgodnie z bogatym orzecznictwem sądów administracyjnych o uznaniu danej nieruchomości za "związaną z działalnością gospodarczą" decyduje wyłącznie kryterium podmiotowe i bez znaczenia dla wymiaru podatku od nieruchomości jest okoliczność, czy przedsiębiorca wykorzystuje lub w jakich celach wykorzystuje posiadane przez siebie nieruchomości. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że nawet chwilowe, przejściowe z różnych przyczyn niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie powoduje tego, że przestały one być w jego posiadaniu. Również różnego rodzaju przerwy bądź zawieszenia działalności przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą nie oznaczają, że przestał istnieć związek określony w przywołanym art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Odnosząc się do kwestii stanu technicznego opodatkowanego budynku podkreślono, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względów technicznych", które stoją na przeszkodzie wykorzystywaniu określonej nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej i w konsekwencji uniemożliwiają jej opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów wykorzystywanych do działalności gospodarczej. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że ustawodawcy z całą pewnością chodziło, nie o przyczyny techniczne leżące po stronie przedsiębiorcy, ale te związane z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywne okoliczności natury technicznej uniemożliwiające wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot (por. wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1124/08 oraz WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 245/08). Odnosząc się do zebranego materiału dowodowego Kolegium stwierdziło, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do uznania, iż stan techniczny budynku uniemożliwiał całkowicie i trwale jego wykorzystanie do prowadzenia działalności gospodarczej. Podkreślono, że z przeprowadzonych przez organ pierwszej instancji dowodów w postaci oględzin budynku oraz z wyjaśnień i oświadczeń samego podatnika wynika, iż podatnik prowadził działalność produkcyjną w części pomieszczeń przedmiotowego budynku. Powyższa działalność gospodarcza była prowadzona wbrew opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 22 września 2003 r., wskazującej na całkowitą niemożność wykorzystania budynku w jakiejkolwiek działalności. Biorąc pod uwagę oświadczenia podatnika złożone w toku postępowania podatkowego oraz treść opinii Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Kolegium stanęło na stanowisku, iż jedynie część pomieszczeń nie mogła być ze względów technicznych wykorzystywana w działalności gospodarczej. Przedmiotowe pomieszczenia to wskazana przez podatnika część budynku o pow. użytkowej 237,11 m2, w której nie zostały przeprowadzone prace remontowe i budowlane, zgodnie z wskazaniami Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia 22 września 2003 r. W pozostałej części budynku o powierzchni użytkowej 154,52 m2 była prowadzona działalność produkcyjna, co znajduje potwierdzenie w protokole kontroli z dnia 7 lipca 2008r. oraz wyjaśnieniach podatnika z dnia 18 sierpnia 2008r. Kolegium stanęło więc na stanowisku, że w tak ustalonym stanie faktycznym nie istniały tego rodzaju okoliczności, które stanowiłyby trwałą przeszkodę w wykorzystaniu budynku w działalności gospodarczej. W ocenie SKO, od marca 2008 r. stan techniczny budynku pozwalał podatnikowi na prowadzenie działalności produkcyjnej przynajmniej w części pomieszczeń, co też zostało udowodnione w toku postępowania. Nie kwestionowano przy tym, że część pomieszczeń w przedmiotowym budynku z powodu zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej nie mogła być w 2008 i 2009r. wykorzystywana przez podatnika do prowadzenia działalności gospodarczej. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie podatnik stwierdził, że opisane decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego są niezgodne z prawem. W jego ocenie organ w sposób nieuprawniony zmarginalizował fakt bardzo złego stanu technicznego należącego do niego budynku. Jakkolwiek ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie nakłada obowiązku potwierdzenia stanu technicznego budynku, jednakże istotnym w sprawie jest, że Powiatowy Inspektor Budowlany wydał już dwie opinie stwierdzające jednoznacznie zły stan budynku i niemożność jego użytkowania. Zarzucił, że niezrozumiałym jest oparcie się przez organy podatkowe wyłącznie na wynikach kontroli przeprowadzonej przez urzędniczki z Urzędu Miasta i Gminy gdy tymczasem decydujące znaczenie dla ustalenia stanu technicznego opodatkowanego budynku powinny mieć opinie Powiatowego Inspektora Budowlanego. Przedmiotowa opinia powinna mieć większą moc dowodową, niż ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji. Ponadto, na poparcie swoich twierdzeń co do braku możliwości wykorzystywania budynku w prowadzonej działalności gospodarczej Skarżący powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Skarżący zwrócił też uwagę na naruszenie przepisów postępowania, w związku z tym, że wskutek wezwania organu pierwszej instancji z dnia 14 stycznia 2010r. do zapoznania się z aktami postępowania stawił się w Urzędzie jednakże nie przygotowano dla niego żadnych dokumentów i jego obecność była daremna. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniosło o ich oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Badając zaskarżone decyzje w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa, które w okolicznościach sprawy skutkowałoby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji wraz z decyzjami organu I instancji. Tą konstatację, w odniesieniu do rozstrzygnięcia za rok podatkowy 2008 odnieść trzeba w pierwszej kolejności do przepisu art. 134 § 2 p.p.s.a. przesądzającego, iż Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ma bowiem obowiązek wzięcia pod uwagę wszelkich ewentualnych naruszeń prawa gdyż stosownie do § 1 powołanego przepisu, oceniając zaskarżony akt, rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając wniosek skarżącego w przedmiocie "anulowania" decyzji z dnia 5 września 2008r. oraz przedstawione w nim uzasadnienie a także badając akta postępowania podatkowego Sąd stwierdził, iż decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 26 października 2010r. uchylająca w trybie wznowienia postępowania poprzednią decyzję, wydana została bezpodstawnie, z naruszeniem przepisu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Okoliczności sprawy nie dawały bowiem podstaw do uznania, iż zaistniała przesłanka wznowienia postępowania w postaci ujawnienia istotnych dla sprawy, nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. Przytoczyć w tym miejscu należy tezę orzeczenia sądu administracyjnego, powszechnie akceptowaną w orzecznictwie, adekwatną także do stosowania w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 16 lutego 2011r. sygn. I SA/Gd 1339/10 orzekł, iż "przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej. Nadto te okoliczności i dowody muszą istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Z kolei przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego". W rozpoznawanej sprawie za istotne i nowe dla sprawy okoliczności faktyczne, nieznane organowi w dniu wydania decyzji uznane zostało przedstawione przez skarżącego wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania, pismo Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 września 2003r. stwierdzające, iż budynek przy ul. W. w O. "w aktualnym stanie technicznym nie nadaje się do użytkowania jako obiekt przeznaczony na prowadzenie w nim jakiejkolwiek działalności". Być może fakt sporządzenia tego pisma był okolicznością "nieznaną organowi" w chwili wydania decyzji z 5 września 2008r, jednakże na pewno nie była to okoliczność "istotna" dla rozstrzygnięcia sprawy. Zważyć bowiem należy, iż pismo organu nadzoru budowlanego sporządzone zostało w 2003r. gdy tymczasem sprawa podatkowa dotyczyła wykorzystania nieruchomości do celów prowadzenia działalności gospodarczej w 2008r. a więc po upływie około pięciu lat od daty sporządzenia pisma, w którym to okresie skarżący – jak sam stwierdził prowadził prace remontowe. Wynik tych prac oceniali nadto przedstawiciele organu w czasie wizji lokalnej w dniu 7 lipca 2008r. Sam skarżący wówczas wskazywał a potem precyzował w oświadczeniu, iż przedmiotem użytkowania pod działalność gospodarczą jest 154,52 m2. Dysponując tą wiedzą organ I instancji naliczył jednak w decyzji z dnia 5 września 2008r. podatek od 391,63 m2 powierzchni, jako od budynków związanych z działalnością gospodarczą. Decyzja z 5 września 2008r. nie odzwierciedlała więc wyników przeprowadzonego postępowania i w tym zakresie była błędna. Zapewne więc dlatego organ I instancji uznał za zasadne jej uchylenie w trybie wznowienia postępowania, zwłaszcza, że skarżący spóźnił się ze złożeniem odwołania od decyzji tej decyzji w zwykłym trybie. Takiego działania Sąd nie mógł zaakceptować bez negatywnego komentarza. Ponieważ jednak nie występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 października 2010r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2008r. brak było podstaw prawnych do orzeczenia na niekorzyść skarżącego w rozumieniu art. 134 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutów podniesionych w skargach W. T., Sąd nie znalazł żadnych przesłanek do ich podzielenia. Organy obydwu instancji przeprowadziły stosowne postępowanie dowodowe i ostatecznie prawidłowo, zgodnie z przepisami prawa materialnego określiły skarżącemu wysokość podatku od nieruchomości za 2008 i 2009 rok. Zgodnie bowiem z art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy z dnia12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991r. Nr 9, poz. 31 ze zm.) za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkami nie mającymi zastosowania w przedmiotowej sprawie, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący W. T. prowadzący działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807) jest właścicielem opodatkowanej nieruchomości. Przedmiotowa nieruchomość spełnia zatem pozytywną przesłankę uznania jej za nieruchomość związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej w myśl art. 1a ust 1 pkt 3 powołanej ustawy. Kwestę sporną w sprawie stanowi natomiast możliwość wykorzystania przedmiotowej nieruchomości ze względu na jej stan techniczny, do prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, a zatem ewentualna negatywna przesłanka wykluczająca opodatkowanie przedmiotowej nieruchomości według wyższej stawki. Dla rozstrzygnięcia tej kwestii, warto odnieść się do charakteru podatku od nieruchomości. Jest on bowiem podatkiem majątkowym, nakładanym na podatnika nie z tytułu osiągania określonych przychodów, a z tytułu samego posiadania gruntu, budynku czy też budowli. Określone w art. 5 ust 1 ustawy stawki tego podatku, zostały zróżnicowanie w oparciu o kryteria przedmiotowe. O zastosowaniu danej stawki podatku, decyduje zatem wyłącznie charakter opodatkowanej nieruchomości, nie zaś przesłanki podmiotowe odnoszące się do osoby podatnika. Również kwestia ewentualnego faktycznego wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności nie ma bezpośredniego przełożenia na kwestię opodatkowania ani też na stawkę podatku, gdyż z woli ustawodawcy, doniosłość prawną ma jedynie niezależna od woli podatnika, obiektywna niemożność wykorzystania nieruchomości do celów prowadzenia działalności. W ugruntowanym już orzecznictwie sądów administracyjnych – które Sąd w składzie rozpoznającym sprawę w pełni podziela - przyjmuje się, iż względy techniczne uniemożliwiające gospodarcze wykorzystanie majątku przedsiębiorcy, o których mowa w art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy są to, nie przyczyny leżące po stronie przedsiębiorcy, ale związane z danym przedmiotem opodatkowania, obiektywne okoliczności natury technicznej, uniemożliwiające wykorzystanie majątku do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Przywołując jako reprezentatywne wyroki; NSA z dnia 7 października 2010r. sygn. II FSK 2080/08, WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010r. sygn. I SA/Łd 1062/10, WSA w Lublinie z dnia 10 grudnia 2010r. sygn. I SA/Lu 488/10, WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2011r. sygn. I SA/Gd 1170/10, oraz WSA we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. sygn. I SA/Wr 125/11 wskazać należy, iż w zakresie "względów technicznych" uzasadnionych prowadzonym remontem czy koniecznością jego wykonania, jednolicie przyjmuje się, że nie mogą być za takie uznane przemijające przeszkody w prowadzeniu działalności gospodarczej jak brak środków finansowych, konieczność remontu lub modernizacji obiektu a ustawodawca posługuje się sformułowaniem, że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany "ze względów technicznych", a nie z uwagi na zły stan techniczny. W orzeczeniach tych podkreśla się także, iż organ podatkowy dokonując ustalenia prawnopodatkowych konsekwencji faktu posiadania przez przedsiębiorcę gruntów, budynków lub ich części, nie ma obowiązku ustalania okoliczności w postaci faktycznego prowadzenia i wykonywania działalności gospodarczej. Sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynku skutkuje tym, że uznaje się go za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wobec powyższego, nie można podzielić twierdzeń skarżącego, iż w niniejszej sprawie zachodzi negatywna przesłanka opodatkowania części spornej nieruchomości z wykorzystaniem podwyższonej stawki. Zauważyć na końcu należy, iż skarżący sam wskazywał, iż po remoncie, od marca 2008r. zagospodarował część już wyremontowaną tj. 149,15 m2 (wcześniej 154,52 m2) i w związku z tym stawka najwyższa dotyczyć winna tylko tej powierzchni. Reszta powinna być zaszeregowana jako "inna powierzchnia". Dopiero gdy uzyskał pozytywne rozstrzygnięcia adekwatne do podnoszonych argumentów, tj. decyzje organu podatkowego I instancji - uznał, iż cały budynek do czasu zakończenia remontu powinien być sklasyfikowany jako "budynki pozostałe". To stanowisko podtrzymywał także w skargach, gdzie wspierając się argumentami o "dyletanctwie" urzędniczek z Urzędu Miasta i Gminy usiłował przedstawić w innym świetle wyniki kontroli przeprowadzonej 7 lipca 2008r. Tego postępowania nie sposób zaaprobować zwłaszcza, iż twierdzenia zawarte w protokole tej kontroli wsparte są dokumentacją fotograficzną, zebraną w aktach sprawy a nadto oświadczeniami samego podatnika. Reasumując, z uwagi na fakt iż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa, wniesione skargi podlegały oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na w/w. zaskarżone decyzje, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 cytowanej ustawy, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu we obydwu zaskarżonych decyzjach skarga opiera się na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa materialnego i postępowania stąd, zdaniem Sądu, zaistniał pomiędzy w/w sprawami związek, o którym mowa w ww. art. 111 § 2, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron procesu dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw.