I SA/Kr 1705/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1705/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Piotr Głowacki, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2016 r., sprawy ze skarg A.O. reprezentowanego przez opiekuna prawnego M. G., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 25 sierpnia 2015 r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz w podatku od towarów i, usług za styczeń, luty, marzec 2011 r. wraz z odsetkami za zwłokę, , - skargi oddala -, Zaskarżonymi decyzjami z dnia 25 sierpnia 2015 r., nr [...] i nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje Naczelnika urzędu Skarbowego z dnia 19 marca 2015r., nr [...] i nr [...] odmawiające skarżącemu A.O. umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. oraz w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę. Zaskarżone decyzje zapadły następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2015r., doprecyzowanym pismami z dnia 3 lutego 2015r. i 23 lutego 2015r., opiekun prawny skarżącego zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych w formie umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. oraz w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2011r. wraz z odsetkami za zwłokę, określonych decyzjami tego organu. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż wszystkie usługi budowlane (skutkiem czego było określenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego wysokości zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług) były faktycznie wykonywane przez osoby, które wykorzystując nieporadność skarżącego i brak rozeznania, spowodowane zaburzeniami psychicznymi, posłużyły się imieniem, nazwiskiem, adresem oraz danymi ewidencyjnymi skarżącego w celu zatajenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Opiekun prawny wyjaśnił, iż skarżący cierpi od ponad 20 lat na chorobę psychiczną, wskutek czego był wielokrotnie hospitalizowany i poddawany leczeniu ambulatoryjnemu. W związku z powyższym - według opiekuna prawnego – skarżący nie mógł w pełni świadomie i z należytym rozeznaniem prowadzić działalności gospodarczej, z uwagi na stan zdrowia. Co więcej, jak wskazał, obecny stan zdrowia całkowicie wyklucza możliwość uiszczenia przez skarżącego zobowiązań podatkowych w jakiejkolwiek wysokości. Możliwość wykonania przez skarżącego ciążących zobowiązań podatkowych wyklucza także obecna sytuacja majątkowa. Opiekun prawny skarżącego powołał się m.in. na postanowienie Prokuratury Rejonowej z dnia 14 listopada 2012r., sygn. akt [...], którym Prokuratura umorzyła śledztwo w sprawie uporczywego naruszania praw pracowniczych przez właściciela firmy A. czy wyroki Sądu Rejonowego z dnia 5 września 2012r., sygn. akt I C 717/12 i z dnia 8 listopada 2012r. sygn. akt IC 773/12, w sprawie uznania przez Sąd za nieważne umów zawartych przez skarżącemu z różnymi podmiotami gospodarczymi. W toku postepowania przed organem pierwszej instancji ustalono, że skarżący prowadził działalność gospodarczą i uzyskiwał z tego tytułu przychody. Na jego osobiste konto dokonywane były wpłaty za usługi budowlane przez zleceniodawców i z tego konta regulował on należności, wypłacał gotówkę, dokonywał przelewu środków na konto syna R.O. tytułem wypłaty wynagrodzeń pracowników, jak również zasilił konta żony i dzieci. Materiał dowodowy zebrany w przedmiotowej sprawie wskazuje, iż (pomimo że od 1998r. skarżący jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną z powodu zaburzeń psychicznych) prowadził w 2010r. i 2011r. działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. W zakresie sytuacji materialnej i bytowej skarżącego ustalono, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje z małżonką, z którą od 2005r. ma orzeczoną separację. Skarżący i jego małżonka otrzymują świadczenia emerytalno-rentowe: skarżący - 959,27 zł miesięcznie, małżonka skarżącego - 795,40 zł miesięcznie. Od dnia 1 lutego 2015 r. ze świadczenia skarżącego co miesiąc jest potrącana kwota w wysokości 316,85 zł i przekazywana na konto Komornika Sądowego. Obciążenia finansowe związane z utrzymaniem mieszkania wynoszą 650 zł miesięcznie (340 zł energia elektryczna, 250 zł woda, 60 zł gaz), wydatki konsumpcyjne wynoszą 2.000 zł, lekarstwa ok. 250 zł. Łącznie ponoszone miesięczne wydatki stanowią kwotę 2.900 zł. Skarżący nie korzysta z pomocy MOPS. Jest osobą całkowicie ubezwłasnowolnioną z powodu zaburzeń psychicznych (vide: postanowienie Sądu Wojewódzkiego w Nowym Sączu z dnia 13 lutego 1998r., sygn. akt Ns. 42/97). Z zaświadczenia Sądu Rejonowego III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 31 października 2011 r., sygn. sprawy III RNs 441/11 wynika, iż M G została ustanowiona opiekunem prawnym skarżącego. Skarżący cierpi na chorobę psychiczną od ponad 20 lat, wskutek czego był wielokrotnie hospitalizowany oraz poddawany leczeniu ambulatoryjnemu. W styczniu i lutym 2015 r. skarżący przeszedł zator mózgu, w wyniku czego przebywał na Oddziale Neurologii Szpitala Specjalistycznego w N., a także na Oddział Psychiatrii Szpitala Specjalistycznego w G. Skarżący jest współwłaścicielem domu położonego w N.przy ul. K o pow. 260 m2 z działką w użytkowaniu wieczystym. Oprócz zaległości podatkowych posiada inne zadłużenia względem banków, ZUS, Wojewody Śląskiego i Mazowieckiego na łączną kwotę 213 064,94 zł. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w N. prowadzi egzekucję z nieruchomości będącej własnością skarżącego. W 2010r. skarżący uzyskał dochód w łącznej kwocie 535.269,99 zł, w tym z tytułu emerytury/renty w kwocie 13.038,40 zł. Za 2011r. skarżący uzyskał dochód w kwocie 25.474,02 zł, za 2012r. - 14.251,88 zł, a za 2013r. - 14.873,68 zł. Z informacji o czynnościach majątkowych wynika, iż w dniu 12 lutego 2010r. skarżący zawarł umowę spółki S. Sp. z o.o. z siedzibą w N., gdzie kapitał zakładowy spółki wynosi 5.000 zł dzieli się na 100 równych i niepodzielnych udziałów po 50 zł każdy (skarżący 4.750 zł, J.S. 250 zł). Na podstawie tak ustalonego stanu faktycznego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzjami z dnia 19 marca 2015r. odmówił skarżącemu umorzenia zaległości w podatku dochodowym za 2010r. oraz w podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2011r. Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji stwierdził, że materiał dowodowy sprawy nie potwierdza stanowiska opiekuna prawnego skarżącego, jakoby stan zdrowia skarżącego nie tylko nie pozwalał na prowadzenie działalności gospodarczej ale też posłużył innym osobom na wykorzystanie skarżącego dla zatajenia prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej. Organ pierwszej instancji podniósł, że pomimo ubezwłasnowolnienia z powodu zaburzeń psychicznych (od 1998r.) skarżący prowadził w sposób profesjonalny działalność gospodarczą, przynoszącą dochód. Dochodem tym skarżący swobodnie rozporządzał, również poprzez zasilanie kont żony i dzieci. Uznano zatem, że skoro skarżący prowadził działalność jako osoba ubezwłasnowolniona, to fakt ten nie może przemawiać za umorzeniem zobowiązań podatkowych. Odnośnie pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego stwierdzono, że fakt ten nie zmienił diametralnie sytuacji zdrowotnej skarżącego, a stan zdrowia nie ma w przypadku skarżącego wpływu na źródła i wysokość jego dochodów. Podkreślono, że skarżący dysponuje stałym dochodem z tytułu świadczeń emerytalno – rentowych. Uznano też, że odmowa umorzenia zaległości podatkowych nie zagrozi egzystencji skarżącego albowiem z jego świadczenia rentowego i tak prowadzona jest egzekucja z wniosku innego wierzyciela. Od powyższych decyzji skarżący wniósł odwołania, w których decyzjom organu pierwszej instancji zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, a to art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.), polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, naruszenie przepisów postępowania, a to art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na oddaleniu wniosku dopuszczenia dowodu z opinii biegłego lekarza na okoliczność aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy, naruszenie prawa materialnego, a to art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, polegające na odmowie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych pomimo zaistnienia przesłanek umorzenia w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Opiekun prawny skarżącego nie zgodził się ze stanowiskiem organu podatkowego I instancji, iż skarżący rzeczywiście wykonywał działalność gospodarczą z uwagi na stan zdrowia. Wskazał po raz kolejny, iż skarżący nie uzyskiwał żadnych przychodów, gdyż wszystkie kwoty uzyskiwane tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane pobierały osoby, które wykorzystując jego nieporadność i brak rozeznania, spowodowane zaburzeniami psychicznymi. Decyzjami z dnia 25 sierpnia 2015r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji podzielił stanowisko organu pierwszej instancji i stwierdził, że obecna sytuacja życiowa jest trudna i wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Jednakże zauważył, że sytuacja skarżącego nie mogła zadecydować o udzieleniu ulgi w spłacie we wnioskowanym zakresie ze względu na konieczność wyważenia interesu publicznego z indywidualnym interesem strony. Organ odwoławczy podał, że skarżący uzyskuje stały dochód miesięczny (świadczenie emerytalne), nie korzysta z pomocy opieki społecznej, a jego małżonka również otrzymuje stałe świadczenie emerytalne. Co prawda w wyniku zajęcia egzekucyjnego, świadczenie emerytalne skarżącego jest obniżone, jednakże sytuacja ta nie stanowi o przyznaniu ulgi w spłacie w formie umorzenia. Na powyższe decyzje skarżący wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których zarzucił: - naruszenie przepisów postepowania, a to art. 122 Ordynacji podatkowej polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, - naruszenie przepisów postepowania, a to art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na oddaleniu wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego lekarza na okoliczność aktualnego stanu zdrowia skarżącego, - naruszenie prawa materialnego, a to art. 67 a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej polegające na odmowie udzielenia ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych pomimo zaistnienia przesłanek umorzenia w całości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Postanowieniem na rozprawie w dniu 21 marca 2015r., działając na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1705/15 i I SA/Kr 1706/15 i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Kr 1705/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skargi podlegają oddaleniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiot sprawy sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku skarżącego zaistniały przesłanki do umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku dochodowego oraz podatku VAT. Zgodnie z art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki określone w decyzji, o której mowa w art. 53a; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Jak wskazano w zaskarżonych decyzjach, przyznanie ulg, wymienionych w powołanym przepisie objęte jest tzw. uznaniem administracyjnym. Oznacza to, że w braku zaistnienia ustawowych przesłanek (w tym wypadku: uzasadnionego interesu podatnika lub interesu publicznego) przyznanie ulgi nie jest możliwe. Natomiast jeżeli przesłanki zostaną zrealizowane, organ administracji publicznej ma prawo, ale nie obowiązek przyznania ulgi. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że rozstrzygnięcie organu nie może mieć jednak charakteru dowolnego, lecz musi być wynikiem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 227/10, Lex Omega nr 1083048 oraz z dnia 13 listopada 2007r., sygn. akt II FSK 1353/06, Lex Omega nr 1371950, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Ke 422/13, Lex Omega nr 1426494). Interes publiczny, o którym mowa w art. 67 a § 1 Ordynacji podatkowej to dyrektywa postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej (jednostka samorządu terytorialnego), takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego itp. (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 6 lipca 2010 r., I SA/Bk 156/10, Lex Omega nr 590320). Z reguły interes publiczny przemawia za tym, aby ulgi podatnikowi nie udzielać. Unika się w ten sposób obniżenia potencjalnych wpływów Skarbu Państwa, jak i nie wprowadza się różnic w traktowaniu poszczególnych podatników, w szczególności zaś – nie premiuje się tych podatników, którzy zaniechali regulowania należności publicznoprawnych. Organ podatkowy musi mieć na uwadze i to, że między innymi względy społeczne wymagają również, żeby zobowiązanie podatkowe było realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001, I SA/Ka 577/00, Lex Omega nr 47500). Z kolei ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 1999 r., SA/Sz 850/98, POP 2000, z. 6, poz. 168). Sam notoryczny brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 20 maja 2004 r., III SA 2919/03, POP 2005, z. 4, poz. 89). Ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Przeciwnie, przez ważny interes podatnika należy rozumieć nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami egzystencji podatnika i że umorzenie zaległości podatkowych lub odsetek uzasadnione będzie jedynie w takich wypadkach, które spowodowane zostały działaniem czynników, na które podatnik nie może mieć wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania. To po stronie podatnika, który ubiega się o przyznanie ulgi w postaci umorzenia zaległości, jako tego, kto występuje o określone uprawnienie, leży obowiązek wykazania, że w dotyczącej go sprawie spełnione są przesłanki, o których mowa w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 maja 2009 r., I SA/Łd 173/09, LEX nr 534559). Nadto zauważa się również, że przyznanie ulgi płatniczej w sytuacji, gdy podatnik świadomie nie odprowadzał podatku, mimo, że dysponował niezbędnymi ku temu środkami, powodowałoby premiowanie zamierzonych przez podatnika działań niezgodnych z prawem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r., II FSK 805/08, POP 2010, z. 2, poz. 130). Sąd zaznacza, że wobec faktu, że zaskarżone decyzje objęte są uznaniem administracyjnym organów kognicja Sądu jest ograniczona do skontrolowania czy organy nie uchybiły zasadom postępowania w zakresie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz czy podejmując rozstrzygnięcie rozważyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej pomocy. Oceniając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd nie dopatrzył się podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego. Prawidłowość postępowania wyjaśniającego, poprzedzającego wydanie decyzji w niniejszej sprawie nie budzi żadnych zastrzeżeń. Organy podatkowe ustaliły wszystkie istotne okoliczności, które mogły mieć wpływ na ocenę, czy w sprawie zachodzi ważny interes podatnika albo interes publiczny w przyznaniu wnioskowanych ulg. Co więcej uznając sytuację skarżącego za trudną organ odwoławczy potwierdził, że w sprawie wystąpił ważny interes podatnika, ale stwierdził też, że nie powoduje to automatycznie przyznania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych albowiem konstrukcja uznania administracyjnego dopuszcza wydanie decyzji odmownej nawet w sytuacji zaistnienia przesłanek jej przyznania. Rozważając sytuację skarżącego w kontekście dyrektywy interesu społecznego organ odwoławczy słusznie zauważył, że jakkolwiek sytuacja zdrowotna i finansowa skarżącego jest nie należy do najłatwiejszych to jednak nie wpływa ona wysokość i źródło dochodu skarżącego. Ma on bowiem stały dochód w postaci świadczeń emerytalno – rentowych, z którego możliwa jest egzekucja. Podkreślić należy, że organy podatkowe w całości uwzględniły twierdzenia opiekuna prawnego skarżącego odnośnie sytuacji finansowej, zdrowotnej i życiowej skarżącego i w tym zakresie oparły ustalenia faktyczne na podanych przez niego informacjach. Organy podatkowe obu instancji w żadnej mierze nie kwestionowały stanu zdrowia skarżącego wynikającego ze złożonych oświadczeń i przedłożonej dokumentacji, jednakże kryteria te nie były wystarczające do zastosowania żądanej ulgi. W tym miejscu podkreślić należy, że nie jest zasadny zarzut skargi dotyczący niedopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność stanu zdrowia skarżącego. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, z którego wynika, że w niniejszej sprawie nie wystąpiła potrzeba dokonania ustaleń w oparciu o wiadomości specjalne albowiem wobec nie kwestionowania stanu zdrowia skarżącego, okoliczności ustalone w wyniku przeprowadzenia tego dowodu nie miałyby wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się do argumentacji opiekuna prawnego skarżącego jakoby skarżący jako osoba ubezwłasnowolniona nie mógł rzeczywiście wykonywać działalności gospodarczej, gdyż nie pozwalał na to jego stan zdrowia, a nadto nie uzyskiwał żadnych przychodów, gdyż wszystkie kwoty uzyskiwane tytułem wynagrodzenia za wykonane roboty budowlane pobierały osoby, które wykorzystując nieporadność skarżącego i brak rozeznania, posłużyły się jego imieniem i nazwiskiem w celu zatajenia prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, Sąd stwierdza, że są to okoliczności które powinny być brane pod uwagę przy postępowaniu wymiarowym, a nie w toku postępowania o umorzenie zaległości podatkowych. Również analiza kwestii uznania wyrokami sądów podejmowanych przez skarżącego czynności za nieważne – szczegółowo zanalizowana w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji – nie jest stricte przesłanką postępowania o umorzenie zaległości, ale właśnie postępowania wymiarowego. Nie mniej jednak biorąc pod uwagę ww. okoliczności w kontekście analizy przyczyn powstania zaległości podatkowych u skarżącego, Sąd podziela stanowisko organu, że skoro będąc całkowicie ubezwłasnowolnionym skarżący był wstanie prowadzić działalność gospodarczą i swobodnie dysponować uzyskanym dochodem również poprzez zasilanie konta żony i dzieci, to fakt całkowitego ubezwłasnowolnienia nie może stać się samoczynną przesłanką do umorzenia zaległości podatkowych. Powyższe wskazuje zdaniem Sądu, że organy rozpatrzyły wszystkie przesłanki udzielenia wnioskowanej przez skarżącego pomocy argumentując odmowę jej udzielenia w odniesieniu do konkretnych faktów obrazujących sytuację skarżącego. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji zebrały materiał dowodowy wystarczający do ustalenia wyczerpującego stanu faktycznego sprawy i wnikliwie odniosły się do sytuacji życiowej, finansowej i zdrowotnej skarżącego, oceniając również przyczyny niezrealizowania należności podatkowej. Tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia wskazanego w skardze przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej. Ponadto w ocenie Sądu organy podatkowe uwzględniły i rozważyły całokształt okoliczności faktycznych w kontekście ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, a wydając decyzje w ramach swego uznania nie naruszyły zasady swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.