I SA/Kr 177/10

Sygn. akt I SA/Kr 177/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maria Zawadzka, Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r., sprawy ze skargi J. O., na decyzję Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 9 grudnia 2009 r. Nr [...], w przedmiocie wstrzymania płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w 4 i 5 roku, - skargę oddala - J. O. złożył w dniu 14 marca 2005r. w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydał decyzję z dnia 3 kwietnia 2006r. nr [...] o przyznaniu płatności dla gospodarstwa niskotowarowego zastrzegając, iż warunkiem wypłacenia płatności w 4 i 5 roku realizacji programu będzie terminowe złożenia oświadczenia i realizacja zobowiązania określonego w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, przy czym zgodnie z planem rozwoju J.O. zobowiązał się do zakupu zwierząt gospodarskich. Decyzją z dnia 28 stycznia 2009r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wstrzymał producentowi rolnemu płatność dla gospodarstwa niskotowarowego za 4 i 5 rok. W uzasadnieniu organ podał, że producent nie złożył w terminie oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, do czego był zobligowany na podstawie § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.). Jak dalej wskazano termin upłynął 6 miesięcy i 7 dni od daty zrealizowania 3 płatności przypadającej na 5 maja 2008r. W odwołaniu J. O. wniósł o uchylenie powyższego rozstrzygnięcia, wskazując, iż ze względów zdrowotnych nie był w stanie terminowo złożyć żądanego oświadczenia. Decyzją z dnia 28 kwietnia 2009r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając jego argumentację, a nadto wyraźnie wskazał, iż termin do złożenia oświadczenia upłynął w dniu 12 listopada 2008r., podczas gdy producent rolny złożył je dwa dni po terminie tj. 14 listopada 2008r. Organ odwoławczy dodatkowo wskazał, że J. O. formalnie nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do złożenia spornego oświadczenia. Gdyby nawet jednak potraktować zawartą w odwołaniu prośbę jako właśnie wspomniany wniosek to i tak nie było podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 30, poz. 168 ze zm.) wniosek o przywrócenie terminu złożyć należy w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny jego uchybienia. Wobec zaś faktu, że odwołujący się J. O. przedmiotowe oświadczenie złożył 14 listopada 2008r., to najpóźniej ten dzień należało uznać jako moment ustania przyczyny uchybienia terminowi do złożenia oświadczenia. Odwołanie skarżącego złożone zostało natomiast dnia 23 marca 2009r. Niewątpliwe zatem ustawowy termin 7 dniu został przekroczony. Poza tym organ odwoławczy uznał, iż producent nie udowodnił w sposób dostateczny niemożliwości terminowego złożenia oświadczenia. Wreszcie zaznaczył, że producent rolny był odpowiednio pouczony o konieczności złożenia oświadczenia. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze J. O. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, zarzucając mu naruszenie art. 8 i 9 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaznaczył przy tym, iż przepisy o przyznaniu płatności (w tym dotyczące rozpatrywanego terminu) są niezrozumiałe i niejednoznaczne. Oprócz tego organy administracyjne winny były mu przypomnieć o obowiązku złożenia oświadczenia, przesyłając formularz oraz pouczając o treści i skutkach zaniedbań. Skarżący podniósł również, że nie zgadza się ze stanowiskiem organu jakoby nie uprawdopodobnił okoliczności uchybienia terminowi do złożenia oświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 września 2009r. (sygn. akt I SA/Kr 949/09) uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR wskazując, iż z akt sprawy przedłożonych przez organ odwoławczy nie wynikało, kiedy faktycznie zrealizowano trzecią płatność, od której rozpoczął się bieg terminu na złożenie oświadczenia. W aktach brakowało bowiem jakiegokolwiek przelewu, dowodu wypłaty przypadającej skarżącemu, co uniemożliwiało sądowi dokonanie kontroli prawidłowości wydanych w sprawie decyzji. W ocenie Sądu, organ, nie posiadając jakichkolwiek dokumentów potwierdzających datę zrealizowania trzeciej płatności, zbyt pochopnie przyjął, że termin do złożenia Oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia upłynął 12 listopada 2008r. Realizując wskazania Sądu organ odwoławczy wezwał J. O. do złożenia wyjaśnień, w postaci przedłożenia dokumentu poświadczającego datę wpływu na jego konto III raty płatności. W odpowiedzi na to wezwanie przedłożono wyciąg z historii rachunku J. O., z którego wynikało, że III rata płatności wpłynęła na konto producenta rolnego w dniu 5 maja 2008r. Decyzją z dnia 9 grudnia 2009r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR ponownie utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w świetle pisemnego wyciągu z historii rachunku III rata "płatności niskotowarowej" wpłynęła na konto producenta rolnego w dniu 5 maja 2008r. W związku z tym sześciomiesięczny termin na realizację przedsięwzięć określonych w planie rozwoju gospodarstwa niskotowarowego minął w dniu 5 listopada 2008r. Termin na złożenie oświadczenia o realizacji przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego wynosi 7 dni i liczony jest właśnie od dnia upływu sześciomiesięcznego terminu przewidzianego na realizację planu niskotowarowego. W związku z tym, termin na złożenie oświadczenia minął w dniu 12 listopada 2008r., a odwołujący się złożył przedmiotowe oświadczenie dopiero w dniu 14 listopada 2008r. W dalszej części uzasadnienia organ zaznaczył wprawdzie, że termin na złożenie przedmiotowego oświadczenia ma charakter terminu procesowego, a zatem może on zostać przywrócony na zasadzie art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego jednakże strona nie złożyła prośby o przywrócenie uchybionego terminu, a nawet gdyby za taką uznać samo złożenie odwołania - to nie spełniła wszystkich przesłanek przywrócenia terminu określonych w/w przepisie. Organ nadmienił, iż w świetle orzecznictwa dokonanie czynności po terminie bez wniesienia prośby o przywrócenie terminie nie jest brakiem w rozumieniu art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można również wywieść z przepisów prawa obowiązku organów - wzywania o uzupełnienie braków formalnych, czy też pouczania stron z urzędu o możliwości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto nie negując trudnej sytuacji Strony związanej z chorobą, należy stwierdzić, iż strona nie uprawdopodobniła, iż nie była w stanie dochować terminu do złożenia oświadczenia tj. nie wskazała okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiłyby jej złożenie oświadczenia w terminie, osobiście lub za pośrednictwem poczty, lub też korzystając z pomocy osoby trzeciej. W kolejnej skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. O. odwołał się do swych wcześniejszych zarzutów wobec organów. Uzupełniając swą argumentację nadmienił, iż organ administracji nie jest związany tytułem czy nazwą nadaną pismu przez stronę, ale ma obowiązek ustalić cel wynikający z treści pisma. Jeżeli w tym zakresie istnieją jakiekolwiek wątpliwości, winien wezwać stronę do uzupełnienia braków przez sprecyzowanie pisma. Skarżący odmówił racji argumentacji organu, iżby przy składaniu przedmiotowego oświadczenia mógł posłużyć się posłańcem. Wyjaśnił, iż w praktyce działania ARiMR wymaga się osobistego stawiennictwa dla stwierdzenia autentyczności podpisu i tak również było w niniejszym przypadku, a dodatkowo skorzystanie z posłańca jest możliwe jedynie w przypadku, gdy stan zdrowia osoby zobowiązanej do złożenia oświadczenia pozwala jej na osobiste świadome sporządzenie i podpisanie tegoż oświadczenia. Tymczasem u skarżącego w okresie od 10-13 listopada 2008r. nasiliły się objawy cukrzycy powodując długotrwałe stany otępienia, patologiczną senność i intelektualną niewydolność w stopniu uniemożliwiającym mu jakiekolwiek świadome rozumienie otaczającej rzeczywistości. W celu potwierdzenia tych okoliczności skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków oraz opinii lekarskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podtrzymał w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej z punktu widzenia legalności tj. z punktu widzenia zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Żądanie skargi może być więc uwzględnione w razie stwierdzenia przez sąd, że rozstrzygnięcie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania, jeżeli takie naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy). Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ustawy). Sąd rozstrzyga – w myśl art. 134 § 1 ustawy – w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. J. O. złożył w dniu 14 marca 2005r. wniosek o przyznanie płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w ramach pomocy finansowej na działanie "Wspieranie gospodarstw niskotowarowych". Z tego też względu w odniesieniu do przedmiotowego wniosku zastosowanie znajduje rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie gospodarstw niskotowarowych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 286, poz. 2870 ze zm.) powoływane dalej jako "rozporządzenie". Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny zrealizował przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego, nie później niż w terminie 6 miesięcy od dnia wypłaty płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w trzecim roku realizacji planu (pkt 1), oraz złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, oświadczenie o zrealizowaniu przedsięwzięć zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego (pkt 2). Oświadczenie, składa się na formularzu udostępnionym przez Agencję, w terminie 7 dni od dnia, w którym upłynął termin określony w ust. 1 pkt 1. Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych przesłanek warunkuje wypłatę płatności dla gospodarstwa niskotowarowego w czwartym i piątym roku wypłaty tej płatności. Innymi słowy zgodnie z brzmieniem § 9 rozporządzenia płatność dla gospodarstwa niskotowarowego podlega wstrzymaniu w czwartym i piątym roku jego wypłaty, jeżeli producent rolny nie dotrzymał warunków określonych w art. 8 ust. 1 rozporządzenia, z wyjątkiem przypadków wskazanych w ust. 2, które nie mają zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, skarżący w treści decyzji przyznającej dopłaty został pouczony o warunkach wypłaty czwartej i piątej raty oraz podpisał oświadczenie o znajomości tychże warunków. Skarżący nie spełnił jednego z warunków, które, co należy powtórzyć muszą być spełnione łącznie, a mianowicie nie złożył oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia zgodnie z planem rozwoju gospodarstwa niskotowarowego w zakreślonym przez przepisy rozporządzenia siedmiodniowym terminie. Zostało to definitywnie potwierdzone w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez organ II instancji, zgodnie ze wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawartymi w wyroku z dnia 18 września 2009r., sygn. akt I SA/Kr 949/09. Ustaleń tych na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący nie kwestionował. Natomiast skarżący w odwołaniu z dnia 23 marca 2009r. oraz w skardze skoncentrował się na wykazaniu, że powodem niezłożenia oświadczenia w terminie był stan zdrowia, który cyt. "w tamtym czasie nie pozwolił mu na złożenie powyższych dokumentów w wyznaczonym terminie". W orzecznictwie sądów administracyjnych funkcjonuje pogląd, że 7-dniowy termin, o którym mowa w art. 8 rozporządzenia jest terminem procesowym (por. wyrok WSA z dnia 25 maja 2009r., sygn. akt II SA/Ke 205/09, wyrok WSA z dnia 29 października 2010r., sygn. akt I SA/Ke 533/09, wyrok WSA z dnia 10 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Łd 993/09). Podobne stanowisko zajęły w niniejszej sprawie organy orzekające w sprawie. Skoro tak, to skutkiem dokonania czynności procesowej (jaką w sprawie jest złożenie oświadczenia z art. 8 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia) z uchybieniem terminu jest bezskuteczność tej czynności, co strona postępowania może zwalczać jedynie poprzez złożenie prośby o przywrócenie terminu na ogólnych zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stosownie do art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Skarżący nie złożył odrębnego wniosku o przywrócenie terminu, natomiast w odwołaniu powołał się na okoliczności (stan zdrowia), które spowodowały według niego nieterminowe złożenie oświadczenia, domagając się pozytywnego rozpatrzenia odwołania, motywując, że przyznana pomoc finansowa w czwartym i piątym roku pozwoli mu na dalszy rozwój jego gospodarstwa. W stanie faktycznym sprawy słusznie organ II instancji przyjął w zaskarżonej decyzji, że prośba o przywrócenie terminu nie została złożona, a podniesione w odwołaniu argumenty nie mogły stanowić dla organu odwoławczego podstawy do uchylenia decyzji o wstrzymaniu płatności na czwarty i piąty rok. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie utrwalony jest pogląd, iż organ nie może działać w sprawie przywrócenia terminu z urzędu. Należy zatem podkreślić, że ewentualne przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności procesowej może nastąpić jedynie na wyraźną prośbę zainteresowanego. Sam fakt dokonania określonej czynności po terminie nie może być podstawą do domniemania, że osoba zainteresowana składa wniosek o przywrócenie terminu (zob. P. Przybysz, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005r., s. 152). Wniosek zawierający prośbę o przywrócenie terminu do dokonania określonej czynności w postępowaniu przed organem administracji stanowi pismo procesowe, do którego stosuje się przepisy o podaniach. Wniosek taki powinien zatem zawierać elementy wskazane w art. 63 § 2 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc zawierać m.in. określone żądanie wynikające wprost z treści wniosku. Podkreślenia również wymaga, że oświadczenie woli zainteresowanego (wnoszącego wiosek o przywrócenie terminu) musi być sformułowane w sposób wyraźny. W ocenie Sądu jako wniosek w rozumieniu art. 58 Kodeksu postępowania administracyjnego nie może być potraktowane zdanie: "ze względów zdrowotnych, dokument potwierdzający zrealizowanie przedsięwzięcia oraz oświadczenie złożyłem w dniu 14. 11. 2008r. tj. dwa dni po terminie. Ze względu na wymagany własnoręczny podpis nie było możliwe złożenie tego oświadczenia przez osoby trzecie". Tak sformułowane zdanie nie jest prośbą o przywrócenie terminu, a jedynie oświadczeniem, z którego wynika świadomość złożenia przedmiotowego oświadczenia po terminie (wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2001r., sygn. akt II SA/Gd 1611/00, wyrok NSA z dnia 3 marca 2008r., sygn. akt I OSK 268/07, zob. także: G. Łaszczyca, C. Matrysz, A. Matan, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. Zakamycze, Kraków 2005r., s. 574, tom I). Należy przy tym podzielić argumentację organu II instancji, że gdyby nawet przyjąć, że z uwagi na podniesione okoliczności (stan zdrowia), odwołanie z dnia 23 marca 2009r. zawierało również w swojej treści prośbę o przywrócenie terminu (chociaż w jego tekście brak jest takiego sformułowania), to prośba ta nie mogłaby zostać uwzględniona. Przytoczony wyżej przepis art. 58 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego ustanawia cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie: (1) złożenie wniosku (prośby) o przywrócenie terminu; (2) dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu; (3) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin; (4) uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku swojej winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu zasadne jest stanowisko organu, że nie została spełniona przesłanka wymieniona w pkt 2 tj. nie został dochowany termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 58 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. Skarżący oświadczenie o realizacji przedsięwzięcia złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 14 listopada 2008r., a zatem należy przyjąć, że już z tym dniem ustała przyczyna w postaci choroby, która uniemożliwiła mu terminowe złożenie przedmiotowego oświadczenia. Z treści odwołania z dnia 23 marca 2009r. jednoznacznie wynika, że skarżący składając oświadczenie w dniu 14 listopada 20008r. składa go dwa dni po terminie. Zatem w świetle powołanego wyżej przepisu prośbę o przywrócenie terminu należało złożyć najpóźniej w dniu 21 listopada 2008r. Tymczasem odwołanie, które jak utrzymuje skarżący, zawierało ową prośbę o przywrócenie terminu, zostało złożone w Biurze Powiatowym w dniu 27 marca 2009r. Podkreślić przy tym trzeba, że przywrócenie terminu do złożenia prośby o przywrócenie terminu jest niedopuszczalne( art. 58 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego). Już z tego tylko powodu domniemana prośba skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia oświadczenia o realizacji przedsięwzięcia w ramach planu rozwoju gospodarstwa niskotowarowego nie mogłaby być rozpatrywana merytorycznie i tym bardziej uwzględniona. W opisanej sytuacji w zasadzie zbędnym jest analizowanie, czy w sprawie wystąpiły pozostałe przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego oświadczenia. Z uwagi jednak na fakt, że w skardze zostały postawione w tym zakresie zarzuty wobec organu, w szczególności co do nieuwzględnienia przez organ faktu choroby jako okoliczności wskazującej na brak winy w uchybieniu terminu należy się do tych zarzutów odnieść. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku dokonania określonej czynności w terminie można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (por. Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, E. Iserzon, J. Starościak, Warszawa 1970r., str. 136). Za takie powody uznaje się np. nagłą chorobę, awarię komunikacyjną, pożar, powódź. Zdaniem Sądu brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy wnioskodawca nie mógł przezwyciężyć przeszkody w zachowaniu terminu, nawet przy użyciu najwyższego w danych warunkach wysiłku. Dlatego też w odróżnieniu od nagłej choroby, która nie pozwala na wyręczenie się inną osobą, długotrwała niedyspozycja nie wyklucza dokonania konkretnej czynności, z którą wiążą się określone skutki prawne i np. nadania pisma za pośrednictwem poczty – osobiście lub przez domownika bądź inną osobę trzecią (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2000r., sygn. akt I SA 11072/00, wyrok NSA z dnia 1 marca 1999r., sygn. akt II SA 45/99, wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1999r., sygn. akt III SA 1259/98). W wyroku z dnia 29 października 2004r., sygn. akt III SA 2967/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że "choroba wieńcowa i stan przedzawałowy serca nie uprawdopodabniają braku winy w uchybieniu terminu do złożenia odwołania". Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że okoliczności na które powoływał się skarżący w odwołaniu z dnia 23 marca 2009r. (udokumentowane zaświadczeniami lekarskimi wystawionymi w dniu 25 marca 2009r.), czyli pozostawanie w 2007r. i w 2008r. w leczeniu z powodu cukrzycy, i innych schorzeń nie wskazują, zdaniem Sądu na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia oświadczenia, który upływał w dniu 12 listopada 2008r. Podniesione w skardze okoliczności o nasileniu się skutków choroby szczególnie w dniach od 10 do 13 listopada 2008r. nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Skarżący nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego zaistnienie takiej sytuacji. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oznacza to, że sąd ten rozpatruje sprawę i uwzględnia fakty i dowody, które istniały w dacie wydania decyzji. Ponadto, co do zasady nie jest możliwe prowadzenia postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrole legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. Stosownie do art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie wyjątkowo sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające, ale jedynie z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z tych też względów prawnie niedopuszczalnym byłoby prowadzenie przed Sądem uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w tym przeprowadzenie wnioskowanych w skardze dowodów: z przesłuchania żony skarżącego oraz opinii lekarskiej. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.