I SA/Kr 1832/14

|Sygn. akt I SA/Kr 1832/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lutego 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2015 r., sprawy ze skargi W.P., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 26 września 2014 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, - s k a r g ę o d d a l a - Decyzją z dnia 16 lipca 2014 r. nr [...]na podstawie art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) oraz art. 45 ust. 6 w zw. z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit.a) do c), art. 19 ust. 1, art. 21 ust.1 pkt 126 lit. a) i ust. 21, art. 22 ust. 6d, art. 30 e ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 14 poz.176 ze zm. w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2008 r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego określił W. P. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 66:500,00 zł z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości położonej w K.gmina W. składającej się z zabudowanych działek nr [...]i [...]oraz z niezabudowanych działek nr [...]i [...]zgodnie z aktem notarialnym Rep. A nr [...] z dnia 18 sierpnia 2010 r. W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w/wymieniona dniu 28 kwietnia 2011 r. złożyła zeznanie PIT-39 za 2010r. wykazując podatek z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 66.500,00 zł. W dniu 30 sierpnia 2011r. złożyła korektę zeznania wykazując podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 66.500,00 zł na druku PIT-36. Następnie w dniu 26 marca 2014 r. złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w kwocie 66.500,00 zł. Uzasadniając wniosek przedłożyła: odpis z księgi wieczystej, umowę sprzedaży z 18 października 2010 r., postanowienie o nabyciu spadku z 19 grudnia .2008r. sygn. akt INs [...], wyciąg z aktu małżeństwa z 25 października 1969r., umowę sprzedaży z 02. lipca 1996r., kserokopię zeznania PIT-31 za 1996r. We wniosku W. P.wskazała, że podatek ze sprzedaży nieruchomości nie powinien zostać zapłacony w takiej wysokości gdyż, między małżonkami istniała wspólność majątkowa małżeńska i w momencie zakupu przedmiotowa nieruchomość stała się wspólną własnością małżonków, niezależnie od oświadczenia złożonego przez współmałżonka J. P. w akcie notarialnym, zawyżenie kwoty zobowiązania podatkowego nastąpiło wskutek tego, że w zeznaniu ujęto podatek od sprzedaży nieruchomości, jako byłej własności męża J.P. podczas gdy jako żona w/wymieniona była współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości od 1996 r. W związku z powyższym, zd. W. P. nie powinna była płacić podatku od swojej części, a kwota nadpłaconego podatku wyniosła 66.500,00 zł. W wyniku złożonej korekty, wykazana została kwota nadpłaconego podatku dochodowego od sprzedaży nieruchomości w wysokości 66.500,00 zł. Po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym organ ustalił, że przedmiotowa nieruchomość została nabyta przez W. P., na współwłasność z synem R.w wysokości ½ cz. z dniem otwarcia spadku po zmarłym małżonku J. P. tj. 05 października 2008 r. Sprzedaż przedmiotowej nieruchomości miała miejsce dnia 18 sierpnia 2010 r. czyli przed upływem pięciu lat liczonych od końca roku, w którym doszło do nabycia tj. przed 31 grudnia 2013 r. co skutkowało powstaniem źródła przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Organ I instancji po analizie materiału dowodowego stwierdził, iż J. P. wszedł w posiadanie przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży zawartej dnia 02 lipca 1996 r. w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...]Z treści § 5 tej umowy wynika, iż J. P. nabył nieruchomość za pieniądze z jego majątku odrębnego. Organ wskazał na brak jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, iż J. P. takiego majątku odrębnego nie posiadał. Nie przedłożono również dowodów na to, że doszło do rozszerzenia w formie umownej wspólności majątkowej na przedmiotowe nieruchomości. Datą nabycia nieruchomości dla małżonka, który nie miał do niej prawa własności, gdyż znajdowała się ona w majątku odrębnym współmałżonka, jest data zawarcia umowy rozszerzającej wspólność ustawową. W przedmiotowej sprawie nie wykazano, że do takiej umowy doszło. Na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt [...], spadek po zmarłym J. P. nabyła W. P. na podstawie ustawy wprost w ½ cz. Współwłasność ½ cz., sprzedawanych działek położonych w K.wpisana została w księgach wieczystych na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt [...]Organ I instancji zwrócił uwagę, iż fakt ten nigdy przez W. P. nie został zakwestionowany. Organ podkreślił także, iż do chwili obecnej W. P. nie kwestionowała, że mąż nabył przedmiotową nieruchomość ze swojego majątku odrębnego. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał decyzję , w której określił wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości 66.500,00 zł. Powyższa kwota zobowiązania podatkowego została określona zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r. Ze względu na brak dokumentacji potwierdzającej poniesienie kosztów odpłatnego zbycia (art. 19 updof) oraz kosztów uzyskania przychodu zgodnie z art. 22d z uwzględnieniem art. 22 ust. 6e updof, a także braku możliwości skorzystania ze zwolnienia w myśl art. 21 ust. 1 pkt 126 ww. ustawy dochód z odpłatnego zbycia wyniósł 350.000,00 zł (art. 30e ust. 2 updof) . Od podstawy opodatkowania w kwocie 350 000 zł wyliczono podatek dochodowy w wys. 19% czyli 66.500,00 zł (art. 30e ust. 1 updof). Od powyższej decyzji W. P. wniosła odwołanie, w którym zarzuciła, iż organ podatkowy dokonał błędnej wykładni przepisów prawa i pominął domniemania prawne wynikające z prawa materialnego: kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz kodeksu cywilnego. Wskazała również na to, iż ogólną zasadą jest przyjmowanie, że rzeczy nabyte podczas trwania małżeństwa stanowią własność wspólną małżonków. W związku z powyższym nie ma podstaw, aby twierdzić, że nieruchomość w K.nie była częścią majątku wspólnego małżonków. W konsekwencji, zd. odwołującej się, wyliczenie podatku ze sprzedaży jest błędne, a podatniczka nadpłaciła podatek w kwocie 66.500,00 zł. Ponadto odwołująca się podniosła, iż organ błędnie interpretuje ciężar dowodu, ponieważ zgodnie z przepisami prawa, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Udowodnienie, że zmarły małżonek W. P.posiadał majątek odrębny i ze środków z niego nabył przedmiotową nieruchomość, leży w interesie organu podatkowego, gdyż oznaczałoby to dla niego brak konieczności zwrotu kwoty 66.500,00 zł. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu powyższego odwołania decyzją z dnia 26 września 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r. poz.749 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy , ponownie rozpoznając sprawę, po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego i zapoznaniu się z argumentami odwołania dokonał identycznych , jak organ I instancji ustaleń faktycznych, identycznej oceny dowodów , dochodząc do identycznych wniosków. Organ wskazał, że w prawie występuje domniemanie, iż przedmioty zakupione w czasie trwania wspólności ustawowej wchodzą w skład majątku wspólnego małżonków, ale sam fakt odpłatnego nabycia nieruchomości w czasie trwania związku małżeńskiego nie wyłącza tego, że nieruchomość ta może stanowić osobisty majątek małżonka w wyniku surogacji. Zasada ta przedstawiona została m.in. w art. 33 ustawy z 25 lutego 1964 roku Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Organ podkreślił, że wpis nieruchomości w księdze wieczystej na nazwisko jednego z małżonków dokonany na podstawie postanowień zawartych w akcie notarialnym, stanowiący, że nieruchomość wchodzi w skład majątku osobistego stanowi tylko domniemanie, które nie wyłącza tego, że jest ona objęta wspólności, ale istniejąca niezgodność wpisu w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym może być usunięta jedynie w drodze powództwa o usunięcie niezgodności na podstawie art. 10 ustawy o księgach wieczystych. Jest to jedyny sposób obalenia domniemania z art. 3 ww. ustawy. Za organem I instancji organ odwoławczy wskazał, że do chwili złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty W. P. nie kwestionowała tego , że jej mąż nabył przedmiotową nieruchomość, ze swojego majątku odrębnego. Materiały zebrane w toku postępowania podatkowego wskazują, zd. organu odwoławczego, jednoznacznie na uznanie przez W.P.przedmiotowej nieruchomości za majątek osobisty męża. Jednym z dowodów świadczących o tym iż nieruchomość, będąca przedmiotem sporu, wchodziła do majątku odrębnego zmarłego małżonka podatniczki to akt notarialny z dnia 02 lipca 1996 r. (Rep. A nr [...]), w którym wyraźnie i jednoznacznie twierdzono, że J.P. działkę tę za podaną cenę kupuje za pieniądze z jego majątku odrębnego. Również dowodami potwierdzającymi ten stan prawny są: wyciągi z ksiąg wieczystych (zapisy na W. P. dokonane na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I Ns [...]), zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych - SD-Z2 (ze zgłoszenia tego wynika, że cała nieruchomość weszła w skład masy spadkowej po mężu), umowa sprzedaży tej nieruchomości z dnia 18 października 2010 r. (wskazująca na to, iż W.P. była w posiadaniu udziałów w tej nieruchomości w wysokości ½ cz., a nie w ¾ cz., co miałoby miejsce gdyby wchodziła w skład wspólności majątkowej małżeńskiej). Równocześnie , zd. organu odwoławczego, na podstawie przedłożonego przez podatniczkę zeznania o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1996 r. nie można jednoznacznie przesądzić, iż zakup przedmiotowej nieruchomości był sfinansowany ze środków wchodzących do wspólności majątkowej. W konsekwencji organ odwoławczy uznał za zasadne wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości za rok 2010 w kwocie 66.500,00 zł., uznając tym samym wszystkie zarzuty odwołania za nieuzasadnione. W skardze od powyższej decyzji wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. P. zarzuciła, iż organ podatkowy dokonał błędnej wykładni przepisów prawa i pominął domniemania prawne wynikające z prawa materialnego: kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz kodeksu cywilnego. Wskazała również na to, iż ogólną zasadą jest przyjmowanie, że rzeczy nabyte podczas trwania małżeństwa stanowią własność wspólną małżonków. W związku z powyższym nie ma podstaw, aby twierdzić, że nieruchomość w K.nie była częścią majątku wspólnego małżonków. W konsekwencji wyliczenie podatku ze sprzedaży jest błędne, a skarżąca nadpłaciła podatek w kwocie 66.500,00 zł. Ponadto skarżąca zarzuciła, iż organ błędnie zinterpretował ciężar dowodu, ponieważ zgodnie z przepisami prawa, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Udowodnienie, że zmarły małżonek skarżącej posiadał majątek odrębny i ze środków z niego nabył przedmiotową nieruchomość, leży w interesie organu podatkowego, gdyż oznaczałoby to dla niego brak konieczności zwrotu kwoty 66.500,00 zł. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie przedmiotowej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych oraz o zawieszenie niniejszego postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Podgórza Wydział I Cywilny w sprawie działu spadku po J.P. i uzgodnienia treści księgi wieczystej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlegała oddaleniu. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego, każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać pod kątem jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Również zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Kontrolując zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, jak i poprzedzającą decyzję organu I instancji w oparciu o wyżej wskazane reguły, Sąd uznał, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istota sporu w nin. sprawie dotyczyła tego, jaka jest wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości położonej w K. przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego , w którym nastąpiło nabycie tego udziału przez skarżącą w drodze spadku. Zd. skarżącej składając zeznanie i wykazując podatek z odpłatnego zbycia nieruchomości zawyżyła kwotę zobowiązania podatkowego, wskutek tego, że w zeznaniu ujęła podatek od sprzedaży nieruchomości, jako byłej własności męża J. P., podczas gdy skarżąca jako żona J. P. była współwłaścicielką przedmiotowej nieruchomości od 1996 r. i wobec tego nie powinna płacić podatku od swojej części. Zd. organów obu instancji, w przedmiotowej sprawie wysokość zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości położonej w K.przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego , w którym nastąpiło nabycie tego udziału przez skarżącą w drodze spadku wynosi 66.500,00 zł., bowiem przedmiotową nieruchomość mąż skarżącej nabył ze środków pochodzących z majątku odrębnego, zatem skarżąca wraz z synem nabyli po ½ cz. tej nieruchomości i takie też udziały zostały przez obojga zbyte. Oceniając powyższe Sąd uznał, że rację mają organy podatkowe. Prawidłowo bowiem ustaliły, że J. P. wszedł w posiadanie przedmiotowej nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży zawartej dnia 02 lipca 1996 r. w formie aktu notarialnego Repertorium A nr [...]a z treści § 5 tej umowy wynika, iż nabył tę nieruchomość za pieniądze z majątku odrębnego. Następnie na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza z dnia 19 grudnia 2008 r. sygn. akt I Ns [...], spadek po zmarłym J. P. nabyli na podstawie ustawy wprost skarżąca i jej syn po ½ cz. W dniu 18 sierpnia 2010 r. aktem notarialnym Rep. A nr [...]skarżąca zbyła ½ cz. przedmiotowej nieruchomości, który to udział na podstawie wskazanego wyżej postanowienia uprzednio był wpisany do księgi wieczystej. W opinii Sądu organy obu instancji dokonując powyższych ustaleń faktycznych nie naruszyły przepisów postępowania tj. art. 187 § 1 , art. 188 i art. 191 w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowania w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z powyższej ustawy, organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący w zgodzie z zasadą wynikającą z art. 191 Ordynacji podatkowej, a wyniki tej oceny znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniach decyzji sporządzonych zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Sąd podzielił stanowisko organów , bo jest ono logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, że nieruchomość , będąca następnie przedmiotem zbycia przez skarżącą i jej syna, stanowiła majątek osobisty męża. Wynika to i z aktu notarialnego z dnia 02 lipca1996 r. (Rep. A nr [...]), w którym wyraźnie i jednoznacznie stwierdzono, że J.P. działkę tę za podaną cenę kupuje za pieniądze z jego majątku odrębnego, jak i z innych dowodów potwierdzających ten stan prawny , a to: z wyciągu z ksiąg wieczystych (zapis na skarżącą W. P. dokonany na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku Sądu Rejonowego dla Krakowa-Podgórza w Krakowie w dniu 19 grudnia 2008 r., sygn. akt I Ns [...]), z treści którego wynika , że skarżąca stała współwłaścicielką w ½ cz. nieruchomości, ze zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych - SD-Z2 dokonanego przez samą skarżącą , z treści którego wynika, że cała nieruchomość weszła w skład masy spadkowej po mężu oraz z umowy sprzedaży tej nieruchomości z dnia 18 października 2010 r. , z treści której z kolei wynika , iż W. P. była w posiadaniu udziałów w tej nieruchomości w wysokości ½ cz., a nie w ¾ cz., co przecież miałoby miejsce gdyby przedmiotowa nieruchomość wchodziła w skład wspólności majątkowej małżeńskiej. Słusznym zatem jest uznanie, że wskazana dokumentacja oraz szereg czynności przez W. P. wykonywanych wskazuje na to, że taki stan prawny nieruchomości był skarżącej znany i nie był kwestionowany. Sąd nie kwestionuje domniemania z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, iż rzeczy nabyte podczas trwania małżeństwa stanowią własność wspólną małżonków. Niemniej w trakcie trwania związku małżeńskiego małżonkowie mają możliwość w określonych sytuacjach nabywać ruchomości i nieruchomości jako majątek odrębny, na co wskazują także przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego i ze zgromadzonych dokumentów urzędowych wynika, że tak sytuacja miała miejsce w okolicznościach nin. sprawy Trzeba też podkreślić, że skarżąca zaczęła kwestionować stan prawny przedmiotowej nieruchomości na etapie wniosku o stwierdzenie nadpłaty powołując się wyłącznie na domniemanie z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, nie uprawdopodobniając nawet , że nieruchomość położona w K.wchodzi w skład majątku wspólnego, podczas gdy na podstawie wskazanych wyżej dokumentów urzędowych można jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowa nieruchomość stanowiła majątek odrębny jej męża. Oceniając zatem zarzuty skargi Sąd uznał je nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu, iż organy błędnie zinterpretowały ciężar dowodu, gdyż według skarżącej, ciężar dowodu spoczywa na osobie która wywodzi z niego skutki prawne, a w związku z tym udowodnienie, że jej zmarły małżonek posiadał majątek odrębny i ze środków z niego nabył przedmiotową nieruchomość leży w interesie organu podatkowego należy wskazać, że przytoczona przez skarżącą zasada rozkładu ciężaru dowodu została wyraźnie określona na gruncie prawa cywilnego (art. 6 Kodeksu cywilnego). W prawie podatkowym taka zasada nie jest wyartykułowana, natomiast zgodnie z art. 120 o.p., organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a stosownie do art. 122 o.p., w toku postępowania podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 180 § 1 o.p. nakazuje dopuszczenie w charakterze dowodu wszystkiego, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Stosownie do art. 188 o.p. żądnie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Art. 187 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, zaś art. art. 191 o.p. obliguje do ocenienia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, a zatem do dokonania swobodnej oceny materiału dowodowego, z uwzględnieniem wskazań logicznego rozumowania, wiedzy i doświadczenia życiowego. Przepis ten znajduje rozwinięcie w art. 210 § 1 i § 4 o.p., w myśl których decyzja musi zawierać między innymi uzasadnienie faktyczne, w którym należy wskazać fakty uznane za udowodnione, dowody, którym dano wiarę oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiono przymiotu wiarygodności. Szczególne znaczenie w kwestii ustaleń faktycznych ma zasada swobodnej oceny dowodów. Pomimo że nie została ona wprost wyartykułowana czy zdefiniowana w przepisach o.p., powszechnie w orzecznictwie uznaje się, że wynika ona z powołanego już wyżej art. 191. Zasada ta oznacza, że organy podatkowe według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, oceniają wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne. Rozpatrzeniu podlegają więc nie tylko poszczególne dowody odrębnie, ale wszystkie dowody we wzajemnej łączności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012r., sygn. akt I GSK 1226/11, Lex Omega nr 1110122 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 marca 2012r., sygn. akt I SA/Łd 1430/11, Lex Omega nr 1125417). Organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 10 lutego 2012r., sygn. akt III SA/Gl 2032/11, Lex Omega nr 1139204). Nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 grudnia 2011r., sygn. akt I FSK 225/11, Lex Omega nr 1148543 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 24 lutego 2012r., sygn. akt I SA/Wr 1092/11, Lex Omega nr 1125412, zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 sierpnia 2012r., sygn. akt I GSK 978/10, Lex Omega nr 1126262). Dla obalenia tychże ustaleń (dowiedzenia ich wadliwości) nie wystarcza jedynie gołosłowna polemika z nimi. Jak już wyżej wskazano postępowania w niniejszej sprawie zostały przeprowadzone z poszanowaniem wszelkich zasad wynikających z powyższej ustawy, a organy orzekające zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały jego oceny w sposób rzetelny i wyczerpujący. Należy podkreślić, iż stan prawny wynikający ze zgromadzonych w sprawie dokumentów urzędowych nie budzi wątpliwości i pozwala jednoznacznie stwierdzić, że przedmiotowa nieruchomość wchodziła do majątku osobistego męża W. P.. Natomiast na podstawie przedłożonego przez skarżącą zeznania o wysokości wspólnych dochodów małżonków osiągniętych w 1996 r. nie można jednoznacznie przesądzić, iż zakup przedmiotowej nieruchomości był sfinansowany ze środków wchodzących do wspólności majątkowej. Słusznie też organy wskazały , iż o ile zachodzi rzeczywista niezgodność, istniejąca między stanem prawnym, a jej rzeczywistym stanem prawnym to może być ona usunięta tylko w drodze orzeczenia sądu powszechnego zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 w związku z art. 5 ustawy o księgach wieczystych, a wpis nieruchomości w księdze wieczystej na nazwisko jednego z małżonków dokonany na podstawie postanowień zawartych w akcie notarialnym, stanowiący, że nieruchomość wchodzi w skład majątku osobistego stanowi tylko domniemanie, które nie wyłącza tego, że jest ona objęta wspólnością. W kwestii wniosku skarżącej o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zawisłej przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Podgórza Wydział Cywilny w sprawie działu spadku po J. P. i uzgodnienia treści księgi wieczystej Sąd stwierdził, że wniosek ten jest nieuzasadniony. Po pierwsze w sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 124 p.p.s.a. obligujących do zawieszenia postępowania. Ponadto stosownie do treści art. 125 p.p.s.a. w razie spełnienia się przesłanki z tego przepisu sąd może , ale nie musi zawieszać postępowania. Zd. Sądu rozstrzygnięcie sprawy nin. nie zamknie skarżącej drogi do dochodzenia swoich praw, w przypadku późniejszego, pozytywnego dla skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie o dział spadku i uzgodnienie treści księgi wieczystej . Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd skargę oddalił na zasadzie art. 151 p.p.s.a.