I SA/Kr 1900/10

Sygn. akt I SA/Kr 1900/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 stycznia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r., sprawy ze skargi "D" S.A. w K., na indywidualną interpretację Ministra Finansów, z dnia 15 stycznia 2008 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, iż zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku, III. zasądza od Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 zł. (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. We wniosku, który wpłynął do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu 15 października 2007r., D. S.A. w K. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie wysokości stawki podatku VAT na sprzedaż wyrobów niemowlęcych. Spółka powołując się na pismo Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 24 maja 2007r. przedstawiła klasyfikację statystyczną dla następujących wyrobów: - okrycie niemowlęce wykonane z miękkiej dzianiny bawełnianej typu frotte o wymiarach 75x75 cm (w jednym narożniku doszyty trójkąt spełniający rolę kapturka), całość wykończona lamówką z tkaniny bawełnianej, służące jako pelerynka z kapturkiem do okrycia niemowlęcia bezpośrednio po kąpieli - PKWiU 17.40.11-90.00 – "Koce i pledy z pozostałych surowców włókienniczych z wyłączeniem elektrycznych", - rożek niemowlęcy (zwykły lub z kokosem) - zawiązywany becik wykonany z tkaniny bawełnianej (100%), wewnątrz cienka włóknina pozwalająca na okrycie niemowlęcia podczas noszenia i karmienia - PKWiU 17.40.12-53.00 - "Bielizna pościelowa z tkanin z udziałem bawełny", - szlafroczek wykonany z dzianiny bawełnianej, przeznaczony dla dzieci o wzroście nieprzekraczajacym 86 cm - PKWiU 18.24.11-00.00 - "Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, włączając podkoszulki, opalacze, majteczki, ubranka, pieluszki, rękawiczki z jednym palcem ubranka wierzchnie z dzianin". W związku z powyższym opodatkowane 7% stawką VAT są zdaniem Urzędu Statystycznego w Łodzi jedynie wyroby mieszczące się w grupowaniu "szlafroczek wykonany z dzianiny bawełnianej". Zgodnie bowiem z pkt 45 załącznika nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 20O4 r. (Dz. U. 2004, nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u.") dostawy wszystkich towarów mieszczących się w grupowaniu "Odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt" bez względu na symbol PKWiU opodatkowane są 7% stawką VAT. Oznacza to, że pozostałe wyroby, mieszczące się w grupowaniach "okrycie niemowlęce" i "rożek niemowlęcy" opodatkowane winny być zdaniem Urzędu Statystycznego w Łodzi stawką 22% VAT. Wnioskodawca powziął jednak wątpliwość, jaką stawką VAT powinny być opodatkowane wyżej wskazane wyroby mieszczące się w powołanych grupowaniach. Jego zdaniem, wszystkie wymienione we wniosku wyroby przeznaczone są wyłącznie dla niemowląt, a zatem powinny być opodatkowane stawką 7% VAT. W ocenie Spółki, rozbieżność pomiędzy zdroworozsądkowym podejściem do sprawy oraz treścią obowiązujących przepisów prawa sprawia, że istnieje nieścisłość pomiędzy intencją ustawodawcy a treścią obowiązujących przepisów. Ponadto, powołując się na wyroku WSA w Warszawie z dnia 30 marca 2005r. (sygn. akt III SA/Wa 2111/03) - zwrócono uwagę, iż opinia statystyczna nie jest dowodem, który przesądza wynik sprawy podatkowej. Dodatkowo przypomniano o uciążliwej dla wnioskodawcy kwestii korekt faktur wystawionych odbiorcom Spółki, potwierdzających dostawę towarów, wobec których stosowano nieprawidłową stawkę podatku VAT. Tymczasem zgodnie z wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 22 listopada 2005r., sygn. l SA/Bk 72/05, nie do zaakceptowania jest w demokratycznym państwie prawnym, które urzeczywistnia zasady sprawiedliwości społecznej (art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej), aby obciążać podatnika podatkiem w kwocie wyższej, wynikającej ze stawki podatku od towarów i usług 22%, a nie 7% wówczas, gdy tenże podatnik zastosował się do pisemnej interpretacji przepisów prawa dokonanej przez organ podatkowy, a interpretacja ta nie została zmieniona w miesiącu, za który powinien zostać rozliczony podatek od towarów i usług. Do wniosku o wydanie interpretacji dołączono zaś interpretacje Urzędów Skarbowych, które dobitnie świadczą o utrwalonym wśród organów podatkowych sposobie interpretacji stosowania 7% stawki podatku VAT do dostawy towarów, których sposób wykonania dobitnie świadczy o ich przeznaczeniu jako wyrobów wyłącznie dla niemowląt. W indywidualnej interpretacji przepisów prawa z dnia 15 stycznia 2008r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej działając w imieniu Ministra Finansów uznał stanowisko przedstawione we wniosku za nieprawidłowe. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.t.u. stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Dla towarów i usług, wymienionych w załączniku Nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1 (art. 41 ust. 2 ustawy). Pod pozycją 45 załącznika nr 3 do ustawy wymienione zostały "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt bez względu na symbol PKWiU". W ocenie organu z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że do grupy "Odzież i dodatki odzieżowe" Urząd Statystyczny zakwalifikował tylko szlafroczek wykonany z dzianiny bawełnianej, przeznaczony dla dzieci o wzroście nie przekraczającym 86 cm - PKWiU 18.24.11-00.00. Zatem tylko ten wyrób będzie podlegał opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku VAT w wysokości 7%. Pozostałe, wymienione we wniosku, wyroby takie jak okrycie niemowlęce jak i rożek niemowlęcy nie zostały zakwalifikowane do grupy "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt". Sama nazwa wyrobu jak i jego klasyfikacja według PKWiU wskazują, że wyroby te stanowią okrycie, jak i bieliznę pościelową przeznaczoną dla niemowląt i nie można ich zaliczyć do odzieży niemowlęcej. Zatem dostawa tych wyrobów podlegać będzie opodatkowaniu stawką 22%. Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r. Spółka wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając mu naruszenie art. 14a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity – Dz. U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu podkreślono, że poza powołaniem się na pismo Urzędu Statystycznego w Łodzi z dnia 24 maja 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej nie przytacza w uzasadnieniu kwestionowanej interpretacji żadnych argumentów, w szczególności nie ustosunkowanie się do innych, dostarczonych przez wnioskodawcę dowodów. Spółka zwróciła też uwagę na obowiązującą w przepisach statystycznych zasadę jednoznaczności, w świetle której zakresy poszczególnych grupowań nie mogą na siebie zachodzić, czyli w przedmiotowej sprawie ten sam towar nie może być klasyfikowany jednocześnie jako wyrób dla niemowląt i jako wyrób o innym przeznaczeniu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa organ stwierdził, że w wyniku analizy podniesionych zarzutów nie znalazł podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w interpretacji. W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy nie może podważyć opinii statystycznej wydanej dla konkretnego podatnika. Jednocześnie nie uznano za zasadne ustosunkowanie się do załączonych do wniosku interpretacji innych urzędów skarbowych. Interpretacje organów podatkowych wydawane są bowiem w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualnie obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny przedstawiony przez podatnika. Interpretacje te nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa. Dodatkowo, w świetle art. 14b § 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej przedmiotem interpretacji może być jedynie ocena stanowiska wnioskodawcy dotyczącego przedstawionego we wniosku stanu faktycznego. Organ wydający interpretację nie jest natomiast uprawniony do analizowania i oceny załączonych do wniosku o interpretację dokumentów. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 14a Ordynacji podatkowej, albowiem kwestionowana interpretacja indywidualna nie została wydana na jego podstawie, lecz w oparciu o przepisy art. 14b § 1 i § 6 tej ustawy. W skardze na powyższą interpretację skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Spółka wniosła o jej uchylenie zarzucając organowi naruszanie art. 14b § 1 oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez błędną wykładnię i niewłaściwie zastosowanie. W uzasadnieniu powtórzono w istocie argumenty wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości swe dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 1481/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną uznając, iż przedmiotowa interpretacja została wydana po upływie trzymiesięcznego terminu wskazanego w art. 14d Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu termin, o którym mowa w art. 14d Ordynacji podatkowej zostaje zachowany przez organ tylko wówczas, gdy przed jego upływem interpretacja zostanie skutecznie doręczona wnioskodawcy, co znajduje potwierdzenie w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2008r. (sygn. akt I FPS 2/08). Powyższy wyrok organ zakwestionował w całości w drodze skargi kasacyjnej, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 14d i art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że wydanie interpretacji indywidualnej oznacza również jej doręczenie. Wyrokiem z dnia 14 września 2010r. (I FSK 1421/09) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej decydujące znaczenie miała treść uchwały Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2009 r., w sprawie o sygn. akt II FPS 7/09, w której stwierdzono, że w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 lipca 2007r. pojęcie "niewydanie interpretacji" użyte w art. 14o § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza braku jej doręczenia w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 14d ustawy. Przez zwrot "niewydanie interpretacji indywidualnej" należy rozumieć niesporządzenie i niepodpisanie tego aktu, gdyż stanowi on przeciwieństwo pojęcia "wydanie interpretacji". Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Sąd uwzględniając skargę na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego uchyla taką interpretację (art. 146 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż w niniejszej sprawie doszło do istotnego naruszenia przez organ przepisów postępowania, w postaci naruszenia art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wyrażającego się wydaniem niepełnej bo nie zawierającej rozważenia wszystkich okoliczności sprawy interpretacji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania błędnej merytorycznie interpretacji, co z kolei upoważniało Sąd do jej uchylenia. Podkreślić na wstępie należy, że przedmiot niniejszego postępowania stanowi instytucja interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z treścią art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Interpretacja natomiast zawiera tylko ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa (art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Dlatego też zarówno interpretacja organów podatkowych, jak i ocena interpretacji przez Sąd I instancji jest dokonywana na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego przez podatnika. W tym zakresie zarówno organy podatkowe, jak i sądy administracyjne nie dokonują własnych ustaleń faktycznych, a jedynie opierają się na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez podatnika. Zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji wyznacza bowiem treść zadanego przez wnioskodawcę pytania. (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 9 marca 2010r., sygn. akt I SA/GI 883/09). Przytoczone przepisy w sposób jednoznaczny określają zarówno wymogi dla wniosków składanych przez uprawnione podmioty, jak też sposób działania narzucony organom podatkowym. Należy zauważyć, iż jednym z celów wprowadzenia do ustawy Ordynacja podatkowa instytucji interpretacji przepisów prawa podatkowego było usuwanie wątpliwości interpretacyjnych, co do treści przepisów prawa podatkowego właśnie poprzez udzielanie interpretacji przez właściwe organy podatkowe. Oznacza to, iż w przypadku, gdy wnioskodawca ma np. wątpliwość, czy jest zobowiązany na podstawie przepisów prawa materialnego do uiszczenia należnego podatku a stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione w sprawie te wątpliwości potwierdzają i uzasadniają organ ma obowiązek udzielić interpretacji, poprzez ustosunkowanie się do stanowiska wnioskodawcy. Wobec tego, jednym z warunków uznania prawidłowości udzielonej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest stwierdzenie, czy organ dokonał oceny stanowiska przedstawionego we wniosku wraz z przytoczeniem przepisów prawa w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym. Istotne znaczenie ma uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, zwłaszcza w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy. W takim bowiem przypadku konieczne jest przedstawienie w interpretacji stanowiska, które według organu jest prawidłowe oraz dokonanie wykładni przepisów prawa podatkowego, która będzie wyczerpująco uzasadniała pod względem prawnym to stanowisko, negując tym samym zdanie podatnika. Z interpretacji ma więc wynikać; wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie oraz jasno zaprezentowane stanowisko prawidłowe, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Tego zabrakło w rozpoznawanej sprawie. Należy zaznaczyć, iż w rozpoznawanej sprawie pytanie strony skarżącej nie było skierowane na uzyskanie od organu podatkowego oceny posiadanej opinii klasyfikacyjnej organu statystycznego lecz dotyczyło stawki podatku VAT na sprzedaż trzech wyrobów niemowlęcych. Podatnik wskazywał, że już z samego opisu i charakteru tych produktów wynikało, iż są to artykuły przeznaczone wyłącznie dla niemowląt a opinię statystyczną dyskwalifikuje "zdroworozsądkowa" ocena sprawy. Wywodził też słusznie (powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych), że opinia statystyczna jest tylko jednym z dowodów w prowadzonej ewentualnie sprawie podatkowej a zapewne nie jest dowodem przesądzającym. Uzasadniając swe stanowisko podatnik wyraźnie powołał się na interpretacje organów podatkowych wydane w podobnych lub wręcz tożsamych sprawach, w których przyjmowano stawkę 7% dla dostawy towarów których charakter dobitnie świadczy o ich przeznaczeniu wyłącznie dla niemowląt. Do formularza wniosku dołączył też kilka takich interpretacji. Tymczasem wydana interpretacja indywidualna z dnia 15 stycznia 2008r. jest niezwykle lakoniczna, oprócz rozstrzygnięcia i przytoczenia okoliczności sprawy zawiera jedynie w jednym akapicie przytoczenie treści art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54 poz. 535 ze zm.) o stawce podstawowej 22%, oraz ust 2 art. 41 stanowiącego, iż dla towarów i usług, wymienionych w załączniku Nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7% a także wskazanie, że pod pozycją 45 załącznika nr 3 do ustawy wymienione zostały "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt bez względu na symbol PKWiU". Przepisy te nie są w żaden sposób interpretowane przez organ czy też odniesione do okoliczności sprawy. W kolejnym akapicie organ przytacza treść opinii organu statystycznego i konkluduje, że zgodnie z tą opinią tylko jeden z trzech produktów (szlafroczek do wzrostu 86 cm) będzie opodatkowany stawką 7 % a pozostałe stawką podstawową 22%. Na końcu stwierdza, że "w świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w tej kwestii jest nieprawidłowe". Uchodzi więc uwadze organu zarówno charakter pozostałych dwóch wyrobów, o które pytał podatnik, a to pelerynki z kapturkiem o wymiarach 75x75 cm do okrycia niemowlęcia po kąpieli oraz rożka niemowlęcego tzw. becika z zasady służącego tylko niemowlętom i to we wczesnym okresie życia. Organ nie czyni nawet próby rozważenia czy wyroby te mogłyby odpowiadać poz. 45 załącznika nr 3 do ustawy o VAT chociaż wymieniono tam ; "odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt bez względu na symbol PKWiU". Nie jest to zapewne wyraz "zdroworozsądkowego" (jak zarzucał podatnik) podejścia do sprawy ale równocześnie − co gorsze – jest to procedowanie wadliwe bo nie oparte na treści obowiązujących i nawet przytoczonych przez organ przepisów. Poza zakresem swych rozważań organ pozostawia też adekwatnie przytoczoną i niekwestionowaną tezę z orzecznictwa sądów administracyjnych o tym, że opinia statystyczna jest tylko jednym z dowodów w prowadzonym postępowaniu i tak jak każdy inny dowód podlega ocenie organów podatkowych. Nie odnosi się też do powoływanych przez podatnika w treści wniosku poglądów organów podatkowych, które potwierdzają prawidłowość jego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie mamy zatem do czynienia z niewyczerpującą i niepełną odpowiedzią na pytanie postawione przez podatnika, opartą wyłącznie na klasyfikacji towarów dokonanej przez organ statystyczny, udzieloną bez rozważenia istotnych dla sprawy okoliczności a przede wszystkim bez odniesienia udzielonej odpowiedzi do obowiązujących w analizowanym zakresie przepisów. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania tj. art 122, 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej, zwrócić należy uwagę na brak podstaw do ich uwzględnienia. Ponieważ organ w postępowaniu o wydanie interpretacji nie jest uprawniony do ingerencji w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie, jego rolą jest tylko ocena stanowisko wnioskodawcy przez pryzmat przedstawionego stanu faktycznego i zadanego pytania. W tym zakresie organ interpretujący nie może dokonywać własnych ustaleń faktycznych, a jedynie opiera się na stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym przedstawionym przez podatnika. Wynika to nie tylko z powołanych wcześniej przepisów art. 14b § 1 – 3 i art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej lecz także bezpośrednio z treści art. 14h, określającego które z przepisów Ordynacji podatkowej znajdują odpowiednie zastosowanie w postępowaniu w sprawie wydania interpretacji. Nie ma wśród nich przepisów art. 122, 187 § 1 i art. 191 omawianej ustawy. Bezzasadne były także wcześniej podnoszone w postępowaniu przed organem podatkowym zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, te – jak trafnie wyjaśnił organ w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – w ogóle nie miały w sprawie zastosowania. Reasumując, opisane wyżej uchybienia przepisom określającym zasady ogólne wydawania interpretacji indywidualnych tj. art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 i 2 ustawy Ordynacja podatkowa – na które zasadnie wskazywał skarżący – doprowadziły Sąd do stwierdzenia konieczności wyeliminowania zaskarżonej interpretacji z obrotu prawnego, przy czym zaznaczyć należy, iż ocena zaskarżonej interpretacji dokonana została w oparciu o przepisy ustawy o VAT w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonego aktu. W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 146 § 1 oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie Sąd zasądził zwrot wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł.