I SA/Kr 1929/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1929/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r., sprawy ze skargi A.S., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 31 lipca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r., - skargę oddala - Decyzją z dnia 3 stycznia 2012r. Burmistrza Miasta i Gminy ustalił A. S.wymiar podatku od nieruchomości za rok 2012 w kwocie 111 427.00 zł. Powyższego wymiaru podatku organ pierwszej instancji dokonał w oparciu o złożoną informację o nieruchomościach oraz dane z ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że zobowiązany A. S. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w Z. i oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr [...],[...],[...], [...], o łącznej powierzchni 3 ha 20 arów 22 m. kw. sklasyfikowane w całości jako " Bi " - inne tereny zabudowane oraz właścicielem budynków i urządzeń znajdujących się na przedmiotowych działkach. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie wnosząc o jej uchylenie i jednocześnie zarzucając jej rażące naruszenie prawa formalnego i materialnego. W ocenie odwołującego się sporna decyzja została wydana w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, z naruszeniem zasad postępowania podatkowego określonych w art. 122 Ordynacji podatkowej, a wysokość zobowiązania podatkowego ustalona została w sposób niezgodny z art. 5 ust.1 w związku z art. 1 a pkt 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Mianowicie od początku 2012 roku uległ zmianie sposób użytkowania obiektu budowlanego Sanatorium Uzdrowiskowe " G." w związku z zalewaniem ośrodka sanatoryjno - wypoczynkowego nieczystościami płynnymi z przebiegającego nieopodal kolektora sanitarnego. Początkowo taki stan rzeczy występował sporadycznie i w sezonie turystycznym podjęto próby prowadzenia działalności gospodarczej. Jednakże z początkiem sierpnia 2012 roku sanatorium zostało poważnie zalane w obrębie kotłowni i pomieszczeń piwnicznych zlokalizowanych pod kuchnią co przyczyniło się do wstrzymania prowadzonej działalności gospodarczej w szczególności działalności gastronomicznej przez Powiatową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną. Pomimo podjęcia interwencji w tej sprawie przez Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. podległe Burmistrzowi Miasta i Gminy Uzdrowiskowej które odpowiada za prawidłowe funkcjonowanie sieci i urządzeń sanitarnych na terenie gminy, problem zalania nie został rozwiązany. W miesiącu grudniu 2012 roku po raz kolejny A. S. wystąpił do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. z prośba o rozwiązanie zaistniałego problemu gdyż, pomimo stwierdzonych kilkakrotnie nieprawidłowości na kolektorze, podmiot ten dalej nie wywiązywał się ze swoich obowiązków statutowych. Dalej podatnik wywodzi, że nie umożliwiono mu skutecznego odbioru ścieków bytowych, a nieczystości stałe i płynne zalewając kotłownię sanatorium uniemożliwiły ogrzanie budynku i podgrzewanie wody , zmuszając do ograniczenia działalności sanatoryjnej w 2012 roku. W związku z powyższym odwołujący się podkreślił, że organ pierwszej instancji zastosował w niniejszej sprawie niewłaściwe stawki podatkowe za rok 2012 nie uwzględniając zaistniałego, nie z winy podatnika, stanu faktycznego. Tym samym niemożność prowadzenia działalności gospodarczej obliguje do zastosowania stawki preferencyjnej tj. przewidzianej dla obiektów sklasyfikowanych do prowadzenia pozostałej działalności gospodarczej. Ponadto pismem datowanym 6 maja 2013 roku A.S. podtrzymał wcześniejsze zarzuty przeciwko wydanej decyzji. Do wyżej powołanych pism strona odwołująca się dołączyła szereg pism stanowiących korespondencję z Przedsiębiorstwem Gospodarki Komunalnej Sp. z o. o. w M.potwierdzających w jej ocenie powołane wyżej fakty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 31 lipca 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje organu pierwszej instancji . Kolegium zauważyło , że kwestią sporną pozostaje wysokość stawek podatkowych zastosowanych do części nieruchomości. Zgodnie z dyspozycją art. 1a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zgodnie z tą definicją wszystkie budynki, grunty i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Tak więc sam fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynki, grunty i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Dlatego różnego rodzaju obiekty i grunty niewykorzystywane w danym momencie np. w związku z czasowym wyłączeniem ich z użytkowania, prowadzonymi pracami remontowymi lub gdzie prowadzona jest innego rodzaju działalność niż gospodarcza, należy generalnie uznać za związane z działalnością gospodarczą. Ustawodawca objął zatem przedmiotem opodatkowania na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 wyżej cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wszystkie budynki, grunty i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy jednocześnie opodatkowując w takiej sytuacji budynki i grunty wyższymi stawkami podatkowymi tj. zgodnie z dyspozycją art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b tej ustawy. W tym też kierunku zmierza również wykładnia orzecznictwa sądowego, w której upowszechniony jest pogląd, że dla przyjęcia związku nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej (opodatkowania jej wyższymi stawkami), wystarczy sam fakt posiadania ich przez przedsiębiorcę i nie ma tu znaczenia okoliczność, czy w danym momencie grunty, budynki czy budowle są wykorzystywane do działalności gospodarczej. Tym samym, ponieważ ustawowa definicja nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą, obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznany jest już za związany z działalnością (vide: wyrok NSA z 20 marca 2009r., sygn. akt: II FSK 1888/07, wyrok NSA z 17 marca 2009r., sygn. akt: II FSK 1786/07, wyrok NSA z 9 stycznia 2009r., sygn. akt: II FSK 1354/07, wyrok WSA z 21 października 2008r., sygn. akt: I SA/Łd 242/08, wyrok WSA z 17 lutego 2010r., sygn. akt:l SA/Op 546/09, wyrok WSA z 25 listopada 2008r., sygn. akt: I SA/Wr 688/08, wyrok WSA z 30 stycznia 2008r. sygn. akt: I SA/Wr 1407/07 ) Pojęcie "względy techniczne " nigdzie nie zostało bezpośrednio zdefiniowane, należy zatem przyjąć rozumienie tego pojęcia wynikające z prawa budowlanego do którego odwołują się przepisy podatkowe w zakresie definicji obiektów budowlanych. Dlatego w przypadku gruntów takie wyłączenie ze względów technicznych może nastąpić tylko w niektórych szczególnych sytuacjach np. w przypadku skażenia chemicznego, radioaktywnego lub bakteriologicznego gruntu, które uniemożliwi całkowicie jego użytkowanie. Natomiast sytuacja, w której budynki nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych będzie miała miejsce między innymi w przypadku braku możliwości ich użytkowania zarówno w chwili obecnej jak i przyszłości, co powinno bezsprzecznie wynikać ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowo - wyjaśniającego. W związku z powyższym jeżeli podatnik będący przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej ( Dz. U. Nr 173, poz. 1807 z późn. zm. ), który prowadzi działalność gospodarczą, o której mowa w art. 2 tej ustawy, objął w posiadanie nieruchomość w związku z prowadzoną przez siebie działalnością gospodarczą, to posiadane przez niego przedmioty opodatkowania podlegają opodatkowaniu zgodnie ze stawkami przewidzianymi dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wchodzą one bowiem w skład przedsiębiorstwa zdefiniowanego w art. 551 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm. ) jako zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczonych do prowadzenia działalności gospodarczej. W rozpatrywanym przypadku bezspornym pozostaje fakt prowadzenia przez A. S. działalności gospodarczej w ramach Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowego " G. " ( informacja z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej ) jak również fakt posiadania w 2012 roku gruntu łącznego obszaru 3,2022 ha poł. w miejscowości Z. ( działki odpowiednio nr nr [...],[...],[...],[...],) zabudowanego budynkiem - Sanatorium Uzdrowiskowe " G ". Grunt ten sklasyfikowany został w całości jako " Bi" - inne tereny zabudowane. Zatem w ocenie Kolegium analiza akt odwoławczych jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie wyłączenie z użytkowania Sanatorium Uzdrowiskowego " G " ze względu na częściowe zalanie kotłowni i pomieszczeń piwnicznych zlokalizowanych pod kuchnią, co spowodowało zaprzestanie rzeczywistego wykonywania czynności składających się na prowadzenie działalności sanatoryjno-wypoczynkowej ośrodka, nie ma charakteru trwałego i nie wyklucza możliwość prowadzenia takiej działalności w przyszłości. Zatem trafnie organ pierwszej instancji zinterpretował przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie znajdując podstaw do zastosowania, od zadeklarowanych jako związane z działalnością gospodarczą nieruchomości, stawek jak od pozostałych budynków i gruntów - czego domaga się podatnik. Ustosunkowując się do pozostałych zarzutów Kolegium jednoznacznie stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie dopatrzono się również naruszenia obowiązujących przepisów prawa proceduralnego w tym art. 122 Ordynacji podatkowej, na które powołuje się podatnik w złożonym odwołaniu, w stopniu mającym istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W szczególności organ pierwszej instancji nie kwestionuje faktu zalewania kotłowni i pomieszczeń piwnicznych zlokalizowanych pod kuchnią Sanatorium Uzdrowiskowego " G." i opisywanych przez Pana A. S. następstw takiego stanu rzeczy tylko stwierdza, że zaistnienie tego rodzaju okoliczności nie wyczerpuje znamion " względów technicznych " uniemożliwiających wykorzystywania ich do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z powyższym wymiar podatku od nieruchomości na 2012 rok ustalony powyższą decyzją należy uznać za prawidłowy. Jednocześnie Kolegium uznało , że kwestia przyczyn zalewania nie ma wpływu na ustalenie wysokości podatku od nieruchomości na 2012 rok. Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie art. 122 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa, oraz błędną interpretację art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku art. 5, ust. 1, pkt. 1 i pkt.2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 210 r. nr 95, poz. 613) W uzasadnieniu zwrócono uwagę na fakt zalewania sanatorium nieczystościami płynnymi z przebiegającego przez teren sanatorium kolektora sanitarnego. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego skarżący uważa , że stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławcze stanowi daleko idące uproszczenie interpretacyjne. Stwierdzenie Kolegium, że obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznawany jest za związany z działalnością gospodarcza nie uwzględnia w sposób prawidłowy czynnika czasu, jako elementu kształtującego prawno-podatkowy stan faktyczny. Nie zgodzono się ze stwierdzeniem , że zaprzestanie rzeczywistego wykonywania czynności składających się na prowadzenie działalności sanatoryjno-wypoczynkowej ośrodka, nie ma charakteru trwałego i nie wyklucza możliwości takiej działalności w przyszłości" Rzecz w tym, że ten "dany moment" to rok podatkowy 2012 r. Decyzja, będąca przedmiotem skargi dotyczy właśnie tego roku. Fakt ten jest niezwykle istotny bowiem w tym to właśnie roku nieruchomość, na skutek zdarzeń od podatnika niezależnych, nie mogła być wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej. Do faktu tego przyczynił się pośrednio wierzyciel podatkowy - Burmistrz. Stwierdzenie, że stan taki, nie ma charakteru trwałego i nie wyklucza możliwości takiej działalności w przyszłości, jest właśnie dobitnym przykładem nie brania pod uwagę czynnika czasu. Obecnie stan ten występuje nadal i ze względów sanitarno-epidemiologicznych działalność nie może być prowadzona. Jednocześnie skarżący sam poddał po wątpliwość , czy jest to stan trwały. Czy po takim okresie czasu wyłączenia obiektu z użytkowania na cele sanatoryjno-uzdrowiskowe będzie możliwe wykorzystywanie nieruchomości na prowadzenie poprzednio realizowanej działalności, zdaniem skarżącego też nie można udzielić jednoznacznej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Na wstępie podnieść należy , że Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podkreślić bowiem należy , że stan faktyczny sprawy jest bezsporny i nie był kwestionowany zarówno przez organ pierwszej jak i drugiej instancji. Organy podatkowe przyznały bowiem że budynek sanatoryjny w 2012 r. był zalewany fekaliami jak również i to , że z tej przyczyny nie mogła być w nim prowadzona działalność gospodarcza . Zatem bezzasadny należy uznać zarzut braku przeprowadzenia wizji lokalnej w celu ustalenia okoliczności , które przez obie strony sporu są akceptowane. Istota sporu sprowadza się natomiast do interpretacji art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) powoływanej dalej jako u.p.o.l. , a w szczególności sformułowania "nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych" w kontekście długości przerwy uniemożliwiającej prowadzenia działalności gospodarczej. Zdaniem skarżącego trwałość niewykorzystania budynku na cele związane z działalnością gospodarczą należy wiązać jedynie z rokiem podatkowym albowiem zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości związane jest z tym okresem. Ze stanowiskiem tym nie można się zgodzić . Zgodnie z 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem gruntów związanych z budynkami mieszkalnymi, a także gruntów określonych w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Wobec powyższego brzmienia przepisu, podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest samo posiadanie danej nieruchomości przez prowadzący działalność gospodarczą podmiot. Istotne jest, że związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym o tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność gospodarcza jest w danym obiekcie i w danym czasie rzeczywiście prowadzona. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przechodząc do zasadniczej istoty sporu wskazać należy, że nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. Użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. sformułowanie "nie jest i nie może być" wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, wskazuje jednoznacznie na ich trwały charakter. Tak więc, interpretując pojęcie względów technicznych, należy mieć na uwadze przesłankę trwałości, którą bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy, jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu, ale zestawi się ze sobą dwa zwroty: "nie jest" i "nie może być". Odczytując wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach, widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację przedmiotu opodatkowania , muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Przesłanka trwałości ze swej istoty odnosi się do przyszłości, co jest ewidentne, i rozważania natury semantycznej nie zmieniają tego faktu . Nie można zatem tej przesłanki wiązać tylko z rokiem podatkowym ale również należy ją odnieść do przyszłych okresów podatkowych. Ograniczenie jej tylko do danego roku podatkowego nie tylko nie znajduje uzasadnienia w treści przepisu ale ewidentnie im przeczy. Świadczy bowiem o przejściowości i okresowości względów technicznych wyłączających opodatkowanie . "Przez użyte w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych określenie "nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych" należy rozumieć - w odniesieniu do budynków - sytuację, w której istniejąca w roku podatkowym zabudowa jest w takim stanie technicznym, że nie może być wykorzystywana (nie nadaje się) do prowadzenia działalności gospodarczej, nawet po realizacji prac remontowych (odtworzeniowych) oraz adaptacyjnych, których efektem nie jest powstanie nowego budynku"; zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 5 lipca 2010 r., I SA/Gl 1078/09, niepubl. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności ze względu na stan techniczny dotyczyć może sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i nie może być wykorzystywany w działalności trwale. Chodzi o takie wady fizyczne budynków i budowli, które w sposób stały, a nie przejściowy, uniemożliwiają korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, zgodnie z celem prowadzonej działalności. Przejściowe niewykorzystywanie przez przedsiębiorcę nieruchomości lub jej części, nie daje podstaw do zastosowania innych stawek podatku niż przewidzianych dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. "Aby budynek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, względy techniczne, o jakich mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. muszą mieć charakter obiektywny, a więc niezależny od woli przedsiębiorcy oraz trwały". Decyzja o zakazie użytkowania budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości nie ma charakteru trwałego, dlatego też nie może przesądzać o istnieniu względów technicznych, uniemożliwiających prowadzenie działalności gospodarczej; zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 stycznia 2012 r., I SA/Wr 1662/11, LEX nr 1104486. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny uznając , że fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorców przesądza o związku takiej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odcięcie nieruchomości od infrastruktury technicznej (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej), wynikające z braku porozumienia współwłaścicieli nie ma charakteru obiektywnego i trwałego, a zatem nie może być postrzegane jako względy techniczne, uzasadniające zastosowanie niższej stawki w podatku od nieruchomości"; (zob. wyrok NSA z dnia 16 września 2011 r., II FSK 512/10, LEX nr 965054.) Brak zgody na eksploatowanie budynku przez Powiatową Stację Sanitarno – Epidemiologiczną nie jest okolicznością przesądzającą o trwałej niemożności korzystania budynku sanatorium. Uzależnione jest bowiem od usunięcia przyczyn zalewania budynku czyli od stosownych prac naprawczych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , również dostarczonego przez stronę , wynika , że są podejmowane kroki w celu usunięcia przyczyn wyłączenia sanatorium z eksploatacji a zatem nie można uznać , że przyczyny te mają charakter trwały . Okoliczność te potwierdza również sam skarżący, nie będąc pewnym , czy okoliczności te maja charakter trwały . Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).