I SA/Kr 266/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.T. i A.T. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2013 r. nr [...],[...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu przychodów z nieujawnionych źródeł lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2008 r. postanawia: 1. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 1.514 (słownie: jeden tysiąc pięćset czternaście) złotych; 2. zwrócić Dyrektorowi Izby Skarbowej wpis od zażalenia w wysokości 200 (słownie: dwieście) złotych. Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 266/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił w pkt I zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2013 r. nr [...] i [...], w pkt II wyroku orzekł, że ww. decyzje nie mogą wykonywane do chwili prawomocności wyroku, zaś w pkt III zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz każdego ze skarżących koszty postępowania w kwocie 2 914 zł. Pismem z dnia 28 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł zażalenie na postanowienie zawarte w pkt III ww. wyroku, domagając się jego chylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie lub też jego zmiany poprzez zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz każdego ze skarżących kwoty 757 zł, a także zasądzenia na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu, zawartemu w pkt III ww. wyroku, organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 141 § 4 w związku z art. 166, art. 163 § 1 i art. 194 § 1 pkt 9 oraz art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) w związku z błędnym zastosowaniem § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a w związku z § 2 ust. 1 i 2, § 4 ust. 1, § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2013r. poz. 490, dalej rozporządzenie MS), mimo że w sprawie winien być zastosowany § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia MS, jako że przedmiotem zaskarżenia sprawy nie była należność pieniężna. Uzasadniając zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że przedmiotem skarg w niniejszej sprawie były decyzje Dyrektora Izby Skarbowej wydane w oparciu o art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749; dalej O.p.), a więc decyzje kasacyjne w których organ odwoławczy nie orzekał o zasadności żądania stron. Przedmiotem zaskarżenia nie była zatem określona należność pieniężna, o której mowa w art. 216 p.p.s.a. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w utrwalonym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wielokrotnie podkreślał, że wpis od skargi na decyzję kasacyjną jest wpisem stałym, określonym na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz. 2193 ze zm.; dalej: rozporządzenie RM) - np. postanowienia NSA z: dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I FZ 470/11; dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I FZ 513/11, dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 999/13, dnia 13 lutego 2014 r., sygn. akt I GZ 30/14. W konsekwencji nie ma podstaw do przyjmowania, że w takich przypadkach przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Stała wysokość wpisu została prawidłowo ustalona przez skarżących, co potwierdza treść skarg odnosząca się do wartości przedmiotu zaskarżenia jak i samo uiszczenie wpisu, o którym mowa w art. 231 p.p.s.a. in fine w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia RM, tj. 2 x 500 zł. Okoliczność ta nie została zakwestionowana przez Sąd pierwszej instancji, w tym także przy zastosowaniu uprawnień przewidzianych w art. 218 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 22 października 2014 r. sygn. akt II FZ 1432/14 uchylił postanowienie zawarte w pkt III wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 266/14 i przekazał sprawę w tym zakresie do ponownego rozpoznania temu sądowi. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie była należność pieniężna, lecz akt administracyjny w postaci decyzji kasacyjnej wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie art. 233 § 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpoznawanej sprawie zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 grudnia 2013 r., nr [...] i [...] zostały wydane na podstawie art. 233 § 2 O.p. Są więc to decyzje kasacyjne, w których organ odwoławczy nie orzekał o zasadności żądania strony. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza w tym przypadku jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. W tego typu sprawach, zgodnie z art. 231 zd. drugie p.p.s.a., pobierany jest wpis stały, bowiem przedmiotem sporu pomiędzy stronami nie jest należność pieniężna. W przypadku zatem spełnienia hipotezy normy zawartej w powołanym na wstępie art. 200 p.p.s.a., dla ustalenia prawidłowej wysokości kosztów postępowania sądowoadministracyjnego należy zastosować § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia MS. Zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MS stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł; W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie należało zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących koszty postępowania w kwocie 1.514 zł (tj. dla każdego ze skarżących kwotę 757 zł). Na zasądzoną kwotę złożyła się równowartość wpisu od skarg (500 zł x 2), opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł x 2) i wynagrodzenie pełnomocnika skarżących (240 x 2). Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 sentencji należy powołać art. 227 p.p.s.a. W myśl § 2 art. 227 od zażaleń w przedmiocie kosztów sądowych nie pobiera się opłat sądowych. Jak wynika z powyższego zażalenie z dnia 28 maja 2014 r. było wolne od opłat sądowych, a zatem nie istniały podstawy prawne do uiszczenia wpisu od tego zażalenia. Zgodnie z art. 225 p.p.s.a. opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi, a kosztami należnymi zwraca się stronie z urzędu na jej koszt. Na podstawie tego przepisu Sąd orzekł w pkt 2 postanowienia o zwrocie Dyrektorowi Izby Skarbowej mylnie wniesionego wpisu od zażalenia, które było wolne od opłat sądowych.