II FZ 999/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jerzy Płusa po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. C. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1199/13 wzywające do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi W. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok postanawia oddalić zażalenie. 1. Zarządzeniem z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I SA/Gl 1199/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na podstawie art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", wezwał pełnomocnika strony skarżącej W.C. (dalej jako "Skarżący") doradcę podatkowego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2013 r., o kwotę 300 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) - powoływanego dalej jako "rozporządzenie", w terminie 7 dni od daty doręczenia, pod rygorem odrzucenia skargi. 2. Od powyższego zarządzenia Skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie § 2 ust. 5 rozporządzenia. Uzasadniając powyższe żądanie podkreślono, że zarządzenie nie odpowiada prawu, ponieważ narusza § 2 ust. 5 rozporządzenia. Zdaniem Skarżącego, Sąd pierwszej instancji błędnie stwierdził, iż wpis od skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, podlega wpisowi, o którym mowa w § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Według Skarżącego, przedmiotowa decyzja jest aktem administracji i skarga na nią podlega opłacie określonej w § 2 ust. 5 rozporządzenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3. Zażalenie Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. 4. Najistotniejszą kwestią, którą należało podjąć badając zgodność z prawem zarządzenia, jest odpowiedź na pytanie, co jest przedmiotem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i w jakim trybie została ona wydana. Dalej, koniecznym jest rozstrzygnięcie kwestii, czy wpis stały od skargi winien być uiszczony w kwocie 500 zł, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, jak wskazał to w zaskarżonym zarządzeniu Przewodniczący Wydziału, czy też w kwocie 200 zł, zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia, jak twierdzi w zażaleniu Skarżący. 5. Wskazać należy, że zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych wynosi 500 zł. Z kolei § 2 ust. 5 rozporządzenia stanowi, że wpis stały wynosi 200 zł w sprawach skarg dotyczących postanowienia lub decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania administracyjnego, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany albo wygaśnięcia aktu, bez względu na przedmiot sprawy. Prawodawca ustalił w § 2 ust. 5 rozporządzenia wysokość wpisów w sprawach dotyczących aktów administracyjnych wydanych w tzw. nadzwyczajnych trybach, a więc trybach wzruszania decyzji ostatecznych, stanowiących wyjątek od zasady trwałości decyzji. 6. Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej spraw należy wskazać, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 31 maja 2013 r. wydana na podstawie art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749, z poźn. zm.), uchylająca w całości decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. z dnia 28 lutego 2013 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ. Jest to więc decyzja kasacyjna, w której organ odwoławczy nie orzeka o zasadności żądania strony. Uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpoznania oznacza jedynie pośredni związek decyzji odwoławczej z należnością pieniężną. W tego typu sprawach, zgodnie z art. 231 zd. drugie P.p.s.a., pobierany jest wpis stały. 7. Odnosząc się natomiast do kwestii wysokości tego wpisu stałego, Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, iż w rozpatrywanym stanie faktycznym zastosowanie ma § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2007 r. II FZ 208/07, z dnia 14 maja 2007 r. I FSK 168/07, z dnia 13 kwietnia 2007 r. II FZ 168/07 oraz z dnia 19 kwietnia 2012 r. II FZ 171/12). Zgodnie bowiem z powołanym przepisem w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych pobiera się wpis stały w wysokości 500 zł. 8. Uznać zatem należy, że wpis w sprawie został określony prawidłowo na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia. Przepis ten wyznacza wysokość wpisu stałego w sprawach z "zakresu zobowiązań podatkowych", a w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym sformułowanie "z zakresu zobowiązań podatkowych" oznacza, że prawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których norma ta znajdzie zastosowanie na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku z zobowiązaniem podatkowym (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 24 lipca 2008 r. II FZ 312/08, z dnia 9 września 2008 r. II FZ 392/08, z dnia 22 grudnia 2008 r. I FSK 1670/08, z dnia 15 grudnia 2009 r. II FSK 736/09, z dnia 22 czerwca 2009 r. I FSK 849/09 i powołane tam orzecznictwo). 9. W niniejszej sprawie nie jest zatem możliwe ustalenie wysokości wpisu na podstawie § 2 ust. 5 rozporządzenia, tak jak domaga się tego Skarżący, bowiem zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, a wskazany przepis rozporządzenia odnosi się jedynie do decyzji i postanowień wydanych w nadzwyczajnych trybach, w zakresie spraw podatkowych unormowanych w rozdziałach 17, 18, 19 i 20 działu IV Ordynacji podatkowej. 10. Z tych względów, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.