I SA/Kr 268/17

|Sygn. akt I SA/Kr 268/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Urszula Zięba (spr.), Protokolant: Katarzyna Krawczyk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 10 lipca 2017 r., sprawy ze skargi M.J., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 2 stycznia 2017 r. nr [...], w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, , - skargę oddala -, , , , Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanej M. J. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 sierpnia 2016r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela Wójta Gminy G., obejmującego należność z tytułu nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w kwocie 98,40 zł. W ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, doręczono zobowiązanej w dniu 6 października 2016r. odpis ww. tytułu wykonawczego wraz z zawiadomieniem z dnia 30 września 2016r. nr [...] o zajęciu świadczenia z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 17 października 2016r. wpłynęła informacja od dłużnika zajętej wierzytelności, iż przyjął zajęcie do realizacji. W wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 9 listopada 2016r. uzyskano kwotę 115,60 zł, którą rozliczono na należność, objętą ww. tytułem wykonawczym i koszty egzekucyjne. Zobowiązana złożyła "skargę" na ww. czynność egzekucją w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego. Podniosła w niej, m.in. nieistnienie obowiązku. Obszernie opisała również swoją sytuację finansową i materialną. Ponieważ treść pisma nie pozwalała na jednoznaczne określenie zakresu żądania, organ skierował do zobowiązanej wezwanie do sprecyzowania żądania z zastrzeżeniem, iż w przypadku braku dalszych wyjaśnień, złożonych w terminie 7 dni, pismo zostanie potraktowane, jako skarga na czynności egzekucyjne. Zobowiązana nie złożyła wyjaśnień. Pismo zakwalifikowano, jako skargę na czynności egzekucyjne w trybie art. 54 u.p.e.a. Organ egzekucyjny wydał w dniu 14 listopada 2016r. postanowienie nr [...], oddalające ww. skargę. Wskazał, że podniesione w uzasadnieniu skargi zarzuty nie odnoszą się do czynności wykonawczych związanych z zastosowaniem ww. środka egzekucyjnego. Wyjaśnił, iż skarga na czynności egzekucyjne nie może stanowić środka zaskarżenia konkurencyjnego w stosunku do zarzutów. W ramach skargi nie mogą być więc badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem obowiązku. Zobowiązana złożyła zażalenie na powyższe postanowienie, podnosząc te same argumenty, co w ww. skardze na czynność egzekucją tj. nieistnienie obowiązku. Zażalenie złożone do Naczelnika Urzędu Skarbowego, organ ten przekazał zgodnie z właściwością do organu odwoławczego, celem rozpatrzenia. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 2 stycznia 2017r., nr [...], działając m.in. na podstawie art. 18, art. 17, art. 23 § 2 i § 4 oraz art. 54 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 599, dalej jako: "u.p.e.a.") – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Po zapoznaniu się z całością materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz ocenie zarzutów zawartych w zażaleniu podał, że w trakcie postępowania egzekucyjnego, zobowiązany może wnieść skargę na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, uregulowaną w art. 54 § 1 u.p.e.a. Celem skargi jest obalenie konkretnej czynności egzekucyjnej, podjętej przez organ egzekucyjny lub egzekutora w postępowania egzekucyjnym, a skarżący powinien wyraźnie określić, które czynności egzekucyjne były - jego zdaniem - nieprawidłowe i na czym owa nieprawidłowość polegała. Prawo do wniesienia skargi na czynności administracyjne powstaje wówczas, gdy zobowiązany wzrusza czynności natury wykonawczej, czynności faktyczne podejmowane w toku egzekucji, przede wszystkim przez egzekutora. Poprzez wniesienie skargi można kwestionować skutecznie, jedynie działania organów administracji, podjęte w ramach postępowania egzekucyjnego. Dochodzone należności podlegają na podstawie art. 2 § 1 u.p.e.a., egzekucji administracyjnej. Do środków egzekucyjnych w postępowaniu, którego przedmiotem są należności pieniężne, przewidzianych przepisami o postępowaniu egzekucyjnym należy, m.in. egzekucja ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Procedura powyższych zajęć uregulowana jest w art. 79 § 1 u.p.e.a. Zaskarżonego zajęcia dokonano na podstawie ww. przepisu. Prawidłowy druk, to zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, odpowiadający wzorowi, określonemu w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015r. poz. 2310). Zawiadomienie podpisał upoważniony pracownik organu egzekucyjnego. Zawiadomienie o zajęciu doręczono, zarówno stronie, jak i organowi rentowemu. Zastosowany środek egzekucyjny ma bezpośrednio prowadzić do wykonania wskazanego w tytule wykonawczym obowiązku (art. 7 § 2 u.p.e.a.). Z akt sprawy wynika, iż wszystkie wymogi formalnoprawne wymienione w art. 79 u.p.e.a. zostały przez organ egzekucyjny spełnione. Organ egzekucyjny dokonując ww. zajęcia nie naruszył art. 79 u.p.e.a. Niemniej, odniesione zarówno w skardze, jak i w zażaleniu kwestie nie dotyczą ww. zaskarżonej czynności wykonawczej, tj. prawidłowości zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczenia z ubezpieczenia społecznego, nie wskazują sytuacji naruszenia przepisów art. 79 u.p.e.a., regulującego postępowanie w powyższym zakresie. Zatem nie mogą być przedmiotem postępowania w trybie skargi na czynności egzekucyjne. Okoliczności, na jakie powołuje się zobowiązana w zażaleniu, te same argumenty, co w skardze na czynność, tj. kwestionowanie przez zobowiązaną istnienia obowiązku, nie mogą być przedmiotem postępowania w trybie skargi na czynność egzekucyjną, a dla których przewidziane są odrębne tryby postępowań, czy też, dla których przewidziane są inne środki zaskarżenia. Zobowiązana nie skorzystała ze środka prawnego, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. Tym bardziej, że miała możliwość złożenia wyjaśnień i sprecyzowania pisma z dnia 19 października 2016r. Organ odwoławczy podał nadto, że w kwestii zakresu kontroli w ramach skargi na czynności egzekucyjne panuje ugruntowany pogląd, zgodnie z którym skarga ma charakter subsydiarny, co oznacza, że nie można w niej podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. Nie ma bowiem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a., skargę na czynności egzekucyjne traktować, jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań, podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że skarga na czynności egzekucyjne jest środkiem ochrony wobec czynności organu egzekucyjnego, czy egzekutora dokonanych z naruszeniem prawa, jedynie w sytuacji, gdy przepisy u.p.e.a. nie przewidują innych środków ochrony. Niewątpliwie sama egzekucja, będąca przymusowym wykonaniem zobowiązania, jest dla dłużnika niedogodnością, jednak postępowanie egzekucyjne jest spowodowane brakiem dobrowolnego realizowania przez stronę zobowiązań. Celem egzekucji prowadzonej w niniejszej sprawie jest doprowadzenie do wykonania obowiązku zapłaty podatku. Zobowiązana nie wskazała na inny środek, który mógłby być zastosowany, a który w jej ocenie byłby mniej dotkliwy, prowadzący jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca powieliła dotychczasową argumentację w sprawie i wniosła o stwierdzenie przez WSA w Krakowie, naruszenia art. 154 § 6 w zw. z art. 287.2) u.p.e.a. przez Wójta Gminy G., poprzez wydanie w dniu 17 sierpnia 2016r., tyt. wykonawczego nr [...]; a także naruszenia ww. przepisu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, poprzez wydanie w dniu 30 września 2016r. zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego i renty socjalnej oraz naruszenia tego samego przepisu przez organ I instancji, poprzez wydanie w dniu 14 listopada 2016r. postanowienia, a ponadto naruszenie przez organ II instancji wskazanego wyżej przepisu, poprzez wydanie postanowienia z dnia 2 stycznia 2017r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 - Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z dyspozycji art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki określone w ustawie. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź z naruszeniem prawa, dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować jego uchyleniem przez Sąd (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.). Ponadto wskazać należy, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że przedmiotowa skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując bowiem kontroli zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji w płaszczyźnie ich zgodności z prawem, Sąd nie stwierdził, aby organy naruszyły prawo, jak również wydane przez te organy postanowienia – wbrew zarzutom skargi – nie naruszają obowiązujących przepisów i nie zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 stycznia 2017r., nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 14 listopada 2016r., nr [...] w sprawie oddalenia skargi na zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Kwestią bezsporną jest, że Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku M. J. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 17 sierpnia 2016r. nr [...], wystawionego przez wierzyciela Wójta Gminy G., obejmującego należność z tytułu nieuiszczonej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia, stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 599). Wyjaśnić należy, iż zgodnie z treścią art. 54 § 1 ww. ustawy, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Przepis ten ma na celu ocenę prawidłowości dokonanych przez organ egzekucyjny lub egzekutora czynności o charakterze wykonawczym. Nie można tracić z pola widzenia, że w postępowaniu w sprawie ze skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, kontrolą objęta jest jedynie prawidłowość zaskarżonej czynności, a nie działania, będące podstawą egzekucji. Sąd zauważa jednocześnie, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnieść zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów, regulujących sposób i formę dokonywania tych czynności egzekucyjnych. W badanej sprawie, skarga dotyczy zajęcia świadczeń z ubezpieczenia społecznego, a zatem czynności wymienionej w art. 79 u.p.e.a. Z dyspozycji § 1 ww. przepisu wynika, że organ egzekucyjny dokonuje zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego oraz z ubezpieczenia społecznego zobowiązanego, a także z renty socjalnej, zwanych dalej "świadczeniami", przez przesłanie do organu rentowego właściwego do spraw wypłaty zobowiązanemu świadczeń zawiadomienia o zajęciu tej części przysługujących zobowiązanemu świadczeń, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa organ rentowy, aby nie wypłacał zajętej części świadczenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych. Z treści § 2 wynika natomiast, że zajęcie świadczeń jest dokonane z chwilą doręczenia organowi rentowemu zawiadomienia o zajęciu. Zajęcie to zachowuje moc również w przypadku zmiany organu rentowego właściwego do wypłaty świadczeń. Z kolei § 3 stanowi, że w stosunku do egzekwowanej należności pieniężnej nieważne są rozporządzenia świadczeniami przekraczające część wolną od zajęcia, dokonane po ich zajęciu, a także przed tym zajęciem, jeżeli są wymagalne po zajęciu. Natomiast z § 4 ww. przepisu wynika m.in., że jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: zawiadamia zobowiązanego o zajęciu przysługujących mu świadczeń, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, i odpis zawiadomienia przesłanego do organu rentowego, pouczając ponadto zobowiązanego, że nie może odbierać świadczeń poza częścią wolną od zajęcia, ani rozporządzać nimi w żaden inny sposób. Ponadto organ egzekucyjny wzywa organ rentowy, aby: w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia podał wysokość przysługujących zobowiązanemu miesięcznych świadczeń i zawiadamiał o każdej zmianie ich wysokości oraz składał, w przypadku zaistnienia przeszkód do wypłacenia świadczeń, oświadczenie o rodzaju tych przeszkód, a w szczególności podał, czy inne osoby roszczą sobie prawa do zajętych świadczeń, czy i w jakim sądzie toczy się sprawa o te świadczenia oraz czy i o jakie roszczenia została skierowana do tych świadczeń egzekucja przez innych wierzycieli. W kontrolowanej sprawie, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, zawiadomienie o zajęciu świadczeń zostało podpisane przez upoważnionego pracownika organu egzekucyjnego, a następnie przesłane do organu rentowego, jak i do skarżącej. Dla porządku dodać należy, że skarżącej doręczono w dniu 6 października 2016r. odpis tytułu wykonawczego nr [...] wraz z zawiadomieniem z dnia 30 września 2016r. nr [...] o zajęciu świadczenia z ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. W dniu 17 października 2016r. wpłynęła informacja od dłużnika zajętej wierzytelności, iż przyjął zajęcie do realizacji. W wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 9 listopada 2016r., uzyskano kwotę 115,60 zł, którą rozliczono na należność, objętą ww. tytułem wykonawczym i koszty egzekucyjne. W ocenie tut. Sądu, przedmiotowe zajęcie zostało sporządzone oraz doręczone prawidłowo, zatem jego przeprowadzenie nastąpiło z uwzględnieniem wszystkich wymogów formalnoprawnych i zgodnie z wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015r. poz. 2310). Niemniej jednak zauważyć trzeba, że skarżąca nie podnosi w skardze, ani też w toku wcześniejszego postępowania, kwestii dotyczących czynności wykonawczych dotyczących prawidłowości zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia świadczeń, nie wskazuje sposobu naruszenia przez organ egzekucyjny przytoczonego powyżej art. 79 u.p.e.a. Zarzuca natomiast, że egzekwowanie należności pieniężnej jest niezgodne z art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., odnosi się także do decyzji Wójta Gminy G., odmawiającej umorzenia zaległości z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, a nadto kwestionuje istnienie obowiązku ze względu na jej trudną sytuację materialną, w jakiej się znajduje, która to sytuacja nie została uwzględniona przez wierzyciela w decyzji dotyczącej ulgi. W tym miejscu podać należy, że trafnie wskazały organy, iż okoliczności nieistnienia obowiązku mogą stanowić podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, określonego przepisem art. 33 § 1 u.p.e.a. Skarżąca nie skorzystała jednak ze środka prawnego, jakim są zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej w trybie art. 33 § 1 u.p.e.a. – mimo, że organ stworzył jej możliwość do złożenia wyjaśnień i sprecyzowania przedmiotu oraz zakresu pisma zatytułowanego "skarga" z dnia 19 października 2016r. W kontekście powyższego należy zwrócić uwagę, że skarga na czynności egzekucyjne nie przysługuje w sytuacji, gdy skarżącemu przysługiwała możliwość kwestionowania danej czynności egzekucyjnej za pomocą innych środków zaskarżenia, ale nie wykorzystał ich lub nie przyniosły one żądanego rezultatu. W szczególności nie można podnosić w skardze okoliczności, które mogą być podstawą zarzutów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2004r., III SA 1503/03, LEX nr 113578). Okoliczności takie mogą być jednak podniesione w skardze w rozumieniu przepisów działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest dopuszczalne, podnoszenie w skardze na czynności egzekucyjne, okoliczności stanowiących podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 u.p.e.a. również po upływie terminu do wniesienia zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2013r., II FSK 2988/11, LEX nr 1413364; por. także P. M. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz. Wyd. VII.). Sąd podkreśla, że skarga na czynności egzekucyjne, złożona w trybie art. 54 u.p.e.a., służy zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym i tylko takich, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym, przewidzianym w ustawie. Wskazać trzeba, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Kontroli w tym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2017r., sygn. akt III SA/Łd 351/17). Na subsydiarny w stosunku do innych środków zaskarżenia charakter skargi z art. 54 u.p.e.a. wskazuje również orzecznictwo sądów administracyjnych. Przykładowo, w wyroku NSA z dnia 6 grudnia 2013r., II FSK 2988/11, LEX nr 1413364, wskazano, że jeżeli z uwagi na stadium postępowania egzekucyjnego nie przysługuje dłużnikowi środek zaskarżenia w postaci zarzutów, to skarga na czynności egzekucyjne, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., nie może stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia; z tych względów nie mogą być przedmiotem rozpoznania zarzuty przedawnienia zobowiązania, objętego egzekucją (zob. także: wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2013r., II GSK 1285/12, LEX nr 1404586; wyroki WSA w Warszawie: z dnia 26 lutego 2013r., III SA/Wa 2488/12, LEX nr 1323961; z dnia 18 czerwca 2007r., III SA/Wa 3390/06, LEX nr 364755; z dnia 12 czerwca 2007r., III SA/Wa 4035/06, LEX nr 364737). Tut. Sąd za prawidłową uznaje ocenę, dokonaną przez organy, że skarga na czynności egzekucyjne ma charakter subsydiarny i nie można w niej podnosić zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego. Nie ma bowiem podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a., skargę na czynności egzekucyjne traktować, jako uniwersalny środek zaskarżenia, przy pomocy którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań, podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008r., III SA/Wa 644/08, LEX nr 489600, oraz z dnia 11 kwietnia 2008r., III SA/Wa 139/08, LEX nr 486252, zob. także: D.R. Kijowski (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz. Wyd. II). Skarga na czynność egzekucyjną nie może więc dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zgłoszenia, np.: zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub innych środków zaskarżenia (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji-Warszawa 2011r. s. 237). Zgodzić należy się także z oceną organów, że niewątpliwie sama egzekucja, będąca przymusowym wykonaniem zobowiązania jest dla dłużnika niedogodnością, jednak postępowanie egzekucyjne jest spowodowane brakiem dobrowolnego realizowania przez stronę zobowiązań. Celem egzekucji prowadzonej w niniejszej sprawie jest doprowadzenie do wykonania obowiązku zapłaty. Skarżąca nie wskazała na inny środek, który mógłby być zastosowany, a który w jej ocenie byłby mniej dotkliwy, prowadzący jednocześnie do celu egzekucji, jakim jest wyegzekwowanie przedmiotowego zobowiązania. W świetle powyższych okoliczności, wywodów i rozważań, zarzuty skargi – uznać należy za nieuzasadnione, do czego Sąd odniósł się szczegółowo w treści niniejszego uzasadnienia. Skarżąca nie miała racji w zasadniczych kwestiach spornych, ale rację mają organy podatkowe we wszystkich aspektach kontrolowanej sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadniać uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienia organu I i II instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na ich wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.