I SA/Kr 435/13

|Sygn. akt I SA/Kr 435/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 czerwca 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Nina Półtorak (spr.), Sędziowie: WSA Ewa Michna, WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2013 r., sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa G. w K. Sp. z o.o., na czynność Starosty S., z dnia 12 listopada 2012 r. Nr 3534/WG/2012, w przedmiocie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. orzeka, że czynność ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Starosty S. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych). Okręgowe Przedsiębiorstwo K. w K. Spółka z o.o. zawarła w dniu 28 września 2011 roku z Powiatem S. (zamawiającym) umowę Nr [...] (zwaną dalej "Umową"), na podstawie której zrealizowała na rzecz zamawiającego Powiatu S. prace związane z wykonaniem kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków dla obrębów: B., B., D. i P. Z treści § 4 pkt 1 Umowy wynikało, że Powiat S. był zobowiązany do udostępnienia Spółce dokumentacji niezbędnej do realizacji Umowy. Spółka, jako podmiot formalnie realizujący prace związane z modernizacją ewidencji gruntów i budynków, dokonała zgłoszenia w Powiatowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. (dalej PODGiK) zgłoszenia prac geodezyjnych na modernizację ewidencji gruntów i budynków w zakresie objętym przedmiotem Umowy. Następnie Spółka otrzymała od Powiatu S. mapy analogowe i operaty geodezyjne w formie skanów oraz inne dokumenty i materiały niezbędne do wykonania Umowy. Spółka wykonała kompleksową modernizację ewidencji gruntów i budynków dla obrębów B., B., J. i P. tj. przedmiot Umowy, co zostało potwierdzone protokołem odbioru robót geodezyjnych z dnia 19 września 2012 roku, potwierdzającym przyjęcie prac. W dniu 12 listopada 2012 r. Starosta S. wystawił Spółce na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielenie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333), rachunek nr [...] na kwotę 203.550,90 złotych za czynności geodezyjne i kartograficzne. Pismem z dnia 29 listopada 2012 roku, Spółka wezwała Starostę S. do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezpodstawnym nałożeniu i żądaniu uiszczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne (modernizację ewidencji gruntów i budynków), wyrażonego w wystawionym rachunku nr [...]. W uzasadnieniu wskazała, że zgodnie z Umową Spółka miała otrzymać nieodpłatnie dokumenty, a obowiązek ich pozyskania ciążył na zamawiającym. Tym samym brak jest podstaw do obciążania Spółki jakimikolwiek opłatami w związku z otrzymaniem od zamawiającego dokumentów geodezyjnych, a wystawiony rachunek jest bezzasadny. Nawet gdyby przyjąć, że to na Spółce leżał obowiązek pozyskania dokumentów, to i tak w związku z faktem, że Spółka realizując przedmiotowe prace wykonywała zadania publiczne tj. realizowała nałożony na Starostę ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek modernizacji gruntów i budynków, to udostępnienie Spółce materiałów winno odbywać się w sposób nieodpłatny, co wynika wprost z treści art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak również z treści art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. W ocenie Spółki, naliczenie opłat mogłoby się odbyć jedynie w drodze decyzji administracyjnej, a nie, jak to uczynił zamawiający, w drodze "wystawienia rachunku". Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw prawnych do obciążania przez Starostę S. podmiotów trzecich opłatami za czynności geodezyjne i kartograficzne w drodze "rachunku". Kwestię sposobu obciążania podmiotów należnościami budżetowymi o charakterze publiczno - prawnym regulują w sposób jednoznaczny przepisy ustawy o finansach publicznych, które w takim przypadku przewidują formę decyzji, a opłaty te nie mogą być traktowane jako wynagrodzenie za usługę, lecz jako niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 czerwca 2012, sygn. akt III SA/Łd 307/12, Spółka wskazała, że do spornych opłat winny znaleźć zastosowanie, zgodnie z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio Działu III Ordynacji podatkowej. Do dnia wejścia w życie ustawy o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.) ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne traktowane było jako czynność materialno-techniczna, skutkująca obowiązkiem strony uiszczenia stosownej należności, a przepisy prawa dla realizacji tego uprawnienia nie przewidywały formy decyzji lub postanowienia. Z tego powodu ww. czynność organu uznawana była za czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Z dniem 1 stycznia 2010 r. weszła jednak w życie wskazana wyżej ustawa o finansach publicznych, która uregulowała zarówno formę ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne jednoznaczne stanowiąc, że ma to być decyzja administracyjna zarówno w pierwszej jak i drugiej instancji oraz określiła organy uprawnione do wydawania tych decyzji. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Starosta S. uznał argumenty Spółki za bezzasadne, a wysokość rachunku za prawidłową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółka zarzuciła czynności organu naruszenie: - art. 60 pkt 7 i 8, art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.), poprzez ustalenie wysokości opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne bez zachowania formy aktu administracyjnego przewidzianego prawem (decyzji administracyjnej), - art. 15 ustawy z dnia 17 lutego 2005 roku o informatyzacji podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2005 r. Nr 64, poz. 565 ze zm.), - art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 roku o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. z 2010 r. Nr 76, poz. 489 ze zm.), - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i ustalenie opłaty w formie niezgodnej z przepisami prawa oraz w wysokości niewynikającej z przepisów prawa, - art. 40 ust. 3c ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287 ze zm.), - § 1 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 1 ust. 3 Tabela III Ip. 2 wraz z przypisami Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 roku w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielania informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 37, póz. 333), dalej zwanego również "Rozporządzeniem". W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 60 pkt 7 oraz pkt 8 ustawy o finansach publicznych środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym są w szczególności dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw, jak również pobrane przez jednostkę samorządu terytorialnego dochody związane z realizacją zadań z zakresu administracji rządowej oraz innych zadań zleconych jednostkom samorządu terytorialnego odrębnymi ustawami i nieodprowadzone na rachunek dochodów budżetu państwa. Ponieważ zgodnie z treścią art. 41b ust 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wpływy ze sprzedaży map, danych z ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów i informacji z zasobów powiatowych, a także z opłat za czynności związane z prowadzeniem tych zasobów i uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu są dochodami własnymi budżetu powiatu, sporne opłaty stanowią niepodatkowe należności budżetowe, o których mowa w art. 60 ustawy o finansach publicznych. W sytuacji, gdy opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe i stanowią dochody pobierane przez powiat, w sprawie ich ustalenia znajdą zastosowanie przepisy art. 61 ustawy o finansach publicznych i kolejne, a te wyraźnie wskazują zarówno organy władne do ustalania takich opłat jak i formę aktu administracyjnego właściwą dla ich ustalenia. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych organami pierwszej instancji właściwymi do wydawania decyzji w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, są w stosunku do należności jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa. W ocenie skarżącej, wobec faktu, że ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie reguluje formy, w jakiej starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) ustala i pobiera opłatę za czynności geodezyjne i kartograficzne, zastosowanie znajdą przepisy ustawy o finansach publicznych (art. 60-67). Ponadto zgodnie z art. 67 ustawy o finansach publicznych, do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych w ustawie o finansach publicznych, należy stosować przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 , z późn zm.). Spółka podniosła, że w przedmiocie formy aktu administracyjnego, właściwego dla ustalenia opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne, po wejściu w życie nowej ustawy o finansach publicznych, zapadło szereg jednolitych orzeczeń Wojewódzkich Sądów Administracyjnych, jak również Naczelnego Sądu Administracyjnego (postanowienia z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 172/11, z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt I OW 7/11, wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 czerwca 2012 roku, sygn. akt III SA/Łd 307/12, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 września 2012 roku, sygn. akt II SA/Gl 322/12, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 września 2012 roku, sygn. akt II SA/Go 433/12). W zaistniałej sytuacji, Starosta S. winien, jeżeli w ogóle uznałby zasadność obciążania Spółki opłatami za czynności geodezyjne i kartograficzne, dokonać ich naliczenia w drodze decyzji administracyjnej, ustalającej wysokość opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Spółki rachunek nr [...] z oczywistych względów nie spełnia warunków dla uznania go za decyzję administracyjną. Ponadto Spółka wskazała na brak podstaw prawnych do obciążenia jej opłatami za czynności geodezyjne i kartograficzne, bez względu na formę administracyjną. Zgodnie z treścią przepisów prawa geodezyjnego i kartograficznego odpłatne są tylko i wyłącznie czynności związane z udostępnieniem danych i informacji z zasobu oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego, o czym stanowi art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Brak jest natomiast przepisów w randze ustawowej, które umożliwiałyby pobieranie opłat za czynności związane z przyjmowaniem danych do zasobu (wprowadzania danych do zasobu), czy wykonywanie jakichkolwiek innych czynności nie związanych z udostępnianiem informacji, opracowań i materiałów oraz wyrysów i wypisów. Pobieranie opłat za czynności polegające na przyjęciu do zasobu danych, przetworzonych w trakcie procesu modernizacji do postaci cyfrowej nie znajduje umocowania w żadnym, aktualnie obowiązującym akcie prawnym rangi ustawowej, co w kontekście treści art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej świadczy o bezprawności ich naliczenia. Nawet przy przyjęciu, że opłaty zostały naliczone za udostępnienie Spółce materiałów i danych zgromadzonych w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym (czemu przeczy zarówno Spółka, jak i Starosta S. - w piśmie z dnia 20 grudnia 2012 roku), to zgodnie z art. 40 ust 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, znaleźć winny zastosowanie wyjątki wykluczające naliczanie takich opłat. Spółka realizując Umowę wykonywała bowiem zadania publiczne tj. realizowała nałożony na Starostę ustawą Prawo geodezyjne i kartograficzne obowiązek modernizacji gruntów i budynków, a tym samym udostępnienie Spółce materiałów winno odbywać się w sposób nieodpłatny, co wynika wprost z treści art. 15 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, jak również z treści art. 14 ust. l i 2 ustawy o infrastrukturze informacji przestrzennej. Ponadto okolicznością kluczową dla ustalenia wysokości ewentualnej opłaty winien być, zdaniem skarżącej, fakt realizacji Umowy w przedmiocie modernizacji gruntów i budynków, w wyniku których to prac doszło do zmiany nośnika informacji ewidencji gruntów i budynków. W sytuacji, gdy opracowanie polegało na zmianie nośnika informacji ewidencji gruntów i budynków, ewentualna opłata winna być wyliczona przy uwzględnieniu współczynnika zmniejszającego 0,01, którego Starosta S. nie zastosował. W konkluzji Spółka żądała stwierdzenia bezskuteczności zaskarżonej czynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zadanie Spółki, wynikające z treści Umowy, polegało na wykonaniu kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, a nie na zmianie nośnika informacji ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem organu, ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne jest czynnością materialno-techniczną, skutkującą obowiązkiem strony uiszczenia stosownej należności. Przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują w tym zakresie formy decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej czynności Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca domagała się stwierdzenia bezskuteczności czynności Starosty S. polegającej na żądaniu uiszczenia opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne, wyrażonym w wystawionym rachunku nr [...], wskazując, że organ nie dochował wymaganej prawem formy aktu administracyjnego (decyzji administracyjnej). Natomiast w ocenie organu, ustalenie tej opłaty jest czynnością materialno-techniczną, dla której przepisy ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie przewidują formy decyzji administracyjnej. W świetle przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. jedn. Dz. U. 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), zasadą jest odpłatność za udostępnianie danych i informacji z zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Stanowi o tym wprost przepis art. 40 ust. 3c ustawy, dodany z dniem 7 czerwca 2010 r. mocą art. 23 pkt 13 lit. b) ustawy z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej (Dz. U. Nr 76, poz. 489). W myśl tego przepisu udostępnianie danych i informacji zgromadzonych w bazach danych, o których mowa w art. 4 ust. 1a i 1b, standardowych opracowań kartograficznych, o których mowa w art. 4 ust. 1e, oraz innych materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, a także wykonywanie czynności związanych z udostępnianiem tych informacji, opracowań i materiałów zgromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym oraz wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego jest odpłatne, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w ustawie z dnia 4 marca 2010 r. o infrastrukturze informacji przestrzennej oraz w ustawie z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Na podstawie delegacji ustawowej Minister Infrastruktury w dniu 19 lutego 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Tabela III Załącznika Nr 1 do tego rozporządzenia określa m.in. opłaty za zakładanie, modernizację i aktualizację ewidencji gruntów i budynków, powszechną taksację nieruchomości, udostępnianie materiałów z zasobu dla sporządzania operatów szacunkowych nieruchomości, scalania i wymiany gruntów, opracowania dla urządzania lasu oraz klasyfikację gruntów. W ocenie Sądu, skarżąca zasadnie podniosła zarzut naruszenia przez organ przepisów postępowania, polegającego na niedochowaniu przy nałożeniu spornej opłaty formy decyzji administracyjnej. Do dnia do 1 stycznia 2010 r. ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne traktowane było jako czynność materialno-techniczna, skutkująca obowiązkiem strony uiszczenia stosownej należności, a przepisy prawa dla realizacji tego uprawnienia nie przewidywały formy decyzji lub postanowienia. Z tego powodu analogiczne jak w niniejszej sprawie czynności organów uznawane były za czynność z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., a skargę do sądu na taką czynność można było wnieść, zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 43/10 i postanowienie NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 1594/10). W dniu 1 stycznia 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 157, poz. 1240 z późn. zm), której przepisy mają wpływ na kwestię formy, w jakiej następuje ustalenie opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z treścią art. 60 tej ustawy, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności wymienione w tym przepisie dochody budżetu państwa albo budżetu jednostki samorządu terytorialnego, m. in. dochody pobierane przez państwowe i samorządowe jednostki budżetowe na podstawie odrębnych ustaw (pkt 7). Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w odniesieniu do należności, o których mowa w art. 60, o ile odrębne ustawy nie stanowią inaczej, właściwy organ wydaje decyzję. Do spraw dotyczących tych należności, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (art. 67 ustawy o finansach publicznych). Takimi dochodami (należnościami budżetowymi o charakterze publicznoprawnym), których obowiązek uiszczenia wynika z art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, są opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne. Opłaty za udostępnienie z właściwego ośrodka prowadzącego państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny danych, informacji i innych materiałów wymienionych w tym przepisie pobierane są przez właściwego starostę (będącego organem administracji geodezyjnej i kartograficznej) i odprowadzane na rachunek jednostki samorządu terytorialnego (powiatu). Opłaty za czynności geodezyjne i kartograficzne są należnościami publicznoprawnymi. Mają charakter przymusowy i bezzwrotny, pobierane są przez właściwy organ administracyjny, który jednostronnie ustala wysokość tych opłat. Za takim wnioskiem przemawia treść powołanego wyżej art. 40 ust. 3c ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Potwierdza to również orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 232/2011, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 661/12). Tożsamy pogląd wyraził Trybunał Konstytucyjny, który - rozpatrując skargę dotyczącą niezgodności art. 40 ust. 5 pkt 1 lit. b ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP – stwierdził, że opłaty za czynności związane z prowadzeniem państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, uzgadnianiem usytuowania projektowanych sieci uzbrojenia terenu oraz związane z prowadzeniem krajowego systemu informacji o terenie, opłaty za udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego mają charakter danin publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji (wyrok z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt K 30/12). Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie reguluje formy, w jakiej starosta ustala i pobiera opłatę za czynności geodezyjne i kartograficzne. W tej sytuacji należy przyjąć, że z dniem 1 stycznia 2010 r., uwzględniając powołane przepisy ustawy o finansach publicznych, ustalenie tej opłaty następuje w drodze decyzji. Taki pogląd wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt I OW 7/11 i z dnia 1 lutego 2012 r., sygn. akt I OW 172/11. W przedmiotowej sprawie w dniu 12 listopada 2012 r. Starosta S. wystawił skarżącej Spółce rachunek nr [...] na kwotę 203.550,90 złotych za czynności geodezyjne i kartograficzne. W ocenie Sądu wystawiony rachunek spełnia warunki do potraktowania go jako czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Natomiast, jak wywiedziono powyżej, Starosta S., orzekając w stanie prawnym po dniu 1 stycznia 2010 r., powinien był wydać decyzję ustalającą wysokość opłaty za udostępnione skarżącej materiały geodezyjne oraz informacje i dane z bazy danych. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 146 § 1 P.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności Starosty S. z dnia 12 listopada 2012 r. nr [...]. Jednocześnie z mocy art. 152 P.p.s.a. orzekł, że czynność ta nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wobec stwierdzonego naruszenia przepisów procesowych, polegającego na braku przeprowadzenia odpowiedniego postępowania w sprawie i wydania decyzji administracyjnej, przedwczesna byłaby analiza i ocena zgłoszonych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego oraz ocena prawidłowości merytorycznego rozstrzygnięcia organu. O kosztach Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na podstawie art. 205 P.p.s.a. zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika ustalone w wysokości określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349) oraz opłatę od pełnomocnictwa.