I SA/Kr 586/10

Sygn. akt I SA/Kr 586/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 stycznia 2011r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Maja Chodacka ( spr.), Sędziowie: WSA Paweł Dąbek, WSA Inga Gołowska, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2011r., sprawy ze skargi "R" Spółka z o.o. w B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 4 lutego 2010r. Nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2004r., - s k a r g ę o d d a l a - Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lutego 2010r. nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej , działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: "O.p."), po rozpatrzeniu odwołania R. Sp. z o.o., z siedzibą w B. od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004r. w wysokości 181.726 zł utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W wyniku postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki R., której przedmiotem działalności jest skup i sprzedaż złomu żelaza, stali stopowych oraz metali nieżelaznych, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej stosując art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. – dalej: " ustawa z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT") oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm. - dalej: "rozporządzenie"), zakwestionował, w oparciu o materiał dowodowy zebrany w ramach postępowania karnego, który został włączony do postępowania kontrolnego, dokonane przez R. w deklaracji VAT-7 za kwiecień 2004r. obniżenie podatku należnego o podatek naliczony w łącznej kwocie 107.936,18 zł wynikający z faktur: z dnia 01.04.2004r. nr F 01/04/2004, z dnia 08.04.2004r. nr F 04/04/2004, z dnia 09.04.2004r. nr F 05/04/2004, z dnia 16.04.2004r. nr F 08/04/2004, z dnia 26.04.2004r. nr F 10/04/2004 i z dnia 30.04.2004r. nr F 18/04/2004 wystawionych przez O. Sp. z o.o., z siedzibą w K. Zdaniem organu faktury te dokumentowały czynności, które nie miały miejsca. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, aby faktura mogła stanowić podstawę do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony z niej wynikający, musi poza spełnieniem innych wymogów, potwierdzać dokonanie wymienionej w niej czynności gospodarczej pomiędzy wskazanym sprzedawcą i nabywcą. W toku kontroli organ ustalił, że przedmiotowe faktury nie były związane z faktycznymi transakcjami zakupu i sprzedaży, a miały służyć ukryciu obrotu złomem niewiadomego pochodzenia i stanowić dowód jego zakupu przez stronę skarżącą. Powyższy wniosek wynikał z materiału dowodowego zgromadzonego w trakcie kontroli, ale również zgromadzonego w postępowaniu przygotowawczym i sądowym toczącym się wobec uczestników procederu, w tym M. J. – właściciela udziałów i osoby zarządzającej Spółką R., który to materiał został przekazany przez Sąd Rejonowy [...]oraz Sąd Okręgowy [...] i włączony do postępowania kontrolnego prowadzonego wobec Spółki R. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2009r. W szczególności były to protokoły przesłuchania świadków, wyjaśnień podejrzanych, postanowienia o przedstawieniu zarzutów i uzupełnieniu zarzutów, informacje o przepływach finansowych, prawomocne skazujące wyroki sądowe. W oparciu o powyższe dowody Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej ustalił, że M. J. prowadził działalność polegającą na handlu metalami kolorowymi jeszcze przed nabyciem udziałów w Spółce R. i wówczas nawiązał współpracę z M. M. i D. B., w ramach której doszło do nielegalnego porozumienia, zgodnie z którym wyżej wymienieni zobowiązali się do preparowania faktur dotyczących zakupu złomu przez przedsiębiorstwo M. J. w ilości i kwocie przez niego podanej. Działalność miała służyć udokumentowaniu nabycia złomu, który M. J. uzyskiwał z innych źródeł. Faktury miały być wystawiane przez istniejące formalnie podmioty tylko i wyłącznie po to, by zapewnić M. J. dokumentację uwiarygodniającą obrót metalami kolorowymi i uzyskiwanie konkretnych korzyści podatkowych. Powyższy proceder kontynuowany był w ramach nabytej przez M. J. Spółki z o.o. R. Prezesem zarządu Spółki został S. F., który faktycznie zajmował się jedynie skupem złomu od osób fizycznych i firm. W przypadkach nieewidencjonowanego nabycia towaru informował o tym fakcie M. J., ten zaś w ramach istniejącego nielegalnego porozumienia, a także z udziałem innych osób uczestniczących w zorganizowanej grupie przestępczej, uzyskiwał faktury dokumentujące nabycie tego towaru od Spółki O. Ta Spółka natomiast została zakupiona przez M. M. i D. B. od Ł. K., którego rola w całym procederze ograniczyła się do podpisywania faktur sprzedaży dostarczanych przez M. i B. Wszystkie powyższe okoliczności znalazły potwierdzenie w pochodzących z postępowań karnych protokołach zeznań lub wyjaśnień osób biorących udział w procederze, tj. M. M., D. B., Ł. K., S. F., M. J., J. K. i S. H., które to osoby zostały uznane winnymi i skazane prawomocnymi wyrokami sądu karnego za udział w zorganizowanej grupie przestępczej mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu, w tym wystawiania fikcyjnych faktur dla ukrycia lub utrudnienia stwierdzenia przestępnego pochodzenia środków finansowych w znacznej kwocie. Fakt dokonywania przez Spółkę R. w 2004r. zakupu złomu bez udokumentowania potwierdzony został nadto przez przesłuchanych w toku postępowania kontrolnego na wniosek pełnomocnika strony świadków: D. W. (zatrudnioną Spółce na stanowisku kasjera w 2004r.), M. D. (aktualnego prezesa zarządu), S. F. (prezesa zarządu w 2004 r. przesłuchanego ponownie bezpośrednio przez organem kontroli skarbowej w toku postępowania kontrolnego), J. K. (pracownika magazynowego), G. K., V. K. l. i samego M. J. - właściciela Spółki. Skutkiem tych ustaleń było określenie decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 12 listopada 2009r. nr [...] kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za kwiecień 2004 r. w wysokości 181.726 zł. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik strony skarżącej zarzucił nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie wysokości podatku należnego w miesiącu kwietniu 2004r., mających wpływ na określenie wysokości podatku należnego w tym miesiącu. W uzasadnieniu odwołania wskazano, iż strona skarżąca w niniejszym postępowaniu nie kwestionuje okoliczności podniesionych przez organ administracji publicznej w zakresie podatku naliczonego wynikającego z wystawionych na rzecz strony skarżącej przez przedsiębiorcę pod firmą O. sp. z o.o. z siedzibą w K. faktur VAT, które nie dokumentowały faktycznej sprzedaży. Okoliczność tę uznać należy za bezsporną. Pomimo podzielenia przez stronę skarżącą stanowiska w zakresie wysokości podatku naliczonego wykazanego w deklaracji VAT -7 za miesiąc kwiecień 2004r., w ocenie strony skarżącej zaskarżonej decyzji nie sposób przypisać przymiotu legalności. Jak bowiem wskazano każda z faktur VAT wystawiona przez stronę skarżącą w miesiącu kwietniu 2004r., rodzi obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT w oparciu o przepis art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Sytuacja ta w chwili obecnej jest odmiennie uregulowana w ustawie obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Otóż bowiem przepis art.108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług z 2004r., w swym zakresie obejmuje sytuacje, w których zobowiązanie podatkowe powstaje również w sytuacji wystawienia przez podatnika VAT faktury VAT nie odzwierciedlającej faktycznej sprzedaży. Przepis zaś art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, w swym zakresie tzw. pustych faktur nie obejmował. W sytuacji tej, w ocenie strony skarżącej, zasadnym jest przeprowadzenie czynności mających na celu ustalenie, czy wszystkie faktury VAT wystawione przez stronę skarżącą w miesiącu kwietniu 2004r. potwierdzały faktyczną sprzedaż, jeśli faktury VAT wystawione przez O. Sp. z o.o. z siedzibą w K., na rzecz strony skarżącej był tzw. fakturami pustymi. Innymi słowy dla rozstrzygnięcia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług w miesiącu kwietniu 2004r., zasadnym jest ocena czy strona skarżąca w miesiącu kwietniu posiadała (a więc mogła sprzedać ) taką ilość towaru która odpowiada wystawionym w miesiącu kwietniu 2004r. fakturom VAT. Okoliczność ta ma bowiem znaczenie dla ustalenia wysokości podatku należnego. Zdaniem strony skarżącej w tym zakresie organ administracji publicznej nie poczynił żadnych ustaleń, a był w świetle przepisów O.p. do tego zobowiązany. Nie sposób bowiem przyjąć w niniejszej sprawie, w świetle art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, przed przeprowadzeniem wymaganego postępowania dowodowego, że każda wystawiona przez stronę skarżącą faktura VAT rodziła obowiązek podatkowy. Reasumując, zdaniem pełnomocnika, organ administracji publicznej winien przeprowadzić wnikliwe postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy wszystkie faktury VAT wystawione przez stronę skarżącą w kwietniu 2004r., potwierdzały faktycznie czynności sprzedaży. Czy skarżąca była w posiadaniu ilości towaru sprzedanego w tym miesiącu, a więc jaki był faktyczny obrót Na poparcie stawianych zarzutów pełnomocnik wskazał na wyroki sądów administracyjnych, odnoszące się do rozliczania podatku należnego w oparciu o art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Pismem z dnia 25 stycznia 2010r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał sformułowane w odwołaniu zarzuty i zarzucił naruszenie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, powołując przy tym na orzeczenie NSA zapadłe w tym zakresie. Dyrektor Izby Skarbowej w decyzji przywołanej na wstępie, w całości podtrzymał argumentację faktyczną i prawną zawartą w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji. Oceniając natomiast zarzuty zawarte w odwołaniu wskazał, że podstawy prawnej wydanego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej rozstrzygnięcia nie stanowi art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Przepis ten wyłącza powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług w przypadku wystawienia faktur dotyczących sprzedaży, która w rzeczywistości nie wystąpiła. W ramach prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji nie poddawał jednak w wątpliwość transakcji sprzedaży, które były dokonywane przez Spółkę R., należycie ewidencjonowane dla celów podatku od towarów i usług i co do których były wystawiane faktury sprzedaży. Sama zaś wysokość podatku należnego została przyjęta w kwocie zadeklarowanej przez samego podatnika. W odwołaniu zamieszczono zarzut, że w ramach prowadzonego postępowania Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej winien dokonać weryfikacji w zakresie ilości złomu sprzedanego przez Spółkę R.. Argumentem za tym przemawiającym, według pełnomocnika, jest okoliczność, iż skoro została zweryfikowana ilość zakupionego złomu, tym samym należy przyjąć, że wielkość posiadanego złomu, a co za tym idzie wielkość sprzedaży również winna ulec zmniejszeniu. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu organ odwoławczy zaznaczył, że z przesłuchań osób uczestniczących w opisanym procederze jasno wynika, że wystawianie faktur sprzedaży przez O. dla R. miało na celu "zalegalizowanie nadwyżek towaru". W protokole przesłuchania z dnia 6 lipca 2005r. pełniący funkcję prezesa Spółki R. S. F. zeznał, iż dokonywał skupu złomu, również bez jego ewidencjonowania. Po nastaniu okresu rozliczeniowego J. wydawał polecenie S. F. "legalizacji" nadwyżek złomu, co do których nie posiadano dokumentów potwierdzających ich nabycie. W celu tej tzw. "legalizacji" S. F. jako osoba reprezentująca Spółkę R. podpisywał faktury przedkładane mu przez J. dotyczące fikcyjnego nabycia od Spółki O. potrzebnej ilości złomu. Dokładnie taki przebieg tej nielegalnej współpracy potwierdza również Ł. K. w protokole przesłuchania z dnia 19.10.2004r. zeznając m.in., że wszystkie faktury wystawione przez O. były fikcyjne, a rzekomo sprzedawanego złomu wystawca faktur nigdy nie miał. Cel fabrykowania "pustych" faktur nabycia wskazuje także w protokole przesłuchania z dnia 29.06.2005 M. J. stwierdzając, iż prowadząc działalność gospodarczą polegającą na handlu metalami kolorowymi niejednokrotnie był skupywany złom poza prowadzoną w tym celu ewidencją, złom z takich nieewidencjonowanych źródeł był następnie "legalizowany" poprzez uzyskanie faktur od Spółki O. na jego rzekomy zakup, a potem sprzedawany odbiorcom Spółki R. Taka samą spójną wersję dotyczącą tych kwestii podają do protokołów przesłuchań organizatorzy całego nielegalnego przedsięwzięcia M.M. w protokole z dnia 28.06.2005r. i D. B. w protokole z dnia 23.05.2005r. przyznając, że dla przedsiębiorstw handlujących złomem, w tym Spółki R. "organizowali" faktury dotyczące nabycia przez nie odpowiedniej ilości złomu, wystawiane przez specjalnie tworzone dla tego nielegalnego celu Spółki, by przedsiębiorstwa te uzyskiwały w ten sposób dokumenty mające potwierdzać "legalne" nabycie przez nie sprzedawanego złomu oraz by mogły korzystać z możliwości rozliczenia podatku naliczonego związanego z jego nabyciem. Wobec powyższego, zdaniem organu, nie znajduje uzasadnienia pogląd pełnomocnika strony, że konieczne było dokonanie weryfikacji ilości sprzedawanego przez Spółkę R. złomu z racji tego, że zostały zakwestionowane zakupy w Spółce O. Nie można w tym zakresie zgodzić się z prezentowanym przez autora odwołania poglądem, że stwierdzenie fikcyjności zakupów w Spółce O., powodować powinno stwierdzenie zmniejszenia ilości posiadanego przez Spółkę R. złomu, a co za tym idzie wielkości sprzedaży tego towaru. Materiał dowodowy zebrany w sprawie przedstawia istotę dokonywanych nielegalnych operacji finansowo-księgowych, których celem była tzw. "legalizacja" złomu niewiadomego pochodzenia nabywanego przez Spółkę R. z pominięciem właściwej ewidencji, który był faktycznie sprzedawany na rzecz odbiorców. Wobec powyższego nie było więc podstaw, dla organu pierwszej instancji do weryfikowania wielkości sprzedaży zadeklarowanej przez samą Spółkę R. Dodatkowo organ nadmienił, że J. prowadził wieloletnią rzeczywistą działalność polegającą na handlu złomem zarówno we własnym imieniu, jak i poprzez Spółkę R., której udziałów był właścicielem. Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zatem podnoszonych w tym zakresie zarzutów, by w ramach postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, musiał on sprawdzać każdą transakcję sprzedaży potwierdzając tym wielkość sprzedaży dokonywanej i zadeklarowanej przez Spółkę R., gdyż nie pojawiły się żadne szczególne przesłanki stanowiące podstawę do poddania w wątpliwość wielkości tej sprzedaży. Następnym argumentem jest okoliczność, iż w trakcie długotrwałego i wnikliwego postępowania karnego, które objęło swoim zasięgiem szereg osób uczestniczących w działalności zorganizowanej grupy przestępczej, w tym osób odpowiedzialnych za funkcjonowanie Spółki R., nie doszło do stwierdzenia, by Spółka R. poprzez osoby odpowiedzialne za jej działanie, dokonywała fikcyjnej sprzedaży złomu i w tym celu wystawiała faktury dokumentujące nieistniejącą sprzedaż mimo, że przedmiotem zainteresowania i prowadzonego przez organy ścigania postępowania były nielegalne operacje związane z handlem złomem. Zarówno S. F. - prezes Spółki R. jak i M. J. - właściciel Spółki R., którym udowodniono udział w zorganizowanej grupie przestępczej zostali skazani prawomocnymi wyrokami, które w przeciwieństwie do innych uczestników tego procederu np. Ł. K., nie dotyczyły popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy poprzez wystawianie faktur odnoszących się do fikcyjnych sprzedaży towarów. Prowadzone postępowanie karne, z którego materiał dowodowy włączono do akt niniejszej sprawy nie potwierdza zatem sugestii przedstawianych przez pełnomocnika strony, jakoby Spółka R. wystawiała dokumenty sprzedaży, mające potwierdzać transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Ze znajdujących się w aktach sprawy protokołów przesłuchań w/w osób, wynika, że także stosowany system płatności świadczy, iż cały omawiany powyżej proceder miał służyć uzyskiwaniu przez Spółkę R. faktur zakupu złomu, który Spółka nabyła z innych źródeł - przez co nie dysponowała dokumentami pozwalającymi na rozliczenie podatku naliczonego związanego z jego nabyciem. Spółka R. po zgromadzeniu odpowiedniej ilości tzw. nieewidencjonowanego złomu dokonywała jego "legalizacji". Po uzyskaniu faktur od Spółki O. mających potwierdzać nabycie od niej tego złomu Spółka R. dokonywała jego sprzedaży. Po uzyskaniu zapłaty za sprzedany złom regulowała przelewem należność wobec swojego rzekomego dostawcy - Spółki O., która z kolei dokonywała przelewu dla kolejnej spółki, która została utworzona, bądź zakupiona przez organizatorów procederu celem uwiarygodnienia obrotu fikcyjnym towarem. Kolejny - ostatni w tym łańcuchu podmiot, po otrzymaniu należności wypłacał pieniądze w gotówce ze swojego firmowego rachunku bankowego, które z powrotem tym razem już pozabankowym obiegiem trafiały do faktycznego sprzedawcy złomu, tj. Spółki R. Jak zeznały przesłuchiwane osoby J. jako właściciel Spółki R. otrzymywał w ten sposób z powrotem pieniądze stanowiące kwoty netto z faktur wystawionych przez Spółkę O. plus 5% kwoty podatku od towarów i usług. Kwota w wysokości 17% tego podatku była tzw. prowizją dla organizatorów tych nielegalnych operacji M. M. i D. B. Spółka R. dokonując zatem faktycznych transakcji sprzedaży złomu niewiadomego tzw. nieewidencjonowanego pochodzenia - poprzez udział w opisanym procederze - uzyskiwała możliwość dokonywania rozliczenia podatku naliczonego wynikającego z wystawianych dla tego złomu faktur przez Spółkę O. Dzięki temu mogła bezprawnie obniżyć wysokość podatku należnego o ten właśnie podatek. Na ten cel wskazują przesłuchiwane w ramach prowadzonego postępowania osoby. Kwotowo korzyść jaką z tego tytułu uzyskiwała Spółka R. stanowił podatek naliczony (a w zasadzie jego 5% stanowiący "zysk" Spółki) wynikający z faktur preparowanych przez Spółkę O., który mógł posłużyć do obniżenia podatku należnego związanego z prowadzoną przez Spółkę działalnością- sprzedażą złomu. Wskazane powyżej okoliczności przeczą – zdaniem organu - podnoszonym w odwołaniu argumentom, że zmniejszenie wielkości zakupów z uwagi na stwierdzenie fikcyjności zakupów dokumentowanych fakturami wystawianymi przez Spółkę O. winno spowodować skorygowanie wielkości sprzedaży złomu przez Spółkę R.. Przedstawione powyżej motywy, którymi kierowały się osoby reprezentujące Spółkę R. posługując się wymienionymi fakturami jednoznacznie wskazują, że istotą ich działania było dokumentowanie fikcyjnych zakupów, by uzyskać w ten sposób wymierne korzyści finansowe. Nie było natomiast żadnych przesłanek, by przyjąć, iż dochodziło w Spółce R. do wystawiania faktur dokumentujących fikcyjną sprzedaż. W związku z tym organ nie podzielił wyrażonego w odwołaniu stanowiska, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził dokładnego postępowania dotyczącego stwierdzenia, czy rzeczywiście i w jakiej wysokości miała miejsce sprzedaż złomu przez Spółkę R.. Przeprowadzone postępowanie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i zebrany w jego efekcie materiał dowodowy uprawniał, by z poszanowaniem zasad rządzących tym postępowaniem, ograniczyć się wyłącznie do zakwestionowania prawa do odliczenia podatku naliczonego. Od powyższej decyzji została wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarga, w której pełnomocnik strony skarżącej zarzucił naruszenie: 1. prawa procesowego, tj. przepisu art. 122 O.p., poprzez jego niezastosowanie wyrażające się w braku podjęcia przez organ administracji publicznej wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie wysokości podatku należnego za kwiecień 2004r., mającego bezsprzecznie wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za ten okres; 2. przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, poprzez jego zastosowanie. W związku z tym pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w niniejszej sprawie. W skardze powtórzono, iż strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń organu w zakresie podatku naliczonego. Strona skarżąca przeczy jednak ustaleniom organu w zakresie podatku należnego za sporny okres i kwestionuje ustalenia dokonane przez organ w tym zakresie. Nadto wskazano, iż w podatku dochodowym za 2004r. organ uznał, iż skarżąca nie poniosła kosztów na nabycie złomu, a nie ma dowodu, że ten złom ukradła, względnie otrzymała w formie darowizny. Jeśli zaś złomu strona skarżąca nie posiadała to nie mogła go sprzedać, a więc faktury, które wystawiła na rzecz podmiotów trzecich należałoby uznać za faktury puste. Dodatkowo podniesiono zarzuty takie, jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej m.in. poprzez badanie legalności, czyli zgodności z prawem wydawanych aktów w tym decyzji administracyjnych. Z treści art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika zaś, że sąd uchyla zaskarżone orzeczenie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, gdy naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.) i rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, iż zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa materialnego oraz postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie podzielił formułowanych w skargach zastrzeżeń strony skarżącej dotyczących sposobu prowadzenia postępowania dowodowego oraz jego wyników. Celem każdego postępowania dowodowego jest wykrycie prawdy materialnej. Realizacja tego celu następuje poprzez zebranie całego materiału dowodowego, a następnie jego swobodną ocenę. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków, wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada prawidłowości logicznego rozumowania. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznych decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, przy tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 O.p. Przy tym w treści decyzji organy podatkowe wnikliwe w kontekście normy prawnej wynikającej z art. 210 § 4 O.p. przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia, w sposób wyczerpujący uzasadniły i wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówiono wiarygodności. Zgromadzony i szczegółowo przeanalizowany przez organy materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że wystawiane przez O. Sp. z o.o. w K. na rzecz strony skarżącej faktury na sprzedaż złomu w nich wykazanego nie odzwierciedlały czynności faktycznie wykonanych. Ustalony stan faktyczny pozwalający na stwierdzenie, że O. Sp. z o.o. w K. wystawiła zakwestionowane faktury dokumentujące sprzedaż towaru na rzecz strony skarżącej, która nie została rzeczywiście zrealizowana, prawidłowo skutkował zakwestionowaniem przez organy podatkowe prawa obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z przedmiotowych faktur. Faktura VAT, która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży, jest bezskuteczna prawnie i w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych, zarówno u jej wystawcy, jak też u jej odbiorcy. Organy ustaliły i udowodniły, iż faktury wystawione na rzecz strony skarżącej przez O. Sp. z o.o. w K. nie odzwierciedlały prawdziwych zdarzeń gospodarczych, nie były związane z faktycznymi transakcjami zakupu i sprzedaży, a miały służyć ukryciu obrotu złomem niewiadomego pochodzenia i stanowić dowód jego zakupu przez stronę skarżącą. Okoliczność ta nie była kwestionowana przez stronę skarżącą na żadnym etapie postępowania podatkowego czy sądowego. Strona skarżąca przyznała, że brała udział w przestępczym procederze posługując się tzw. "pustymi fakturami". W związku z tym należy stwierdzić, iż w zakresie podatku naliczonego organy trafnie zastosowały art. 19 ust. 1 i ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT oraz § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a rozporządzenia. W zakresie podatku naliczonego, odwołując się do orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazać można, że w wyroku z dnia 26 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 780/07 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego w tej ustawie z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług przez innego podatnika wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku, gdy podatek wynika z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Dysponowanie w tym przypadku przez nabywcę fakturą wystawioną przez zbywcę stanowi jedynie formalny warunek skorzystania z tego uprawnienia, który nie stanowi per se uprawnienia do odliczenia podatku, jeżeli nie towarzyszy mu spełnienie warunku w postaci wykonania rzeczywistej czynności rodzącej u wystawcy faktury obowiązek podatkowy z tytułu jej realizacji na rzecz nabywcy. Niewystarczającym przy tym jest dla prawa do odliczenia podatku z danej faktury ustalenie, że dany towar znalazł się w posiadaniu nabywcy, jeżeli nie zostanie wykazane, że to w wyniku czynności udokumentowanej tą właśnie fakturą, rodzącej u sprzedawcy powstanie obowiązku podatkowego, doszło do nabycia tegoż towaru. Przy tym, co istotne przepis art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT określa istotę rozliczania podatku od towarów i usług polegającą na prawie podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot określona w fakturach zakupu. W konsekwencji przyjęta zasada rozliczania podatku oznacza, że fiscus pobiera na każdym etapie obrotu podatek, który w praktyce jest jedynie różnicą pomiędzy podatkiem należnym, a podatkiem zapłaconym, lub podatkiem, który powinni zapłacić poprzedni uczestnicy obrotu. Powołanego przepisu art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT nie należy jednak rozumieć jako uprawnienia podatnika do potrącenia swoich należności podatkowych o podatek wynikający z dokumentów wystawionych przez podmioty, które w rzeczywistości nie są uczestnikami obrotu podlegającego rygorom ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Skoro faktury, którymi posługiwała się strona skarżąca, nie dokumentowały rzeczywistych transakcji, to określony w takich fakturach podatek nie był "podatkiem naliczonym", o którym mowa w art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Należy podkreślić, że faktura VAT nie jest abstrakcyjnie rozumianym dokumentem uprawniającym do zastosowania odliczenia, niezależnie od rzeczywistego przebiegu transakcji. Zasada neutralności opodatkowania podatkiem od towarów i usług oznacza, że podatnicy mogą korzystać z prawa do obniżenia podatku należnego, ale tylko jeżeli ich transakcja na poprzednim etapie obrotu stała się elementem legalnego obrotu prawnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 1998r. sygn. akt I SA/Wr 1670/97 w Leksykon VAT 2002 Janusz Zubrzycki uwagi nr 734 str. 596 Wydawnictwo UNIMEX Wrocław 2002). Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005r. sygn. akt III SA/Wa 1938/04, że znaczenie istotne dla oceny faktury jako dokumentu stwierdzającego przeprowadzenie operacji gospodarczej mają nie tylko jej cechy formalne, lecz również okoliczności faktyczne sprawy. Nie można się zgodzić ze stanowiskiem, jakoby nie istniał obowiązek sporządzania i przechowywania dowodów dokumentujących wykonanie umowy o usługi. W przypadku bowiem zawarcia umowy określającej - poza jej stronami, datą i miejscem zawarcia oraz okresem trwania - lakonicznie przedmiotowo istotne postanowienia umowne - konieczne jest dla potrzeb postępowania podatkowego posiadanie i przechowywanie przez okres prawem podatkowym wymagany - dowodów potwierdzających zawarcie oraz wykonanie umowy. Jak już wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, np. w wyroku z dnia NSA z dnia 22 sierpnia 2001 r., sygn. akt I SA/Gd 1486/99, ONSA 2002/4/151 wyłącznie na podatniku spoczywa ciężar udowodnienia, że zachodzą przesłanki do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony (art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT). Faktura powinna odzwierciedlać rzeczywisty przebieg procesów gospodarczych, lecz przepis art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT nie daje podstawy do konstruowania domniemania prawdziwości faktury. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 1240/96 przyjęto trafnie, że: "prawidłowość materialnoprawna faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Elementy formalne wymagane przez ww. przepis mają jedynie znaczenie dowodowe". Za utrwalony należy uznać prezentowany w orzecznictwie sądowym pogląd, że uprawnienie do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego nie istnieje zatem wtedy, gdy wystawiona faktura w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego. W szczególności zaś, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wskazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź też zaistniało między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 1997 r., I SA/Ka 621/97). W świetle powyższych okoliczności i całokształtu zebranego materiału dowodowego w sprawie należy stwierdzić, iż organy w sposób uzasadniony zakwestionowały obniżenie przez stronę skarżącą podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wystawionych przez O. Sp. z o.o. w K. Powyższe uwagi mają znaczenie, pomimo tego, że strona skarżąca nie kwestionuje ustaleń w zakresie podatku naliczonego, bowiem Sąd – jak wskazano na wstępie - rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (innymi słowy bada zgodność z prawem materialnym i proceduralnym rozstrzygnięcia organu). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie kwestionując ustaleń organu w zakresie podatku naliczonego, zakwestionowała równocześnie ustalenia organu w zakresie podatku należnego za sporny okres. W treści skargi wskazano, iż jeśli strona skarżąca nie posiadała złomu (nie poniosła wydatku na jego zakup) to nie mogła go sprzedać, a więc faktury, które wystawiła na rzecz podmiotów trzecich należałoby uznać za faktury puste. W związku z tym zarzucono naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, poprzez jego zastosowanie. Ten zarzut jest nieuzasadniony, bowiem organy nie kwestionując rozliczeń strony skarżącej w zakresie podatku należnego (dokonywanej sprzedaży złomu na podstawie faktur VAT) nie miały podstaw do zastosowania i nie zastosowały w sprawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT w przypadku, gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna nie mająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty także wówczas, gdy dana sprzedaż nie była objęta obowiązkiem podatkowym albo została zwolniona od podatku. Należy zauważyć, że przepis art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT wprowadza specyficzną instytucję obowiązku zapłaty podatku w razie wystawienia faktury, którą należy odróżnić od przewidzianej w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT instytucji obliczenia i wpłacenia podatku od towarów i usług za okresy miesięczne, korelującej z instytucją rozliczenia tego podatku w ramach deklaracji podatkowej, o której stanowi art. 10 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT. Art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT wskazuje, że jeżeli określony podmiot opodatkuje daną sprzedaż VAT, mimo że nie podlega ona obowiązkowi podatkowemu lub obowiązkowi temu podlega, lecz nie stwarza zobowiązania podatkowego, i udokumentuje to wystawioną fakturą, jest zobowiązany odprowadzić do budżetu państwa tak wykazany podatek niezależnie od tego, czy jest podatnikiem rozliczającym się z tego podatku na zasadach ogólnych, podatnikiem zwolnionym podmiotowo lub przedmiotowo od tego podatku, czy też pozostaje w ogóle poza kręgiem podatników tego podatku. Przepis ten obliguje wystawcę faktury do realizacji wykazanego przez niego zobowiązania podatkowego w stanach faktycznych, które - gdyby tego zobowiązania nie wykazał - nie stwarzałyby obowiązku jego zapłaty, gdyż pozostają poza zakresem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, albo będąc nim objęte - korzystają ze zwolnienia podmiotowego lub przedmiotowego. Art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT wiąże wyraźnie obowiązek zapłaty podatku z faktem wystawienia faktury, a nie ze sprzedażą (vide wyrok NSA we Łodzi z dnia 23 sierpnia 2002r. sygn. akt: I SA/Łd 1862/00 LEX nr 76518). Obowiązek zapłaty podatku nie zależy od wykonania czynności (sprzedaż opodatkowana), lecz wyłącznie od wykazania kwoty podatku w fakturze VAT.(vide wyrok NSA w Lublinie z dnia 8 września 1999r. sygn. akt: I SA/Lu 358/97 LEX nr 38084). Art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT stanowi, iż ust. 1 stosuje się odpowiednio w przypadku, gdy podatnik wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku wyższą od podatku należnego. Charakter kwoty wykazanej w fakturze jako podatek należny w rozumieniu ustawy o VAT, w istocie nie będącej podatkiem należnym w tym rozumieniu, jest okolicznością nie pozwalająca na objęcie tej kwoty systemem rozliczeń dokonywanym przez podatnika w deklaracji VAT-7 w ramach podstawowego mechanizmu opodatkowania podatkiem od towarów i usług naliczenie podatku należnego - odliczenie podatku naliczonego. Oznacza to, że art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT ma charakter sankcyjny. Konsekwencją stosowania tego przepisu, jest pojawienie się obowiązku zapłaty podatku przez wystawcę faktury, wynikającego z wystawionego dokumentu (vide wyrok NSA z dnia 26 września 2007r. sygn. akt: I FSK 1251/06 LEX nr, wyrok Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu z dnia 16 listopada 2009r. sygn. akt: I SA/Wr 1071/09 LEX nr 557975). R. Lewandowski, Komentarz do art. 33 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50), [w:] R. Lewandowski, M. Stolfa, W. Maruchin (red. nauk.), VAT. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003). Wyjaśnienie powyższych zasad związanych ze stosowaniem art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT ma na celu wskazanie stronie skarżącej, że przepis ten nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy organy na podstawie prowadzonej przez stronę skarżącą dokumentacji (faktury, ewidencje) uznają za rzeczywiste i prawidłowe transakcje sprzedaży towarów i usług. W niniejszej sprawie strona skarżąca nie przedstawiła żadnego wniosku dowodowego i dowodu, z którego wynikałoby, że transakcje sprzedaży złomu przez stronę skarżącą nie miały miejsca. Organy nie kwestionowały prawidłowości transakcji sprzedaży udokumentowanych wystawionymi przez stronę skarżącą fakturami VAT, w tym także tego, że sprzedaż miała miejsce. W związku z tym, że strona skarżąca w zakresie podatku od towarów i usług wskazuje na fakt zakwestionowania w zakresie podatku dochodowego kosztów uzyskania przychodów związanych z nabyciem złomu należy z całą stanowczością podkreślić, iż z treści zarówno przepisów Ordynacji podatkowej, jak i ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o VAT, czy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie da się wywieść twierdzenia, jakoby organ podatkowy był zobowiązany do szacowania kosztów uzyskania przychodów (czy wysokości podatku naliczonego) w sytuacji, gdy podatnik zaniedbuje swoje obowiązki w zakresie ewidencjonowania tych zdarzeń bądź czyni to na podstawie nierzetelnych dowodów. To podatnik jest zobowiązany dostarczyć przekonujących dowodów świadczących o poniesieniu kosztów uzyskania przychodów i prawie do odliczenia podatku naliczonego. Skoro więc rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych (wejście w posiadanie złomu) był tego rodzaju, że podatnik albo wydatków tych w ogóle nie ewidencjonował albo czynił to na podstawie dokumentów opisujących fikcyjne transakcje to uznać należy, że sam podatnik uznał, że wydatki poniesione w związku z nabyciem złomu (o ile zostały poniesione) nie mogły stanowić kosztu uzyskania przychodów i nie mogły stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego. Okoliczność podnoszona w skardze, że skoro strona skarżąca złomu nie ukradła, czy też nie otrzymała w drodze darowizny, to należy ustalić w jaki sposób go nabyła nie ma znaczenia w zakresie rozliczenia podatku należnego, związanego ze sprzedażą tego złomu. Uprawniona jest sytuacja, które ma miejsce w niniejszej sprawie, że na podstawie dokonanych ustaleń organ zakwestionował prawo strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z konkretnych faktur wystawionych przez O. Sp. z o.o. w K., jako niedokumentujących rzeczywistych transakcji, a równocześnie uznał, iż sprzedaż złomu miała miejsce i wystawione przez stronę skarżącą faktury zawierają podatek należny do rozliczenia. Jak wynika z dokonanych przez organ ustaleń strona skarżąca posiadała złom, który sprzedała, jednak nabyła go w innych okolicznościach, niż dokumentowane zakwestionowanymi fakturami wystawionymi przez O. Sp. z o.o. w K.. Trzeba wobec powyższego stwierdzić, że podatek należny wynikający z ważnej i niefikcyjnej sprzedaży na rzecz podmiotów trzecich, udokumentowany stosownymi fakturami należało wykazać w rozliczeniu za kwiecień 2004r. W ramach prowadzonego postępowania organy nie poddawały bowiem w wątpliwość transakcji sprzedaży, które były dokonywane przez Spółkę R., należycie ewidencjonowane dla celów podatku od towarów i usług i co do których były wystawiane faktury sprzedaży. Wysokość podatku należnego została przyjęta w kwocie zadeklarowanej przez stronę skarżącą. W trakcie postępowania wartość sprzedaży deklarowanej przez skarżącą Spółkę została zweryfikowana w wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających u kontrahentów i w wyniku tych czynności oraz w świetle całego zgromadzonego materiału dowodowego, nie było podstaw do zanegowania wielkości sprzedaży. Jak słusznie zaznaczył Dyrektor Izby Skarbowej organy ścigania nie wskazały na nielegalny charakter całej prowadzonej przez M. J. i innych osób związanych ze Spółką R. działalności gospodarczej. Wyraźnie ograniczono się do operacji finansowych dokonywanych ze spółką O. Zatem przestępczy proceder odnosił się do prefabrykowania dokumentów związanych z zakupami Spółki, a nie ze sprzedażą, czyli związany był nie z fałszowaniem dokumentów odnoszących się do podatku należnego, a podatku naliczonego. W protokole przesłuchania z dnia 29 czerwca 2005r. M. J. stwierdzając, iż prowadząc działalność gospodarczą polegającą na handlu metalami kolorowymi niejednokrotnie był skupywany złom poza prowadzoną w tym celu ewidencją, złom z takich nieewidencjonowanych źródeł był następnie "legalizowany" poprzez uzyskanie faktur od Spółki O. na jego rzekomy zakup, a potem sprzedawany odbiorcom Spółki R. Taka samą spójną wersję dotyczącą tych kwestii podają do protokołów przesłuchań M. M. i D. B. przyznając, że dla przedsiębiorstw handlujących złomem, w tym Spółki R. "organizowali" faktury dotyczące nabycia przez nie odpowiedniej ilości złomu, wystawiane przez specjalnie tworzone dla tego nielegalnego celu Spółki, by przedsiębiorstwa te uzyskiwały w ten sposób dokumenty mające potwierdzać "legalne" nabycie przez nie sprzedawanego złomu oraz by mogły korzystać z możliwości rozliczenia podatku naliczonego związanego z jego nabyciem. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia pogląd pełnomocnika strony, że konieczne było dokonanie weryfikacji ilości sprzedawanego przez Spółkę R. złomu z racji tego, że zostały zakwestionowane zakupy w Spółce O. Materiał dowodowy zebrany w sprawie przedstawia istotę dokonywanych nielegalnych operacji finansowo-księgowych, których celem była tzw. "legalizacja" złomu niewiadomego pochodzenia nabywanego przez Spółkę R. z pominięciem właściwej ewidencji, który był faktycznie sprzedawany na rzecz odbiorców. Końcowo należy wskazać, iż w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2004r. (gdzie dokonano takich samych ustaleń faktycznych) wyrokiem z dnia 8 grudnia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 1644/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę oddalił. W związku z powyższym Sąd uznał, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpatrując skargi na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie i badając sprawę zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., tj. w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie stwierdziwszy naruszeń prawa materialnego i procesowego, orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 p.p.s.a.