I SA/Kr 689/13

|Sygn. akt I SA/Kr 689/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna, Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2013 r., sprawy ze skargi Z.S., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 18 marca 2013 r. nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych z tytułu podatku, od towarów i usług za listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r., - skargę oddala - Z.S. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości min. w podatku od towarów i usług za miesiące listopad i grudzień 2011 r. oraz styczeń 2012 r. wraz z odsetkami. Wniosek został uzasadniony poważnymi problemami zdrowotnymi. Zobowiązany podał, że sytuacja opisana w dokumentach złożonych do wniosku z 13 sierpnia 2012 r. nie zmieniła się, a nastąpi nawet jej pogorszenie z powodu zawieszenia działalności gospodarczej z dniem 1 grudnia 2012 r. Stronie na utrzymanie pozostaje 800 zł z ZUS, gdyż 300 zł zajął komornik realizując wierzytelność z firmy leasingowej. Decyzją z dnia 14 grudnia 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od towarów i usług wraz z należnymi odsetkami za zwłokę za miesiące: listopad – w kwocie 3 076 zł (odsetki – 366 zł), grudzień – w kwocie 3 138 zł (odsetki – 338 zł) oraz styczeń 2012 r. w kwocie 19 449 zł (odsetki – 1 851 zł). Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem zobowiązany wniósł odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej wskazując na swój zły stan zdrowia. Zobowiązany podał, że ostatnie konsultacje lekarskie wskazują jednoznacznie, że nie będzie mógł już pracować. Zaznaczył, że organ I instancji wskazuje na interes publiczny, pomijając interes wnioskodawcy, który przez 36 lat swojej pracy płacił uczciwie bardzo wysokie podatki i dawał zatrudnienie wielu osobom. Strona nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi na spłatę zobowiązań. Nie ma zresztą środków na leczenie i życie. Decyzją z dnia 18 marca 2013 r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaznaczył, że ulgi w formie umorzenia zaległości podatkowych mogą być przyznawane w sytuacjach wyjątkowych i sporadycznie, gdyż stanowią odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania i płacenia podatków, naruszając równość obywateli wobec prawa. Strona prowadzi od 27 marca 2006 r. działalność gospodarczą w formie jednoosobowej pod nazwą "C" w zakresie badania rynku i opinii publicznej (pośrednictwo handlowe), która z uwagi na poważne problemy zdrowotne wnioskodawcy została zawieszona z dniem 1 grudnia 2012 r. Strona zaznaczyła, że wsparcie przeznaczy na leczenie i utrzymanie. W związku z tym wnioskowana ulga była rozpatrywana z pominięciem przepisów o pomocy publicznej. Organ podatkowy bada wówczas, czy w sprawie występuje przesłanka określona w art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej określanej skrótem "O.p."), tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Zaległość podatkowa w łącznej kwocie 25 663zł wraz z odsetkami za zwłokę była wynikiem nieuregulowania zadeklarowanego w deklaracjach podatkowych VAT-7 za miesiące: listopad, grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r. zobowiązania podatkowego, które powstało wskutek dokonanej w tym okresie sprzedaży (dostawy) o łącznej wysokości 119 830 zł. Dyrektor Izby Skarbowej podał, że wniosek strony z 19 października 2012 r. jest ponowną prośbą o umorzenie zaległości podatkowej w tym podatku. W uzasadnieniu podania strona odnosi się do decyzji organu podatkowego z 8 października 2012 r. odmawiającej umorzenia zaległości podatkowej w tym podatku za grudzień 2011 r. i styczeń 2012 r. Zarówno we wniosku jak i w uzasadnieniu odwołania strona opisuje genezę prowadzonej od 1990 r. działalności gospodarczej. Podnosi, że w latach poprzednich przychody firmy były znacznie wyższe, wówczas regulowała bardzo wysokie jak na standardy polskie podatki, przez 20 lat działalności przysporzyła budżetowi państwa miliony złotych, także tworzyła wiele miejsc pracy. Organ odwoławczy zaznaczył w związku z tym, że nie ulega wątpliwości, że strona osiągając dochody przysporzyła budżetowi państwa określonych wpływów. Głównym celem działalności gospodarczej w gospodarce wolnorynkowej jest osiąganie maksymalnych korzyści finansowych przez przedsiębiorców bez pomocy lub ochrony państwa. Każdy prowadzi działalność gospodarczą na własny rachunek i ryzyko, ponosi również odpowiedzialność i finansowe konsekwencje swoich działań i decyzji z nią związanych. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę, że ważny interes podatnika należy rozumieć szerzej, uwzględniając także sytuację ekonomiczną, w tym wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak również konieczność ponoszenia wydatków np. związanych z kosztami leczenia podatnika lub członków jego rodziny, dokonał ponownie analizy sytuacji finansowej i materialnej strony i jej rodziny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. W toku prowadzonego przed organem I instancji postępowania w przedmiotowej sprawie strona oświadczyła, że otrzymuje świadczenie rehabilitacyjne w kwocie 800 zł miesięcznie (po uwzględnieniu zajęcia świadczenia przez komornika sądowego w kwocie 300 zł). Ponadto strona osiągała dochód z prowadzonej działalności gospodarczej, który wynosił średnio 800 – 1000 zł miesięcznie. Zobowiązany pozostaje w czteroosobowym gospodarstwie domowym z żoną H., która osiąga dochód w umowy o pracę w wysokości 2100 zł netto miesięcznie oraz pozostającą na ich utrzymaniu córką P. (32 lata) i jej dziewięcioletnim synem. Koszty związane z utrzymaniem domu wynoszą 1350 zł miesięcznie, wydatki na leczenie zobowiązanego i jego żony to 1000 zł miesięcznie, wyżywienie – 1000 zł miesięcznie. Budżet domowy obciążony jest zadłużeniem z tytułu zawartych przez stronę umów cywilnoprawnych, tj. pożyczki bankowej, karty kredytowej na łączną kwotę 140 622 zł oraz na kwotę około 10 600 zł wobec M. Sp. z o.o. Zobowiązanie to egzekwowane jest przez komornika sądowego z otrzymanego świadczenia rehabilitacyjnego w kwocie 300 zł. Pozostałe zobowiązania cywilnoprawne, jak wynika z oświadczenia strony, nie są spłacane. Zobowiązany wskazuje, że posiadany majątek to: 30 – letni dom jednorodzinny o pow. 220 m2 położony w T. (współwłasność) oraz samochód o wartości około 20 tys. zł zarejestrowany na żonę strony. Organ odwoławczy odniósł się także do osiąganych przez wnioskodawcę dochodów z prowadzonej działalność gospodarczej w latach 2010 – 2011 oraz w okresie do miesiąca listopada 2012 r. Z zeznania rocznego (PIT-36L) z 2010 r. wynikał przychód w wysokości 92 043 zł, dochód w kwocie 12 111,19 zł; w zeznaniu za 2011 r. strona wykazała dochód w kwocie 151 605,51 zł przy przychodzie w wysokości 185 127 zł. W okresie styczeń – sierpień 2012 r. przychód strony z wykonywanej działalności gospodarczej stanowił kwotę 103 250 zł, koszty wyniosły 17 228,78 zł, co daje dochód w kwocie około 86 021 zł. Ze złożonych deklaracji podatkowych VAT za miesiące: sierpień – listopad 2012 r. wynika obrót (dostawa) w wysokości 8 060 zł, wydatki (pozostałe nabycie) stanowiło kwotę 5 079 zł. Organ odwoławczy odniósł się także do problemów zdrowotnych strony ([...]), których nasilenie nastąpiło na przełomie 2011/2012 r. W związku z tym strona do 16 stycznia 2013 r. otrzymuje świadczenie rehabilitacyjne. Organ odwoławczy zaznaczył, że zawieszona w związku z chorobą działalność gospodarcza na okres dwóch lat bezsprzecznie skutkuje znacznym obniżeniem dochodu rodziny i sprawia, że obecnie dochód czteroosobowego gospodarstwa domowego od grudnia ubiegłego roku wynosi 2 900 zł miesięcznie. Z wyjaśnień strony wynika, że pozostaje od roku w intensywnym leczeniu, podejmuje działania w kierunku zdiagnozowania choroby, środki pieniężne w wysokości 88 tys. zł wynikające z przychodu osiągniętego w miesiącu styczniu 2012 r. przeznaczyła w całości na leczenie. Organ przyznał, że bezsprzecznie, aktualna sytuacja strony spowodowana poważną chorobą jaka ją dotknęła rodzi nie tylko problemy życia codziennego, obniżenie dochodu ale również zwiększone koszty. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność ta choć spełnia przesłankę ważnego interesu podatnika, nie wyczerpuje jednak treści art. 67a§1 O.p. by stanowiła automatycznie podstawę udzielenia wnioskowanej ulgi, która jest szczególnym rodzajem ulgi, prowadząc do całkowitego wygaszenia zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy nie kwestionując konieczności ponoszenia wyższych wydatków wskutek choroby zauważył, że strona nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek dowodów potwierdzających ponoszenie kosztów leczenia. Za zasadne zostało zatem twierdzenie organu I instancji w zaskarżonej decyzji, że nieprzedłożenie dowodów w tym zakresie nie pozwala na ocenę skali wydatków jakie strona ponosi korzystając ze świadczeń medycznych nieobjętych refundacją NFZ i ich wpływu na egzystencję strony i rodziny. Organ odwoławczy zaznaczył, że o ile w sprawie umorzenie zaległości podatkowych strony, której choroba spowodowała znaczne problemy życiowe oraz finansowe można byłoby uzasadniać ważnym interesem podatnika, o tyle wzgląd na interes publiczny, przez który rozumie się również powszechność płacenia podatków i równe traktowanie wszystkich podatników, pozwala dać pierwszeństwo interesowi publicznemu przed interesem podatnika. Zdaniem organu odwoławczego, udzielnie tak daleko idącej ulgi prowadziłoby do uprzywilejowania strony wobec innych podatników, którzy znajdując się w analogicznej lub zbliżonej sytuacji życiowej i finansowej, niejednokrotnie kosztem wielu wyrzeczeń regulują swoje zobowiązania podatkowe. W interesie publicznym leży uiszczanie przez podatników ciążących na nich zobowiązań podatkowych, bowiem wpływy budżetowe z tego tytułu stanowią znaczącą część budżetu państwa, z którego są finansowane wszelkiego rodzaju wydatki budżetowe dokonywane przez państwo min. na opiekę medyczną czy zapewnienie bezpieczeństwa z czego korzysta ogół społeczeństwa. Zatem właśnie względy społeczne wymagają, aby zobowiązania podatkowe były realizowane, a podatnik pochopnie nie był z nich zwalniany. Ważny interes podatnika nie może być utożsamiany z uwolnieniem się od obowiązku ponoszenia ciężarów publicznoprawnych, gdyż w rezultacie odpowiedzialność i konsekwencje z tym związane obciążałyby całe społeczeństwo. Organ zaznaczył także, że zadłużenia cywilnoprawne choć niewątpliwie obciążające budżet domowy nie stanowią o przesłance ważnego interesu podatnika, uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Zastosowanie ulgi z powodu zadłużenia kredytowego oznaczałoby w istocie przerzucenie na społeczeństwo skutków podejmowania decyzji przez podatnika. Organ odniósł się także do sytuacji córki wnioskodawcy. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził w szczególności, że okoliczność, że aktualnie strona posiada problemy finansowe nie jest wystarczającym uzasadnieniem do udzielenia wnioskowanej ulgi. W pojęciu ważnego interesu podatnika nie mieści się sytuacja, w której podatnik osiągając przychody, z którymi związany był obowiązek podatkowy nie dochowuje staranności w rozliczeniu związanego z tym zobowiązania podatkowego. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił także uwagę na konstrukcję podatku od towarów i usług, który nie stanowi przychodu firmy, nie jest zależny od wyników działalności gospodarczej, stanowi zaś integralną część ceny sprzedanych towarów i usług, co oznacza, że jego zapłatą obciążony jest bezpośrednio nabywca, zaś sprzedający jest wyłącznie pośrednikiem w jego terminowym odprowadzeniu do organu podatkowego. Pobranie od nabywcy podatku oraz nieodprowadzenie do budżetu państwa oznacza w konsekwencji uzyskanie przez podatnika – kosztem budżetu – środków wykorzystywanych przezeń dla pokrycia innych celów, co prowadzi wprost do czasowego albo – w przypadku akceptacji takiego stanu rzeczy poprzez umorzenie zaległości podatkowej – także bezwzględnego finansowania jego działalności gospodarczej przez budżet państwa. Organ stwierdził także, że dopóki istnieją niewykorzystane możliwości wyegzekwowania należności, dopóty ich umorzenie przed ich wyczerpaniem, byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Strona zawiesiła działalność gospodarczą na okres dwóch lat, co w ocenie organu pozwala domniemywać, że istnieje prawdopodobieństwo jej wznowienia. Dyrektor Izby Skarbowej zwrócił także uwagę, że z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 23 sierpnia 2012 r. wynika, że istnieją rokowania odzyskania zdolności do pracy uzasadniające ustalenie uprawnień do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy. Zauważył także, że w dacie wydania niniejszego orzeczenia strona czynnie prowadziła działalność gospodarczą osiągając przychody do końca listopada 2012 r., potwierdzeniem czego są złożone deklaracje podatkowe VAT-7. W ocenie organu odwoławczego nie bez znaczenia pozostaje fakt, że strona obciążona jest zadłużeniem z tytułu zobowiązań cywilnoprawnych, egzekwowanych przez komornika sądowego, które znacznie przekraczają wysokość przedmiotowej zaległości podatkowej. Brak zgody na umorzenie przedmiotowej zaległości podatkowej, zdaniem organu odwoławczego nie doprowadzi do zagrożenia egzystencji strony i jej rodziny. W skardze skierowanej do WSA w Krakowie Z.S.wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Jeszcze raz wskazał na swoją bardzo ciężką chorobę. Podał, że od 10 kwietnia 2013 r. ZUS przyznał mu rentę inwalidzką. Skarżący podkreślił, że przez ostatnie 20 lat przysporzył państwu dziesiątków milionów złotych z tytułu rożnych podatków i setki miejsc pracy, dlatego wydawało mu się, że może oczekiwać pomocy państwa w sytuacji w jakiej się znalazł. Podniósł, że leczy się prywatnie, nie korzysta z państwowej służby zdrowia, tym samym nie obciąża budżetu państwa. Wnioskowaną pomoc w formie umorzenia zaległości podatkowych przeznaczy na dalsze, drogie leczenie. Walczy przede wszystkim o swoje zdrowie, a nie jak twierdzi organ dąży do trwałego zdjęcia z siebie ciężaru podatkowego. Odnosząc się do zawartego w decyzji stwierdzenia, że czynnie prowadził działalność gospodarczą osiągając przychody do końca listopada 2012 r. skarżący zaznaczył, że wystawiał faktury dopóki nie wygasła umowa, ponieważ od osiemnastu miesięcy nie chodzi. Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 67a § 1 pkt 3 O.p. stanowi, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (które z uwagi na zawieszenie działalności gospodarczej przez skarżącego z dniem 1 grudnia 2012 r. oraz oświadczenie o przeznaczeniu wnioskowanego wsparcia na leczenie i utrzymanie nie jest w sprawie brane pod uwagę), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Umorzenie zaległości podatkowej powoduje również umorzenie odsetek za zwłokę w całości lub w takiej części, w jakiej została umorzona zaległość podatkowa (§ 2). Decyzje organów podatkowych w sprawie ulg w spłacie zobowiązań podatkowych mają charakter uznaniowy, są podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego. Zatem nawet zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. nie musi prowadzić do pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia. Ustawodawca nie wskazał bowiem sytuacji, w której organ miałby obowiązek zastosowania ulgi. Sformułowana w sposób ogólny treść art. 67a §1 O.p., w którym to przepisie ustawodawca używa wskazanych wcześniej pojęć nieostrych, tj. "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny", nie daje podstaw do przyjęcia, że istnieje ściśle określony katalog przesłanek, okoliczności, zdarzeń, czy też powodów (ani też z góry określona ich hierarchia), którymi należy kierować się przy rozstrzyganiu spraw na podstawie tego przepisu. Zasadne więc jest powoływanie się w tym zakresie na przykłady mogące stanowić wskazówki interpretacyjne, zaczerpnięte z piśmiennictwa podatkowego, czy też wypracowanego w tym zakresie dorobku orzecznictwa sądowego, niemniej w każdym wypadku ich analiza musi być dokonana w oparciu o całokształt okoliczności istniejących w konkretnej sprawie. Zaakceptować przy tym należy pogląd, że ogólną dyrektywą interpretacyjną przy stosowaniu powyższego przepisu powinno pozostać uznanie wyjątkowości instytucji przyznawania wszelkich ulg w spłacie zobowiązań podatkowych. Wpływy z podatków przeznaczane są bowiem na realizację różnych celów społecznych, a więc odpowiednio do tej okoliczności, odstąpienie od ich poboru bądź przyznanie innych ulg w ich spłacie powinno być podyktowane wystąpieniem szczególnie ważnych i uzasadnionych, również z punktu widzenia obiektywnych kryteriów, powodów, które w ustawie w sposób ogólny określono jako ważny interes podatnika lub interes publiczny. Interpretując termin "ważnego interesu podatnika", należy mieć również na uwadze to, że o jego istnieniu decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o przyznaniu, bądź nie, określonej ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych, a ważnego interesu podatnika nie powinno się utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie skorzystania z ulgi (por. wyroki NSA: z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II FSK 676/07, z dnia 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt I FSK 985/07, z dnia 26 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 426/10, z dnia 8 grudnia 2011 r. sygn. akt II FSK 1007/10; wszystkie wyroki dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponieważ decyzje z przedmiocie zastosowania ulgi podejmowane są - jak to już zostało wcześniej wskazane - w ramach tzw. uznania administracyjnego, Sąd administracyjny nie jest właściwy do oceny, czy dokonany przez organ wybór jest słuszny, a zatem Sąd nie jest uprawniony do badania merytorycznej zasadności (celowości) decyzji administracyjnej, nie rozstrzyga o tym, czy zaległość podatkowa ma być umorzona czy też nie. Rozstrzygnięcie w tym zakresie należy do wyłącznej kompetencji organów podatkowych. Kontroli Sądu podlega do facto przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające oraz dokonana na jego podstawie ocena stanu faktycznego. Poza kognicją Sądu pozostaje natomiast wyprowadzony z tej oceny wniosek dotyczącego tego, czy należy umorzyć zaległości podatkową, czy też nie. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności niniejszej sprawy Sąd zauważa, że przy ocenie zaistnienia przesłanek z art. 67a § 1 pkt 3 O.p., organy podatkowe uwzględniły aktualną sytuację skarżącego i jego rodziny, osiągane przez nich dochody (2900 zł miesięcznie) oraz miesięczne koszty utrzymania, jak również zadłużenie z tytułu zawartych umów cywilnoprawnych. Organy rozważyły także okoliczności dotyczące stanu zdrowia skarżącego, wskazując, że bezsprzecznie aktualna sytuacja strony spowodowana ciężką chorobą rodzi nie tylko problemy życia codziennego, powoduje obniżenie dochodu ale również zwiększone koszty. Wszystkie istotne dla sprawy okoliczności – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – zostały zatem wzięte pod uwagę przy ocenie zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie przedmiotowej ulgi. Podzielić należy stanowisko organów, że z uwagi na nieprzedłożenie dowodów potwierdzających jakie środki pieniężne skarżący ponosi w związku z procesem leczenia, nie były one w stanie ocenić skali tych wydatków i ich wpływu na egzystencję skarżącego i jego rodziny. Przedłożenie takich dowodów leżało niewątpliwie w interesie skarżącego. Sąd podkreśla, że kwestię przyznania ulgi w zapłacie należności podatkowych (tu umorzenia zaległości podatkowych) należy rozpatrywać nie tylko w kontekście aktualnej sytuacji finansowej podatnika, ale także z uwzględnieniem przyczyn doprowadzenia do ich istnienia. Nie bez znaczenia pozostają bowiem okoliczności związane z powstaniem przedmiotowej zaległości podatkowej, które są jednymi z najistotniejszych z punktu widzenia omawianej ulgi (por. wyrok NSA z 30 października 2009 r., sygn. akt II FSK 805/08, Lex nr 570342). W/w stwierdzenie jest uprawnione szczególnie w sytuacji gdy strona domaga się umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług, którego specyfika polega na tym, że nie jest on zależny od wyników działalności gospodarczej, jest płacony przez nabywcę towaru, a podatnik (sprzedawca) ma jedynie obowiązek odprowadzić go do budżetu (po pomniejszeniu o podatek naliczony). Słusznie zatem Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że pobranie podatku od towarów i usług od nabywcy i niewywiązanie się z obowiązku odprowadzenia podatku do budżetu państwa oznacza uzyskanie przez podatnika kosztem tego budżetu środków wykorzystywanych przezeń dla pokrycia innych celów. W sytuacji umorzenia zaległości podatkowej oznacza to finansowanie przez państwo prowadzonej przez podatnika działalności. Odnosząc się do podnoszonej w toku postępowania przez skarżącego okoliczności przysporzenia państwu na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat milionów złotych z zapłaconych bardzo wysokich podatków Sąd zaznacza, że okoliczność ta nie może uzasadniać zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych. Płacenie podatków nie jest przejawem dobrej woli podatników, a realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że organy dostrzegły trudną sytuację materialną skarżącego spowodowaną poważną chorobą. Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się jednak do okoliczności, które wskazują, że sytuacja ta nie ma cech trwałości. Strona zawiesiła bowiem prowadzenie działalności gospodarczej na okres dwóch lat, co pozwala przyjąć, że istnieje możliwość jej kontynuowania. Również z orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 23 sierpnia 2012 r. wynika, że organ podatkowy miał podstawy aby uznać, że skarżący może odzyskać zdolność do pracy. Natomiast podniesione w skardze okoliczności świadczące o pogorszeniu się sytuacji życiowej podatnika (przyznanie renty inwalidzkiej od 10 kwietnia 2013 r.) nie mogą mieć wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że zaistniały dopiero po jej wydaniu i nie były znane organom podatkowym. Nie wyłącza to jednak możliwości powołania się na nie w ponownym wniosku o udzielenie ulgi. Podsumowując Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie doszło do naruszenia prawa, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na jej wynik sprawy. Nie narusza prawa stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, że sytuacja materialna skarżącego, choć niewątpliwie trudna, nie uzasadnia umorzenia zaległości podatkowych. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2010 r., sygn. akt I SA/Kr 707/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl., że trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu. Zawsze bowiem ulga w zapłacie zobowiązania podatkowego jest w interesie (faktycznym) podatnika. W rezultacie każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi. Mając zatem na uwadze całokształt przedstawionych wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznając skargę za nieuzasadnioną orzekł o jej oddaleniu działając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm.).