I SA/Kr 793/16

|Sygn. akt I SA/Kr 793/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Paweł Dąbek (spr.), WSA Waldemar Michaldo, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, w dniu 19 października 2016 r., sprawy ze skargi P. C., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 5 maja 2016 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania, , , - s k a r g ę o d d a l a -, Postanowieniem z dnia 5 maja 2016r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 26 lutego 2016r. nr [...] odmawiające zawieszenia postępowania na wniosek P. C. (dalej: skarżący). Postanowienie to zapadło w następujących okolicznościach. Postanowieniem z dnia 6 marca 2015r. wznowione zostało na wniosek skarżącego postępowanie zakończone ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 października 2012r., którą utrzymana została w mocy decyzja określająca skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007r. W złożonym wniosku o wznowienie zawarte zostało między innymi żądanie zawieszenia postępowania z uwagi na wystąpienie zagadnienia wstępnego. Skarżący zasadności swojego stanowiska upatrywał w tym, że toczy się postępowanie przed Sądem Rejonowym Wydział V Gospodarczy sygn. akt [...], w którym domaga się on odszkodowania za nieprawidłowe prowadzenie spraw rachunkowych i podatkowych przez W.S., który wbrew panującym standardom zawodowym obowiązującym biura rachunkowe i księgowe dopuścił się poważnych uchybień, co zdaniem skarżącego doprowadziło do wszczęcia przeciwko niemu szeregu postępowań skarbowych. Ponadto zdaniem skarżącego zaistniała również konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o akta sprawy karnej, toczącej się przed Sądem Rejonowym sygn. akt [...] , zwłaszcza o prawomocny wyrok skazujący, dotyczący kwestii odpowiedzialności karnej W. S. za fałszowanie dokumentów księgowych (deklaracji VAT oraz ich korekt). W uzasadnieniu postanowienia organ podatkowy podkreślił, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego, należy rozumieć sytuację, w której wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie będącej przedmiotem postępowania, uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które, ze względu na jego przedmiot, należy do kompetencji innego organu lub sądu. Chodzi o związek bezpośredni, a więc o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Uzależnienie to oznacza, że rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest warunkiem rozstrzygnięcia sprawy podatkowej w ogóle, a nie warunkiem wydania decyzji o określonej treści. Ponadto ma to być rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, a nie faktycznego. Jeżeli organ może rozstrzygnąć sprawę, bez oczekiwanie na wynik innego postępowania, w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne. Organ zwrócił ponadto uwagę na różną specyfikę i różne cele postępowania podatkowego, cywilnego i karnego. Każde z tych postępowań jest autonomiczne, niezależne od siebie, o różnych potencjalnych skutkach dla skarżącego, niezwiązanych ze sobą, aby można uznać za konieczne zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie. W uzasadnieniu postanowienia podkreślone zostało również, że osoba udzielająca pełnomocnictwa, ponosi bezpośrednie skutki działania bądź zaniechania pełnomocnika. Skutki działań pełnomocnika obciążają bezpośrednio podatnika i nie zwalniają go od konsekwencji zaistniałych nieprawidłowości. Ponadto organ zauważył, że dla materialnego prawa podatkowego irrelewantne jest zagadnienie zawinienia. W podsumowaniu uzasadnienia organ stwierdził, że w sprawie nie zaistniała potrzeba zawieszenia postępowania, ponieważ wydanie rozstrzygnięcia przez organ podatkowy nie wymagało ustaleń dokonanych w postępowaniach sądowych zaś zebrany materiał dowodowy uprawniał organ do podjęcia rozstrzygnięcia na jego podstawie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, zarzucając mu naruszenie: - art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, iż w niniejszej sprawie organ nie ma do czynienia z zagadnieniem wstępnym, - art. 120, art. 121, art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez ich niezastosowanie w sprawie, które przejawia się przede wszystkim w nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów, jak również przyjęcia wszelkich wątpliwości na niekorzyść strony, co powoduje naruszenie zasady prawdy obiektywnej, która obliguje organ podatkowy do wszelkich niezbędnych działań zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W oparciu o tak przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku skarżącego i zawieszenie postępowania podatkowego, względnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem skarżącego, niezbędnym do wydania decyzji merytorycznej, jest zakończenie postępowań toczących się przed sądami powszechnymi, a mianowicie postępowania cywilnego z powództwa skarżącego o odszkodowanie oraz postępowania karnego w sprawie zarzutu fałszowania dokumentów księgowych. Rozstrzygnięcia zapadłe w tych postępowaniach, niewątpliwie rzutować będą na poczynione przez organ podatkowy ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji wpłyną na decyzje podejmowane przez organ podatkowy. W uzasadnieniu skargo znalazło się również stwierdzenie, że ustalenia organu wykraczają poza granice swobodnej oceny dowodów. Odpowiadając na skargę, organ wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Przedmiotem sporu w niniejszym postępowaniu jest istnienie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (j.t. Dz.U. z 2015, poz. 613 ze zm. – dalej O.p.), od którego uprzedniego rozstrzygnięcia miałoby zależeć rozstrzygnięcie kontrolowanej sprawy podatkowej. W ocenie skarżącego owym zagadnieniem wstępnym są postępowania sądowe: cywilne w zakresie odpowiedzialności odszkodowawczej spowodowanej błędnym prowadzeniem spraw podatkowych przez pełnomocnika skarżącego oraz karne w zakresie odpowiedzialności tego pełnomocnika za fałszowanie faktur i deklaracji podatkowych. Z kolei z zaskarżonych postanowień wynika, że zdaniem organu podatkowego, postępowania te nie mają wpływu na możliwość poczynienia własnych ustaleń w postępowaniu podatkowym, jak również możliwość wydania rozstrzygnięcia. Tak skoncentrowany spór wymaga zatem przypomnienia przez Sąd wykładni art. 201 § 1 pkt 2 O.p. w zakresie adekwatnym niniejszemu postępowaniu. Zgodnie z treścią wyżej wskazanego przepisu, organ podatkowy zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" nie doczekało się ustawowej definicji, to jednak jego treść normatywna pozwala się odczytać z licznych orzeczeń sądów administracyjnych. Zauważa się zwłaszcza, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o jakim mowa w wyżej wskazanym przepisie, składają się cztery istotne elementy, a mianowicie: 1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego i dotyczy istotnej dla sprawy przesłanki albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej; 2) jego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem; 3) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, a więc musi poprzedzać rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, a ponadto 4) istnieje bezpośrednia zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Innymi słowy, z zagadnieniem wstępnym mamy do czynienia jedynie wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy podatkowej uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem kwestii prawnej (zob. wyrok NSA z dnia 22 grudnia 2011r., sygn. akt II FSK 1891/11, LEX nr 1151326). Stąd też zależności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego i rozpatrzenia sprawy podatkowej nie można utożsamiać z wymogiem ukierunkowania tej ostatniej na określoną treść decyzji podatkowej. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego "zależeć" powinno rozpatrzenie sprawy podatkowej w ogóle, nie zaś wydanie decyzji o określonej treści (zob. wyroki NSA z dnia 22 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1980/11, z dnia 8 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1916/11oraz z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1792/09 – publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem organ zawiesza postępowanie administracyjne jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji nie będzie możliwe (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 1600/10, LEX nr 774465). Wobec powyższego nie mają charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. ustalenia, które zachowując wpływ na rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji, wykazują jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Okoliczność, że ustalenia danego postępowania mogą być pomocne przy ustaleniu stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym, nie oznacza, że zakończenie postępowania podatkowego nie może nastąpić bez rozstrzygnięcia tej sprawy, ponieważ nie przesądza o zakresie zobowiązań podatkowych podatnika. Zagadnienie wstępne dotyczy wystąpienia przeszkody uniemożliwiającej w ogóle rozstrzygnięcie zgodnie z obowiązującymi przepisami sprawy podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II FSK 831/11, LEX nr 1367087). Zagadnienie wstępne istnieje zatem wtedy, kiedy aby wydać decyzję w postępowaniu głównym, pewna okoliczność musi być rozstrzygnięta w zewnętrznym postępowaniu prejudycjalnym. Okoliczność ta musi stanowić element stanu faktycznego sprawy z postępowania głównego i musi mieć znaczenie prawne. Odnosząc te ogólne rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, że obydwa wskazane przez skarżącego postępowania przed sądem powszechnym, a w zasadzie ich ustalenia i wyniki, nie mogą zostać uznane za zagadnienie wstępne. Sam skarżący nie wskazał, jaki wpływ postępowania te mogą mieć na postępowanie podatkowe. Stwierdził jedynie, że niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu podatkowym, jest zakończenie spraw przed sądem powszechnym. Skarżący nie uzasadnił jednak w żaden sposób swojego stanowiska, czyli nie podał żadnego argumentu, który jego tezę mógłby potwierdzać. Podobnie skarżący nie uzasadnił swojego stwierdzenia, "że rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowań przed sądem powszechnym, niewątpliwie rzutować będą na poczynione przez organ podatkowy ustalenia stanu faktycznego i w konsekwencji wpłyną na decyzje podejmowane przez organ podatkowy". Są to jednak jedynie gołosłowne twierdzenia, nie poparte jakąkolwiek argumentacją. W szczególności skarżący nie próbował nawet wykazywać, jakie elementy stanu faktycznego sprawy, które zobowiązany jest ustalić organ są tożsame z ustalanymi przez sądy powszechne. Nie wskazał również, aby elementy podstawy prawnej rozstrzygnięcia organów podatkowych, były zbieżne z ustaleniami sądów powszechnych. Samo uzasadnienie skargi jest lapidarne i nie odnosi się do argumentacji organów podatkowych. Jedynym odniesieniem do stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jest stwierdzenie, że stanowisko organu podatkowego jest niezasadne. Pomijając już nawet brak uzasadnienia powoływanych w skardze twierdzeń, zagadnienie wstępne dotyczy jedynie zagadnień "prawnych", nie zaś "faktycznych". Kwestię tę wyjaśniał już organ podatkowy w uzasadnieniu swojego postanowienia. Skarżący jednak bezrefleksyjnie i bez odniesienia się do argumentacji organu podatkowego, nadal przytacza swój argument o wpływie postępowań sądowych na ustalenia faktyczne postępowania podatkowego. Skoro "zagadnienie wstępne" odnosi się wyłącznie do podstawy prawnej rozstrzygnięcia i to pod warunkiem, że bez jego rozstrzygnięcia nie jest możliwe zakończenie postępowania podatkowego, okoliczności faktyczne mogące mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego poczynione przez sąd, nie mieszczą się w pojęciu zakresowym "zagadnienia wstępnego". Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zawieszenia postępowania podatkowego, w przypadku, gdy "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania". Gdyby istniała taka przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego, można byłoby rozważać, czy ustalenia poczynione przez inne organy lub sąd, wpływają na ustalenia faktyczne podejmowane przez organ podatkowe. Przesłanka taka znajduje się między innymi w procedurze cywilnej, czy też sądowoadministracyjnej i jest przesłanką fakultatywną zawieszenia postępowania. Nie została ona jednak przewidziana w procedurze podatkowej. Oznacza to tym samym, że organ podatkowy ma dokonywać własnych ustaleń faktycznych i nie oczekiwać na ustalenia poczynione przez inne organy lub sądy. Pomimo, że skarżący nie wskazał żadnych argumentów, które przeczyłyby tezie stawianej przez organy podatkowe, Sąd skontrolował prawidłowość rozstrzygnięcia organu podatkowego, gdyż jak wynika z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W szczególności Sąd nie mógł zadośćuczynić wnioskowi skarżącego w zakresie zmiany zaskarżonego postanowienia i zawieszeniu postępowania podatkowego, gdyż wyżej wskazana ustawa kompetencji takiej sądowi administracyjnemu nie przyznaje. W ocenie Sądu organ podatkowy słusznie podkreślił, że jeżeli podatnik korzysta w rozliczeniu zobowiązań podatkowych z usług pełnomocnika, wszelkie działania i zaniechania pełnomocnika, obciążają podatnika. Pełnomocnik składa wprawdzie własne oświadczenie woli, niemniej jednak w imieniu podatnika i co najważniejsze na rzecz podatnika. Oznacza to, że skutki prawne czynności zdziałanych przez pełnomocnika odnoszą się do sfery praw i obowiązków reprezentowanego. Wobec powyższego, dokonywanie księgowań dokumentów źródłowych, sporządzanie deklaracji i składanie wyjaśnień przed organami podatkowymi przez osobę działającą na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez podatnika, należy oceniać, jako działanie samego podatnika, polegające na dokonywaniu rozliczeń podatkowych. Skarżący w złożonej skardze nie podważył takiego stanowiska organu podatkowego. Same wywody dotyczące pełnomocnika mają znaczenie dla sprawy, gdyż skarżący powołując się na konieczność zawieszenia postępowania podatkowego, wskazał na postępowania, w których uczestniczy jego pełnomocnik w zakresie rozliczeń podatkowych za okres objęty postępowaniem podatkowym. W pierwszej kolejności skarżący wskazał na postępowanie cywilne, w którym występuje w charakterze powoda, zaś pozwanym jest były jego pełnomocnik w zakresie rozliczeń podatkowych. Przedmiotem tego postępowania jest roszczenie o odszkodowanie za nieprawidłowe prowadzenie spraw rachunkowych. Jak wynika z twierdzeń skarżącego, nieprawidłowości te doprowadziły do wszczęcia w stosunku do skarżącego postępowań podatkowych. W ocenie Sądu brak jest jednak jakiegokolwiek wpływu tego postępowania na postępowanie podatkowe. Jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, działania pełnomocnika obciążają bezpośrednio stronę postępowania. Wobec powyższego, gdyby nawet przyjąć, że pełnomocnik nienależycie prowadził sprawy skarżącego, brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej do zwolnienia podatnika z obowiązku zapłaty podatku. Przepisy Ordynacji podatkowej nie przewidują bowiem przejścia zobowiązania podatkowego z podatnika na pełnomocnika, jeżeli pełnomocnikowi udowodni się winę w nienależytym prowadzeniu spraw podatkowych podatnika. Nawet jeżeli sąd cywilny wyda wyrok i zasądzi odszkodowanie, wyrok ten będzie miała jedynie znaczenie pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem. Na rozstrzygnięcie sprawy podatkowej, wzajemne relacje pomiędzy podatnikiem a jego pełnomocnikiem, wynikające z umowy cywilnoprawnej, nie mają żadnego znaczenia. Sama umowa cywilnoprawna wiąże bowiem jedynie jej strony i ewentualne naruszenie wzajemnych zobowiązań stron umowy może powodować konsekwencje tylko pomiędzy tymi stronami. Wynika to bezpośrednio z istoty zobowiązań umownych, które są tzw. prawami względnymi, czyli prawo jest skuteczne jedynie w odniesieniu do stron danego stosunku zobowiązaniowego. Odnośnie drugiego postępowania, czyli postępowania karnego toczącego się przeciwko byłemu pełnomocnikowi skarżącego, w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który Sąd w niniejszej sprawie podziela, że postępowanie takie nie stanowi zagadnienia wstępnego. Wskazać w tym miejscu można na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015r. (sygn. akt II FSK 2835/12 – orzeczenia.nsa.gov.pl), w którym wyrażono pogląd, że chociaż, np. art. 181 O.p. przewiduje możliwość wykorzystania jako dowodu w postępowaniu podatkowym, m.in. materiałów zgromadzonych w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, nie oznacza to jednak, (...) wywodząc to z art. 201 § 1 pkt 2 O.p., konieczności wstrzymania postępowania podatkowego do czasu wydania orzeczenia w postępowaniu karnym, a orzeczenie to nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, o którym mowa w tym ostatnim przepisie. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył przy tym, że przepis ten ustanawia obligatoryjną przesłankę zawieszenia. Gdyby zatem przyjąć za uzasadniony pogląd, że postępowanie takie stanowi zagadnienie wstępne, oznaczałoby to obowiązek każdorazowego zawieszenia postępowania podatkowego w sytuacji, gdy toczy się równolegle postępowanie karne bądź karne skarbowe, co jest przypadkiem dosyć częstym. Tymczasem postępowanie karne i postępowanie podatkowe to dwa odrębne i niezależne od siebie rodzaje postępowań, prowadzone przez różne organy, na podstawie innych procedur i realizujących odrębne cele. Inne są także wynikające ze stosownych przepisów prawa materialnego przesłanki odpowiedzialności w obu tych rygorach prawnych. Procedura podatkowa zawiera wystarczające instrumenty prawne pozwalające na ustalenie stanu faktycznego sprawy podatkowej, a tym samym stwierdzenie istnienia, bądź nie, przesłanek określonych w materialnych przepisach prawa podatkowego, bez konieczności oczekiwania na ustalenia i wynik sprawy karnej, rozstrzyganej według innych kryteriów prawnych. Jak z powyższego wynika, również postępowanie karne nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania podatkowego, gdyż nie jest "zagadnieniem wstępnym" o którym mowa w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Zupełnie niezrozumiałe, a przy tym bardzo ogólnikowe są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. Skarżący podniósł, że organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, naruszył swobodną ocenę dowodów, jak również przyjął wszelkie wątpliwości na niekorzyść strony. Jednocześnie zdaniem skarżącego organ naruszył zasadę prawdy obiektywnej oraz zasadę zaufania do organu podatkowego. Skarżący nie wskazał już jednak, na czym konkretnie uchybienia te miały polegać. Nie sposób wobec powyższego odnieść się do tak nieskonkretyzowanych i ogólnikowych zarzutów. W ocenie Sądu żadna z powołanych przez skarżącego zasad nie została naruszona. Organ nie negował przede wszystkim faktów podanych przez skarżącego, związanych z postępowaniami zawisłymi przed sądami powszechnymi. Spór w niniejszej sprawie miał charakter sporu co do prawa i organ należycie uzasadnił swoje stanowisko. Rozstrzygnięcie kwestii zawieszenia postępowania podatkowego, czyli przedmiotu rozstrzyganej sprawy, nie było związane z ustaleniami stanu faktycznemu, a tym bardziej z dokonywaną oceną dowodów. Organ miał jedynie za zadanie odpowiedzieć na pytanie, czy wskazywane przez skarżącego postępowania, stanowią "zagadnienie wstępne" i tym samym prowadzą do konieczności zawieszenia postępowania. Organ w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko, z którego wyciągnął prawidłowe wnioski, że brak jest podstaw do zawieszenia postępowania. Wywód organu był jasny i logiczny. Nie sposób zaś w takiej sytuacji przyjąć, że naruszono zasadę zaufania do organu podatkowego. Przyjmując za zasadne stanowisko skarżącego, w każdym przypadku, gdy rozstrzygnięcie organu rozmija się z oczekiwaniem strony, dochodziłoby do naruszenia tej zasady. Stanowisko to jest jednak nieuprawnione. Skarga okazała się wobec powyższego nieusprawiedliwiona, gdyż zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie odpowiada prawu. Organ podatkowy prawidłowo powołał podstawę prawną rozstrzygnięcia i należycie uzasadnił, dlaczego w sprawie nie zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania podatkowego. Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.