I SA/Kr 823/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek (spr.) Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Stanisław Grzeszek Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2018 r. sprawy ze skarg S. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 20 czerwca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług od za okres od marca do grudnia 2013 r. - s k a r g i o d d a l a - Decyzjami z dnia 22 stycznia 2018 r. nr [...] i nr [...] działając na podstawie art. 33 § 1, § 2 pkt 2, § 3, § 4 pkt 2 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2018 r. poz.800 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. określił przybliżona kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w wysokości [...] zł oraz odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania podatkowego na dzień 22 stycznia 2018 r. w wysokości [...] zł , orzekł też o ich zabezpieczeniu na majątku S. C. i określił przybliżone kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. , a także odsetek za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł oraz orzekł o zabezpieczeniu wykonania tych zobowiązań podatkowych VAT za poszczególne miesiące wraz z odsetkami na majątku w/wymienionego. W ich uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli podatkowej i wszczętych następnie z urzędu postepowań podatkowych w sprawie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., opłacanego na zasadach określonych w art. 30 c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w zakresie prawidłowości i rzetelności rozliczania podatku od towarów i usług za okres od marca do grudnia 2013 r. organ ustalił, iż podatnik od dnia 1 października 2002 r. prowadzi działalność gospodarczą pod firmą Z. S. C. w zakresie usług ogólnobudowlanych , w tym rozbiórki i burzenia obiektów budowlanych, robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, przygotowania terenu pod budowę, wykonywania wykopów i wierceń geologiczno-inżynierskich, tynkowania, posadzkarstwa, tapetowania i oblicowania ścian, robót budowlanych wykończeniowych, pozostałych specjalistycznych robót budowlanych gdzie indziej niesklasyfikowanych oraz wynajem i dzierżawa maszyn i urządzeń budowlanych. Organ wskazał, że w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2013 r. podatnik ujął faktury VAT wystawione przez "G. " I. D. oraz faktury VAT wystawione M. D. prowadzącego P.U.H. D. . Zd., organu, usługi udokumentowane przedmiotowymi fakturami VAT z 2013 r. nie mogły być wykonane na rzecz firmy S. C., na uzasadnienie czego organ przytoczył szereg okoliczności. Tym samym organ uznał, że nie mogły one zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów i nie mogły obniżyć kwot podatku VAT należnego w 2013 r. Kierując się zatem dokonanymi w toku postępowania podatkowego ustaleniami Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. dokonał określenia przybliżonej kwoty podatku dochodowego za 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę na dzień 22 stycznia 2018 r. w łącznej kwocie [...]zł. oraz dokonał określenia przybliżonych kwot podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł. Po przywołaniu treści art. 33 § 1, § 2, § 3 i § 4 Ordynacji podatkowej organ stwierdził, że przesłanką pozwalającą na dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika przed wydaniem decyzji wymiarowej jest tylko i wyłącznie uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Skoro zatem ujawniono u podatnika działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych to tym samym, skoro podatnik podejmował działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych – to, zd. organu, wydaje się być oczywistym, że zachodzi uzasadniona obawa, że przyszłe określone zobowiązania nie zostaną wykonane. Organ wskazał także, iż w orzecznictwie NSA aktualnie zaprezentowany jest wyrazisty pogląd, że podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika jest już nawet to, że zobowiązanie podatkowe powstało z mocy prawa, a jego termin płatności upłynął, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Okoliczność ta, w ocenie NSA, mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FSK 2070/11). Organ podkreślił, że w latach 2003 - 2017 wystawił ogółem 64 upomnienia wzywające S. C. do zapłaty zaległości podatkowych na kwotę łączną [...] zł oraz wystawił 36 tytułów wykonawczych. W 2016r. wystawiono 5 upomnień na łączną kwotę [...]zł a w 2017r. wystawiono 5 upomnień na łączną kwotę [...]zł. W 2016r. wystawiono 2 tytuły wykonawcze na łączną kwotę [...]zł a w 2017r. wystawiono 5 tytułów wykonawczych na łączną kwotę [...]zł. To z, zd. organu, wskazuje , że u podatnika nagminnie występowały sytuacje nieregulowania w terminie zobowiązań podatkowych, w związku z czym organ podatkowy zmuszony był dochodzić należności w drodze egzekucji. Tym samym wskazuje to na nierzetelność podatnika w wywiązywaniu się z obowiązku dokonywania zapłaty zobowiązań podatkowych w terminie, stanowi uzasadnioną obawę, że także przyszłe zobowiązania mogą nie zostać wykonane. Jak wskazał organ, kolejnym argumentem, przemawiającym za zabezpieczeniem przyszłych należności, jest analiza sytuacji finansowej podatnika. Organ stwierdził, że w złożonym oświadczeniu o stanie majątkowym, sam podatnik wskazał posiadane nieruchomości stanowiące jego własność lub współwłasność z żoną tj.: -dom jednorodzinny położony w miejscowości O. o szacunkowej wartości [...] zł., -grunty o powierzchni 0.4961 ha położone w B., ul. [...] o szacunkowej wartości [...] zł. W piśmie z dnia 3.03.2017r. złożonym w związku z ubieganiem się o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych podatnik oświadczył, iż dom jednorodzinny położony w miejscowości O. stanowi własność żony, nie posiada takich składników majątku jak: gotówka, środki zgromadzone na rachunkach bankowych, lokaty, papiery dłużne, polisy ubezpieczeniowe, akcje, obligacje, certyfikaty i jednostki inwestycyjne, wartościowy sprzęt RTV i gospodarstwa domowego, dzieła sztuki, antyki, natomiast posiada 100% udziałów w spółce B. Sp z. o.o. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ustalił także na podstawie informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień19.12.2017 r.), iż wartość posiadanych udziałów w B. Sp. z o. o. wynosi [...] zł., że z treści księgi wieczystej nr [...] założonej dla nieruchomości gruntowej położonej w B. przy ulicy [...] składającej się z działek nr [...] i [...], wynika iż nieruchomość ta jest obciążona hipoteką umowną kaucyjną o wartości [...] zł z tytułu kredytu, a wierzycielem hipotecznym jest R. S.A., gdzie aktualne zadłużenie podatnika z tytułu kredytu zabezpieczonego hipoteką [...] wynosi [...] zł. Nadto na podstawie informacji zawartych w Centralnej Bazie Ksiąg Wieczystych Ministerstwa Sprawiedliwości Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ustalił, iż podatnik jest także właścicielem nieruchomości stanowiącej lokal niemieszkalny położonej w K., ul. [...], objętej KW Nr [...] [...], a na podstawie informacji Starostwa Powiatowego w B. organ ustalił, że podatnik jest właścicielem następujących pojazdów: -samochód ciężarowy marki F. , nr rej. [...], nr VIN: [...] rok produkcji 2005, data nabycia 10.05.2016 r., cena nabycia [...] zł. -samochód ciężarowy marki V. , nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1997, data nabycia 3.11.2015 r., cena nabycia [...] zł, -samochód ciężarowy marki V. nr rej. [...], nr VIN: [...] rok produkcji 1996. data nabycia 29.04.2010r., cena nabycia [...] zł. -samochód ciężarowy marki F. , nr rej. [...] nr VIN: [...], rok produkcji 1992, data nabycia 30.09.2010 r., cena nabycia [...] zł, -samochód osobowy marki S. nr rej. [...] nr VIN: [...] rok produkcji 2007, data nabycia 30.10.2007 r., cena nabycia [...] zł (na pojeździe figuruje zajęcie Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w B. sygn. Akt [...] z dnia 24.07.2013 r.), -samochód osobowy marki S. . nr rej. [...], nr VIN; [...],rok produkcji 2006, data nabycia 31.01.2006 ., cena nabycia [...] zł. -samochód ciężarowy marki V. , nr rej. [...], nr VIN: [...], rok produkcji 1991, data nabycia 11.02.2011 r., cena nabycia [...] zł -samochód ciężarowy marki V. , nr rej. [...] nr VIN: [...], rok produkcji 1992, data nabycia 25.11.2004r., cena nabycia: [...] EURO. Organ wskazał też, iż z powyższej informacji wynika, że pojazdy o nr rej. [...] oraz [...] zostaną przekazane przez podatnika do stacji demontażu pojazdów celem złomowania, a ponadto, że w przywołanym wyżej oświadczeniu o stanie majątkowym z dnia 3.03.2017 r. złożonym w związku z ubieganiem się o udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych podatnik oświadczył , iż jest właścicielem 4 pojazdów, tj. -F. , nr rej. [...], rok produkcji 1992 o wartości [...] zł, -V. , nr rej. [...], rok produkcji 1991, o wartości [...] zł, -S. , nr rej. [...], rok produkcji 2007 o wartości [...] zł, -S. , nr rej. [...], rok produkcji 2006 o wartości [...] zł. Analiza oparta o katalogi wydawnictwa I. "[...]" część B XII – 2017 pozwoliły stwierdzić, że łączna wartość rynkowa posiadanych pojazdów wynosi między [...] zł a [...] zł., a biorąc pod uwagę powyższe ustalenia w kontekście prognozowanego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013, oraz w podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r., zd. organu, zachodzi przesłanka pozwalająca stwierdzić, iż posiadany przez zobowiązanego majątek nie pozwoli na regulowanie przyszłych zobowiązań podatkowych, a zatem , wystąpiły przesłanki, pozwalające na dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika przyszłych zobowiązań podatkowych. Ponadto, co wykazano w toku prowadzonego postępowania w latach 2011 - 2016 w zeznaniach o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36L podatnik wykazał : Okres (rok) Przychód Dochód / Strata 2011 [...] zł [...] zł 2012 [...] zł [...] zł (strata) 2013 [...] zł [...] zł 2014 [...] zł [...] (strata) 2015 [...] zł [...] zł 2016 [...] zł [...] zł., a tym samym osiągane dochody i straty z prowadzonej działalności gospodarczej mogą świadczyć o tym, iż podatnik nie zdołał zgromadzić oszczędności, które umożliwiłyby zapłatę przyszłych zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku VAT. Oceniając powyższe organ stwierdził , że majątek przedstawiający realną wartość rynkową i w związku z tym mogący stanowić zabezpieczenie wykonania przez podatnika przynajmniej w istotnej części prognozowanych zobowiązań podatkowych to: -nieruchomość stanowiąca lokal niemieszkalny położona w K., -dwie działki o łącznej powierzchni 0,4961 ha położone w B. ul. [...]. W przedmiotowej sprawie została dokonana analiza kosztów ewentualnej egzekucji z nieruchomości stanowiącej lokal niemieszkalny położony w K. i możliwych do uzyskania środków finansowych na poczet zabezpieczonych kwot ww. decyzją o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych wraz z odsetkami za zwłokę oraz na poczet zabezpieczonych kwot w odrębnej decyzji o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę. Organ podkreślił, że ceny wywoławcze na licytacjach komorniczych są znacząco niższe od przeciętnych cen transakcyjnych. Cena wywoławcza, za którą nieruchomość można nabyć w pierwszej licytacji wynosi 75% oszacowanej wartości nieruchomości. Jeżeli nikt nie przystąpił do licytacji, organ egzekucyjny wyznacza drugą licytację, na której cena wywoławcza wynosi 70% oszacowanej wartości nieruchomości. W przypadku kolejnej licytacji cena wywoławcza spada do 65% oszacowanej wartości nieruchomości (art. 111e, 111i § 1i 111 j § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Jak wynika z analizy materialnej podatnika w kontekście prognozowanych należności podatkowych: -łączna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami za zwłokę (podatek od towarów i usług oraz podatek dochodowy od osób fizycznych) [...] zł -szacunkowa wartość nieruchomości: [...] zł Koszty: -zajęcie nieruchomości (8% kwoty zadłużenia): [...] zł -wycena: [...] zł -ogłoszenie prasowe: [...] zł -wysokość dotychczasowych kosztów egzekucyjnych: [...] zł Razem: [...] zł -kwota do uzyskania przy sprzedaży za 75% wartości: [...] zł -kwota do uzyskania przy sprzedaży za 70% wartości: [...] zł -kwota do uzyskania przy sprzedaży za 65% wartości: [...] zł Z powyższego wynika, iż nie uzyskano by kwot odpowiadających wysokości łącznych zabezpieczonych kwot wraz z odsetkami za zwłokę. Ponadto organ I instancji ustalił, że w dniu 11.12.2017r. w internetowym serwisie ogłoszeniowym OLX podatnik zamieścił ofertę sprzedaży nieruchomości składającej się z działek [...] i [...] położonych w B. przy ul. [...]. W ofercie tej podatnik podał powierzchnię nieruchomości, cenę sprzedaży poprzez wskazanie podstaw jej ustalenia (cena za 1m kw.) oraz inne bardzo istotne dla potencjalnych nabywców informacje, iż na nieruchomości dostępne są wszystkie media i nieruchomość posiada dostęp do drogi głównej (wjazd z drogi głównej) oraz, iż nieruchomość ma status działki budowlano/handlowo/przemysłowej. Biorąc pod uwagę powierzchnię nieruchomości oferowanej do sprzedaży tj. 4961 m kw. oraz cenę za 1 m kw. 161,26 cena oferowanej nieruchomości wyniosła [...] zł. W dniu 28.12.2017r. podatnik zamieścił w serwisie ogłoszeniowym [...] kolejną ofertę sprzedaży tej nieruchomości tym razem za cenę [...] zł. Jak wskazał organ, z publikacji ogłoszenia o sprzedaży w internecie wynika, że podatnik jest zainteresowany aby informacja o sprzedaży dotarła do jak najszerszego kręgu potencjalnych klientów, a zarazem wyraził chęć sprzedaży znacznej części swojego majątku. Organ zwrócił też uwagę na kolejność podejmowanych działań, a mianowicie oferta sprzedaży została zamieszczona w dniu 09.12.2017r. a więc po wszczęciu z urzędu w dniu 19.04.2017r. na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 11.04.2017r. znak [...] postępowania podatkowego w sprawie prawidłowości rozliczania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. oraz w okresie bezpośrednio przed zbliżającym się krótkim terminem wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu podatkowego działania te świadczą o tym, że sprzedaż najbardziej wartościowej nieruchomości podatnika ma na celu udaremnienie ewentualnej egzekucji z tej nieruchomości. Organ zwrócił też uwagę na łatwość usunięcia spod egzekucji aktywów w postaci środków pieniężnych, które zostałyby pozyskane za sprzedaż nieruchomości, choćby poprzez otrzymanie ich np. z pominięciem rachunku bankowego. Organ zauważył też, że opisana powyżej sprzedaż nieruchomości nie wynika z potrzeb prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. Siedziba firmy znajduje się w B. przy ul. [...], tj. na ww. działce. Fakt wykorzystywania przedmiotowej nieruchomości w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy, z którego wynika, iż materiały takie jak: styropian, kleje, siatki magazynowane są w siedzibie firmy tj. przy ul. [...] i w razie potrzeby były przewożone na budowy, tu też znajduje się mieszalnia farb. Oceniając powyższe organ stwierdził, że w przypadku zatem sprzedaży przedmiotowej nieruchomości podatnik stanąłby przed koniecznością znalezienia dla swojej firmy nowej siedziby wraz z konieczną infrastrukturą a powyższy fakt oraz okoliczności związane ze sprzedażą ww. nieruchomości wskazują, że decyzje o dokonaniu jej sprzedaży podatnik podjął w pośpiechu, będąc pod presją krótkiego już okresu czasu do wydania decyzji wymiarowych. Ponadto w ocenie organu podatkowego zamiar sprzedaży przedmiotowej nieruchomości nosi znamiona wyzbywania się przez podatnika majątku o znacznej wartości i zmierza do uszczuplenia należności budżetowych. W tym stanie rzeczy, zd. organu, skoro podatnik świadomie prowadził ww. działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych - to wydaje się być oczywistym, że powyższe uprawdopodabnia, że przyszłe określone zobowiązania nie zostaną wykonane. W niniejszej sprawie istnieje zatem, oprócz wcześniej opisanej automatycznej przesłanki, także uzasadniona obawa, iż zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane. W odwołaniach S. C. zarzucił, iż powyższe decyzje naruszają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa: - art.33 § 1 poprzez uznanie, że zasadne jest wydanie decyzji o zabezpieczeniu w sytuacji, gdy w dacie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty podatku wskazanego w spornych fakturach zostały już skutecznie wyeliminowane wszystkie wynikające z nich negatywne następstwa i nie istnieje żadne realne niebezpieczeństwo dalszego uszczuplenia należności podatkowych; -art. 121 § 1 poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w sytuacji gdy organ przesłuchał świadków B. C., a następnie w treści sporządzonych uzasadnień decyzji nie odniósł się w żaden sposób do treści tych zeznań, co może wskazywać na fakt, iż uzasadnienia te sporządzone zostały dużo wcześniej i z góry przesądzono o treści wydanego rozstrzygnięcia; -art. 180 § 1 w zw. z art. 188 - poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie żądania strony z dnia 6 listopada 2017r. w zakresie przeprowadzenia dowodu z konfrontacji pomiędzy I. D. i podatnikiem, a także pomiędzy I. D. i B. C., podczas gdy przedmiotem dowodu miały być okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy, które wobec pojawiających się rozbieżności między przeprowadzonymi dowodami nie zostały wystarczająco stwierdzone; -art. 187 § 1i 2 - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z przekroczeniem zasady jego swobodnej oceny, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego w zakresie ustalenia istnienia zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r. i w podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. , a to w sytuacji, gdy wszystkie prace zostały wykonane przez podwykonawców, -art. 191 - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że udowodnionym jest istnienie zobowiązania strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r. w łącznej kwocie: [...] zł. i zobowiązania w podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. w łącznej kwocie [...]zł,; -art. 193 § 1 - poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że strona nie wywiązała się z obowiązku rzetelnego prowadzenia dokumentacji i zawyżyła koszty uzyskania przychodów na podstawie dokumentów, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń. Mając na uwadze powyższe zarzuty, podatnik wniósł o: -uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, -przeprowadzenie dowodu z konfrontacji pomiędzy I. D. i S. C., a także pomiędzy I. D. i B. C., po wcześniejszym powiadomieniu o tych czynnościach pełnomocnika strony. Decyzjami z dnia 20 czerwca 2018 r. nr Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Organ odwoławczy dokonał identycznych ustaleń faktycznych oraz także uznał, iż zostały spełnione przesłanki do zabezpieczenia zobowiązań podatku dochodowego za 2013 r. i podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. , wraz z odsetkami. Organ szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko, a przytoczona argumentacja była zbieżną z tą, przywołaną przez organ I instancji. Odnosząc się do wnioskowanych dowodów organ stwierdził, że dowody te nie mają znaczenia w przedmiotowej sprawie i mogłyby być brane pod uwagę wyłącznie w toku postępowania wymiarowego mającego na celu wydanie decyzji określającej zobowiązania podatkowe (decyzji wymiarowej za przedmiotowy okres). Organ podkreślił, iż decyzja orzekająca o zabezpieczeniu oraz postępowanie podatkowe i kontrola podatkowa mają odrębne cele, dlatego też dowody, mogące świadczyć o nieistnieniu zobowiązania podatkowego (czyli np. wnioskowane przez podatnika konfrontacje pomiędzy różnymi osobami mające na celu udowodnienie, iż podatnik nie był nierzetelny w prowadzeniu swoich spraw podatkowych) badane mogą być wyłącznie w postępowaniu wymiarowym, a nie w postępowaniu zabezpieczającym. Z samej istoty postępowania zabezpieczającego wynika, że wyprzedza ono ostateczne ustalenia istnienia obowiązku (w decyzjach o zabezpieczeniu mowa jest przede wszystkim o "przybliżonej kwocie" przyszłego zobowiązania). Natomiast ocena dowodów stanowiących podstawę przyszłych merytorycznych rozstrzygnięć, wykracza poza przedmiot decyzji orzekającej o zabezpieczeniu i zakres tego postępowania. Decyzja wydana w tym trybie nie może zastępować i nie zastępuje właściwej decyzji wymiarowej. W związku z tym, ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz polemika w zakresie ustaleń dokonanych w toku kontroli, czy postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego za 2013r. oraz postępowania podatkowego w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. wykraczałaby poza zakres przedmiotowy postępowania zabezpieczającego. Ostateczne rozstrzygnięcie co do meritum następuje bowiem w odrębnym postępowaniu podatkowym. Dlatego też w niniejszym postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy nie jest uprawniony do udzielenia odpowiedzi na zarzuty dotyczące kwestii wymiarowych, w tym do przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniu dowodów. Tym bardziej, iż w treści odwołania pełnomocnik podatnika odwołuje się do ustaleń kontroli podatkowej oraz prowadzonego postępowania pokontrolnego i prowadzi de facto polemikę z ustaleniami znajdującymi się w protokole pokontrolnym oraz ze zgromadzonymi w jej toku dowodami. Całość odwołania opiera się na próbie udowodnienia, iż zakwestionowane w toku kontroli podatkowej transakcje miały faktycznie miejsce, a na podatniku nie ciąży obowiązek uiszczenia podatku dochodowego za 2013r. i podatku VAT za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2013 r. Podniesione ww. kwestie podlegać mogą ocenie w toku postępowania wymiarowego. Wobec powyższego organ w dniu 19.06.2018r. wydał postanowienie, w którym odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Następnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, iż na etapie postępowania przed organem I instancji, jak również na etapie trwania postępowania odwoławczego podatnik nie wskazywał majątku, z którego mogłoby dojść do zapłaty potencjalnego podatku. W związku z powyższym stwierdził, że w sytuacji, gdy obecny stan majątkowy jest znacząco niewystarczający do zapłaty prognozowanych zaległości podatkowych oraz w związku z wystąpieniem przesłanek, o których mowa w art.33 § 1 O.p. zasadnym jest dokonanie przedmiotowych zabezpieczeń. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził ponadto, po przeprowadzeniu postępowania, iż ryzyko braku zapłaty określonej kwoty podatku dochodowego od osób fizycznych wynika wprost z ustaleń dokonanych w toku kontroli, bowiem podatnik prowadził działalność gospodarczą w sposób nierzetelny. Organ podatkowy stwierdził ,iż z przeprowadzonego postępowania wynika, że S. C. brał udział w procederze przyjmowania faktur VAT nie dokumentujących rzeczywistych transakcji gospodarczych. Uczestniczył zatem w transakcjach, które zmierzały do uzyskania przez podmioty biorące w nich udział określonych korzyści majątkowych. Ujawniono zatem działania zmierzające do uszczuplenia należności budżetowych. Skoro zaś podatnik świadomie prowadził ww. działania zmierzające do uszczuplenia zobowiązań podatkowych - to wydaje się być oczywistym, że powyższe uprawdopodabnia, że przyszłe określone zobowiązania nie zostaną wykonane. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył też, że w świetle orzecznictwa sądowego (TK w wyroku z dnia 8 października 2013 r., sygn. akt SK 40/12)przesłankami pozytywnymi uzasadniającymi zastosowanie instytucji zabezpieczenia są na przykład: -relatywnie niskie dochody podatnika w stosunku do przyszłego zobowiązania (por. wyrok WSA w Szczecinie z 9 czerwca 2009r. sygn. akt I SA/Sz 726/08); -znaczna wysokość zaległości podatkowych wraz z odsetkami w porównaniu z dochodami podmiotu, gdy strona nie podejmuje działań w kierunku uregulowania zobowiązań (por.wyrok WSA w Gliwicach z 2 sierpnia 2010r., sygn. akt I SA/Gl 432/09); -pozbywanie się przez podatnika znacznej części środków trwałych, gdy podatnik spłaca kredyt bankowy i część bieżących zobowiązań reguluje z opóźnieniem (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 20 marca 2007 r., sygn. akt I SA/Wr 1605/06); -ustalone nierzetelne prowadzenie ksiąg handlowych, zwłaszcza zaniżanie dochodów będących przedmiotem opodatkowania (por. wyrok WSA w Białymstoku z 18 stycznia 2006r. sygn. akt I SA/Bk 367/05 i WSA w Rzeszowie z 15 czerwca 2010r., sygn. akt I SA/Rz 248/10). Zatem, w okolicznościach nin. sprawy, oprócz wcześniej opisanej automatycznej przesłanki, istnieje także uzasadniona obawa, iż zobowiązania podatkowe nie zostaną wykonane, gdyż znana organowi podatkowemu sytuacja majątkowa świadczy o tym, że podatnik nie dysponuje odpowiednim majątkiem do uiszczenia przewidywanych zobowiązań. Mając powyższe na uwadze, w ocenie organu odwoławczego deklarowane przez podatnika kwoty dochodów są nieproporcjonalnie niższe od przybliżonych kwot zaległości podatkowej ujawnionej w toku czynności kontrolnych i wskazują na brak pozytywnych rokowań co do ich uregulowania. Zd. organu, przywołane wyżej okoliczności , poparte zebranym materiałem dowodowym są niepodważalnymi przesłankami, w szczególności automatycznymi, wynikającymi z wyżej przywołanego art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, potwierdzającymi zasadność dokonania zabezpieczenia. Odnosząc się w dalszym ciągu do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż zaskarżona decyzja spełnia wymogi określone w art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów którym dał wiarę, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia z przytoczeniem przepisów prawa. Poczynione ustalenia - odzwierciedlają akta sprawy. Tym samym brak jest naruszenia art. 33 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie może o tym stanowić przyjęcie rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organ pierwszej instancji podejmował wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także zgromadził kompletny materiał dowodowy, a zaskarżona decyzja została wydana po kompleksowej ocenie dokumentów znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, przy czym jego spójna i logiczna ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Podniesione w odwołaniu zarzuty dot. powyższego stanowią jedynie polemikę z ustaleniami poczynionymi przez organy podatkowe, wynikającą z przedstawionej odmienności ocen w zakresie materiału zebranego w toku postępowania. Nie można zgodzić się zatem, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było z naruszeniem zasad wskazanych w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa. Zarzut, iż dowody zebrane w sprawie nie potwierdzają słuszności dokonanego zabezpieczenia, a co za tym idzie zostały ocenione błędnie także jest całkowicie bezzasadny. Organ podkreślił, iż podniesiony zarzut opiera się na założeniu, że organ podatkowy winien ocenić materiał dowodowy zgodnie z założeniami strony, czyli oceniając zgromadzony materiał organ podatkowy winien wysnuć z niego wnioski identyczne z tymi jakie wysnuwa strona postępowania. Tymczasem, jak wielokrotnie wskazywały sądy administracyjne, niewydanie decyzji, która byłaby zgodna z oczekiwaniami skarżącego nie oznacza, iż w sprawie zostały pogwałcone zasady postępowania podatkowego (WSA w Krakowie sygn. I SA/Kr 1038/16 z dnia 25.11.2016r.). Podsumowując, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie stwierdził, że okoliczności sprawy musiały prowadzić do uznania , iż istnieje obawa, że prognozowane zobowiązania podatkowe wraz z odsetkami za zwłokę nie zostaną wykonane, a podnoszone przez podatnika w odwołaniach zarzuty są niezasadne, co też uzasadniało wydanie decyzji o zabezpieczeniu, na podstawie i zgodnie z art. 33 §1, §2 pkt 2, §3 i §4 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W skargach złożonych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie S. C. zarzucił powyższym decyzjom, jak i poprzedzającym decyzjom organu I instancji naruszenie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa: - art.33 § 1 poprzez uznanie, że zasadne jest wydanie decyzji o zabezpieczeniu w sytuacji, gdy w dacie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty podatku wskazanego w spornych fakturach zostały już skutecznie wyeliminowane wszystkie wynikające z nich negatywne następstwa i nie istnieje żadne realne niebezpieczeństwo dalszego uszczuplenia należności podatkowych przez skarżącego; -art. 121 § 1 poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w sytuacji gdy organ przesłuchał świadków B. C., I. K. oraz L. M., a następnie w treści sporządzonych uzasadnień decyzji nie odniósł się w żaden sposób do treści tych zeznań, co zaaprobował Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., a co może wskazywać na fakt, iż uzasadnienia utrzymanych w mocy decyzji organu I instancji sporządzone zostały dużo wcześniej i z góry przesądzono o treści wydanego rozstrzygnięcia; -art. 180 § 1 w zw. z art. 188 - poprzez ich niezastosowanie i wyrażenie poglądu, iż organ I instancji podejmował wszelkie niezbędne działania celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego, a także zgromadził kompletny materiał dowodowy, podczas gdy , wbrew żądaniu strony z dnia 6 listopada 2017r. w toku postępowania nie został przeprowadzony dowód z konfrontacji pomiędzy I. D. i podatnikiem, a także pomiędzy I. D. i B. C., którego przedmiotem miały być okoliczności o istotnym znaczeniu dla sprawy, które wobec pojawiających się rozbieżności między przeprowadzonymi dowodami nie zostały wystarczająco stwierdzone; -art. 187 § 1i 2 - poprzez niewłaściwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, z przekroczeniem zasady jego swobodnej oceny, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwych ustaleń stanu faktycznego w zakresie ustalenia istnienia zobowiązania strony w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013r; -art. 191 - poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zaaprobowanie, że udowodnionym jest istnienie zobowiązania skarżącego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013r; -art. 193 § 1 i 2 - poprzez jego niezastosowanie i zaaprobowanie, że strona nie wywiązała się z obowiązku rzetelnego prowadzenia dokumentacji i zawyżyła koszty uzyskania przychodów na podstawie dokumentów, które nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń; -art. 210 § 1 – poprzez sporządzenia uzasadnień decyzji, które nie wskazują na motywy, jakimi kierował się organ II instancji przy wydawaniu rozstrzygnięć, ani nie odzwierciedlają toku rozumowania organu, a w szczególności nie zawierają oceny zebranego materiału dowodowego, powielając jedynie stanowisko Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.. Z powołanych wyżej względów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i skierowanie spraw do ponownego rozpoznania, a także o rozważenie możliwości uchylenia decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu II instancji na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postepowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarg S. C. ponownie przytoczył argumenty uprzednio wskazane w uzasadnieniach odwołań od decyzji organu I instancji. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o ich oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko uprzednio wyrażone w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie połączył sprawy o sygn. akt: I SA/Kr 823/18 i I SA/Kr 824/18 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i postanowił prowadzić je dalej pod sygn. akt: I SA/Kr 823/18. Powołany przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanej sprawie skargi ze względu na podmiot wnoszący skargi oraz stan faktyczny i prawny oraz wspólną istotę ujawnionych zagadnień prawnych, pozostawały ze sobą w takim związku faktycznym i prawnym, że uzasadnione było więc połączenie postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Skargi są nieuzasadnione. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem Sąd stwierdził, że wbrew zarzutom skarg decyzje te nie naruszają ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest zasadność zastosowania wobec skarżącego zabezpieczenia zobowiązań w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. oraz w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od marca do grudnia 2013 r., dokonanych w trybie i na zasadach określonych w art. 33 Ordynacji podatkowej (dalej w skrócie: "O.p.") w związku z ustaleniami dokonanymi w toku wszczętych wobec skarżącego postępowań podatkowych. Skarżący stoi na stanowisku, iż nie jest zasadne wydanie decyzji o zabezpieczeniu, gdyż w dacie nałożenia na skarżącego obowiązku zapłaty podatku wskazanego w spornych fakturach zostały już skutecznie wyeliminowane wszystkie wynikające z nich negatywne następstwa i nie istnieje żadne realne niebezpieczeństwo dalszego uszczuplenia należności podatkowych. Organy podatkowe uznają zaś , że w zaistniałych okolicznościach spełnione zostały przesłanki do zabezpieczenia zobowiązań podatkowych wraz z należnymi od nich odsetkami za zwłokę. Odnosząc się do zarzutów skarg w pierwszym rzędzie należy zauważyć, że zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 2 O.p. nie jest przymusowy pobór podatku, a zapewnienie, że po określeniu wysokości zaległości podatkowych, nie wystąpią szczególne trudności w pozyskaniu należności przez wierzyciela podatkowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego i odsetek za zwłokę ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Zgodnie z art. 33 § 5 O.p. ta kwota podlega zabezpieczeniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji albo w formie określonej w art. 33d. W decyzji o zabezpieczeniu organ określa przybliżoną wysokość zobowiązania, którym to wymogom w niniejszej sprawie organy sprostały, opierając się na okolicznościach ustalonych w toku postępowań podatkowych. W myśl art. 33 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Przesłanką zastosowania instytucji zabezpieczenia jest więc uzasadniona obawa co do wykonania przyszłego zobowiązania podatkowego (jego niewykonanie). Przyjmuje się, że uzasadniona obawa to taka, która ma swoje źródło w obiektywnie stwierdzonym stanie faktycznym sprawy, jednakże ocena, czy zaistniała ona w konkretnym przypadku pozostawiona została do uznania organu podatkowego. Pojęcia "uzasadnionej obawy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" z uwagi na jego rozległy zakres ustawodawca nie zdefiniował. Zdarzenia wymienione w przytoczonym art. 33 § 1 zd. 1 O.p. są jedynie mieszczącymi się w ogólnej formule przykładami zachowania sugerującego zaistnienie przesłanki ustawowej. Są to "trwałe zaprzestanie regulowania zobowiązań o charakterze publicznoprawnym" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję". Wymienienie w art. 33 § 1 O.p. okoliczności uzasadniających obawę niewykonania zobowiązania podatkowego ma takie znaczenie, że sam ustawodawca uznał, że w każdym wypadku ich wystąpienia spełniona jest przesłanka dokonania zabezpieczenia. Sam już zatem fakt wystąpienia którejś z okoliczności wskazanych w tym przepisie świadczy o tym, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania. Organ podatkowy nie musi nawet wykazywać związku między zaistnieniem powyższych zdarzeń a wystąpieniem obawy niewykonania zobowiązania. Wystarczy, że wykaże, iż mają miejsce zdarzenia wskazane w tym przepisie. Jednakże przesłanki te mają charakter wyłącznie przykładowy. Skoro wyliczenie zawarte w art. 33 § 1 O.p. stanowi jedynie egzemplifikację wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan obawy niewykonania zobowiązania podatkowego, nie oznacza to automatycznie, że okoliczności te muszą wystąpić, aby o obawie takiej można było mówić. Organ podatkowy może przytaczać także inną argumentację i wykazywać inne okoliczności, niż wymienione w art. 33 § 1 O.p, które w jego ocenie, będą wskazywać na wystąpienie obawy niezapłacenia podatku przez podatnika, uzasadniającej sięgnięcie do instytucji zabezpieczenia. Należy podkreślić, że ocenę, czy istnieje obawa niewykonania zobowiązania w konkretnym wypadku ustawodawca pozostawił uznaniu organu podatkowego, na co wskazuje użyty w art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej zwrot: "zabezpieczenia (...) można dokonać". W wyroku NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1791/09 (CBOSA) stwierdzono m.in., że "w orzecznictwie sądowym dominuje pogląd o nie stawianiu zbyt wysokich wymagań organom podatkowym przy stosowaniu przesłanek zabezpieczenia (...). Zgodnie bowiem z celem tej instytucji dominuje troska o interes wierzyciela". W orzeczeniach NSA: z 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt I FSK 2070/11; z dnia 2 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FSK 1230/10 (CBOSA), wyrażono m.in. stanowiska, że podstawą wydania decyzji o zabezpieczeniu na majątku podatnika jest już nawet to, że zobowiązanie powstało z mocy prawa, a termin jego płatności upłynął, jak również, gdy w postępowaniu kontrolnym ujawniono, że rozliczając podatek strona dokonała obniżenia podatku należnego w oparciu o faktury nieuprawniające do obniżenia podatku należnego o kwoty podatku naliczonego w tych fakturach. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela wyżej przedstawioną interpretację przepisu art. 33 § 2 pkt 2 w związku z art. 33 § 1O.p. Trudno jest uznać, że podatnik wywiązuje się z obowiązku zapłaty "wymagalnych zobowiązań", gdy ujawnione są fakty posługiwania się przez podatnika w rozliczeniach podatkowych nierzetelnymi fakturami. Można stwierdzić, że w takim wypadku mamy do czynienia z przesłanką zabezpieczenia, która została wprost wymieniona w § 1 "gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym", albowiem wytworzony stan uiszczania niższych zobowiązań podatkowych niż należne trwa w momencie wydawania decyzji. Organy podatkowe na potwierdzenie istnienia w stosunku do skarżącego przesłanki "uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania" przytoczył szereg okoliczności faktycznych, wspierając je obszerną argumentacją. Dokonując kompleksowej oceny wszystkich okoliczności w łączności ze sobą, wykazał istnienie nawet kilku przesłanek zabezpieczenia zobowiązania podatkowego.Za istnieniem obawy niewykonania zobowiązania organy wskazały fakt posługiwania się nierzetelnymi fakturami, wysokość przewidywanych zobowiązań (zaległości) , a także sytuację majątkową skarżącego, w szczególności osiągane z działalności gospodarczej dochody i ponoszone straty, fakt iż w latach 2003-2017 wobec skarżącego organy podatkowe wystawiły ogółem 64 upomnienia wzywające do zapłaty zaległości podatkowych na łączną kwotę [...]zł., a także 36 tytułów wykonawczych, a nadto zamieszczenie w internetowym serwisie ogłoszeniowy oferty sprzedaży nieruchomości położonej w B. przy ul. [...], co wskazuje na wyzbywanie się majątku przez skarżącego. Podkreślić zatem należy , że podstawą zabezpieczenia nie była jedna przesłanka , czy okoliczność faktyczna ale szereg różnych przesłanek , które pozwoliły organom podatkowym na wykazanie , że w sprawie istnieje uzasadniona obawa, że zobowiązania nie zostaną wykonane. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszenia innych przepisów prawa wskazanych w skardze. Wbrew zarzutom, organy podatkowe działały kierując się zasadami określonymi w art. 121, art. 122 oraz art. 180 § 1 w zw. z art. 188 i art. 191 O.p., a ustalenia w sprawach zostały dokonane na podstawie całokształtu materiału dowodowego po przeprowadzonym postępowaniu. Organy podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Dokonana ocena materiału dowodowego nie narusza granic jego swobodnej oceny. Prawidłowo zastosowano art. 33 O.p. Polemika ze stanowiskiem organu co do interpretacji tego przepisu oparta na własnej ocenie kwestii wywiązywania się z obowiązku podatkowego przez skarżącego, oraz niewystąpienia przesłanek zabezpieczenia przykładowo wskazanych w treści przepisu, nie mogła doprowadzić do uznania skarg za zasadne. Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skarg należy wskazać ,iż decyzja określająca przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego i o zabezpieczeniu tego zobowiązania nie może zastępować i nie zastępuje właściwej decyzji wymiarowej. Racje zatem ma organ odwoławczy , gdy twierdzi, iż ocena zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz polemika w zakresie ustaleń dokonanych w toku kontroli, czy postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego za 2013r. oraz podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2013 r. wykraczałaby poza zakres przedmiotowy postępowania zabezpieczającego. Ostateczne rozstrzygnięcie co do meritum następuje bowiem w odrębnym postępowaniu podatkowym. Dlatego też w nin. postępowaniach zabezpieczających organ podatkowy nie był uprawniony do udzielenia odpowiedzi na zarzuty dotyczące kwestii wymiarowych, w tym do przeprowadzenia wnioskowanych w odwołaniach, a przytoczonych w skargach, dowodów. Za organem odwoławczym należy powtórzyć, że skarżący odwołuje się do ustaleń kontroli podatkowej oraz prowadzonego postępowania pokontrolnego i prowadzi de facto polemikę z ustaleniami znajdującymi się w protokole pokontrolnym oraz ze zgromadzonymi w jej toku dowodami, zaś całość wywodów opiera się na próbie udowodnienia, iż zakwestionowane w toku kontroli podatkowej transakcje miały faktycznie miejsce, a na podatniku nie ciąży obowiązek uiszczenia podatku dochodowego za 2013r. oraz w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2013 r. Tymczasem zabezpieczenie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej ma jedynie zagwarantować wykonanie przez podatnika ciążącego na nim obowiązku i dlatego też kwestie związane z wymiarem podatku, nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy czy oceny w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w którym określa się je w przybliżonej wysokości. Nie jest także zasadnym zarzut skarg odnoszący się do naruszenia art. art. 210 § 1 O.p. Zd. Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącego, uzasadnienia zaskarżonych decyzji zostały sporządzone z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w cyt. przepisie. Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił motywy, jakimi kierował się przy wydawaniu zaskarżonych rozstrzygnięć, a także dokonał oceny wszystkich okoliczności faktycznych , istotnych ze względu na przedmiot tych rozstrzygnięć. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargi jako nieuzasadnione.