I SA/Kr 929/14

|Sygn. akt I SA/Kr 929/14 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 grudnia 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Urszula Zięba, Protokolant st. sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r., sprawy ze skarg K.B., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 marca 2014 r. Nr [...],[...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, - s k a r g i o d d a l a - Decyzjami z dnia 29 listopada 2012r. o numerach [...] i [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił K.B. za czerwiec i lipiec 2011r. podatek od towarów i usług do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.t.u."). Z uwagi na fakt, że od decyzji tych nie zostały wniesione odwołania, stały się one ostateczne. W decyzjach tych wskazano, że w prowadzonych urządzeniach księgowych oraz w złożonych deklaracjach podatkowych, podatniczka nie uwzględniła faktury VAT nr 7/2011 z dnia 30 czerwca 2011r. oraz nr 9/2011 z dnia 29 lipca 2011r., wystawionych dla firmy "E" sp. z o.o. w L., mających dokumentować roboty budowlane. W toku kontroli zostały przedstawione kontrolującym przez ojca podatniczki (upoważnionego do reprezentowania jej w czasie kontroli) faktury korygujące nr 1/2011 i nr 2/2011 z dnia 30 lipca 2011r. do w/w faktur VAT, które również nie były ujęte przez podatniczkę ani w ewidencji ani w deklaracji VAT-7, a na podstawie których wartości objęte fakturami pierwotnymi zostały skorygowane do zera. W dniu 22 lipca 2013r. K. B. złożyła wniosek o wznowienie postępowań podatkowych zakończonych ww. decyzjami ostatecznymi. We wniosku tym jako przesłankę do wznowienia postępowania powołała art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wyjaśniając, że nową okolicznością faktyczną jest zmiana stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie terminu i sposobu zmniejszenia podatku należnego w związku z wystawieniem dla firmy "E" sp. z o.o. w L., faktur korygujących do faktur VAT dotyczących robót budowlanych dla tej spółki, w których wykazany podatek na mocy ww. decyzji uznano za podlegający zapłacie na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Podatniczka zwróciła uwagę, że kierując się wskazaniami kontrolujących zawartymi w protokole kontroli, przyjęła, że skoro faktury korygujące skutecznie doręczono podatnikowi w dniu 10 sierpnia 2012r., to pomniejszenie podatku wynikającego z wymienionych faktur dla "E" może mieć miejsce w sierpniu 2012r. Działając w zaufaniu do tych informacji dokonała korekty podatku, jednakże organ decyzją z dnia 25 czerwca 2013r. nie uznał jej, określając nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości 0 zł. Postanowieniami z dnia 26 lipca 2013r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wznowił w żądanym zakresie postępowanie podatkowe w sprawie podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec i lipiec 2011r. Następnie decyzjami z dnia 10 września 2013r. o numerach nr [...] i nr [,...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. odmówił uchylenia przywołanych wyżej decyzji z dnia 29 listopada 2012r. W uzasadnieniach decyzji wskazano, że przyczyną takiego rozstrzygnięcia jest fakt, że nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, albowiem uznano, że wskazane we wniosku dowody i okoliczności nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznych, a nieznanych organowi podatkowemu. Organ stwierdził, że "zmiana stanowiska nie może istnieć w dniu wydania decyzji i być nieznana organowi wydającemu decyzję". Organ pierwszej instancji wyjaśnił przy tym, że przekonanie o zmianie stanowiska organu jest błędne, gdyż opiera się na wyrwanym z kontekstu zdaniu protokołu. W odwołaniach od tych decyzji K.B. zarzuciła organowi: - błędną ocenę przesłanki wznowienia postępowania poprzez wskazanie, że jedyną nową okolicznością podaną we wniosku o wznowienie postępowania jest zmiana stanowiska organu w sprawie terminu i sposobu zmniejszania podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur korygujących, gdyż w sprawie tej należy wziąć pod uwagę zespół zachowań i postaw organu podatkowego, które w kontekście całej sprawy diametralnie się zmieniły, kreując "nową okoliczność faktyczną", która wyszła na jaw po wydaniu decyzji. - błędną wykładnię art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej; w ocenie strony organ przedkłada zasadę trwałości decyzji ponad nie mniej istotne zasady: pogłębiania zaufania obywateli do działań organów Państwa i sprzężoną z nią dyrektywę wyczerpującego informowania uczestników postępowania, zaś zaniedbanie poczynienia ustaleń tym zakresie oznacza uchybienie zasady prawdy materialnej. Decyzjami z dnia 10 marca 2014r. o numerach [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że co prawda w przedmiotowym protokole kontroli, rzeczywiście stwierdzono, że faktury korygujące z dnia 30 lipca 2011r. skutecznie doręczono nabywcy w dniu 10 sierpnia 2012r. i tym samym pomniejszenie podatku wynikającego z faktur pierwotnych może mieć miejsce w sierpniu 2012r., jednak może to nastąpić wyłącznie w przypadku zapłaty podatku z faktur pierwotnych, oraz po skutecznym doręczeniu nabywcy faktur korygujących, których dotyczą. Organ odwoławczy zaznaczył, że nieprawdą jest jakoby jakakolwiek argumentacja zawarta w decyzji z dnia 25 czerwca 2013r. uzasadniała stwierdzenie, że postępowania podatkowe które zostało zakończone decyzjami ostatecznymi z dnia 29 listopada 2012r. były dotknięte wadami o których mowa w art.240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ drugiej instancji zauważył dalej, że nawet, jeżeli wskazane przez odwołującą się nowe okoliczności miałyby się wiązać ze zmianą stanowiska organu podatkowego w kwestii terminu i sposobu zmniejszenia podatku należnego wynikającego z wystawionych faktur korygujących, co według odwołującej się wynika z decyzji z dnia 25 czerwca 2013r., w której Naczelnik Urzędu Skarbowego zakwestionował prawo do uwzględnienia w tym rozliczeniu faktur korygujących wystawionych in minus dla "E" sp. z o.o. - to decyzja ta nie istniała na dzień wydania decyzji ostatecznych, których dotyczy wznowione postępowanie, tj. 29 listopada 2012r. Dodatkowo jeżeli nowe okoliczności odwołująca się utożsamia ze stanowiskiem organu podatkowego prezentowanym w różnych dokumentach, to zarówno protokół kontroli firmy podpisany w dniu 19 września 2012r., jak i decyzje ostateczne z dnia 29 listopada 2012r., których dotyczy wniosek o wznowienie, a wydane w sprawie podatku VAT, jak też wskazywana wyżej decyzja z dnia 25 czerwca 2013r. w sprawie podatku VAT za sierpień 2012r., zostały sporządzone przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, a zatem nie można przyjąć, że okoliczności stwierdzane przez ten sam organ podatkowy nie były mu znane na jakimkolwiek etapie postępowania prowadzonego wobec podatniczki. W ocenie organu odwoławczego podejmowane obecnie próby wzruszenia decyzji ostatecznych poprzez wznowienie postępowania wskazują przede wszystkim na chęć wykorzystania trybu nadzwyczajnego do ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy podatkowej, czemu tego rodzaju postępowanie nie służy. Organ drugiej instancji wyjaśnił, że ujawnienie "nowych okoliczności faktycznych", o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, nie oznacza odmiennego stanowiska wyrażanego przez ten sam organ podatkowy. Nawet bowiem gdyby rzeczywiście taka okoliczność wystąpiła, to jeśli zmierza to do nadania postępowaniu cech zgodnych z prawem nie narusza to zasady zawartej w art. 121 Ordynacji podatkowej tj. obowiązku działania w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania. Czym innym bowiem jest zajęcie przez organ podatkowy stanowiska w sprawie, wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych dla rozstrzygnięcia sprawy, a czym innym brak wiedzy o określonych faktach na dzień wydania decyzji ostatecznej. Tylko ta druga sytuacja stanowi przesłankę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Końcowo wyjaśniono, że wniosek odwołującej się o przeprowadzenie dowodu z zeznań A.W. (mającego reprezentować spółkę "E") w celu ustalenia daty otrzymania przez niego faktur korygujących nie mógł zostać uwzględniony w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji. Postępowanie wznowieniowe nie jest bowiem kontynuacją postępowania zwykłego, lecz stanowi odrębne postępowanie prowadzone po stwierdzeniu, że w danej sprawie występują przesłanki do wznowienia. Jeśli one nie występują, to nie jest prowadzone postępowanie co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w decyzji ostatecznej. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. B. zarzucił organowi naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a także art. 64 ust 3 Konstytucji RP. Podtrzymując dotychczasową argumentację skarżąca wskazała, że wydane w jej sprawie decyzje, w tym decyzje będąca przedmiotem skarg, zobowiązują ją do bezpodstawnego świadczenia na rzecz Skarbu Państwa, kosztem własnego majątku wbrew postanowieniu art. 64 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżąca wskazała, że naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nastąpiło poprzez wprowadzenie jej w błąd co do terminu i sposobu zmniejszania podatku należnego w związku z wystawieniem faktur korygujących. Zdaniem skarżącej powyższe stanowi nową okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, o której organ podatkowy nie wiedział w dniu wydania zaskarżonych decyzji. Wobec powyższego w ocenie skarżącej tylko ponowne rozpatrzenie sprawy co do istoty pozwoli na rzetelne rozstrzygnięcie sprawy. Z kolei naruszenia art. 121 Ordynacji podatkowej, skarżąca upatruje w tym, że działając w zaufaniu do organów podatkowych, zastosowała się do pouczenia zawartego w protokole kontroli z dnia 19 września 2012r. nr [...] sporządzonym w Urzędzie Skarbowym w N.. Zdaniem skarżącej z protokołu tego wynikało bowiem, że pomniejszenie podatku wynikającego m.in. z faktur VAT nr 7/2011 i nr 9/2011 może mieć miejsce w sierpniu 2012r., gdyż według organu podatkowego odbiór faktur korygujących przez A.W. reprezentującego spółkę "E" nastąpił w dniu 10 sierpnia 2012r. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 929/14 i I SA/Kr 930/14 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 929/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). Nie każde więc naruszenie prawa stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, ale tylko takie, które jest na tyle istotne, że mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanych sprawach sytuacja taka nie wystąpiła, albowiem wbrew podniesionym w skargach zarzutom, zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Sądowej kontroli zostały poddane decyzje Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego odmawiające uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznych z dnia 29 listopada 2012r. w sprawie określenia podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2011r. do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpatrzenie sprawy, co do meritum, lecz w pierwszej kolejności ocena istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Dopiero pozytywne ustalenia, co do istnienia przesłanek wznowienia, mogą uzasadniać ewentualne uchylenie decyzji ostatecznej i ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Wskazana przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania podatkowego określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej zachodzi, jeżeli: 1) ujawnią się w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, 2) okoliczności te lub dowody mają charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wyjaśniającego, 3) okoliczności lub dowody są istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Przy czym należy podkreślić, że wszystkie te trzy elementy muszą zostać spełnione łącznie. Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że odróżnienie przesłanki wznowieniowej, polegającej na ujawnieniu "nowych okoliczności faktycznych" od przesłanki "nowe dowody" wskazuje, że przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć te zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu. Jeżeli w toku postępowania podatkowego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, ujawnione zostały określone okoliczności faktyczne, to fakt, że potwierdzono je później dodatkowo, nowym dowodem, pozyskanym w toku postępowania wznowieniowego, nie powoduje, że okoliczności te stały się "nowe" w rozumieniu powołanego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2013r. sygn. akt II FSK 1018/13). W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Skarbowej dokonał prawidłowej analizy wskazanych przez skarżącą dowodów i okoliczności faktycznych w świetle art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skarżącą powołała - jako nową okoliczność - zmianę stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. w kwestii terminu i sposobu zmniejszenia podatku należnego w związku z wystawieniem w dniu 30 lipca 2011r. faktury korygującej nr 1/2011 do faktury nr 7/2011 z dnia 30 czerwca 2011r. oraz faktury korygującej nr 2/2011 do faktury nr 9/2011 z dnia 29 lipca 2011r. dotyczących robót budowlanych dla spółki "E" w L. Według skarżącej Naczelnik Urzędu Skarbowego wprowadził ją w błąd, gdyż w protokole kontroli z dnia 19 września 2012r. pouczył ją, że ponieważ faktury korygujące zostały skutecznie doręczone nabywcy w dniu 10 sierpnia 2012r. w związku z czym pomniejszenie podatku wynikającego z faktur nr 7/2011 i nr 9/2011 może mieć miejsce dopiero w sierpniu 2012r. Natomiast, gdy skarżąca zastosowała się do tych wskazań i w korekcie deklaracji VAT-7 za sierpień 2012r. pomniejszyła podatek należny o kwotę 27.209 zł wynikającą z faktur korygujących, organ podatkowy nie uznał jej prawa do takiego rozliczenia, wydając decyzję z dnia 25 czerwca 2013r. nr [...], w której określił nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 0 zł. Skarżąca w wydaniu decyzji o takiej treści upatruje zmianę stanowiska Naczelnika Urzędu Skarbowego i w konsekwencji wystąpienie nowych okoliczności faktycznych w sprawie. Jednakże z takim stanowiskiem w żaden sposób nie można się zgodzić. Po pierwsze; zmianę stanowiska organu dotyczącego oceny stanu faktycznego i wykładni przepisów prawa w tym przypadku przepisów ustawy o podatku od towarów i usług nie może być uznana za "okoliczności faktyczne". Pojęcie "okoliczności faktyczne", należy rozumieć w znaczeniu języka potocznego, jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Przykładowo może to być zapłata podatku, wystawienie czy otrzymanie faktury VAT, złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią. Ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności są wyprowadzone z odmiennej oceny dowodów znanych organowi przed wydaniem decyzji (por. wyrok WSA z dnia 27 lutego 2013r., sygn. akt I SA/Gd 1230/12, wyrok WSA z dnia 16 stycznia 2013r., sygn. akt I SA/Bd 984/12). Sąd podziela również stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2009r., sygn. akt I SA/Ke 350/09, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych nie oznacza sytuacji, w której takie okoliczności faktyczne są wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Okolicznością faktyczną nie może być związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub jego wykładnią. Czym innym jest wiedza o faktach, a czym innym wyciągnięcie wniosków i ocena okoliczności faktycznych. Za okoliczność faktyczną w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie może być uznany, jak to skarżąca ujęła w odwołaniach; "zespół zachowań i postaw organu podatkowego, które w kontekście całej sprawy diametralnie się zmieniły, kreując "nową okoliczność faktyczną", która wyszła na jaw po wydaniu decyzji". Po drugie; gdyby nawet przyjąć, że w tym przypadku mamy do czynienia z okolicznością faktyczną, to w żadnym razie nie może być ona uznana za nową i nieznaną organowi, który wydał decyzje. Decyzje ostateczne w sprawie zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług zostały wydane w dniu 29 listopada 2012r. Nie można zatem przyjąć, że organowi podatkowemu nie była znana treść protokołu kontroli sporządzonego przez pracowników tego organu wcześniej, bo w dniu 19 września 2012r. i stanowiącego podstawę w zakresie ustalonego stanu faktycznego do wydania tych decyzji. Po trzecie; skarżąca utożsamia okoliczność faktyczną w postaci "zmiany stanowiska" organu z faktem wydania przez Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzji z dnia 25 czerwca 2013r. w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2012r. Skoro powyższa decyzja wydana została dopiero w dniu 25 czerwca 2013r. to nie może być uznana za nową okoliczność faktyczną, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznych, albowiem w dacie wydania tych decyzji (29 listopad 2012r.) powyższa decyzja nie funkcjonowała w przestrzeni prawnej. Jak zatem wynika z powyższej analizy, nie wystąpiły w sprawie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, które - jak wcześniej podkreślono - muszą wystąpić łącznie. Niezależnie od tych oczywistych konstatacji należy podnieść, że ocena zawarta w protokole kontroli podatkowej nie ma mocy wiążącej, taką moc posiada natomiast ostateczna decyzja podatkowa. Mając to na uwadze należy potwierdzić stanowisko organu odwoławczego, że w decyzji z dnia 25 czerwca 2013r. nie zostało wyrażone stanowisko inne niż w decyzjach z dnia 29 listopada 2012r. Kwestia ta została bardzo szeroko omówiona w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Z treści obydwóch decyzji wynika, że wystawione przez firmę skarżącej faktury VAT nr 7/2011 i nr 9/2011 nie zostały ujęte w ewidencji podatkowej VAT, ani w deklaracji VAT-7 i pomimo wprowadzenia ich do obrotu, faktury te nie dokumentowały żadnych zdarzeń gospodarczych, co uzasadniało zastosowanie w tym przypadku art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Należy także podkreślić, że skarżąca odwołując się do treści protokołu kontroli i zawartego tam stwierdzenia, że pomniejszenie podatku z faktury pierwotnej może mieć miejsce w sierpniu 2012r. pomija dalszy ciąg tego "pouczenia", że takie pomniejszenie może nastąpić wyłącznie w przypadku zapłaty podatku od towarów i usług z faktur VAT nr 7/2011 i nr 9/2011 oraz po skutecznym doręczeniu nabywcy faktur korygujących. Jednakże skarżąca tego nie uczyniła, albowiem jak ustalono w toku postępowania podatkowego podatek wynikający z decyzji ostatecznych z dnia 29 listopada 2012r. nie został przez skarżącą zapłacony. Kwestia zapłaty jako elementu niezbędnego do uwzględnienia korekty do "pustej" faktury została również zauważona w decyzji z dnia 25 września 2013r. w sprawie podatku od towarów i usług za sierpień 2012r. W świetle powyższego zasadne jest stwierdzenie, że w sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, dające podstawę uchylenia decyzji ostatecznych w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2011r. Analiza treści zgłoszonych zarzutów oraz argumentów podnoszonych tak w toku postępowania podatkowego oraz w skargach, w przekonaniu Sądu czyni uprawnionym twierdzenie, że skarżąca de facto zmierzała do wykorzystania postępowania nadzwyczajnego do ponownego merytorycznego rozpoznania spraw zakończonych wydaniem decyzji ostatecznych, z których wynika obowiązek zapłaty podatku wykazanego w fakturach VAT nr 7/2011 i nr 9/2011. Świadczy o tym m.in. wnioskowanie w toku postępowania wznowieniowego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A.W. na okoliczność daty odbioru faktur korygujących. Odnosząc się do tego wniosku należy stwierdzić, że w postępowaniu wznowieniowym organ może prowadzić postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wniosek skarżącej o przesłuchanie A.W. należy uznać za działanie zmierzające do poszukiwania dowodu. Organ nie ma obowiązku uwzględniania wniosków dowodowych, które zmierzają w efekcie do przeprowadzenia ponownego postępowania "wymiarowego". To strona postępowania powinna wykazać, że wskazane przez nią okoliczności rzeczywiście istnieją, a ponadto okoliczności te i powołane dowody spełniają ww. przesłanki. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w pełni pogląd zawarty w wyroku z dnia 13 listopada 2013r., sygn. akt II FSK 737/07, gdzie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy, ponieważ temu celowi służy postępowanie zwykłe. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawna możliwość ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, która nie może być wzruszona w zwykłym trybie instancyjnym, jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wymienionych enumeratywnie w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy przedmiotem postępowania o wznowienie nie może być ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie może odnieść się do zarzutu naruszenia art. 64 Konstytucji RP, albowiem skarżąca nie sprecyzowała na czym ten zarzut naruszenia wskazanego przepisu miałby polegać, szczególnie w kontekście wydania decyzji odmawiających uchylenia decyzji ostatecznych w trybie wznowienia postępowania. Sąd analizując przebieg postępowania, nie stwierdził, aby organy podatkowe działały niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym powyższe postępowanie w żaden sposób nie uchybia przepisom art. 120 i art. 122 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Dokonały oceny tego materiału w sposób przekonywujący w zgodzie z art. 191 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.