II SA/Kr 1020/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 listopada 2021 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Krowodrza Marty Suchodolskiej sprawy ze skargi Z. S. i S. S. na postanowienie Wojewody z dnia 17 czerwca 2021 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z 24 czerwca 2020 r. znak: [...] Starosta [...], na podstawie art. 61 a § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 142 ust. 1, art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami, orzekł o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Z. S. i S. S. o zwrot nieruchomości oznaczonej jako część działki ewid. [...] obr. Z. . W uzasadnieniu organ wskazał, że Wójt Gminy P. zawiadomieniem z dnia 9 czerwca 2020 r., znak: [...] przekazał do rozpoznania tut. organowi podanie Z. S. i S. S. o zwrot części działki ewid. [...] obr. Z. , datowane na dzień 27 maja 2020r. Podaniem tym Z. S. i S. S. wystąpili o zwrot części działki ewid. [...] obr. Z. "nie zajętej pod chodnik drogi nr [...] Z. ". W uzasadnieniu złożonego podania wnioskodawcy podkreślili m. in. "Działka ewid. nr [...] obręb [...] Z. powstała z podziału działki nr ewid. [...]. Według decyzji Wojewody znak: [...] z dnia 13.11.2011 r. dotyczącej nabycia z mocy prawa działki ewid. nr [...] powierzchnia jej winna wynosić 0,0046 ha. Wskazujemy, że nasza własność p. gr. l. at. [...] o pow. 0,0242 ha, którą podzielono na [...] i [...] obejmowała częściowo teren obecnej jezdni asfaltowej drogi nr [...]. (...) działka nr [...] jest oznaczona liniami nie przy płocie tylko o pole dalej od płotu. Pas ten został w 2011 r. (zaraz po prawomocnej decyzji Wojewody) wyłożony betonową kostką, a pośrodku jej stał stary betonowy słup. W 2011r. kilka miesięcy później słup ten został wyjęty z kostki i posadowiony za krawężnik chodnika, na naszej ziemi. (...) Dla nas nie do przyjęcia jest, że każdy kolejny geodeta coraz to inaczej rysuje, przedstawia granice naszych własności, a osobami pokrzywdzonymi jesteśmy my i nasze dzieci, a nie geodeci. Wobec powyższego zwracam się o zwrot części naszej ziemi pomiędzy chodnikiem, a działką oznaczoną przez geodetów numerem [...]. Ziemia ta nie jest używania przez Gminę, ani nie jest jej potrzebna. " Organ wskazał, że zgodnie z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 65) o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości, zwrocie odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu i terminach zwrotu orzeka starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji. Oceniając możliwość wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie organ dokonał kwerendy uprzednio prowadzonych przed Starostą Tatrzańskim postępowań administracyjnych w sprawach o zwrot nieruchomości wywłaszczonej. W wyniku przeprowadzonej kwerendy ustalono, iż: 1. Decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. Nr [...], Wojewoda stwierdził: nabycie przez Gminę P. z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999r., własności nieruchomości położonej w Z. , gm. P., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0046 ha (powstałej z podziału dz. ew. nr [...] ) obj. Księgą wieczystą [...] - zajętej pod fragment drogi gminnej K 420114 " Z. - [...] 2. Stosownie do zapisów księgi wieczystej [...], w dziale I prowadzonym dla nieruchomości położonej w Gminie P. w miejscowości Z., figuruje m. in. działka ewid. [...]. W dziale II jako właściciel ujawniona jest Gmina P., na podstawie, m. in. Decyzji Wojewody z dnia 13 stycznia 2011r. Nr [...] 3. Z wniosku Z. S. i S. S. przed tut. organem pod sygn. spraw: [...] było już prowadzone w trybie przepisów art. 136 i n. ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2018r., poz. 2204 ze zm.), postępowanie administracyjne w sprawie o zwrot przedmiotowej nieruchomości. Postępowanie to zakończone zostało decyzją Starosty [...] z dnia 23 marca 2012r., znak: [...] stanowiącą o odmowie zwrotu nieruchomości, oznaczonej jako działka ewid. [...] obr. Z. na rzecz Z. S. i S. S.. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 13 kwietnia 2012r. W uzasadnieniu w/w decyzji Starosty [...] 23 marca 2012r., znak: [...] wyraźnie zaznaczono, iż "dz. ew. [...] obr. Z. nie została wywłaszczona, lecz nabyta przez Gminę P. z mocy samego prawa na zasadzie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U z 1998r. Nr 133 poz. 872 z późn. zm.), co oznacza, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z pierwotnym nabyciem własności nieruchomości, a tego typu nabycie nie daje przymiotu nieruchomości wywłaszczonej." Zauważyć przy tym należy, iż zgodnie z art. 156 § 1 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 256) organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Przepis ten definiuje ustawowy zakaz prowadzenia postępowań administracyjnych w sprawach, stanowiących już przedmiot uprzedniego rozstrzygnięcia administracyjnego. Stosownie do treści art. 61 a § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Tym samym stwierdzić należy, iż organ administracji publicznej przed wszczęciem postępowania administracyjnego, zobligowany jest z urzędu zbadać i wykluczyć istnienie "innych uzasadnionych przyczyn", uniemożliwiających wszczęcie postępowania. W ocenie organu, zakaz wynikający z art. art. 156 § 1 ust. 2 i ust. 3 K.p.a., stanowi "inną uzasadnioną przyczynę" do wszczęcia postępowania administracyjnego, o której stanowi w/w art. 61 a § 1 K.p.a. Nie sposób bowiem wszcząć kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty [...] 23 marca 2012r., znak: [...] Wszczęcie zgodnie z intencją i w/w podaniem Z. S. i S. S. kolejnego postępowania administracyjnego w w/w sprawie o zwrot nieruchomości, prowadziłoby do wydania kolejnej decyzji administracyjnej, obarczonej już w chwili wydania wadą prawną skutkującą jej nieważnością zgodnie z w/w art. 156 § 1 ust. 2 i ust. 3 K.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne organ I instancji orzekł o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Zażalenie na ww. postanowienie Starosty [...] złożyli Z. S. i S. S.. W uzasadnieniu wyjaśnili, że: "Zwracają się z prośbą o zwrot części nieruchomości położonej w Z. działka ewid. nr [...] przy ul. [...] z obrębu [...] Z. o powierzchni 25 m2, przejętą na podstawie przeprowadzonej modernizacji przez MGGiP, a mylnie oznaczona i dodana do działki [...]. Wojewoda decyzją znak: [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. przeniósł z mocy prawa działkę ewid. nr [...] obr. Z. zajętą pod chodnik i drogę gminną K 420114 Z. - [...] (dawna [...]) w Z. na rzecz Gminy P., o powierzchni 46 m2. Oprócz powyższego Urząd Gminy P. samowolnie dobrał sobie jeszcze 25 m2 terenu zielonego, który nigdy nie wchodził w skład drogi lub pobocza na datę 31 grudnia 1998 r. i nie podlegał zaborowi poprzez zastosowanie art. 73 ustawy przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Tej decyzji od samego początku żalący sprzeciwiali się. Po decyzji Wojewody znak: [...] z dnia 13 stycznia 2011 r. działki ewid. nr [...], [...] (powstałe z podziału KW [...]) były bez powiadomienia żalących bezprawnie modernizowane. Na datę 16 października 2014 r. bezprawnie zmodernizowano granice działek [...], [...], 8286, [...]. Podczas tej modernizacji korzystano z materiału geodezyjnego, który nie posiadał znamion prawnych, prawomocnych dokumentów dotyczących działki ewid. nr [...], ponieważ decyzja Wójta Gminy P. znak: [...] z dnia 19 listopada 2013 r. została zaskarżona do Sądu Rejonowego w Z. sygn. akt I Ns 1001/13. Zatem z chwilą zaskarżenia decyzji Wójta Gminy P. do sądu, decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego. Wówczas do opracowań związanych z modernizacją wzięto pod uwagę nieprawomocną, nieostateczną decyzję, wyeliminowaną z obrotu prawnego decyzję o rozgraniczeniu granic działek ewid. nr: [...], [...], [...], a działkami ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] obręb Z., Wójta Gminy P. znak wraz z Projektem Rozgraniczenia Działek sporządzonym przez geodetę uprawnionego T. R.. Niezależnie od wszystkiego przeprowadzone postępowanie geodezyjne wykonane przez geodetę uprawnionego T. R. posiada nieprawidłowe granice naszych działek, ponieważ narysował je sam bez wskazania i uzgodnienia ze stronami - właścicielami gruntów, tj. wskazania położenia granic działek przez S. i Z. S.. Natomiast opisy w operacie mijają się z prawdą. Pomimo sprzeciwów, pism podane jako rzekomo udokumentowane dane w operacie technicznym wpisanym do państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego z identyfikatorem [...] Starostwa Powiatowego w Z. z datą pewną wówczas są już odnotowane jako wykonane w dniu 7 lipca 2013 r. Do zasobu przyjęto dokumentację do zaklauzulowania 7 października 2013 r. a spotkanie na gruncie wyznaczono na datę 15 lipca 2013 r., a decyzję wydał Wójt dopiero 19 listopada 2013 r., tj. po dacie zaklauzulowania. Zatem naruszono wielokrotnie przepisy prawa geodezyjnego." Ponadto zdaniem żalących, sprawa decyzji Starosty [...] z 23 marca 2012 r. znak [...] o odmowie zwrotu działki ewid. nr [...] "nie dotyczy działki [...] o pow. 46 m2. Dotyczy zapłaty za 46 m2, nie wywiązywanie się Starostwa z ustalonym terminie oraz źle skreślonych granic po budynkach. Wskazać szczególnie należy, że granica działki [...] przebiegała po granicy kostki chodnika. Granica ta została przesunięta w późniejszym czasie. Zatem mylnie Starostwo powołuje się na tą decyzję z dnia 23 marca 2021 r." Wojewoda postanowieniem z 17 czerwca 2021 r., znak [...], na podstawie art. 9a w związku z art. 142 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1990) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku art. 144 oraz art. 61a § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735) po rozpatrzeniu zażalenia Z. S. i S. S. – utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.) "Postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu." Z kolei zgodnie z regulacją art. 61a K.p.a. "§ 1. Gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. § 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie." "Organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn, z wyłączeniem wszakże przyczyn wskazanych w przepisach rozdziału l działu II kodeksu, w tych bowiem przypadkach organ administracji publicznej pozostawia podanie bez rozpoznania albo przekazuje sprawę organowi właściwemu w sprawie lub zwraca podanie wnoszącemu z odpowiednim pouczeniem" (M. Jaśkowska, A. Wróbel - Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego Dz.U.00.98.1071, LEX/el., 2012). Przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być nie tylko brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie (przesłanka podmiotowa), ale także wynikać to może z innych przyczyn. Najczęściej będą to względy przedmiotowe np. brak istnienia przedmiotu, którego dotyczy wniosek. Nie można z przeszkodą przedmiotową, uzasadniającą wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego w oparciu o art. 61a § 1, utożsamiać takiej sytuacji, gdy organ zawiadamia wnoszącego podanie, że właściwym w sprawie nie jest ten organ, lecz sprawa należy do właściwości sądu powszechnego lub też brak jest możliwości ustalenia organu właściwego na podstawie danych zawartych w podaniu, co w konsekwencji powoduje zwrot podania podmiotowi je wnoszącemu. Zwrot podania jest przy tym zupełnie inną instytucją procesową niż odmowa wszczęcia postępowania. Przeszkoda przedmiotowa zaistnieje natomiast wówczas, gdy w złożonym do organu administracji publicznej podaniu zostanie zawarte takie żądanie, które w ogóle nie nadaje się do załatwienia w formie prawno-administracyjnej np. z uwagi na brak jakiegokolwiek unormowania prawnego do skierowania takiego żądania zarówno w drodze administracyjnej, jak i sądowej (przed sądem cywilnym) (por. A. Plucińska-Filipowicz, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do zmian wprowadzonych ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Opublikowano: LEX/el., 2011). Na gruncie art. 61a § 1 K.p.a., "inne uzasadnione przyczyny" odmowy wszczęcia postępowania to okoliczności powodujące niemożliwość wydania decyzji merytorycznej celem zakończenia postępowania (w ślad za Z. R. Kmiecikiem w: Inne uzasadnione przyczyny, w: Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, dostępnego w Systemie Informacji Prawnej LEX). Kwestia ustalenia owej okoliczności będącej przeszkodą do wszczęcia postępowania administracyjnego musi być znana w chwili wniesienia żądania, a więc zasadniczo wynikać z treści podania. "Przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy staje się niedopuszczalne" (wyrok WSA w Gliwicach z 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/G1 785/16). Jak wynika z akt sprawy, pismem z 27 maja 2020 r. Z. S. i S. S. wnieśli o zwrot części działki nr [...], obr. [...] Z. "nie zajętej pod chodnik drogi nr [...] Z. ", podnosząc, że "(...) według decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy P. znak:[...] z dnia 19 listopada 2013 r. powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,0171 ha, a winna wynosić 0,0196 ha. Zatem powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,0071 ha. To wskazuje, że działka [...] została pomniejszona o 0,0025 ha. W dacie rozgraniczenia przez Wójta Gminy P. istniała już przecież ostateczna decyzja administracyjna z 2011 r., która ustalała granicę pomiędzy działkami [...] a [...]. Zatem nastąpiła bezprawna ingerencja w ustaloną prawnie granicę. Wobec powyższego wnosimy o zwrot 0,0025 ha zabranej powierzchni naszej ziemi." Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z 13 stycznia 2011 r. znak [...], Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę P. z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności nieruchomości położonej w Z. , gm. P., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0046 ha (powstałej z podziału dz. ew. nr [...]) obj. Księgą wieczystą Kw [...] - zajętej pod fragment drogi gminnej [...]". Z kolei ostateczną decyzją z 23 marca 2012 r. znak [...] Starosta [...] rozpatrzył wniosek Z. S. i S. S. o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. Z. i orzekł o odmowie zwrotu ww. nieruchomości. Z treści ww. decyzji wynika, że przyczyną odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości było ustalenie przez organ I instancji, iż działka nr [...] obr. Z. nie została wywłaszczona, lecz nabyta przez Gminę P. z mocy samego prawa - na zasadzie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co oznacza, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło pierwotne nabycie własności nieruchomości, a tego typu nabycie nie daje przymiotu nieruchomości wywłaszczonej. Mając zatem na uwadze, że aktualny stan prawny, jak i stan faktyczny nie uległ zmianie, gdyż zarówno w poprzedniej sprawie jak i obecnie wniosek o zwrot wywłaszczonej nieruchomości złożyli: Z. S. i S. S., a w zakresie ustalonych wówczas wszystkich relewantnych dla rozstrzygnięcia elementów stanu faktycznego i stanu prawnego sprawy nie nastąpiła żadna istotna z punktu widzenia tej sprawy zmiana od momentu wydania decyzji Starosty [...] z 23 marca 2012 r. znak [...], prawidłowo Starosta [...] postanowieniem znak: [...] r. z 24 czerwca 2020 r. orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb Z. (powstałej z podziału dz. ew. nr [...]), stanowiącej własność Gminy P., objętej księgą wieczystą nr NS [...] Zauważyć bowiem należy, że decyzja ponownie orzekająca w sprawie, w której ma miejsce stan powagi rzeczy osądzonej, byłaby obciążona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., stanowiącą przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutów zażalenia organ odwoławczy wyjaśnił, że nie mogą być uwzględnione bowiem dotyczą kwestii ustalenia granicy m.in. pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] - z godnie z decyzją rozgraniczeniową Wójta Gminy P. znak: [...] z 19 listopada 2013 r. Tym samym nie mogą stanowić postępowania o zwrot nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Spory wynikające z ustalania granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami rozpatrywane są w oparciu o przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 725 (art. 29 - 34). Dodatkowo stwierdzenia wymaga, iż dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 K.p.a., a więc korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Wzruszenie mocy dowodowej takiego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1331/05 i z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2/12). Dokument urzędowy jest najbardziej wiarygodnym środkiem dowodowym, zatem dowód przeciwny musi być zdecydowanie przekonywający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 389/10). Zwrócić też trzeba uwagę na to, że geodeta uprawniony jest obowiązany wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa (art. 42 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne), pod rygorem odpowiedzialności przewidzianej w art. 46 tej ustawy. Z. S. oraz S. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe postanowienie Wojewody z 17 czerwca 2021 r., znak [...], zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 K.p.a. poprzez: a) niezebranie w sprawie w sposób wyczerpujący wszystkich dowodów i zaniechanie dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz rozpoznania sprawy w sposób rzetelny, w konsekwencji czego doszło do błędnych ustaleń faktycznych i tym samym do błędu skutkującego odmową wszczęcia postępowania, b) wydanie postanowienia w oparciu o nieistniejącą w obiegu prawnym decyzję rozgraniczeniową Wójta Gminy P. znak: [...] z dnia 19 listopada 2013 r., która utraciła moc prawną z chwilą wszczęcia postępowania o rozgraniczenie przed Sądem Rejonowym w Z., sygn. akt I Ns 1001/13, c) błąd w ustaleniu stanu faktycznego sprowadzający się do uznania, iż istnieje prawomocna decyzja merytorycznie rozstrzygająca sprawę, a ponadto prowadzone było tożsame postępowanie o zwrot nieruchomości w 2012 roku, podczas gdy decyzja o rozgraniczeniu utraciła moc prawną, a postępowanie o zwrot części nieruchomości nie było prowadzone w tym zakresie, 2) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 138 § 2 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, w świetle nierozpoznania przez ten organ istoty sprawy i bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania, 3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 61a § 1 i 2 K.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy w sprawie nie zachodziły żadne inne uzasadnione przyczyny do odmowy wszczęcia postępowania. Skarżący, w oparciu o powyższe zarzuty, wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Starosty [...] z dnia 24 czerwca 2020 r., znak GGRSP. 6821.29.2020 orzekających o odmowie wszczęcia postępowania; zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych; przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze – na fakt przebiegu granicy pomiędzy dz. ewid. nr [...] i [...] oraz fakt bezprawnego zajęcia przez Gminę P. 0,0025 ha powierzchni działki [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że organ nieprawidłowo ustalił, iż postępowanie o zwrot przedmiotowej części nieruchomości było już prowadzone w 2012 roku, kiedy to Starosta [...] rozpatrzył wniosek skarżących o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. Z. i orzekł o odmowie zwrotu ww. nieruchomości. Organ w sposób całkowicie dowolny pominął fakt, że wniosek skarżących z 2012 roku nie dotyczył działki [...] o pow. 46 m2, a dotyczył zapłaty za te 46 m2 i niewywiązywania się Starostwa z obowiązku zapłaty w ustalonym terminie oraz źle skreślonych granic po budynkach. Skarżący wskazywali wyraźnie, że granica działki ewid. nr [...] przebiegała po granicy kostki chodnika i została ona przesunięta w późniejszym czasie, bez żadnych podstaw prawnych. Istota wniosku z dnia 27 maja 2020 roku o zwrot części nieruchomości, będącego przedmiotem niniejszego postępowania, obejmuje tę część nieruchomości, która w sposób bezprawny została faktycznie wcielona do dz. ewid. nr [...] i nie została zajęta pod chodnik drogi nr [...] Z. , a tym samym nie była przedmiotem decyzji Wojewody z 2011 roku znak: [...] o stwierdzeniu nabycia przez Gminę P. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 roku własności nieruchomości położonej w Z. składającej się z dz. ewid. nr [...] o pow. 0,0046 ha (powstałej z podziału dz. ewid. nr [...], obj. kw nr [...]). Wniosek skarżących nie obejmuje zatem całej dz. ewid. [...], a jedynie jej części, która nie była przedmiotem merytorycznego rozstrzygnięcia, czego organ, jak również Starosta [...], nie dostrzegli. Skarżący wskazali, że w dniu 19 listopada 2013 r. wydana została decyzja rozgraniczeniowa Wójta Gminy P. znak: [...], na mocy której powierzchnia działki nr [...] miała wynosić 0,0171 ha, przy czym w rzeczywistości winna wynosić 0,0196 ha. To wskazuje, że działka [...] została pomniejszona o 0,0025 ha. W dacie rozgraniczenia przez Wójta Gminy P. istniała już ostateczna decyzja administracyjna Wojewody z dnia 13 stycznia 2011 r. znak: [...] o stwierdzeniu nabycia przez Gminę Poronin z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własności nieruchomości położonej w Zębie składającej się z dz. ewid. nr [...] o pow. 0,0046 ha (powstałej z podziału dz. ewid. nr [...], obj. kw nr [...]) - zajętej pod fragment drogi gminnej [...]". Decyzją tą ustalono granicę pomiędzy działkami [...] i [...] oraz powierzchnię działek. W następstwie zajęcia w późniejszym czasie pow. 0,0025 ha z dz. ewid. nr [...] doszło do bezprawnej ingerencji w ustaloną prawnie granicę, powiększając tym samym powierzchnię działki ewid. nr [...] do 0,0071 ha, z dotychczasowej powierzchni 0,0046 ha, wynikającej z decyzji Wojewody z 2011 roku. Wniosek skarżących dotyczy więc zwrotu 0,0025 ha, który nie był przedmiotem decyzji z 2011 roku, a został zajęty w następstwie późniejszych działań. Kluczowym jest, że po wydaniu decyzji z 2011 roku Gmina przystąpiła do budowy chodnika wzdłuż drogi gminnej, w tym głównie na dz. ewid. nr [...]. Chodnik został wyłożony w prawidłowym miejscu, w prawidłowych granicach i obejmował całą powierzchnię dz. ewid. nr [...] roku. Tuż za chodnikiem znajdowała się już dz. ewid. nr [...], stanowiąca własność skarżących. Na tej granicy znajdował się stary płot skarżących de facto znajdował się w pewnej odległości od głównej granicy [...], która została następnie podzielona na dz. ewid. [...] i [...]. Skarżący mieli przez to swobodny dostęp do płotu. Granica przed podziałem nieruchomości stanowiącej dz. ewid. nr [...] przebiegała w drodze asfaltowej, zaś stary płot był posadowiony w miejscu granicy chodnika. Decyzja z 2011 roku wytyczała dz. ewid. nr [...] właśnie do starego płotu skarżących. Skarżący po wydaniu decyzji z 2011 roku wznieśli nowy płot, ale nie w miejscu starego płotu, lecz nieco dalej od granicy dz. ewid. nr [...], zostawiając ponownie pas zieleni, tym razem o pow. 0,0025 ha. I to właśnie ten pas zieleni został bezprawnie zajęty przez Gminę. Nastąpiło to w następstwie wydania decyzji Wójta Gminy P. z 2013 roku o rozgraniczeniu (wynikającej wyłącznie z przeprowadzonej modernizacji), przy czym decyzja ta została zaskarżona do Sądu Rejonowego w Z. (sygn. akt: I Ns 1001/13), gdzie prowadzone było postępowanie o rozgraniczenie. Sąd nie rozpatrywał granic pomiędzy dz. ewid. [...] a [...], a rozpatrywał granice pomiędzy innymi działkami ujętymi we wniosku. Sąd uznał bowiem przebieg granicy, ustanawiający dz. ewid. nr [...] o pow. 0,0046 ha, zgodnie z decyzją z 2011 roku, dlatego nie orzekał o tej granicy. Z chwilą wniesienia odwołania od decyzji rozgraniczeniowej do Sądu Rejonowego w Z. decyzja z dnia 19 listopada 2013 roku utraciła moc prawną, dlatego Wojewoda nie mógł skutecznie się na nią powołać w zaskarżonym postanowieniu. W uzasadnieniu do wydania zaskarżonego postanowienia organ stwierdził bowiem, że nie może wszcząć postępowania o zwrot zajętej części nieruchomości, gdyż istnieje decyzja rozgraniczeniowa Wójta Gminy P. znak: [...] z dnia 19 listopada 2013 roku, która ustanowiła granicę pomiędzy dz. ewid. nr [...] i [...], przez co nie mogą stanowić postępowania o zwrot nieruchomości zgodnie z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tego rodzaju wniosek jest całkowicie bezprawny. Skoro bowiem decyzja o rozgraniczeniu utraciła moc prawną, to nie istnieje w obiegu prawnym i tym samym nie jest możliwym skuteczne i prawne powoływanie się na nią. Tym samym działanie organu było nieprawidłowe i z istotnym naruszeniem prawa. Dla wykazania, iż granica pomiędzy dz. ewid. nr [...] a [...] przebiega tuż po krawędzi chodnika wybudowanego przez Gminę zasadnym jest przeprowadzenie dowodu ze zdjęcia oraz analizy granic ujętych w opracowaniu do celów sądowych z 26.07.2019 r. wykonanym przez geodetę S. W.-Ś.. Mapa zawiera analizę dotychczas przebiegających granic. Wynika z niej, że początkowa granica dz. ewid. [...], z której powstały dz. ewid. nr [...] i [...] dochodziła do drogi asfaltowej. Widoczny jest na niej słup energii elektrycznej, który znajdował się na działce [...], następnie [...]. Dopiero w późniejszym czasie w sposób bezprawny doszło do przesunięcia w/w słupa na część dz. ewid. nr [...], stanowiącej pas zieleni, który Gmina wcieliła do dz. ewid. Nr [...]. Przesunięcie granicy i bezprawne zajęcie części dz. ewid. nr [...] jest doskonale widoczne po nałożeniu mapy ewidencyjnej na mapę zasadniczą. Mapa zasadnicza przedstawia prawidłowy przebieg granicy, wynikającej z decyzji Wojewody z 2011 roku, w której wydzielono dz. ewid. nr [...] i [...]. Mapa ewidencyjna przedstawia natomiast już inny przebieg granic, z przesunięciem w kierunku dz. ewid. nr [...], na skutek bezprawnie dokonanego rozgraniczenia i modernizacji, przy czym jak wskazano, decyzja rozgraniczeniowa utraciła moc prawną. Ewidentnie widać zatem, że część działki nr [...] została bezprawnie wcielona do dz. ewid. nr [...]. W dalszej części skarżący wskazali, że organ w sposób nieprawidłowy uznał, że dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest dokumentem urzędowym i korzysta z domniemania prawdziwości. Istotnym jest bowiem, że w przypadku powzięcia wiedzy o wadliwie sporządzonym dokumencie organ jest zobowiązany do weryfikacji tego faktu i doprowadzenia do sporządzenia dokumentu zgodnego z prawdą i stanem faktycznym. W przedmiotowej sprawie organ mając na uwadze istnienie nieprawidłowej mapy nie robi nic, aby doprowadzić do pozyskania właściwego dokumentu. To na organie spoczywa obowiązek dysponowania dokumentami zgodnymi z prawdą i bagatelizowanie tego obowiązku skutkuje istotnym naruszeniem praw obywateli, skoro mapy te wskazują przebieg granic. W zaistniałym przypadku urzędnicy zapewne obawiają się kary za dokonane nieprawidłowości i robią wszystko, aby nie podejmować spraw. Wyraźnie widać to w tym i innych postępowaniach. W judykaturze podkreśla się, że celem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (decyzja administracyjna) byłby obarczony wadą istotną. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 lipca 2021 r., IV SA/Po 216/21). Z kolei w innym orzeczeniu stwierdzono, że przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. stan zawisłości sprawy w postępowaniu wszczętym uprzednio, istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej sprawę, tj. stan rei iudicatae, bądź wystąpienie z wnioskiem, który nie może być załatwiony w drodze decyzji administracyjnej, żądanie wniesiono po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw). Przesłanka ta jest spełniona, jeżeli przepisy prawa materialnego nie dają podstaw prawnych do wszczęcia postępowania w sprawie. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W tej sytuacji należy przyjąć, że w postanowieniu wydanym w trybie art. 61a § 1 K.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 czerwca 2021 r. I SA/Po 385/21). Mając na uwadze powyższe w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne "inne uzasadnione przyczyny", które przemawiałyby za odmową wszczęcia postępowania, gdyż wbrew stwierdzeniu organu, nie istnieje w obrocie prawnym decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, jak również nie było prowadzone żadne inne merytoryczne postępowanie w tym samym zakresie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie z 4 października 2021 r. skarżący rozwinęli i uzupełnili swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie. Stosownie zaś do art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art.151 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności zaskarżonego aktu bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Kontrola legalności zaskarżonego postanowienia doprowadziła do wniosku, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zważywszy na przedmiot zaskarżenia w pierwszej kolejności należy wskazać na przepis art. 61 § 1 K.p.a. Przewiduje on dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego, tj. na żądanie strony lub z urzędu. Zgodnie z regułą ogólną żądanie danego podmiotu, skierowane do organu administracji publicznej wszczyna postępowanie administracyjne, jeśli dotyczy sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, to jest jeżeli przepisy prawa materialnego upoważniają ten organ do rozstrzygnięcia co do wniesionego żądania przez wydanie decyzji administracyjnej. Zgodnie z treścią przepisu art. 61a § 1 K.p.a., który legł u podstaw wydania zaskarżonych postanowień organów obu instancji, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracyjny publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Nowelizacja Kodeksu postępowania administracyjnego, wprowadzająca art. 61 a § 1, w zamyśle ustawodawcy miała zagwarantować wyraźniejsze niż dotychczas rozróżnienie wstępnego etapu postępowania administracyjnego (jego wszczęcie), od etapu merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia żądania strony co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej. Przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania, gdy żądanie o którym mowa w art. 61 K.p.a., zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną (przesłanka podmiotowa) lub z innych uzasadnionych przyczyn (przesłanka odnosząca się do przedmiotu sprawy) postępowanie nie może być wszczęte. Analizowany przepis wskazuje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pierwszej z tych przesłanek K.p.a. nadaje wymiar podmiotowy (wniesienie podania przez osobę niebędącą stroną), a drugiej wymiar przedmiotowy (zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania ). Druga z tych przesłanek nie została w art. 61 a § 1 K.p.a. dookreślona w jakikolwiek sposób. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że ustalenie jej znaczenia wymaga odniesienia do regulacji stwierdzenia nieważności decyzji. Celem bowiem instytucji odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego jest uniemożliwienie prowadzenia takiego postępowania, którego rezultat (decyzja administracyjna) byłby obarczony wadą istotną. Przez "inne uzasadnione przyczyny" uniemożliwiające wszczęcie postępowania administracyjnego należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Przesłanka odmowy wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn" dotyczy zatem przede wszystkim sytuacji, w których sprawa w ogóle nie podlega załatwieniu przez organ administracyjny w formie decyzji, bowiem na charakter cywilnoprawny, uprawnienia bądź obowiązki wynikają z mocy samego prawa, bądź brak jest przepisu prawa stanowiącego podstawę materialnoprawną do wydania decyzji. Omawiany przepis kreuje po stronie organu obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy zgłoszonego żądania pod kątem ewentualnego wystąpienia przesłanek uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Zatem przez "inne uzasadnione przyczyny", o których mowa w art. 61a § 1 K.p.a., należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjny. W ocenie Sądu, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, organy orzekające słusznie uznały, iż ziściła się przesłanka przedmiotowa do odmowy wszczęcia postępowania, a stanowisko organu odwoławczego wyrażone w zaskarżonym postanowieniu jest prawidłowe, bowiem przepis art. 61 a § 1 K.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej. Dopóki bowiem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej sprawy staje się niedopuszczalne (vide wyrok WSA w Gliwicach z 31 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 785/16). Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 27 maja 2020 r. Z. S. i S. S. wnieśli o zwrot części działki nr [...], obr. [...] Z. "nie zajętej pod chodnik drogi nr [...] Z. podnosząc, że "(...) według decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy P. znak:[...] z dnia 19 listopada 2013 r. powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,0171 ha, a winna wynosić 0,0196 ha. Zatem powierzchnia działki nr [...] wynosi 0,0071 ha. To wskazuje, że działka [...] została pomniejszona o 0,0025 ha. W dacie rozgraniczenia przez Wójta Gminy P. istniała już przecież ostateczna decyzja administracyjna z 2011 r., która ustalała granicę pomiędzy działkami [...] a [...]. Zatem nastąpiła bezprawna ingerencja w ustaloną prawnie granicę. Wobec powyższego wnosimy o zwrot 0,0025 ha zabranej powierzchni naszej ziemi. " Należy tu wskazać, że decyzją z dnia 13 stycznia 2011 r. znak [...], Wojewoda stwierdził nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa, z dniem 1 stycznia 1999 r., własności nieruchomości położonej w Z. gm. P., składającej się z działki ewidencyjnej nr [...] o pow. 0,0046 ha (powstałej z podziału dz. ew. nr [...]) obj. Księgą wieczystą [...] - zajętej pod fragment drogi gminnej K 420114 "[...]". Z kolei ostateczną decyzją z dnia 23 marca 2012 r. znak [...] Starosta [...] rozpatrzył wniosek Z. S. i S. S. o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. nr [...] obr. Z. i orzekł o odmowie zwrotu ww. nieruchomości. Z treści ww. decyzji wynika, że przyczyną odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości było ustalenie przez organ I instancji, że działka nr [...] obr. Z. nie została wywłaszczona, lecz nabyta przez Gminę P. z mocy samego prawa - na zasadzie art. 73 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, co oznacza, iż w przedmiotowej sprawie nastąpiło pierwotne nabycie własności nieruchomości, a tego typu nabycie nie daje przymiotu nieruchomości wywłaszczonej. Rację ma więc organ, iż mając na uwadze, że aktualny stan prawny, jak i stan faktyczny nie uległ zmianie, Starosta [...] prawidłowo orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] obręb Z. (powstałej z podziału dz. ew. nr [...]), stanowiącej własność Gminy P., objętej księgą wieczystą nr [...] Zauważyć bowiem należy, że decyzja ponownie orzekająca w sprawie, w której ma miejsce stan powagi rzeczy osądzonej, byłaby obciążona wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., stanowiącą przesłankę do stwierdzenia jej nieważności. Mając powyższe na uwadze, w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy prawidłowo ustalonym i wskazanym przez organ odwoławczy, zarzuty zawarte w skardze nie wpływają na prawidłowość zaskarżonego postanowienia, a Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa w zaskarżonym postanowieniu. Nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch odrębnych postępowań w tożsamej przedmiotowo sprawie, jak i nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania w tożsamej sprawie, która została zakończona decyzją. Odnosząc się do zarzutów skargi, stanowiących powtórzenie zarzutów zażalenia, należy uznać za prawidłowe stanowisko organu odwoławczego. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym o zwrot nieruchomości na podstawie przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym nie mogą być roztrząsane i uwzględnione zarzuty i twierdzenia skarżących dotyczące kwestii ustalenia granicy m.in. pomiędzy działką nr [...] i działką nr [...] (wg decyzji rozgraniczeniowej Wójta Gminy P. znak: [...] z 19 listopada 2013 r.). Spory wynikające z ustalania granicy pomiędzy sąsiadującymi nieruchomościami są bowiem rozpatrywane i rozstrzygane w oparciu o przepisy art. 29 – 34 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 725). Należy też podkreślić, że dokument sporządzony przez uprawnionego geodetę, przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 K.p.a., a więc korzysta z domniemania prawdziwości zawartych w nim oświadczeń i zapisów, w tym także oświadczeń woli o charakterze cywilnoprawnym. Wzruszenie mocy dowodowej takiego dokumentu jest możliwe wyłącznie przez przeprowadzenie przeciwdowodu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2006 r. sygn. akt I OSK 1331/05 i z dnia 16 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 2/12). Dokument urzędowy jest najbardziej wiarygodnym środkiem dowodowym, zatem dowód przeciwny musi być zdecydowanie przekonywający (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 389/10). Wobec stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść zamierzonego skutku, skarga w niniejszej sprawie - jako bezzasadna - podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.