II SA/Kr 1041/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda / spr. / Mariusz Kotulski Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Wojewody z dnia 16 kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania I. skargę oddala II. przyznaje adwokatowi K.S. ze środków Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 292, 80 zł / dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy / tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu w niniejszym postępowaniu. Decyzją Starosty z dnia [...].11.2008r.znak [...], po rozpatrzeniu wniosku M. B., na podstawie art. 149 § 3 oraz art. 150 § 1 k.p.a. odmówiono wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia [...].05.2002r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydaniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości S. Streszczając w uzasadnieniu dotychczasowy przebieg postępowania podano, że M. B. złożyła w dniu 4.10.2007r. do Urzędu Miasta i Gminy N. wniosek o wznowienie postępowania w sprawie budowy kanalizacji w miejscowości S.. Jako podstawę wznowienia podała, że nie uczestniczyła bez własnej winy w postępowaniu, co w mniemaniu wnioskodawczyni odpowiadało przesłance wznowienia wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 k.p.a.. Postanowieniem z dnia 5.10.2007r. Burmistrz Miasta .i Gminy N. przekazał Staroście [...] wniosek do załatwienia zgodnie z kompetencją, jako organowi administracji architektoniczne-budowlanej pierwszej instancji. Pismem z dnia 15.01.2008r. wnioskodawczyni doprecyzowała złożony wniosek. W tym zakresie podtrzymała twierdzenie, że bezprawnie została pominięta jako strona w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie. Niezależnie od powyższego, przedstawiła również cały szereg dalszych twierdzeń i zarzutów, które jednak nie tworzyły odrębnych podstaw do wznowienia postępowania, gdyż albo dotyczyły okresu już po wydaniu decyzji lub też nie mogły być przypisane do żadnej z przesłanek wyliczonych w art. 145 §1 i 145 a k.p.a.. W toku dalszego postępowania organ rozpatrywał zatem wniosek o wznowienie w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. nieuczestniczenie strony bez swej winy w postępowaniu zakończonym przedmiotową decyzją. Decyzją z dnia [...].03.2008r. znak [...], uznając, że termin do wznowienia postępowania nie został przez wnioskodawczynię zachowany Starosta odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia [...].05.2002 o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydaniu pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości S.. Od decyzji tej decyzji wnioskodawczyni złożyła odwołanie do organu drugiej instancji zarzucają, że Starosta nie jest organem właściwym w przedmiotowej sprawie. Decyzją z dnia 6.06.2008r. znak [...] Wojewoda uchylił decyzję Starosty z innych przyczyn, tj. z uwagi na niewyjaśnieniem przez organ pierwszej instancji kiedy zainteresowana dowiedziała się o wydaniu decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia żąda. Rozpoznając sprawę ponownie wyjaśniono, że zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. postępowanie zakończone ostateczną decyzją administracyjną wznawia się, jeśli zajdzie jedna z enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie przesłanek. Postępowanie wznowieniowe jest nietypowym postępowaniem administracyjnym, składa się bowiem z dwóch etapów. W pierwszym etapie, inicjowanym przez organ po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania bada się jedynie czy zachodzą formalne przesłanki do wznowienia postępowania, do których należą: ustalenie czy wniosek dotyczy postępowania zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji; ustalenie czy przyczyny wznowienia postępowania wskazane przez wnioskodawcę odpowiadają jednej z podstaw enumeratywnie wyliczonych w art. 145 §1 i art. 145a k.p.a.; weryfikacja zachowania przez wnioskodawcę terminu określonego w art. 148 k.p.a. do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie. Organ na tym etapie sprawy nie bada merytorycznie wniosku o wznowienie, tj. nie przesądza czy zarzuty zawarte we wniosku są prawdziwe. Etap ten, zgodnie z art. 149 k.p.a. kończy się bądź wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania, bądź decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 wynosi w myśl art. 148 § 2 w związku z art.148 § 1 k.p.a. 1 miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. Zgodnie z jednolitą linią orzecznictwa sądów administracyjnych, to na wnioskodawcy ciąży obowiązek udowodnienia w toku postępowania, że wniosek złożony został z dochowaniem terminu. Wskazano, dalej że pismem z dnia 7.07.2008r. zwrócono się z prośbą do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego o przesłanie uwierzytelnionej kopii dokumentu, z którego wynikałoby kiedy M. B. dowiedziała się o okolicznościach budowy kanalizacji sanitarnej w miejscowości S.. W odpowiedzi, pismem z dnia 2.10.2008r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M. przesłał protokół kontroli z dnia [...].05.05. znak [...], podczas której dokonano kontroli m.in. sieci kanalizacyjnej. Z protokołu wynika, że według oświadczenia M. B. "Państwo S. wykonali przyłącz kanalizacji przyłączając do swojej części użytkowanego budynku". Dokument ten można uznać, za dowód na to, że wnioskodawczyni wiedziała o budowie kanalizacji realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę ponad miesiąc czasu od dnia, w którym złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę kanalizacji w miejscowości S.. Ponadto, z analizy pisma złożonego przez M. B. z dnia [...].01.2008r. wynika, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji stanowiącej pozwolenie na budowę kanalizacji w miejscowości S. najpóźniej w listopadzie 2006r., kiedy to wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z powodu pominięcia jej jako strony w postępowaniu prowadzonym przez Gminę N. w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji w S., która na dzień wniesienia skargi była już wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie wnioskodawczyni nie wykazała, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez nią z zachowaniem miesięcznego terminu wynikającego z art. 148 §2 k.p.a., co stanowi przeszkodę do wznowienia postępowania i obliguje Starostę do wydania decyzji odmownej. Wnioskodawczyni M. B. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wniosła w terminie odwołanie, w którym domagała się uchylenia decyzji Starosty z dnia [...].11.2008r. znak [...], zarzucając naruszenie prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżąca podnosiła, że organ pierwszej instancji odmawiając wznowienia postępowania powołał się na treść pisma Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].10.2008r. znak [...], z którego ma wynikać, że wnioskodawczyni wiedziała o budowie kanalizacji realizowanej na podstawie pozwolenia na budowę ponad miesiąc czasu od dnia, w którym złożyła wniosek o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącej powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Wyżej powołana przesłanką wznowienia dotyczy konkretnego postępowania. W przedmiotowym piśmie informuje się wyłącznie o wykonaniu przyłącza kanalizacji, zaś brak w nim wzmianki na temat pozwolenia na budowę. Stwierdzenie organu pierwszej instancji o rzekomej wiedzy skarżącej stanowi swoistą nad interpretację treści tego pisma. Doktryna w sposób jednoznaczny określa sytuacje, kiedy zachodzi przesłanka wznowienia postępowania przy braku winy strony, która nie brała w nim udziału. Tymczasem skarżąca nie została nigdy zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Decyzja [...] z dnia [...].05.2002r. nie została jej doręczona. Nieuczestniczenie w postępowaniu, które stanowi podstawę wznowienia musi nastąpić bez winy strony. Oznacza to, że jest ono wynikiem błędu proceduralnego organu, którego konsekwencją było niedopuszczenie strony do postępowania. W przedmiotowej sprawie błąd proceduralny nastąpił niewątpliwie, ponieważ jak podkreślono wyżej skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, w wyniku czego nie brała w nim udziału . Organ pierwszej instancji podniósł także, że wnioskodawczyni dowiedziała się o pozwoleniu na budowę najpóźniej w listopadzie 2006r, kiedy to wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tymczasem to dopiero Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zobowiązał Burmistrza do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżąca zachowała termin miesięczny do złożenia wniosku o wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania, decyzją Wojewody z dnia 16.04.2009r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane (jednolity tekst Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118, z późn. zm.) utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję. Orzekając w ten sposób wskazano w uzasadnieniu, że z występując do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wznowienie postępowania M. B. informowała, że bez własnej winy nie brała udziału jako strona w postępowaniu zakończonym decyzją Burmistrza z dnia [...].05.2002r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, w miejscowości S.. Trasa kanalizacji przebiega między innymi przez działkę nr "1" w S., której wnioskodawczyni jest współwłaścicielką. Z akt wynika, że kanalizacja w S. została wykonana, zawiadomienie o zakończeniu budowy nastąpiło 10.11.2005r, a potwierdzenie przyjęcia obiektu do użytkowania nastąpiło pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 17.11.2005r., który nie zgłosił sprzeciwu do powyższego zawiadomienia. Po przeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego została wydana zaskarżona decyzja o odmowie wznowienia postępowania. Badając uprzednio w postępowaniu wyjaśniającym wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie zwrócono się do wnioskodawczyni w celu wyjaśnienia, jaki jest powód żądania wznowienia postępowania. Ustalono, że wniosek o wznowienie ma podstawę w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a M. B. nie była uznana za stronę w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Burmistrza W. z dnia [...].05.2002r. znak [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji sanitarnej na rzecz Stowarzyszenia Społeczny Komitet Kanalizacji. Nazwisko M. B. nie występuje w rozdzielniku decyzji, zaś z akt wynika, że nie została ona skarżącej doręczona. Następnie wydana była decyzja Starosty [...] z dnia 11.09.2003r. znak [...] o przeniesieniu pozwolenia na budowę - decyzji nr [...] z dnia [...].05.2002 r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji części zachodniej Gminy N. w miejscowości S. wraz z fragmentami wsi [...]" wydanej "przez Urząd Miasta i Gminy N. dla Stowarzyszenia Społeczny Komitet Budowy Kanalizacji" - na rzecz Gminy N., reprezentowanej przez Burmistrza Miasta i Gminy N. z zachowaniem wszystkich warunków zawartych w tej decyzji. Wniosek o wznowienie postępowania w sprawie dotyczącej kanalizacji sanitarnej w S. został złożony przez M. B. z datą [...].10.2007r. do Urzędu Miasta i Gminy w N.. Postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy N. z dnia [...].10.2007r. znak [...] wniosek został przekazany Staroście [...], który po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, jako organ właściwy wydał decyzję z dnia [...].03.2008r. znak [...] o odmowie wznowienia postępowania. Powyższa decyzja została uchylona w trybie odwoławczym decyzją z dnia [...].06.2008r, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Następnie została wydana decyzja Starosty [...] z dnia [...].11.2008r. znak [...]. Od tej decyzji odwołanie wniosła M. B., która zarzuca, że organ pierwszej instancji nie udowodnił iż wiedziała ona o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej wcześniej, niż przed upływem jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o tej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji istotnie nie wynika dowód, kiedy zainteresowana dowiedziała się o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej. Z powołanego przez organ pierwszej instancji pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. z dnia [...].10.2008r. znak [...] i załączonej kserokopii protokołu z kontroli budynku nr [...] w S., przeprowadzonej [...].05.2005r. wynika bowiem jedynie, że M. B. już w maju 2005r. wiedziała o wykonaniu kanalizacji, oświadczając w tej kwestii podczas kontroli do protokołu. W postępowaniu wyjaśniającym zainteresowana wniosła do protokołu żądanie przeprowadzenia dowodu w kwestii doręczenia stronom decyzji nr [...] z dnia [...].05.2002r. o pozwoleniu na budowę kanalizacji. Żądanie uwzględniono w zakresie dotyczącym uprawnień procesowych wnioskodawczyni, odpowiednio do prowadzonego postępowania. W przedmiotowej sprawie badano, kiedy M. B. dowiedziała się o decyzji wydanej w wyniku postępowania, którego wznowienia żąda. Powyższa okoliczność powinna być wyjaśniona w celu oceny dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście przepisu art. 148 § 3 k.p.a. W postępowaniu odwoławczym uzyskano informacje z akt sygn. II SAB/Kr 21/07, z których wynika, że M. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z powodu nieudostępnienia jej w urzędzie dokumentacji dotyczącej budowy kanalizacji, której trasa przebiega przez działkę nr "1" w S., stanowiącą współwłasność M. B. i P. S.. O skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zainteresowana poinformowała w piśmie z dnia 15.01.2008r. złożonym do Starostwa Powiatowego w W., do sprawy znak [...], w odpowiedzi na wezwanie do złożenia wyjaśnień. W aktach sadowych znajdują się dokumenty, w których opisane są okoliczności związane ze sprawa, l tak, w dniu 10.07.2006r. skarżąca zwróciła się do urzędu o udostępnienie całej dokumentacji budowy kanalizacji w S., a szczególnie na działce nr "1". Żądanie to powtórzyła w piśmie z dnia 31.07.2006r. z powołaniem się na jawność informacji publicznej. Na tej podstawie w dniu 14.08.2006r. organ administracji przekazał skarżącej wyciąg z dokumentacji projektowej sieci kanalizacji sanitarnej zachodniej części Gminy N.-Sołectwa S. oraz inwentaryzacji powykonawczej w obrębie działki nr "1". Ponadto, w dniu 18.08.2006r. okazano jej kserokopię pozwolenia na budowę obejmującego powyższe zamierzenie inwestycyjne. Powyższe stwierdzenie, powtarzające się w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest potwierdzone jako okoliczność ujawniona i utrwalona w aktach sygn. II SAB/Kr 21/07, także przy analizie stanu faktycznego przez Sąd Administracyjny. Pozwala przyjąć, że już w sierpniu 2006r. M. B. dowiedziała się o decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w S.. Od sierpnia 2006r. do października 2007r. - kiedy to skarżąca zwróciła się do urzędu z wnioskiem o wznowienie postępowania, upłynął więcej niż jeden miesiąc. W związku z powyższym występują formalne przeszkody do wznowienia na wniosek zainteresowanej postępowania administracyjnego w tej sprawie. Przeszkody wynikają w szczególności z art. 148 k.p.a., zgodnie z którym " Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". W przedmiotowej sprawie upłynęło więcej niż miesiąc czasu od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, co jak wskazują akta Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie nastąpiło 18.08.2006r. Zachowanie terminu miesięcznego nie zostało przez stronę skarżącą udowodnione. W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji ma prawo badać oprócz dopuszczalności wznowienia z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych tylko kwestię zachowania jednomiesięcznego terminu z art. 148 k.p.a. Uchybienie terminu do wniesienia podania o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest podstawą do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania. W postępowaniu odwoławczym w przedmiotowej sprawie rozpatrzono jednocześnie skargę M. B. z dnia 17.12.2008r. dotyczącą wybudowanej kanalizacji w S., złożoną 22.12.2008r. do Urzędu Wojewódzkiego, w której zainteresowana porusza okoliczności związane z budową kanalizacji. W tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej w zakresie swej właściwości rzeczowej analizował zagadnienia związane z nadaniem inwestorowi uprawnień do budowy kanalizacji. W aktach organu pierwszej instancji dotyczących pozwolenia na budowę przedmiotowej kanalizacji sanitarnej znajduje się między innymi kserokopia oświadczenia M. B. świadcząca o tym, że zainteresowana zgodziła się na przebieg trasy kanalizacji sanitarnej przez działkę nr "1" w S.. Zagadnienia dotyczące współwłasności działki nr "1" w S. nie budzą wątpliwości. Z dokumentów wynika, że powyższa działka stanowi współwłasność M. B. oraz T. i J. S., w udziałach po 1/2 części. Ochrona uprawnień właścicielskich wynika z zasad prawa cywilnego, a naruszenie tych zasad może być przedmiotem postępowania sądowego na drodze cywilnoprawnej, jeżeli współwłaściciele nie działają na zasadzie porozumienia. Etap realizacji przedmiotowej kanalizacji na podstawie wydanego pozwolenia na budowę podlega kontroli organów nadzoru budowlanego, które również prowadziły postępowanie w sprawie przedmiotowej kanalizacji. Jeżeli są jeszcze kwestie niewyjaśnione co do zakresu zrealizowanej inwestycji w stosunku do udzielonego pozwolenia na budowę, mogą być również niezależnie kontrolowane poza ramami niniejszego postępowania, które dotyczy pozwolenia na budowę sieci kanalizacji sanitarnej według załączonego projektu. Nie dotyczy ono rozprowadzenia instalacji kanalizacji sanitarnej w budynku na działce nr "1" w S., czego z zasady nie obejmuje inwestycja gminna. Rozpatrzenie skargi wraz z postępowaniem odwoławczym w sprawie dotyczącej tego samego obiektu budowlanego znajduje uzasadnienie w przepisie art. 234 § 1 k.p.a., o czym zainteresowana była już informowana w przedmiotowej sprawie. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 16.04.2009r. znak [...], M. B. domagała się uchylenia zaskarżonej i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie prawa procesowego, tj. art. 39, 77, 107 § 1, 145 § 1 pkt.4 k.p.a., a także błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że skarżącej okazano w dniu 18.08.2006r. kserokopię pozwolenia na budowę obejmującego przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne. Skarżąca wniosła również o przeprowadzenie dowodu z dokumentacji dotyczącej budowy instalacji sanitarnej na działce nr "1" w S.. Uzasadniając powyższe podnosiła, że generalnym błędem i wadliwością niniejszego postępowania administracyjnego było ustalenie przez Wojewodę, że samo okazanie pisma skarżącej spełnia rygory doręczenia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższy zarzut wiąże się z naruszeniem art. 39 k.p.a. Okazanie pisma nie spełnia przesłanek skutecznego doręczenia, jeżeli nawet przyjąć, że takowe okazanie miało miejsce. Pozwolenie na budowę stanowi decyzję administracyjną, od której stronie przysługuje odwołanie. Taka czynność pozbawiła więc skarżącą możliwości skorzystania ze środków ochrony prawnej. Organ drugiej instancji podniósł także, że ta okoliczność została ujawniona i utrwalona w aktach sygn. II SAB/Kr 21/07 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wbrew tym twierdzeniom żadnej notatki dotyczącej podniesionej okoliczności nie ma. Organ obu instancji dopuściły się naruszenia art. 77 k.p.a., albowiem nie przeprowadziły właściwie postępowania dowodowego. Ponadto, Wojewoda w sposób nieuprawniony podał, że skarżąca nie została ujęta w rozdzielniku do decyzji nr [...]. Wprawdzie w dokumentacji projektowej i oświadczeniu podpisanym przez M. B. figurują współwłaściciele, to w rzeczywistości wszelkie uzgodnienia były dokonywane wyłącznie z T. i J. S., z pominięciem skarżącej jako drugiego współwłaściciela przedmiotowej działki. Powyższa inwestycja została odebrana przez Nadzór Budowlany, bez wniesienia sprzeciwu. Ten sam organ wszczął obecnie postępowanie o rozbiórkę przyłącza wraz ze studniami głównymi. Organ drugiej instancji uchybił także wymogom z art. 107 k.p.a. Skarżąca w przedmiotowym postępowaniu nie podnosiła sprawy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydanej decyzji o pozwoleniu na budowę, tylko kwestię wznowienia postępowania. Wojewoda rozstrzygając niniejszą sprawę poszerzył, bez podstawy prawnej zakres przedmiotowy odwołania . Organy obu instancji naruszyły także art. 145 § 4 k.p.a. Wyżej powołana przesłanką wznowienia dotyczy konkretnego postępowania. W powoływanym przez organ pierwszej instancji piśmie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego informuje się wyłącznie o wykonaniu przyłącza kanalizacji, zaś brak w nim wzmianki na temat pozwolenia na budowę. Stwierdzenie organu pierwszej instancji o rzekomej wiedzy skarżącej stanowi swoistą nadinterpretację treści tego pisma. Ż kolei organ drugiej instancji ustalił, że skarżąca rzekomo powzięła wiadomość dnia 18.08.2006r., przy czym nie podał dlaczego przyjął inną datę niż Starosta Powiatowy. M. B. zaznaczyła, że doktryna w sposób jednoznaczny określa sytuacje, kiedy zachodzi przesłanka wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. Te sytuację można podzielić na trzy grupy: brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub na wniosek innej strony; zawiadomienie o wszczęciu, ale brak wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego, albo niezapewnienie wbrew przepisom prawa aktywnego udziału w takich czynnościach; niezawiadomienie o wniesieniu odwołania i przebieg takiego postępowania bez udziału strony, także w trybach nadzwyczajnych. Tymczasem odwołująca nie została nigdy zawiadomiona o wszczęciu postępowania. Decyzja [...] z dnia [...].05.2002r. odwołującej nie została doręczona. Nieuczestniczenie w postępowaniu, które stanowi podstawę wznowienia musi nastąpić bez winy strony. Oznacza to, że jest ono wynikiem błędu proceduralnego organu, którego konsekwencją było niedopuszczenie strony do postępowania. W przedmiotowej sprawie błąd proceduralny nastąpił niewątpliwie, ponieważ skarżąca nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania, w wyniku czego nie brała w nim udziału. Organ pierwszej instancji podniósł także, że wnioskodawczyni dowiedziała się o pozwoleniu na budowę najpóźniej w listopadzie 2006r, kiedy to wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Tymczasem, to dopiero Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w zobowiązał Burmistrza do rozpatrzenia wniosku w terminie 14 dni od zwrotu akt organowi. Skarżąca wskazał, że o pozwoleniu na budowę dowiedziała się we w połowie września 2007r. Wyżej wskazane zarzuty skarżąca rozwijała w pismach z dnia 24.11.2009r. i 23.11.2009r., w którym zgłoszono nadto wniosek o dołączenie akt II SAB/Kr 21/07 oraz zasądzenie na rzecz ustanowionego dla M. B. pełnomocnika z urzędu kosztów pomocy prawnej, które nie zostały opłacone w całości ani w części. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze treść wydanych w sprawie niniejszej decyzji, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału oraz przebiegu postępowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym brak uchybień uzasadniających eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, przy czym większość zarzutów skargi jest bezzasadna. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie były akty administracyjne wydane w ramach jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Powołany przepis formułuje zasadę trwałości decyzji ostatecznych, a wynika z niego w szczególności, że wyeliminowanie decyzji ostatecznej z obrotu prawnego jest możliwe wyłącznie w wypadkach wskazanych w ustawie, zaś przesłanek zawartych w umożliwiających powyższe przepisach, nie można interpretować rozszerzające ( tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 10.10.2007r. sygn. akt II SA/Gd 22/07, Lex nr 389707). Jednym z trybów weryfikacji ostatecznych decyzji organów administracji publicznej jest wznowienie postępowania. Wyczerpujące wyliczenie podstaw, na jakich wznowienie postępowania administracyjnego jest możliwe, zawierają art. 145 § 1 k.p.a. i art. 145a k.p.a. W szczególności, stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., .w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Przepis ten stanowił ostatecznie jedyną podstawę żądania wznowienia postępowania, z jakim skarżąca wystąpiła do organów administracji publicznej w niniejszej sprawie. Pomimo wezwania i pouczenia M. B. nie wskazała bowiem okoliczność nawiązujących do powoływanych pierwotnie podstaw z art. 145 §1 pkt 1 i 5 k.p.a. - co nie jest w skardze kwestionowane. Przewidziana w art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. przesłanka wznowienia, w postaci niezawinionego nieuczestniczenia strony w postępowaniu jest o tyle szczególna, że w myśl art. 147 zdanie 2 k.p.a., do wznowienia na tej podstawie może dojść wyłącznie na żądanie tejże strony, nie zaś jak w wypadku większości podstaw wznowieniowych zarówno na wniosek, jak i z urzędu (art. 147 zd. 1 k.p.a.). W sposób specyficzny ukształtowano też termin do złożenia podania (wniosku ) o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 i § 2 k.p.a., wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast odmowa wznowienia, stosownie do art. 149 § 3, wymaga wydania decyzji administracyjnej. Ustawodawca nie wskazał wyraźnie, w jakich przypadkach organ administracji publicznej rozpatrując podanie o wznowienie postępowania wydaje decyzję o odmowie wznowienia. W doktrynie prawa administracyjnego (zob. C. Martysz, teza 3 do art. 149 k.p.a., [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II) przyjmuje się, że na tym wstępnym etapie postępowania badaniu podlega : czy podanie pochodzi od strony, czy powołano się w nim na ustawową podstawę wznowienia postępowania, a także czy zostało ono wniesione w terminie. Podzielając ten pogląd w orzecznictwie akcentuje się, że tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brak jest ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany, organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7.01.2009r. sygn. akt II OSK 1747/07, zam. zb. Lex nr 484887). Organy obu instancji nie kwestionowały, że M. B. ma przymiot strony niniejszego postępowania, jak również objętego wnioskiem o wznowienie. Pozytywne ustalenia w tym zakresie zawarte są w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś powyższe, jako niekwestionowane w skardze pozostaje poza szerszymi rozważaniami. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., w przypadku podania o wznowienie postępowania z uwagi na przesłankę z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a. termin do jego złożenia biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że dowiedzenie się przez stronę o decyzji nie musi polegać na jej doręczeniu - w przepisie tym chodzi o powzięcie wiadomości o istnieniu decyzji (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.02.1998r. sygn. akt l SA 769/97, zam. zb. Lex nr 45129). Dla rozpoczęcia biegu terminu, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a., istotne jest jedynie to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27.06.1996r. sygn. akt l SA 570/95, ONSA 1997/2/100, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7.09.2007r. sygn. akt IV SA/Wa 389/07, Lex nr 439031). Nie jest przy tym ważne, z jakiego źródła pochodzi informacja o rozstrzygnięciu (tak Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 10.03.2006r. sygn. akt II OSK 622/05, ONSAiWSA 2006/5/133). Przepis art. 148 § 2 k.p.a. wymaga jednakże, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o zapadłej decyzji, czego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21.02.2007r. sygn. akt l OSK 522/06, zam. zb. Lex nr 347997). Dla biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania fakt i data doręczenia decyzji pozostaje bez znaczenia ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14.03.2008r. l OSK 400/2007, zam. zb. LexPolonica nr 1996993), oczywiście z wyjątkiem tych sytuacji, kiedy pierwsza wiadomość o wydaniu decyzji oraz zawartym w niej rozstrzygnięciu dotarła do strony wskutek jej doręczenia. Regulacja z art. 148 §2 k.p.a. pozostaje w zgodzie z innymi przepisami, które umożliwiają wszczęcie postępowania administracyjnego - także wznowieniowego, na zasadach dalece odformalizowanych, również przed niewłaściwym organem, przy równoległym nałożeniu na organ administracji publicznej szeregu obowiązków umożliwiających merytoryczne rozpatrzenie sprawy zgodnie z kompetencjami, w tym co do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Dla zainicjowania fazy wstępnej postępowania wznowieniowego wystarczającym jest powołanie się zatem na fakt i przedmiot wydanej decyzji. Wyjaśnienie kwestii szczegółowych - takich jak data, oznaczeniu lub inne elementach decyzji, czy właściwość, jak również poinformowanie o nich strony i przekazanie we właściwej formie podania zgodnie z właściwością, jest rzeczą organu administracji publicznej. Trafnym jest także kolejny prezentowany w judykaturze podgląd, zgodnie z którym organ administracji obowiązany jest z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia podania ( tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6.07.2006r. sygn. akt II OSK 976/05, zam. zb. Lex nr 275519 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18.06.2008r. sygn. akt l SA/Wa 1740/07, zam. zb. Lex 489207), przy czym obowiązek ten ciąży na organach obu instancji (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 28.05.2008r. sygn. akt II SA/Gd 18/08, zam. zb. Lex nr 400689). W orzecznictwie słusznie podkreśla się także, że wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu do jego wniesienia, godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych i stanowi rażące naruszenie prawa (tak w cytowanych wyżej wyrokach: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6.07.2006r., Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18.06.2008r, a także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 28.09.2007r. sygn. akt II SA/Ke 357/07 - zam. zb. Lex nr 372521). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że jedną z okoliczności jakie organy administracji publicznej zobowiązane były ustalić na etapie wstępnym był termin dowiedzenia się przez M. B. o istnieniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości S.. Akt ten stanowi ostateczna decyzja Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia 14.05.2002r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej w miejscowości S.. Ustalenie, że skarżąca powzięła wiadomość o istnieniu takiej decyzji wcześniej, niż miesiąc przed wniesieniem podania z dnia 4.10.2007r. o wznowienie postępowania, a zatem przed dniem 4.09.2007r., stanowiło wystarczającą podstawę do wydania decyzji odmawiającej wznowienia postępowania. Pierwotnie wydana w tym zakresie decyzja Starosty [...] z dnia [...].03.2008r. znak [...] została słusznie uchylona decyzją Wojewody z dnia [...].06.2008r. znak [...], która jest prawidłowa tak w kwestii ustaleń, jako stosowania przepisów prawa. Szersze rozważania w tym zakresie należy przy tym uznać za zbędne z uwagi na brak związanych z tymi decyzjami zarzutów skargi. Decyzja Starosty [...] z dnia [...].11.2008r.znak [...] co do zasady nie budzi zastrzeżeń odnośnie prezentowanej w niej wykładni przepisów prawa. W przeciwieństwie do powyższego, nie zasługują na akceptację wnioski wysnuwane przez organ pierwszej instancji na podstawie powołanych w uzasadnieniu decyzji dokumentów uzyskanych od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., w szczególności protokołu kontroli z dnia [...].05.05. znak [...]. Jego treść oraz wybrany cytat nie dowodzą bowiem momentu, w których M. M. dowiedziała się o wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę kanalizacji w S.. Takie ustalenia oraz wyciągane na ich podstawie wniosku zostały poddane krytyce w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w ślad za zarzutami odwołania. Nie można jednakże nie dostrzegać, że Starosta [...] w motywach wydanego rozstrzygnięcia wskazuje też na innym moment, od którego miał najpóźniej rozpocząć dla skarżącej bieg miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w przedmiotowej sprawie, określając go listopad 2006r. W tym zakresie powołuje się na analizę pisma M. B. z dnia 15.01.2008r., mającego dowodzić, że wnioskodawczyni dowiedziała się o decyzji o pozwoleniu na budowę kanalizacji w miejscowości S. najpóźniej w listopadzie 2006r., kiedy to wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z powodu pominięcia jej jako strony w postępowaniu prowadzonym przez Gminę N. w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji w S.. W ślad za tymi dodatkowymi stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2008r.znak [...], organ odwoławczy prowadził postępowanie uzupełniające w trybie art. 136 k.p.a. ( postanowieniem z dnia 4.02.2009r. ), które nie doprowadziło do dodatkowych ustaleń. We własnym zakresie poczynił jednak starania o uzyskaniu wglądu do akt sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy N. toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie do sygn. II SAB/Kr 21/07 oraz otrzymał kserokopie niektórych znajdujących się w nich dokumentów. Czynione na ich podstawie ustalenia nie budzą zastrzeżeń, zaś istotne w tym zakresie fragmenty sygnalizuje też treść uzasadnienia wyroku wydanego w tamtej sprawie. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na treść dwóch pism, znajdujących się w aktach sygn. II SAB/Kr 21/07. l tak, w odpowiedzi na skargę ( k. 10 akt II SAB/Kr 21/07) Burmistrz Miasta i Gminy N. podał, że w dniu 18.08.2006r. skarżącej okazano kserokopię pozwolenia na budowę, obejmującego sporne zamierzenie inwestycyjne. W tym samym piśmie inwestycję tę określono jako "kanalizacja sanitarna zachodniej części Gminy N. - sołectwo S.". Przedmiotowe pismo procesowe zostało doręczone skarżącej w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zaś M. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie zaprzeczyła zawartym w nim stwierdzeniom. Co więcej, pełnomocnik M. B. odnosząc się do twierdzeń Burmistrza Miasta i Gminy N. w piśmie procesowym z dnia 14.08.2007r. (k. 42 akt II SAB/Kr 21/07) podał, że w dniu 18.08.2006r. poinformowano ogólnie skarżącą, że decyzja została wydana, uniemożliwiając jej wzięcie tego dokumentu do ręki, zapoznanie się z jego treścią i wydanie kserokopii. Z treści tego pisma wynika, że M. B. istotnie najpóźniej w dniu 18.08.2006r. dowiedziała się o fakcie wydania decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] z dnia 14.05.2002r. Nawet jeżeli skarżąca nie otrzymała kserokopii decyzji i nie wzięła tego do ręki miała ona wiedzę, że taki okazany jej dokument w postaci decyzji istniej oraz, że dotyczył budowy sieci kanalizacyjnej w S., a zatem w tej właśnie dacie M. B. dowiedziała się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. W świetle tych okoliczności trzeba uznać, że ostatnim dniem terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy N. nr [...] był 18.09.2006r. Prawidłowo zatem organy obu instancji orzekające w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją przyjęły, że podanie o wznowienie zostało wniesione z uchybieniem terminu, czego skutkiem musiało być wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że zarzuty skargi kierowane przeciwko decyzji Starosty [...] z dnia 20.11.2008r.znak [...] są zasadne w takim zakresie, w jakim popełnione przez organ pierwszej instancji uchybienia dostrzegł trafnie organ odwoławczy, będący organem ponownie merytorycznie rozpoznającym sprawę. Nie zasługują na uwzględnienie niemal wszystkie zarzuty dotyczące zaskarżonej decyzji. Jak już uprzednio wskazano, data doręczenia kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę lub jej kserokopii nie ma znaczenia w sprawie, o ile strona wcześniej dowiedziała się o samym fakcie wydania decyzji oraz o tym, czego ona dotyczyła. Tak było zaś w niniejszej sprawie, co prawidłowo, kontynuując wątek ujawniony już w decyzji Starosty [...] z dnia 20.11.2008r.znak [...] ustalił organ drugiej instancji, ze wskazaniem odpowiednich dowodów, uznając słusznie, że podanie o wznowienie postępowania zostało złożone przez skarżąca po upływie ustawowego terminu. W tej sytuacji badanie dalszych okoliczności - w tym czy brak udziału strony był przez nią zawiniony, było bezprzedmiotowe, ponieważ samo uchybienie terminowi do wniesienia podania stanowiło wystarczającą podstawę do wydania decyzji, o której mowa w art. 149 § 3 k.p.a. Za całkowicie gołosłowne należy uznać twierdzenia M. B., jakoby o wydaniu decyzji Burmistrza Miasta i Gminy N. dowiedziała się dopiero w połowie września 2007r. Niezależnie od tego, że wiadomość taką powzięła w dniu 18.08.2006r., kolejne, dodatkowe źródło informacji zarówno o wydaniu kwestionowanej decyzji, jak i o jej przedmiocie stanowiła bowiem sama odpowiedź na skargę w sprawie o sygnaturze II SAB/Kr 21/07. Co prawda została ona doręczona skarżącej dopiero w dniu 2.10.2007r. (k. 67 akt sprawy II SAB/Kr 21/07), jednakże jej musiała być znana skarżącej wcześniej, najpóźniej w dniu 14.08.2007r. W tej bowiem dacie zostało sporządzone pismo procesowe (k. 42 akt sprawy II SAB/Kr 21/07), które w części wstępnej informuje , że stanowi odpowiedź na zarzuty podniesione przez Burmistrza Miasta i Gminy N. w odpowiedzi na skargę. Po części trafny jest zarzut M. B., która uznaje, że zaskarżona decyzja narusza wymogi z art. 107 k.p.a. Taka negatywna ocena nie dotyczy jednakże elementów wymienionych w art. 107 §1 i 3 k.p.a., których naruszenie mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związana jest ona bowiem z nieuprawnionym wprowadzeniem do uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji elementów dotyczących odrębnego postępowaniem prowadzonego w trybie skargowym, które nie są związane bezpośrednio z przedmiotem niniejszego. W aktach organu drugiej instancji brak przy tym dokumentów z postępowania skargowego. Skoro jednakże rozstrzygnięcie zawarte w osnowie zaskarżonej decyzji, nie odnosi się w żadnym fragmencie do postępowania skargowego, zaś uzasadnienie jednoznacznie sygnalizuje ten wątek jako uboczny, stwierdzone uchybienie nie stanowi podstawy do eliminacji z obrotu prawnego decyzji Wojewody z dnia 16.04.2009r. znak [...]. Skarżąca nie podnosiła w sprawie niniejszej zarzutu naruszenia w postępowaniu odwoławczym, poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji zasady z art. 10 §1 k.p.a. Kwestię te rozważano jednak z urzędu uwzględniając, że przed wydaniem decyzji Wojewody z dnia 16.04.2009r. znak [...] nie zawiadomiono M. B. o zamiarze zakończenia postępowania wyjaśniającego z wyznaczeniem dodatkowego terminu do wypowiedzenia się odnośnie zebranych dowodów i materiałów. Uznając, że to uchybienie pozostaje bez wpływu na realizacje zasady czynnego udziału skarżącej w postępowaniu przed organem drugiej instancji uwzględniono, że dodatkowe ustalenia czynione są wyłącznie na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy sygn. II SAB/Kr 21/07. To właśnie skarżąca powoływała się na okoliczności mające wynikać z akt powyższej sprawy, zaś jej istotne znaczenie potwierdza nie tylko uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji doręczone skarżącej postanowienie Wojewody z dnia 4.02.2009r. Dowód z akt sprawy sygn. II SAB/Kr 21/07 przeprowadzono poza siedzibą organu drugiej instancji. W przeciwieństwie do Wojewody skarżąca była stroną postępowania sądowego, miała zatem wówczas i w okresie późniejszym możliwość wglądu do akt sprawy. W tym postępowaniu składała pisma procesowe oraz otrzymywała podlegająca doręczeniu korespondencję w tym odpowiedź na skargę oraz wyroki sądu obu instancji. Także w skardze ani wprost, ani pośrednio nie kwestionowała takiego trybu przeprowadzenia dowodu, uznając zresztą materiał znajdujący się w sprawie dowodowy sygn. II SAB/Kr 21/07 za potwierdzający zasadność zarzutów wskazujących na istnienie przesłanej do liczenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania od momentu doręczenia stronie decyzji. Uwzględniając treść art. 106 §3 p.p.s.a. uznano, że nie zasługuje na zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie dowodu z dokumentacji dotyczącej budowy instalacji sanitarnej na działce nr "1" w S., jako niezwiązany z kwestią będącą przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanych decyzjach. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. Wniosek o przyznanie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej podlega odrębnemu rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym.