II SA/Kr 1043/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę skargę oddala. U Z A D N I E N I E Starosta T. decyzją z [...] marca 2014 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo Budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia P. J. na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczego (parteru i poddasza) na działce nr [...] w miejscowości R. na pracownie stolarską wraz z: budową wewnętrznych instalacji wody, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, centralnym ogrzewaniem z kotłownią na węgiel; zewnętrznym odcinkiem instalacji wody do istniejącej studni podlegającej odbudowie; zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej do projektowanego zbiornika na ścieki. W uzasadnieniu organ wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z [...] listopada 2013 r. Organ zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył postanowieniem z [...] grudnia 2013 r. obowiązek usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w przedłożonej dokumentacji, określając termin 14 dni od dnia otrzymania w/w postanowienia tj. do [...] stycznia 2014 r. Braki zostały przez inwestora uzupełnione. W toku postępowania strona postępowania – B. D. sprzeciwił się zamierzeniu inwestycyjnemu twierdząc, że złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych umowy sprzedaży nieruchomości i pozwał Inwestora o uzgodnienie treści księgi wieczystej działki, na której znajduje się budynek gospodarczy podlegający przebudowie i częściowej zmianie sposobu użytkowania. Powyższe udokumentował kopią treści pozwu przeciwko P. J. wniesionego do Sądu Rejonowego oraz nieuwierzytelnioną kopią postanowienia Sądu Rejonowego w T. - I Wydział Cywilny z [...] października 2013r. sygn. akt [...] zabezpieczającego roszczenie w treści księgi wieczystej, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania o uzgodnienie treści księgi wieczystej, poprzez wpisanie ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu o uzgodnienie jej treści. W związku z faktem wydania przez Sąd postanowienia sygn. akt [...] Starosta T. postanowieniem z [...] stycznia 2014r. zawiesił postępowanie z urzędu do czasu prawomocnego rozpoznania wniosku w Sądzie Rejonowym w T. Wydział [...] Cywilny o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...]. W wyniku rozpatrzenia wniesionego zażalenia Wojewoda M.uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ II instancji pouczył Starostę T., że mimo iż przedłożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. dz. nr [...] w R. na cele budowlane, jest tylko domniemaniem przysługującego prawa, to w świetle zakończenia przez Sąd Rejonowy w T. postępowania w sprawie sygn. akt [...] z powództwa B. D. przeciwko Inwestorowi o uzgodnienie treści księgi wieczystej, zwrotem pozwu i po wydaniu przez Sąd Rejonowy w T. w dniu [...] lutego 2014 r. postanowienia o stwierdzeniu upadku zabezpieczenia udzielonego B. D., domniemanie, iż P. J. przysługuje prawo do dysponowania działką nr [...] w R. nie zostało obalone. Organ ponownie rozpatrując sprawę, wskazał, że wymagania dla zabudowy w/w działki, określone zostały w decyzji o warunkach zabudowy Nr [...] z [...] marca 2013r. znak: [...] wydanej przez Wójta Gminy T., sprostowanej postanowieniem z [...] marca 2013 r. Projekt budowlany jest ponadto zgodny z wymaganiami ochrony środowiska, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, zaświadczenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Wreszcie projekt budowlany został wykonany przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się, aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto przedłożone dokumenty spełniają warunki określone w art. 32 ust. 4. 33 ust. 2 i 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Od decyzji odwołanie wniósł B. D. zarzucając naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem wadliwej decyzji oraz wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że posiadanie przez inwestora tytułu prawnego do działki inwestycyjnej jest kwestionowane, natomiast organ zignorował fakt, że w Sądzie Rejonowym w T. Wydział [...] Cywilny toczy się sprawa o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym pod nową sygnaturą- [...] Ponadto B. D. poinformował, iż złożył zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w T. z [...] lutego 2014 r. o stwierdzeniu upadku udzielonego mu zabezpieczenia. Wojewoda M. decyzją z [...] kwietnia 2014 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał się w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w toku postępowania przed organem I instancji, a także w postępowaniu odwoławczym B. D. nie przedstawił dowodów podważających treść oświadczenia P. J. z [...] listopada 2013 r. o prawie do dysponowania nieruchomością, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w R. na cele budowlane. Na podstawie księgi wieczystej nr [...] której treść jest ogólnodostępna w Centralnej Bazie Danych Ksiąg Wieczystych, organ stwierdził, iż to P. J. jest właścicielem działki nr [...] obręb [...] w R. Organy administracji architektoniczno-budowlanej dysponują zatem wiarygodnymi dowodami pozwalającymi na wydanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Z uwagi na spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 4 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego nie było podstaw do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części budynku gospodarczego. B. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące wydaniem wadliwej decyzji oraz naruszenia art. 72 § 1 k.p.a. przez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu wskazał, że proces o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym nie zakończył się, również postanowienie o upadku zabezpieczenia nie jest prawomocne, co zostało odpowiednio udokumentowane przez skarżącego przy wniesieniu odwołania od decyzji I instancji. Odwołał się do orzecznictwa sądów administracyjnych wskazując, że domniemanie wynikające ze złożonego przez inwestora oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane może być w każdej chwili obalone. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody M. z [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji - Starosty T. z [...] marca 2014 r. w której zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia P. J. na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania części istniejącego budynku gospodarczego (parteru i poddasza) na działce nr [...] w miejscowości R. na pracownię stolarską wraz z: budową wewnętrznych instalacji wody, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, centralnym ogrzewaniem z kotłownią na węgiel; zewnętrznym odcinkiem instalacji wody do istniejącej studni podlegającej odbudowie; zewnętrznym odcinkiem instalacji kanalizacji sanitarnej do projektowanego zbiornika na ścieki. Istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy inwestorowi przysługiwało prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czy też z uwagi na podniesione przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym okoliczności w postaci zainicjowania przez sądem powszechnym sprawy o uzgodnienie treści księgi wieczystej zasadne było zawieszenie przedmiotowego postępowania do czasu rozstrzygnięcia powyższej kwestii. W pierwszej kolejności sąd pragnie wskazać, że zgodnie z art. 32 ust 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. Z 2013 r. poz. 1409) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przesłanką udzielenia pozwolenia na budowę jest zatem posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Definicja prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane znajduje się w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, który nakazuje przez to rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Ustawodawca ułatwił inwestorowi wykazanie, że posiada to prawo, gdyż nie musi on przedkładać dokumentów, z których wynika jeden z tytułów prawnych wskazanych w art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Wystarczy, że złoży, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie według urzędowego wzoru, że takie prawo posiada. Warto podkreślić również, że jeżeli inwestor spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane to organ nie może odmówić mu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Użyty zwrot "organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę" (art. 35 ust. 4) oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej, w razie spełnienia przesłanek zawartych w art. 32, jest związany powyższymi przepisami i ma obowiązek podjąć rozstrzygnięcie zgodnie z żądaniem wnioskodawcy. Dopiero brak którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 32 p.b. uniemożliwia podjęcie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że w razie wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia obowiązkiem organu jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie, które w zasadzie sprowadza się do nałożenia na wnioskodawcę obowiązku wykazania, że dysponuje on tym prawem. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 kwietnia 2007 roku, II OSK 577/06 przyjęto, iż na inwestorze ciąży jedynie obowiązek złożenia oświadczenia, ale organ ma prawo i kompetencje do badania prawdziwości oświadczenia, które powinno zmierzać do ustalenia istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, natomiast w wyroku z 11 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 775/06, Sąd stwierdził, iż oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Z kolei w wyroku z 16 marca 2012 r. II OSK 2554/10 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż złożenie oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w trybie art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. nie zwalnia organu administracji architektoniczno-budowlanej całkowicie z wyjaśnienia tej kwestii, o ile powstaną uzasadnione wątpliwości. Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że organ administracji architektoniczno-budowlanej jest obowiązany do badania prawdziwości złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane stwarza tylko domniemanie, iż składającemu je przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. Już w tym miejscu Sąd pragnie podkreślić, że zakwestionowanie takiego oświadczenia, a więc obalenie wynikającego z niego domniemania nie może jednak nastąpić poprzez samo twierdzenie strony niepoparte dokumentem, decyzją administracyjną, czy orzeczeniem sądu. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że organy administracji publicznej, nie mają kompetencji do rozstrzygania sporów dotyczących prawa własności nieruchomości w ramach postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Dokonanie oceny, która ze stron konfliktu ma rację wykracza bowiem poza ocenę dowodów. Podmiotem uprawnionym do rozstrzygnięcia takiego sporu jest sąd powszechny. Na tle powyższego powstaje zagadnienie, czy okoliczność, że przed sądem cywilnym zawisła sprawa dotycząca praw do nieruchomości, czy ustalenia granic nieruchomości, stanowią przesłankę do zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z powołanego przepisu wynika, że warunkiem zawieszenia postępowania administracyjnego, jest pojawienie się w toku rozpoznania sprawy tzw. zagadnienia wstępnego (prejudycjalnego). Ustawodawca nie zdefiniował tego pojęcia. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Przy czym instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje bezpośredni związek przyczynowy wyrażający się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego. Innymi słowy wystąpienie zagadnienia wstępnego i brak jego rozstrzygnięcia wykluczać ma zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony merytoryczne zakończenie postępowania administracyjnego. Samo zatem stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy sprawy administracyjnej, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania, jeżeli w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ administracyjny i wydanie decyzji (por. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 27 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Go 141/11, WSA w Rzeszowie z 7 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 917/11, WSA w Krakowie z 26 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 112/12, WSA w Krakowie z 12 kwietnia 2011r., sygn. akt II SA/Kr 131/11, opublikowane na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto z uwagi na to, że zawieszenie postępowania jest instytucją tamującą jego bieg i opóźniającą merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie należy przy interpretacji art. 97 § 1 pkt 4 Kpa stosować wykładni rozszerzającej (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LexisNexis 2011 r., s. 377-378, nb 8). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że skarżący w toku postępowania administracyjnego sprzeciwił się zamierzeniu inwestycyjnemu twierdząc, że złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli o sprzedaży nieruchomości złożonego pod wpływem błędu i pozwał inwestora P. J. o uzgodnienie treści księgi wieczystej prowadzonej dla działki nr [...]. Analiza zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów i oświadczeń stron postępowania wskazuje, że inwestor P. J. złożył wniosek o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością tj. działką nr [...] na cele budowlane powołując się na tytuł własności wynikający z umowy zawartej w formie aktu notarialnego z [...] stycznia 2013 r., nr [...]r. Następnie B. D. złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli o sprzedaży nieruchomości złożonego pod wpływem błędu oraz wystąpił do Sądu Rejonowego w T. z powództwem o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym (pismo z [...] października 2013 r., sygn. akt [...]). Postanowieniem z [...] października 2013 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w T. zabezpieczył roszczenie B. D. o uzgodnienie treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w T. Wydział Ksiąg Wieczystych poprzez wpisanie ostrzeżenia o toczącym się postępowaniu o uzgodnienie treści księgi wieczystej w sprawie [...] Sądu Rejonowego w T. w dziale [...] w/w księgi wieczystej do czasu prawomocnego zakończenia tego postępowania. Zarządzeniem z [...] stycznia 2014 r. sygn. akt [...] Sędzia Sądu Rejowego w T. orzekł o zwrocie pozwu w sprawie o uzgodnienie treści księgi wieczystej. Powyższe zarządzenie uprawomocniło się w dniu [...] stycznia 2014 r. W związku z powyższym, Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z [...] lutego 2014 r., sygn. akt [...] stwierdził upadek zabezpieczenia udzielonego powodowi B. D. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w T. z [...] października 2013 r. z dniem [...] stycznia 2014 r. B. D. złożył ponowny pozew o uzgodnienie treści księgi wieczystej który został zarejestrowany po sygn. [...] Ponadto w dniu [...] lutego 2014 r. skarżący złożył zażalenie na postanowienie z [...] lutego 2014 r. o upadku zabezpieczenia, kwestionując ustalenie sądu I instancji o prawomocnym orzeczeniu o zwrocie pozwu (wskazano, że pełnomocnik powoda w dniu [...] stycznia 2014 r. przedłożył dowód uiszczenia brakującej opłaty od pozwu z wnioskiem o nadanie sprawie dalszego biegu). W świetle przedstawionego stanu faktycznego, Sąd stwierdza, że samo zainicjowanie postępowania w przedmiocie uzgodnienia treści księgi wieczystej nie jest wystarczające dla zawieszenia postępowania, czy też odmowy wydania pozwolenia na budowę. Przyjęcie odmiennego poglądu, a zatem uznanie, że powstanie sporu sądowego co do własności nieruchomości (przykładowo sprawy o zasiedzenie nieruchomości, o uzgodnienie treści księgi wieczystej) czy też przebiegu granic (sprawy rozgraniczeniowe) automatycznie powinno prowadzić do wstrzymania procedury administracyjnego poprzedzającej rozpoczęcie realizacji inwestycji oznaczałoby możliwość zablokowania bądź znacznego odsunięcia w czasie każdego zamierzenia inwestycyjnego. W kontekście poczynionych wcześniej uwag należy zatem stwierdzić, że brak orzeczenia sadu powszechnego odnośnie uzgodnienia treści księgi wieczystej nie stanowi zagadnienia wstępnego , gdyż sprawa dotycząca udzielenia pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego rozstrzygana jest o stan faktyczny i prawny z chwili podjęcia decyzji. W dacie wydawania zaskarżonej decyzji Wojewody M. inwestor legitymował się ważną umową kupna-sprzedaży na podstawie której stał się właścicielem działki nr [...] Umowa ta została przedłożona do akt sprawy. Powyższe znajdowało potwierdzenie w księdze wieczystej nr [...] której wydruk również z został pozyskany do akt sprawy. Jak wynika z art. 3 ust. 1 ustawy z 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (Dz.U. z 2001 r. Nr 124, poz. 1361 ze zm.), domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Domniemanie to nie zostało obalone. Należy zatem stwierdzić, że na podstawie dostępnych dowodów organy orzekające w sprawie dysponowały wiarygodnymi dowodami pozwalającymi na wydanie orzeczenia. Z drugiej strony skarżący nie wykazał nawet, że faktycznie złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli o sprzedaży nieruchomości złożonego pod wpływem błędu. Odnośnie zarzutu, że postanowienie z [...] lutego 2014 r. o upadku zabezpieczenia jest nieprawomocne Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 744 § 1 kpc w razie prawomocnego zwrotu albo odrzucenia pozwu lub wniosku, oddalenia powództwa lub wniosku albo umorzenia postępowania, zabezpieczenie upada. Na podstawie art. 744 § 3 w zw. z art. 7541 §3 kpc na wniosek zobowiązanego sąd wydaje postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia. Postanowienie stwierdzające upadek zabezpieczenia ma deklaratywny charakter. Stosownie do powyższych uregulowań upadek zabezpieczenia następuje z mocy prawa z chwilą uprawomocnienia się zarządzeń bądź orzeczeń, o których mowa w tym przepisie. Natomiast stwierdzenie upadku zabezpieczenia przez sąd ma charakter jedynie deklaratywny. W przedmiotowej sprawie upadek zabezpieczenia nastąpił więc na skutek prawomocnego orzeczenia o zwrocie pozwu z dniem [...] stycznia 2014 r. Znamienne jest, że skarżący nie zaskarżył zarządzenia o zwrocie pozwu, podnosząc argument, że nie doszło do jego uprawomocnienia się dopiero w zażaleniu na postanowienie o upadku zabezpieczenia. Podnoszona okoliczność, że sprawa toczy się pod nową sygnaturą nie ma znaczenia, skoro zgodnie z art. 130 § 2 k.p.c. pismo zwrócone nie wywołuje żadnych skutków, jakie ustawa wiąże z wniesieniem pisma do sądu. Zatem po prawomocnym zwrocie pozwu "wpisanie sprawy" pod nowy numer w oparciu o pierwotnie złożony pozew inicjuje nowy proces formalnie nie związany z wcześniej toczącym się postępowaniem. Konkludując, w ocenie Sądu, w kontrolowanym postępowaniu nie doszło do skutecznego zakwestionowania wiarygodności oświadczenia inwestora o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na podstawie przedłożonych dokumentów organy prawidłowo orzekły, że na etapie postępowania administracyjnego inwestor wykazał, że przysługuje mu tytuł prawny do nieruchomości. Żaden przepis nie uzależnia wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę od wyniku postępowania dotyczącego uzgodnienia treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 4 ustawy, jeśli inwestor spełni wymagania określone prawem budowlanym, w tym złoży oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz mapę zasadniczą z aktualną treścią, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.