II SA/Kr 1080/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Krystyna Daniel Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M.S. na uchwałę nr XC/2361/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr CXV/1547/10 w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej M.S. 300 zł (słownie: trzysta złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Skarżąca M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę nr XC/2361/17 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr CXV/1547/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r. poz. 8844), zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej uchwale skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2017 r., poz. 2168, dalej: u.s.d.g.) oraz obecnie, po uchyleniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2018 r., poz. 646, dalej: p.p.) w zw. z art. 20 i art. 22 Konstytucji RP poprzez uzależnienie możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób na terenie Parku Kulturowego Stare Miasto od wyniku konkursu, o którym mowa w § 6a ust. 4 uchwały Nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto (dalej: zmieniona uchwała), dodanym przez § 1 pkt. 5 Uchwały, 2. art. 32 Konstytucji RP w zw. z art. 6 u.s.d.g. oraz obecnie, po uchyleniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej - art. 2 p.p. i art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 ze zm., dalej: u.d.p.) a) bezpodstawne zróżnicowanie w § 6a ust. 1 i 2 zmienionej uchwały, dodanym przez § 1 pkt 5 Uchwały, sytuacji prawnej przedsiębiorców świadczących usługi polegające na przewozie osób na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto; b) bezpodstawne uprzywilejowanie w § 8 ust. 1 pkt 1 lit. e) zmienionej uchwały, dodanym przez § 1 pkt 7 Uchwały, pojazdów publicznego transportu zbiorowego oraz rowerów miejskich działających w ramach systemu, którego organizatorem jest Gmina Miejska Kraków, w zakresie możliwości umieszczania reklam na pojazdach; 3. art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r. poz. 2187 ze zm., dalej: u.o.z.) oraz art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic upoważnienia ustawowego polegające na: a) wprowadzeniu przez Radę Miasta Krakowa w § 6a ust. 1 i 2 zmienionej uchwały ograniczenia w korzystaniu z dróg publicznych znajdujących się na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto, mimo iż kompetencja ta należy do zarządcy drogi; b) wprowadzeniu przez Radę Miasta K. w § 6a ust. 1 i 2 zmienionej uchwały zmiany organizacji ruchu na drogach publicznych znajdujących się na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto, mimo iż kompetencja ta należy do zarządcy drogi; c) przyznaniu przez Radę Miasta Krakowa Prezydentowi Miasta Krakowa w § 6 a ust. 4 zmienionej uchwały uprawnienia do decydowania o możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na drogach publicznych znajdujących się na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto; 4. art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2222 dalej: u.d.p.) poprzez wprowadzenie w § 6a ust. 1 i 2 zmienionej uchwały dodanym przez § 1 pkt 5 Uchwały) ograniczenia w korzystaniu z dróg publicznych o charakterze podmiotowym; 5. art. 2 Konstytucji RP i wynikających z tego przepisu zasad: zasady określoności prawa, zasady przyzwoitej legislacji oraz zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa poprzez: a) brak określenia trybu przeprowadzenia konkursu, o którym mowa w § 6a ust. 4 zmienionej uchwały (dodanym przez § 1 pkt 5 Uchwały), b) nieprecyzyjne określenie w § 2 Uchwały okresu dostosowawczego dotyczącego obowiązku posiadania identyfikatorów; c) określenie w § 6a ust. 3 zmienionej uchwały (dodanym przez § 1 pkt 5 Uchwały), maksymalnej liczby pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym, dla których można wydać identyfikator na 70 sztuk, bez jednoczesnego określenia minimalnej liczby takich pojazdów; d) ustalenie w § 6a ust. 4 zmienionej uchwały (dodanym przez § 1 pkt 5 Uchwały), okresu obowiązywania identyfikatorów na okres jednego roku; 6. § 8 ust. 1 załącznika do uchwały Nr XLI/502/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Miejskiej Kraków przy realizacji inwestycji i projektów miejskich (dalej: załącznik) oraz § 14 ust. 3 Statutu Miasta Krakowa, przyjętego oraz ogłoszonego uchwałą Nr CXXI/1934/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 listopada 2014 r. (dalej: Statut) poprzez podjęcie Uchwały pomimo braku możliwości zapoznania się przez radnych Rady Miasta Krakowa z raportem końcowym z przeprowadzonych konsultacji społecznych, 7. § 14 ust. 3 Statutu poprzez podjęcie Uchwały pomimo faktu, iż opinie właściwych komisji Rady Miasta Krakowa zostały wydane na dwa dni lub na dzień przed podjęciem Uchwały, w związku z czym radni nie mieli możliwości zapoznania się z tymi opiniami. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, a to na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., 2. przeprowadzanie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi, a to na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a., 3. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a to na podstawie art. 200 i art. 205 P.p.s.a. W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto ww. zarzuty i ich argumentację. Wskazano też uzasadnienie interesu prawnego skarżącej. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła w pierwszej kolejności o odrzucenie skargi z powodu braku po stronie skarżącej interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały; nie dowiedziono by uchwała naruszała prawo i jednoczenie negatywnie wpływała na sferę prawno - materialną skarżącej. W dalszej kolejności wniesiono o oddalenie skargi jako bezzasadnej, podając argumentację na poparcie tego stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności należy odnieść się do legitymacji skarżącej do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09). Musi to być nadto interes indywidualny, bezpośredni i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05), wynikający z normy obowiązującego prawa, naruszony aktem prawa miejscowego. Istotne jest, by był wykazany przez skarżącego, gdyż dopiero stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu, na zasadzie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a, bowiem skarżąca nie wykazała, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie - w chwili zaskarżenia – jej interesu prawnego lub uprawnienia. Nie mogła zatem skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego, z powodu braku legitymacji skargowej określonej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Wprowadzenie w uchwale rady gminy w przedmiocie utworzenia parku kulturowego i uchwale ją zmieniającej określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności usługowej może wyłącznie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Na naruszenie interesu prawnego uchwałą dotyczącą utworzenia i funkcjonowania parku kulturowego mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, czyli prawa należące do kategorii praw bezwzględnych, które wywierają skutek względem wszystkich innych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., II OSK 133/08, LEX nr 459347, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 20 lutego 2008 r., II SA/Bd 735/07, LEX nr 511472). Wniosek ten znajduje dodatkowe uzasadnienie w wykładni systemowej, bowiem stosownie do art. 131 ust. 1 Prawa ochrony środowiska (dalej p.o.ś.), do którego odsyła art. 17 ust. 2 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, o którym mowa w art. 130 ust. 1, na żądanie poszkodowanego właściwy starosta ustala, w drodze decyzji, wysokość odszkodowania. Z przepisu art. 129 ust. 1 – 3 ustawy wynika z kolei, że wymienione w nim roszczenia (wykupu nieruchomości lub jej części, odszkodowania za poniesiona szkodę) przysługują właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu, a także innej osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Oznacza to, że "poszkodowanym" w rozumieniu art. 130 ust.1 p.o.ś. jest wyłącznie osoba, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości. Odpowiednie zastosowanie tego przepisu prowadzi do wniosku, że w razie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości wskutek ustanowienia zakazów i ograniczeń, w tym prowadzenia działalności handlowej (usługowej), na terenie parku kulturowego, roszczenia o odszkodowanie przysługują wyłącznie osobie, której przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2012 r., II SA/Kr 670/12, i postanowienie WSA w Krakowie z dnia 23 marca 2018 r , II SA/Kr 223/18, CBOSA). Skarżąca nie powołała się na żadne prawa rzeczowe do nieruchomości położonych na terenie objętym uchwałą o utworzeniu parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto (i zaskarżoną uchwałą o zmianie tej uchwały), wobec czego jej interes prawny lub uprawnienie nie zostały naruszone. Nie świadczy bowiem o tym ograniczenie działalności usługowej polegającej na przewozie osób przy wykorzystaniu pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym, bowiem obecność tych pojazdów na terenie chronionym za pomocą utworzonego parku godzi w cele tej ochrony i dlatego została odpowiednio uregulowana przez przepisy zaskarżonej uchwały. Należy przy tym stwierdzić, że konstytucyjna zasada wolności gospodarczej ani żadna inna norma - zasada nie może być źródłem interesu prawnego. Norma mająca charakter zasady prawnej nie stanowi normy prawa materialnego kształtującej w sposób bezpośredni sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Wywodzona z takiej normy - zasady kategoria interesu nie odpowiadałaby cechom interesu prawnego. Interes oparty na zasadzie wolności gospodarczej dawałby każdej osobie, potencjalnie zainteresowanej w przyszłości skorzystaniem z tej wolności, prawo do kwestionowania regulacji uchwał kształtujących sposób korzystania z nieruchomości na obszarze całego kraju, a zatem byłby to jedynie interes potencjalny i pośredni. Taki interes, nieoparty bezpośrednio na normie materialnoprawnej kształtującej prawo własności bądź inne prawo, z którego wynika rzeczowy tytuł prawny do nieruchomości – nie ma charakteru interesu prawnego, a należy go rozpatrywać jedynie w kategorii interesu faktycznego i ekonomicznego. Wprowadzenie w uchwale w przedmiocie utworzenia parku kulturowego i uchwale ją zmieniającej określonych zakazów i ograniczeń w prowadzeniu działalności gospodarczej lub handlowej może jedynie pośrednio wpływać na sposób prowadzenia działalności gospodarczej. Regulacje zaskarżonej uchwały dotyczą w sposób bezpośredni sposobu korzystania z nieruchomości, tj. sposobu wykonywania prawa własności nieruchomości. Również art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie gospodarczej w zw. z art. 22, 31 ust. 3 i art. 32 Konstytucji RP, nie przyznaje interesu prawnego, którego naruszenie uzasadniałoby kwestionowanie zaskarżonej uchwały, skoro stanowi o związaniu warunkami określonymi przepisami prawa, w tym ustawą o ochronie zabytków. Zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenia jedynie co do miejsca i sposobu korzystania z przestrzeni publicznej, a nie co do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r., III SA/Kr 178/13, CBOSA, postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., II SA/Kr 400/16, CBOSA.). Zaskarżona uchwała nie reguluje prawa ani zasad prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą, nie zakazuje jej dalszej działalności gospodarczej. Żaden przepis zaskarżonej uchwały nie ingeruje w zasadę społecznej gospodarki rynkowej czy też zasadę wolności podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej. Uchwała ta nie zawiera ograniczeń podmiotowych w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Taka sytuacja miałaby miejsce wówczas, gdyby zaskarżona uchwała wyraźnie zakazywała skarżącej dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. W stanie faktycznym niniejszej sprawy możliwość podejmowania, wykonywania, czy zakończenia działalności gospodarczej skarżącej nie uległa jakiemukolwiek naruszeniu, czy ograniczeniu. Argument skarżącej dotyczący kwestii ilości pojazdów wolnobieżnych, jakie mogą wjechać na teren parku kulturowego, co może skutkować, czy nawet skutkuje zmniejszeniem dochodów z prowadzonej przez skarżącą działalności gospodarczej – usługowej w zakresie przewozu osób, należy zakwalifikować jako twierdzenia dotyczące wyłącznie sfery faktów - interesu faktycznego, finansowego, gospodarczego skarżących, a w żadnej mierze jej interesu prawnego, legitymizującego wniesienie niniejszej skargi. W świetle zapisów zaskarżonej uchwały skarżąca nadal ma nieograniczoną możliwość (uprawnienie) prowadzenia działalności gospodarczej w obszarze działalności usługowej – przewozu osób. Skarżąca w dalszym ciągu dysponuje prawem do podejmowania, wykonywania i zakończenia działalności gospodarczej w opisanym wyżej zakresie tyle, że z wykorzystaniem innej - mniejszej niż oczekiwana przez skarżącą liczby pojazdów. Podsumowując, zdaniem Sądu, należało uznać, że w świetle art. 22 Konstytucji, czy art. 6 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie sposób stwierdzić istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego w niniejszej sprawie. Sąd wskazuje, że art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie zawiera instytucji skargi powszechnej, przysługującej każdemu mieszkańcowi danej gminy. Artykuł ten reguluje prawo do wniesienia skargi tylko wtedy, gdy ustawowo chroniony interes danej osoby zostaje naruszony podjętym przez organ gminy aktem z zakresu administracji publicznej. Istotnym jest przede wszystkim to, że to sam skarżący musi wskazać na jakiekolwiek argumenty przemawiające za naruszeniem tych uprawnień, które są chronione ustawowo. To bowiem sam skarżący ma wskazać, że on uważa taki akt za naruszający jego interes prawny. Rzeczą Sądu jest zaś zbadanie, czy rzeczywiście akt ten narusza prawnie chronione dobra skarżącego. Sąd w tej sprawie nie tylko wziął pod uwagę stanowisko i argumentację skarżącej, ale i z urzędu zbadał, czy interes prawny skarżącej został naruszony. W ocenie Sądu naruszenia tego interesu nie ma. Także podniesiona przez skarżącą argumentacja koncentrująca się na kwestionowaniu zgodności z prawem zaskarżonej uchwały nie może być uznana za wykazującą naruszenie zaskarżoną uchwałą własnej indywidualnej sytuacji prawnej skarżącej. Mając powyższe na uwadze należy zatem stwierdzić, że skoro skarżąca nie wykazała, by poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego lub uprawnienia, nie mogła skutecznie wnieść skargi do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Z powodu braku legitymacji skargowej w niniejszej sprawie Sąd nie miał podstaw do dokonania merytorycznej kontroli zaskarżonej uchwały, dopiero bowiem naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy, otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (por. m.in. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2008 r., II OSK 1765/07, publ.: LEX nr 437511). Wobec braku w niniejszej sprawie legitymacji procesowej skarżącej nie było możliwe rozpoznanie jej zarzutów dotyczących niezgodności z prawem zaskarżonej uchwały. W tym miejscu wyjaśnić należy, iż ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r. zmieniła art. 58 § 1 w ten sposób, że wskazana została nowa przyczyna odrzucenia skargi. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. skarga podlega odrzuceniu, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis ten ma zastosowanie także w sprawach, w których postępowanie wszczęto przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej (art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r.). Istotne znaczenie tej zmiany polega na tym, że w poprzednio obowiązującym stanie prawnym, w razie ustalenia, iż uchwała lub akt organów jednostek samorządu terytorialnego nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia, sąd oddalał skargę i rozstrzygał o tym wyrokiem, natomiast w aktualnie obowiązującym stanie prawnym sąd odrzuca skargę postanowieniem, jeżeli interes prawny lub uprawnienie skarżącego nie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą lub aktem organu jednostki samorządu terytorialnego. Oznacza to, że sąd administracyjny badał i nadal bada, czy został spełniony warunek wniesienia skargi na uchwałę lub akt organu jednostki samorządu terytorialnego w postaci naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, a zmieniła się jedynie forma rozstrzygania o tym, jeżeli warunek ten nie został spełniony (por. postanowienie NSA z 10.06.2016 r. II OSK 963/16). Z tego powodu w niniejszej sprawie Sąd skargę odrzucił, orzekając jak w pkt I sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a.. O zwrocie wpisu orzeczono w pkt II sentencji postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego.