II SA/Kr 1083/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska / spr. / Sędziowie WSA Krystyna Daniel Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2010 r. sprawy ze skargi U.G. na decyzję Wojewody z dnia 14 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia i wypłaty odszkodowania uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji Decyzją nr [....] z dnia 25 sierpnia 2008 r. Starosta C. , na podstawie art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku L.S. , orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący [....] we własności nieruchomości, oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu C. , jako działka nr [....] o pow. 0,0116 ha, zajętej pod drogę gminną (ul......), która z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, stała się własnością Gminy C. W uzasadnieniu decyzji organ l instancji podał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem złożonym w dniu [....] 2005 r. przez U.G. Nieruchomość według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. stanowiła własność L.S. w 3/8 częściach i B.S. w 5/8 częściach. Spadkobiercami B.S. zmarłej w dniu [....] 2002 r. są L.S. 6/16 części oraz U.G. i P.S. po 5/16 części. L.S. , działająca w imieniu własnym i jako kurator nieznanego z miejsca pobytu syna P.S. złożyła wniosek o ustalenie odszkodowania dopiero w dniu 31 stycznia 2007 r. Zgodnie z treścią art.73 ust.4 ustawy roszczenie o odszkodowanie wygasa, jeżeli były właściciel nieruchomości nie złoży wniosku o odszkodowanie w terminie do dnia 31.12.2005 r. Dlatego też, z uwagi na wygaśnięcie roszczenia, wniosek L.S. nie mógł zostać uwzględniony. Organ wskazał nadto, że w przedmiocie wniosku U.G. , za udział 25/128 w prawie własności przedmiotowej nieruchomości, rozstrzygnięto odrębną decyzją nr [....] z dnia 25.08.2008 r. W odwołaniu od tej decyzji, uzupełnionym pismem z dnia [....] .2009 r. U.G. wskazała, że w dniu 25.08.2008 r. Starosta C. wydał dwie decyzje dotyczące odszkodowania za przedmiotową działkę: decyzją nr [....] ustalił na jej rzecz odszkodowanie za udział wynoszący 25/128 , a decyzją nr [....] (z wniosku L.S. ) orzekł o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział wynoszący 103/128 we własności nieruchomości. Zarzuciła, że kiedy w 2005 r. Wojewoda [....] poinformował ją o możliwości ubiegania się o odszkodowanie za zajętą pod drogę działkę, była wyłączną właścicielką przedmiotowej nieruchomości. L.S. i P.S. nie zostali do końca 2005 r. powiadomieni o konieczności złożenia wniosku o odszkodowanie do Starosty C. Podała, że jeżeli Wojewoda uwzględni jej odwołanie od decyzji nr [....] Starosty C. , uznając, że należy się jej całość odszkodowania, odwołanie od decyzji nr [....] będzie bezprzedmiotowe. Na wypadek natomiast nie uwzględnienia odwołania od decyzji nr [....] , w odwołaniu od decyzji nr [....] domaga się przyznania L.S. odszkodowania odpowiadającego 103/128 części całości odszkodowania. Wojewoda [....] decyzją z dnia 14 maja 2009 r. (znak:......), po rozpoznaniu odwołania wniesionego od decyzji nr [....] Starosty C. z dnia 25 sierpnia 2008 r. znak : [....] o odmowie ustalenia i wypłaty odszkodowania za udział 103/128 części nieruchomości, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że stosownie do treści art. 73 ustawy Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ustalenie i wypłata odszkodowania następuje przy spełnieniu następujących przesłanek: dana nieruchomość musi być zajęta pod pas drogi publicznej, nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności Skarbu Państwa czy jednostki samorządu terytorialnego, z wnioskiem o ustalenie odszkodowania występuje właściciel nieruchomości w terminie od 1 stycznia 2001 r. do 31 grudnia 2005 r. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Wniosek L.S. złożony, w imieniu własnym oraz jako kurator nieznanego z miejsca pobytu syna P.S. , w dniu [....] 2007 r. (data nadania przesyłki adresowanej do Starosty Powiatu C. - organ I instancji podał błędną datę) wniesiony został z uchybieniem terminu określonego w tym przepisie. Termin na składanie wniosków o ustalenie i wypłatę odszkodowania wyznaczony przez ustawodawcę jest terminem zawitym tzn. nie może zostać przywrócony przez organ administracji publicznej. Faktu uchybienia terminu nie usprawiedliwia okoliczność braku wiedzy tj. znajomości przepisów o obowiązujących, ustawowych terminach wnoszenia żądań dotyczących wypłaty odszkodowania. Organ odwoławczy podniósł również, że nieprawidłowym i pozbawionym uzasadnienia na gruncie przepisów prawa było wystąpienie Starosty C. , pismem z [....] 2007 r. do U.G. o uzupełnienie wniosku poprzez złożenie wniosków przez L.S. i P.S. U.G. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] oraz decyzję Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] , podnosząc te same argumenty co w odwołaniu. Organ przesłał Sądowi kserokopię skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] wraz z odpowiedzią na skargę dotyczącą tej decyzji. Oryginał skargi został zaś przedstawiony wraz z odpowiedzią na skargę dotyczącą decyzji Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] . Skarga na decyzję Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] została zarejestrowana do sygn. II SA/Kr 1082/09, a skarga na decyzję Wojewody [....] z dnia 14.05.2009 r. znak: [....] – do niniejszej sygnatury II SA/Kr 1083/09. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest niezasadna. Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarżąca U.G. ma interes prawny do wniesienia skargi. Była ona stroną postępowania zakończonego decyzją Starosty nr [....] z dnia 25 sierpnia 2008 r., Wojewoda [....] rozpatrzył jej odwołanie od tej decyzji, a zaskarżona decyzja została jej doręczona. Nadto, interes prawny skarżącej w zaskarżeniu decyzji Wojewody [....] z dnia 14 maja 2009 r. (znak:......) wyraża się w wykazaniu skuteczności prawnej zawartej między U.G. i L.S. umowy darowizny udziału w przedmiotowej nieruchomości w zakresie dotyczącym nabycia przez skarżącą prawa do żądania odszkodowania, o jakim mowa w art. 73 ust. 4 ustawy. Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.98.133.872 z późn.zm.) nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. W myśl ust. 2 tego artykułu odszkodowanie wypłaca gmina w odniesieniu do dróg będących w dniu 31 grudnia 1998 r. drogami gminnymi, a Skarb Państwa w odniesieniu do pozostałych dróg. Podstawą ujawnienia w księdze wieczystej przejścia na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego nieruchomości, o których mowa w ust. 1 jest ostateczna decyzja wojewody. Stosownie zaś do ust. 4 art.74 odszkodowanie za tak przejęte nieruchomości zajęte pod drogi ustalane i wypłacane jest przez właściwego starostę na wniosek właściciela złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r., po upływie tego okresu roszczenie wygasa. W art. 73 ust. 4 ustawy nie wskazano wyraźnie, czy osobą uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie jest osoba będąca właścicielem nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji, gdy nieruchomość po przejściu nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego (1.01.1999r) nie była przedmiotem obrotu legitymacja osoby będącej właścicielem nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. jest oczywista. W orzecznictwie powszechnie przyjmowano, że osobami uprawnionymi do wystąpienia z roszczeniem o wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość drogową są również spadkobiercy osób będących właścicielami nieruchomości w dniu 31.12.1998 r. Problem w ustaleniu podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o odszkodowanie powstaje wtedy, gdy nieruchomość po przejściu nieruchomości na własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego była przedmiotem obrotu, względnie, gdy po tym dniu doszło do zbycia prawa do odszkodowania za tę nieruchomość. W niektórych orzeczeniach sądów administracyjnych przyjmowano, że osobami uprawnionymi do wystąpienia z roszczeniem o wypłatę odszkodowania za przejętą nieruchomość drogową są osoby, które w drodze czynności prawnych (np. umowy zastawu, czy cesji) nabyły prawo do tego odszkodowania (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15.01.2009 r. sygn. II SA/GI 820/08, wyrok WSA w Warszawie z dnia 29.10.2008 r., sygn. I SA/Wa 1204/08). W innych wyrażano pogląd, że do podmiotów uprawnionych do zgłoszenia żądań o odszkodowanie za grunty zajęte pod drogi publiczne należy zaliczyć wyłącznie właścicieli nieruchomości na dzień 31 grudnia 1998 r., względnie ich spadkobierców (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 3.12.2007r., sygn. I SA/Wa 1158/07, wyrok WSA w Łodzi z dnia 28.11.2007 r. sygn. II SA/Łd 834/07). Podkreślenia nadto wymaga, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 września 2009 r. sygn. akt P 33/07 orzekł, że art. 73 ust. 4 ww. ustawy w zakresie w jakim określa termin wygaśnięcia roszczenia o odszkodowanie bez powiązania z faktem i datą wydania decyzji, o której mowa w art. 73 ust. 3 tej ustawy, jest zgodny z art. 2, art. 32 ust. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Nie może to jednak oznaczać, że w sytuacji wydania takiej decyzji dopiero po dniu 31 grudnia 2005 r., krąg podmiotów uprawnionych do odszkodowania ograniczony jest wyłącznie do właścicieli nieruchomości drogowej w dniu 31.12.1998 r., którzy złożyli wnioski w tym przedmiocie do tej daty. Uznanie konstytucyjności takiej regulacji musi zatem prowadzić do zgodnej z Konstytucją interpretacji pojęcia "właściciela" zawartego w art. 73 ust. 4 ustawy. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawartym w wyroku z dnia 11 stycznia 2010 r. (wyrok 7 sędziów NSA, I OPS 3/09 , LEX nr 534304), które sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela, uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie i wypłacenie odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest także podmiot, który po dniu 31 grudnia 1998 r., ale przed wydaniem decyzji na podstawie art. 73 ust. 3 tej ustawy, zawarł umowę nabycia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną w formie aktu notarialnego z osobą, która była właścicielem tej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. i został wpisany jako właściciel tej nieruchomości do księgi wieczystej. Innymi słowy, osobą uprawnioną do złożenia wniosku o odszkodowanie za nieruchomość drogową jest wpisany do księgi wieczystej , przed ujawnieniem własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, nabywca tej nieruchomości. Dopóki nie nastąpi stwierdzenie nieważności czynności prawnej dotyczącej przeniesienia własności nieruchomości na rzecz nabywcy lub nie zostanie wykreślony z ksiąg wieczystych wpis na rzecz nabywcy prawa własności nieruchomości, która w trybie art.73 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. stała się własnością Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego , osoby ujawnione w księdze wieczystej, jeszcze przed wydaniem decyzji wojewody stwierdzającej nabycie z mocy prawa nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, jako właściciele nieruchomości drogowej, mają przymiot właściciela w rozumieniu art. 73 ust. 4 ustawy, tj. podmiotu uprawnionego do złożenia wniosku o odszkodowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał nadto, że "w zakresie objętym regulacją art. 73 ustawy istotne znaczenie ma konstytucyjna zasada, że za odjęcie własności należy się słuszne odszkodowanie, że został złożony wniosek w tym przedmiocie w ustawowym terminie oraz, że wniosek ten złożyła osoba uprawniona do odszkodowania. Osobą tą jest oczywiście były, tj. sprzed dnia 1 stycznia 1999 r., właściciel nieruchomości. Nie oznacza to jednak, że nie może nią być osoba, która legitymowała się formalnoprawnym tytułem uprawniającym do żądania ustalenia i wypłaty odszkodowania, zarówno w dacie złożenia w ustawowym terminie wniosku w tym przedmiocie, jak i w dacie wydania przez wojewodę decyzji o jakiej mowa w art. 73 ust. 3 ustawy." Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy przypomnieć należy, że jak wynika z przedłożonych akt administracyjnych, postanowieniem z dnia 24.05.2005 r. (k.4) Wojewoda [....] zawiadomił strony, że prowadzi postępowanie dotyczące wydania decyzji o przejęciu na własność Gminy C. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] obr. C. , zajętej pod drogę gminną. W postanowieniu tym, skierowanym wyłącznie do U.G. (jako wyłącznej właścicielki nieruchomości wpisanej do księgi wieczystej w dniu .... kwietnia 2004 r.), zawarte zostało pouczenie, że wniosek o odszkodowanie może być złożony najpóźniej do dnia 31 grudnia2005 r. , gdyż po upływie tego terminu roszczenie wygasa. Postanowienie to otrzymał do wiadomości Starosta C. w dniu 30.05.2005 r. (k.4). U.G. w dniu 18.11.2005 r. (data stempla pocztowego na przesyłce) zgłosiła Staroście C. następujące żądanie: "Jako prawna właścicielka posesji przy ul. [....] w C. proszę o wypłatę odszkodowania z powodu przejęcia na własność Gminy C. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] obr. C. , Gmina C. , zajętej pod drogę gminną, ulicę [....] w C". Nie podejmując żadnej czynności w sprawie Starosta C. w dniu 28.11.2005 r. zawiesił postępowanie do czasu zakończenia przez Wojewodę [....] postępowania regulacyjnego. W dniu [....] .2006 r. Starosta otrzymał wydaną dopiero w dniu 16.10.2006 r. decyzję Wojewody [....] o stwierdzeniu nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę C. nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] , powstałej z podziału działki nr [....] . Pismem z dnia [....] .2007 r. (k.28) Starosta C. wezwał U.G. o uzupełnienie wniosku przez złożenie wniosków o odszkodowanie pozostałych uprawnionych: L.S. i P.S . Wniosek taki został złożony w dniu 25.01.2007 r. (k.36). Z akt administracyjnych wynika również, że decyzją nr [....] Starosty C. z dnia 25.08.2008 r. ustalono na rzecz U.G. odszkodowanie za udział wynoszący 25/128 przedmiotowej nieruchomości (jakim dysponowała w dniu 31.12.1998 r.). Z akt administracyjnych wynika również, że umową darowizny (akt notarialny Rep. ....z dnia.....2003 r. L.S. darowała córce U.G. cały udział wynoszący 6/16 części w spadku po B.S. . Postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia 28 listopada 2003 r. ,wydanym w sprawie zniesienia współwłasności nieruchomości składającej się z działki nr [....] , stanowiącej własność U.G. w 11/16 częściach i P.S. w 5/16 częściach, nieruchomość ta została przyznana na wyłączną własność U.G. W księdze wieczystej U.G. wpisana została jako właściciel nieruchomości w dniu 19 kwietnia 2004 r. (k.23). Bezsporna jest zatem okoliczność, że do daty złożenia wniosku o odszkodowanie złożonego przez U.G. nie została wydana decyzja stwierdzająca, że przedmiotowa nieruchomość stała się z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością Gminy C. Nie budzi również wątpliwości fakt, że L.S. i P.S. będący współwłaścicielami przedmiotowej nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. nie złożyli do dnia 31 grudnia 2005 r. odrębnego wniosku o ustalenie i wypłatę odszkodowania, o jakim mowa w art. 73 ust. 4 powołanej ustawy. Podkreślenia jednakże wymaga, że U.G. składając w dniu [....] .11.2005 r. wniosek o odszkodowanie była wyłączną właścicielką nieruchomości składającej się z działki nr [....] (k.25 akt administracyjnych - odpis z kw ) oraz spadkobierczynią B.S. , będącej w dniu 31.12. 1998 r. współwłaścicielką tej nieruchomości. We wniosku nie podała, że domaga się wypłaty odszkodowania na swoją rzecz. Stosownie do treści art.9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu jest również czuwanie nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Z treści tego przepisu wynika zatem, że organ administracji działając z upoważnienia ustawowego i reprezentując państwo wobec obywatela ma nie tylko prawa wynikające z ustawy, ale równocześnie obowiązki należytego działania, do których należy m.in. zapewnienie, aby strona nie poniosła szkody w wyniku prowadzonego postępowania administracyjnego. Dlatego też fikcja powszechnej znajomości prawa nie może mieć zastosowania na gruncie prawa administracyjnego, gdzie jedną z naczelnych zasad jest obowiązek udzielania informacji prawnej stronom przez organy prowadzące postępowanie. Prowadzący postępowanie Starosta C. obowiązków wynikających z zasady określonej przepisem art.9 kpa nie dopełnił. Po kilku dniach od złożenia wniosku, musząc mieć świadomość o nadchodzącym terminie wygaśnięcia roszczeń o odszkodowania za nieruchomości zajęte pod drogi, bezrefleksyjnie zawiesił postępowanie. Tymczasem treść wniosku powinna wzbudzić wątpliwości organu. Użyte w nim sformułowanie: "jako prawna właścicielka" mogło bowiem implikować tezę, że z roszczeniem występuje aktualny właściciel nieruchomości. Wniosek nie zawierał jednocześnie żądania o wypłatę odszkodowania wyłącznie na rzecz U.G. . Starosta C. nie czyniąc nawet próby wyjaśnienia czy wniosek złożyła legitymowana do tego osoba, czy działa wyłącznie w imieniu własnym czy również w imieniu innych uprawnionych, kto był właścicielem nieruchomości w dniu 31.12.1998 r., nie informując wnioskodawczyni o skutkach nie złożenia w terminie wniosku o odszkodowanie przez osoby będące właścicielami nieruchomości w dniu 31.12.1998 r. (przyjmując, że tylko takim osobom roszczenie przysługuje), niewątpliwie naruszył przepis art.9 kpa. Brak bowiem jednoznacznego wyjaśnienia treści żądania strony, stanowi naruszenie zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 7, 8, 9 i 10 k.p.a. Jeżeli charakter pisma budzi wątpliwości, to organ administracji ma obowiązek, stosownie do postanowień powołanych wyżej przepisów, wyjaśnić rzeczywistą wolę strony i treść jej żądania. Zwrócić należy jeszcze uwagę na treść wezwania wystosowanego do U.G. przez Starostę w dniu 15.01.2007 r (k.29). Organ wezwał wnioskodawczynię do uzupełnienia jej wniosku przez złożenie wniosków pozostałych uprawnionych, a to L.S. i P.S. Jeśli tak, to konsekwentnie przyjąć należało, że chodzi o potwierdzenie czynności zdziałanej przez U.G. już w dniu 18.11.2005 r. Skonstatować zatem pozostaje, że również to wezwanie narusza przepis art.9 kpa. Nadto podnieść również należy, że niezasadne było wydanie w sprawie dwóch decyzji: jednej z wniosku U.G. i drugiej z wniosku L.S. , skoro ten ostatni stanowić miał uzupełnienie wniosku U.G. . Stosownie do treści art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonana przez Sąd ocena wskazuje, że wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy. Dlatego też na podstawie w/w przepisu oraz art.135 ppsa i art.200 ppsa orzeczono jak w sentencji.