I SA/Wa 1204/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie Sędzia WSA Maria Tarnowska Asesor WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi A. G. i S. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz A. G. i S. P. solidarnie kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów wpisu sądowego oraz kwoty po 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania Burmistrza Miasta O., decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Starosta Powiatu O. decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...]: ustalił na rzecz A. G. i S. P. – współwłaścicieli nieruchomości na prawach wspólności ustawowej w dniu 31 grudnia 1998 r. odszkodowanie w kwocie [...] zł za nieruchomość położoną w J. zajętą pod drogę publiczną - ul. [...] w J., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2 z obr. [...] oraz zobowiązał do zapłaty odszkodowania Gminę J. ze środków własnych w terminie 14 dni od dnia w którym decyzja stanie się ostateczna. Od powyższej decyzji Burmistrz Miasta J. wniósł odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] uchylił decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] lipca 2006 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek skargi A. G. i S. P., wyrokiem z dnia 9 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 1633/07 uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2007 r. uznając, że organ odwoławczy nie wskazał powodów zastosowania w sprawie przepisu art. 138 § 2 KPA. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. uchylił decyzję Starosty Powiatu O. z dnia [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że z decyzji Starosty Powiatu O. z dnia [...] lipca 2006 r. ustalającej odszkodowanie wynika, iż postępowanie dotyczące ustalenia i wypłacenia odszkodowania zostało wszczęte po złożeniu w dniu 2 czerwca 2005 r. wniosku przez S. i A. P. Odpis z księgi wieczystej nr [...] z dnia 24 lutego 2003 r., jako właściciela nieruchomości wskazuje A. G. i S. P. Z kolei odpis z księgi wieczystej nr [...] z dnia 8 lutego 2006 r. i z dnia 1 sierpnia 2005 r. wskazuje, iż właścicielami przedmiotowej nieruchomości są J. i K. małż. P. A. G. i S. P. są zaś dożywotnio i nieodpłatnie użytkownikami nieruchomości. Wojewoda stwierdził więc, że własność przedmiotowej nieruchomości ujawniona jest w księdze wieczystej na rzecz J. i K. małż. P. Organ zauważył, że zgodnie z przepisem art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) z wnioskiem o ustalenie i wypłacenie odszkodowania nie występuje poprzedni właściciel nieruchomości. W rozumieniu przepisu art. 73 właścicielem może być jedynie osoba ujawniona w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej przed wpisem podmiotu publicznoprawnego. Obowiązek bezwzględnego wpisu własności podmiotów publicznoprawnych realizowany jest obecnie w zgodzie z ustawą o ujawnianiu w księgach wieczystych prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa oraz jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2007 r. Nr 191, poz. 1365). Organ wskazał też, że w aktach sprawy, brak jest wypisu z prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej, który pozwoliłby na ustalenie właściciela przed wpisem Gminy Józefów. W ocenie Wojewody, w niniejszej sprawie poważne wątpliwości budzi również określenie wartości przedmiotowej nieruchomości w kontekście przepisu art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. i przepisów Rozdziału 5 Działu III ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), w tym art. 130 ust. 2 tej ostatniej ustawy. Zdaniem Wojewody, w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji ograniczył się do lakonicznych sformułowań, iż z uwagi na brak na rynku gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, rzeczoznawca majątkowy rozszerzył dla potrzeb wyceny rynek lokalny i dokonał analizy transakcji dotyczących działek dróg publicznych, które miały miejsce na terenie całego miasta Józefowa oraz na terenach południowego W. i O., ponieważ tereny te są porównywalnymi pod względem położenia jak i poziomu cen rynkowych ze zbywanymi działkami gruntowymi z terenu J. Tymczasem wyjątkowo wnikliwej analizy wymagało oświadczenie rzeczoznawcy majątkowego o przyjęciu do wyceny nieruchomości z rynku innego niż lokalny. Stosownie bowiem do przepisu § 26 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004, Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości nieruchomości, które ze względu na ich szczególne cechy i rodzaj nie są przedmiotem obrotu na lokalnym rynku nieruchomości, można przyjmować ceny transakcyjne uzyskiwane za nieruchomości podobne na regionalnym albo krajowym rynku nieruchomości. Słowo lokalny użyte w tym rozporządzeniu oznacza niewielkie terytorium, jak np. parafia, wieś, czy osiedle. Sformułowanie to nie oznacza tak dużego obszaru jakim jest terytorium związku ponadgminnego - powiatu z którego to terytorium w niniejszej sprawie do porównań rzeczoznawca majątkowy wykorzystał transakcje nieruchomości przeznaczonych pod drogi. Stosując się do § 36 ust. 1 powyższego rozporządzenia rzeczoznawca majątkowy do porównań może wziąć jedynie nieruchomości z rynku lokalnego, regionalnego (obszar o określonych cechach krajobrazowych, etnograficznych lub gospodarczych), krajowego lub zagranicznego. W przypadku zatem braku nieruchomości do porównań na rynku lokalnym, należy poszukiwać odpowiedniego obszaru odpowiadającego wycenianemu z rynków regionalnych a nawet rynku krajowego, nie wykluczając zagranicznych rynków - nie zaś z rynku ponadgminnego (powiatowego), jak w niniejszym przypadku, gdzie część danych do porównań zaczerpnięto z terenu ościennego powiatu - gminy: W. (dzielnica W.) i Gminy Miasta O. Ponadto określając wartość rynkową gruntu zajętego pod drogę należało bezwzględnie przyjąć transakcje dla nieruchomości zajętych pod drogę, wykluczając transakcje dla nieruchomości przeznaczonych pod drogę, ponieważ zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie przepisami § 36 ust. 1 w związku z ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. przy określaniu wartości gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się w pierwszej kolejności podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. Organ zauważył, że w związku z brakiem na terenie Miasta J. transakcji, których przedmiotem byłyby nieruchomości zajęte pod drogi publiczne, rzeczoznawca majątkowy, sporządzający operat szacunkowy winien zastosować się do dyspozycji § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. W ocenie Wojewody, powyższe uchybienia świadczą o tym, że w sprawie naruszono przepisy art. 7 i 77 § 1 KPA, co uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu Burmistrza Miasta J. organ stwierdził, że zgodnie z art. 145a KPA w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego na podstawie którego została wydana decyzja można żądać wznowienia postępowania administracyjnego. Od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. A. G. i S. P. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia na rzecz skarżących kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucili: I. Naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. Rażące naruszenie art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 73 ust. 3 i 4 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez sprzeczne z dyspozycją art. 128 ust. 1 wyżej wymienionej ustawy uznanie, że uprawnionym do odszkodowania jest osoba będąca właścicielem wywłaszczonej nieruchomości w dniu uprawomocnienia się decyzji wojewody wydanej na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r., 2. Rażąco błędną wykładnię przepisu art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez sprzeczne z tym przepisem i przepisem art. 155 KC stwierdzenie, że "właścicielem może być jedynie osoba ujawniona w prowadzonej dla nieruchomości księdze wieczystej przed wpisem podmiotu publicznoprawnego"; 3. Rażące naruszenie art. 130 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego zastosowanie w szerszym zakresie niż to wynika z brzmienia tego przepisu szczególnego; nakazującego uwzględniać datę wydania decyzji o wywłaszczeniu jedynie w zakresie ustalania wysokości odszkodowania, tj. poprzez (uznanie, iż ten przepis nakazuje uwzględniać datę wydania decyzji o wywłaszczeniu również w zakresie ustalania kręgu osób uprawnionych do jego otrzymania; 4. Rażąco błędną wykładnię art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. poprzez uznanie przez organ odwoławczy, że uprawnionymi do odszkodowania nie są skarżący będący właścicielami przedmiotowej nieruchomości w dniu wywłaszczenia z mocy prawa tj. w dniu 31 grudnia 1998 r., lecz K. P. i J. P. jako właściciele wpisani po tej dacie; 5. Sprzeczne z art. 128 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. uznanie, że wpis sądu wieczystoksięgowego, a nie przepis prawa konstytuuje prawo do odszkodowania; 6. Błędną wykładnię § 26 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. poprzez sprzeczne z treścią tego przepisu uznanie, że przepis powyższy wymaga przyjmowania do wyceny wywłaszczonej nieruchomości cen transakcyjnych z rynku lokalnego lub gminnego, podczas gdy przepis ten w ogóle nie posługuje się tymi pojęciami oraz sprzeczne z tym przepisem uznanie, że rynek regionalny lub rynek krajowy nie obejmuje swym zasięgiem okolic O. i W.; 7. Błędną wykładnię § 36 ust. 1 i 5 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. poprzez sprzeczne z jasną treścią przepisu zawierającego łącznik "LUB" uznanie, jakoby przepisy te nakazywały wykluczyć przy wycenie nieruchomości sporządzanej metodą porównawczą ceny transakcji nieruchomości przeznaczonych pod drogę i posłużyć się tylko drugim rodzajem wskazanych przez ustawodawcę cen uzyskiwanych przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne. Ponadto nieuwzglednienie w wykładni przepisu § 36 ust. 1 rozporządzenia dyspozycji przepisu § 36 ust. 5 nakazującego odpowiednie stosowanie przepisów § 36 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 rozporządzenia do określenia wartości nieruchomości jako podstawy odszkodowania za wywłaszczenie; 8. Błędną wykładnię § 36 ust. 2 i 5 w związku z § 26 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. poprzez sprzeczne uznanie, że do wyceny przedmiotowej nieruchomości konieczne jest stosowanie metody wyceny wskazanej w § 36 ust. 2 pkt 2 wobec wyraźnego brzmienia przepisu § 36 ust. 2 zdanie pierwsze nakazującego stosowanie metody z § 36 ust. 2 pkt 1 lub 2 wyłącznie wówczas, gdy brak jest cen transakcyjnych, o których mowa w § 26 - tj. cen uzyskiwanych za nieruchomości podobne na regionalnym, albo krajowym rynku nieruchomości (nota bene w tym przepisie brak jest odniesienia do cen z rynku lokalnego, o których to cenach z rynku lokalnego lub gminnego jest mowa w zaskarżonej decyzji). II. Naruszenie procedury poprzez: 1.Rażace naruszenie przepisu art. 10 § 1 KPA poprzez wydanie zaskarżonej decyzji bez uprzedniego doręczenia skarżącym odpisu odwołania wniesionego przez Burmistrza Miasta J. od decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. - naruszenie art. 131 KPA i brak wyznaczenia terminu do zajęcia stanowiska odnośnie odwołania; 2. Naruszenie art.138 § 2 KPA poprzez jego zastosowanie przy oczywistym braku konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania wyjaśniającego oraz naruszenie tego przepisu poprzez brak wskazania okoliczności, jakie w ocenie organu odwoławczego należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy; 3. Naruszenie art.136 KPA poprzez brak uzyskania przez organ odwoławczy nowego odpisu z Księgi wieczystej przy błędnym uznaniu, że ten dowód jest konieczny dla rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy; 4. Naruszenie art. 77 § 1 oraz art. 75 KPA poprzez brak uzyskania przez Wojewodę M. pełnego wypisu z Księgi Wieczystej przedmiotowej nieruchomości celem ustalenia, ze zgodnie z zawiadomieniem z dnia 20 listopada 1996 r. skarżący byli wpisanymi w dziale II Kw nr [...] współwłaścicielami nieruchomości w dniu wywłaszczenia, bowiem przeniesienie własności nieruchomości na rzecz nowych właścicieli nastąpiło aktem notarialnym z dnia 23 grudnia 2003 r.; 5. Naruszenie art. 35 § 3 i 36 KPA jako ustawowych terminów określających termin rozpoznania sprawy poprzez ich przekroczenie. III. Sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym: 1. Sprzeczne z zebranym w sprawie dowodami stwierdzenie, że "w aktach sprawy brak jest wypisu z prowadzonej dla przedmiotowej nieruchomości księgi wieczystej, który pozwoliłby na ustalenie właściciela przed wpisem Gminy J.". Jak wynika z wcześniejszej (uchylonej przez WSA w Warszawie) decyzji Wojewody [..] z dnia [...] lipca 2007 r. odpis z KW nieruchomości nr [...] z dnia 8 lutego 2006 r. był dowodem znajdującym się w aktach sprawy od dawna tj. od wszczęcia postępowania poprzez złożenie wniosku. Ponadto na stronie 1 zaskarżonej decyzji organ odwoławczy powołuje się na odpis z KW z dnia 24 listopada 2003 r., jednocześnie na stronie 2 stwierdzając, że jej rzekomy brak nie pozwala na ustalenie właściciela przed wpisem Gminy J. Skarżący podkreślili, że organ odwoławczy ma, prawo i obowiązek zgromadzić dowody (art. 136, art. 77 § 1 w zw. z art. 140 KPA), w tym ma prawo i obowiązek wystąpić do właściwego sądu rejonowego o odpis z Księgi wieczystej przedmiotowej nieruchomości, a ewentualny brak aktualnego odpisu z KW nie stanowi przesłanki uprawniającej do przekazania sprawy do ponownego rozpoznania na podstawie art.138 § 2 KPA; 2. Sprzeczne ze znajdującymi się w aktach sprawy odpisami z KW z dnia 24 listopada 2003 r. oraz z dnia 8 lutego 2006 r. uznanie przez organ odwoławczy, że skarżący nie są uprawnionymi do odszkodowania za wywłaszczenie właścicielami nieruchomości, mimo dowodu, że z treści załączonego do akt zawiadomienia Sądu Rejonowego Wydział KW [...] w O. z dnia 20 listopada 1996 r. wynika, że skarżący zostali wpisani do księgi w roku 1996 w miejsce zmarłego w roku 1992 F. G. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i jednocześnie podtrzymał stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Zdaniem Sądu, wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powody uchylenia decyzji Starosty Powiatu O. z dnia [...] lipca 2006 r. nie dawały podstaw do zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 KPA. Nie można się zgodzić z Wojewodą [...], że stroną postępowania o ustalenie odszkodowania za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. [...] m2 zajętą pod drogę publiczną – ul. [...] w J. nie jest właściciel tej nieruchomości w dacie 31 grudnia 1998 r., który utracił ją na rzecz podmiotu publicznoprawnego w dniu 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa, na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. Sąd zauważa, że z przepisów art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. normującego przejście nieruchomości zajętej pod drogi publiczne na Skarb Państwa bądź właściwą jednostkę samorządu terytorialnego wynika, iż nabycie mienia przez podmiot publicznoprawny w tym trybie wynika z przepisów prawa administracyjnego (norm prawnych o charakterze wywłaszczeniowym), z tym że przejście prawa własności następuje z mocy samego prawa bez potrzeby ujawnienia tak nabytego prawa w księdze wieczystej (wpis ma charakter obowiązkowy ale deklaratoryjny). Wobec tego, że nabycie mienia w tym trybie następuje z mocy samego prawa należy przyjąć, że wnioskodawcą – właścicielem uprawnionym do odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. jest osoba, która utraciła własność gruntu z dniem 1 stycznia 1999 r., chyba że w ramach cesji wierzytelności (art. 509 i 510 Kodeksu cywilnego) ów właściciel zbył roszczenie o odszkodowanie na rzecz osoby trzeciej. Takie stanowisko zaprezentowano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OSK 676/07 i wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 704/07 – niepubl.). Sąd orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podziela. Błędne jest też twierdzenie organu wyższego stopnia, że na podstawie akt sprawy nie można było ustalić osoby właściciela przedmiotowej nieruchomości. Uszło uwadze organu, że w materiale dowodowym sprawy znajduje się odpis zupełny z księgi wieczystej Kw nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. obrazujący stan wpisów dotyczących zmian w prawie własności dokonanych w latach 1976 -2003. Z dokumentu tego wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. właścicielami nieruchomości byli A. G. i S. P. W ocenie Sądu, nie można uznać za trafne argumentów Wojewody wskazujących na wadliwość operatu szacunkowego z dnia 8 maja 2006 r. To, że biegły w sporządzonej wycenie oparł się na transakcjach gruntów przeznaczonych pod drogi z rejonu południowego W. i O. samo w sobie nie narusza przepisów § 26 ust. 1 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r. Prawdą jest, że przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami i wskazanego wyżej rozporządzenia nie definiują pojęcia "rynek lokalny". W tej kwestii należy zatem odwołać się do ustaw samorządowych. Z art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) i art. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1590 ze zm.) wynika, że słowo "lokalny" obejmuje terytorium gminy i powiatu, natomiast słowo "regionalny" teren województwa. Wobec tego biegły miał prawo rozszerzyć analizę rynku stosując § 26 ust. 1 rozp. na transakcje zanotowane poza obszarem Miasta J. Z wyceny wynika, iż w najbliższym rejonie nie występowała sprzedaż gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, a na terenie Józefowa zanotowano zaledwie kilka transakcji tego typu (str. 8 operatu). Przepis § 3 ust. 4 rozp. wymaga zaś aby przy zastosowaniu metody korygowania ceny średniej do porównań przyjąć co najmniej kilkanaście nieruchomości podobnych. Jeżeli natomiast chodzi, o błędne zastosowanie § 36 ust. 1 w zw. z ust. 5 rozporządzenia Sąd orzekający w niniejszej sprawie reprezentuje pogląd, że użycie przez ustawodawcę w tym przepisie spójnika zdaniowego "lub" (alternatywa zwykła, nierozłączna), a nie "albo" (alternatywa rozłączna) świadczy o tym, że biegły szacując nieruchomość zajętą pod drogę publiczną mógł przyjąć do porównań ceny transakcyjne zarówno gruntów przeznaczonych jak i zajętych pod drogi publiczne (jeżeli liczba tych ostatnich była niewystarczająca), zwłaszcza że – jak stwierdzono w operacie – analiza rynku obu wymienionych wyżej rodzajów nieruchomości wykazała jednakowy poziom cen transakcyjnych (str. 8 operatu). Biorąc pod uwagę powyższe Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...], z uwagi na mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przez Wojewodę [...] przepisów: art. 73 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. oraz § 26 ust. 1 i § 36 ust. 1 w zw. z ust. 5 rozporządzenia z dnia 21 września 2004 r., a także mogące mieć wpływ na wynik sprawy istotne naruszenie art. 138 § 2 w zw. z art. 7 KPA. W ponownie prowadzonym postępowaniu Wojewoda [...] ponownie rozpozna i rozstrzygnie sprawę mając na uwadze zawartą w niniejszym wyroku ocenę prawną oraz zasadę dążenia przez organ odwoławczy do merytorycznego załatwienia sprawy akcentującą wyjątkowe korzystanie z uprawnień kasacyjnych. W pierwszej kolejności Wojewoda podejmie, w trybie art. 136 KPA, czynności wyjaśniające mające na celu ustalenie ważności operatu szacunkowego, z uwagi na treść art. 156 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O zwrocie należnych skarżącym kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), uwzględniając nakład pracy pełnomocnika skarżących.