II SA/Kr 1090/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 czerwca 2025 r. nr SKO-ZP-415-135/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy skargę oddala Burmistrz R. Z. postanowieniem z dnia 9 maja 2025 r. znak: AGZ.6730.68.2025 działając na podstawie art. 101 § 3, art. 123 § 1 K.p.a. w związku z art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji budowa zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wbudowanymi - na działce nr ewid.[...] położonej w R.-Z. (obręb R.-S.) - do dnia 12.09.2026 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Priorytetem powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego tj. poprzez ustalenia w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Konsekwencją tego jest unormowanie zawarte w art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). W orzecznictwie sądów administracyjnych wyrażany jest pogląd, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania określona w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań odnośnie przesłanek zawieszenia, co wynika z władztwa planistycznego zastrzeżonego dla organów gminy. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie pierwszeństwa pracom zmierzającym do jego uchwalenia nad rozwiązaniami indywidualnymi i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Możliwość zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., ma za zadanie ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w R.-Z. nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 r. organ sporządza miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej. Założenia w/w planu miejscowego są sprzeczne ze złożonym wnioskiem, ponieważ teren wnioskowanej inwestycji plan przeznacza na tereny zieleni uzdrowiskowej oraz na tereny zieleni nieurządzonej. Działka nr ewid.[...] położona w R.-Z. (obręb R.-S.) znajduje się w obszarze oznaczonym symbolami 1ZP1 oraz 51Z. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu od 1ZP1 do 6ZP1 ustala się: przeznaczenie podstawowe: zieleń. Na terenach, o którym mowa dopuszcza się lokalizację ciągów pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń sportowo-rekreacyjnych. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 4ZP1 i 6ZP1 dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy legalnie zlokalizowanej na podstawie przepisów prawa z prawem do remontu i przebudowy. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu IZ do 58Z ustala się przeznaczenie podstawowe: zieleń nieurządzona; uzupełniające: zalesienia, wody powierzchniowe. Na terenach, o których mowa: dopuszcza się zalesienia wyłącznie na glebach klas IV-VI oraz nieużytkach; obowiązuje zakaz zabudowy, zastrzeżeniem pkt 3; dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy legalnie zlokalizowanej na podstawie przepisów prawa z prawem do remontu i przebudowy. Burmistrz R.-Z. stwierdził, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu R.-S. jest w końcowej fazie opracowania - projekt planu został uzgodniony z właściwymi organami oraz wyłożony do publicznego wglądu. Obecnie prowadzone są czynności w celu jego uchwalenia. Realizacja umowy na opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej dla części obszaru miasta R. - Z. - "R.-Z. S."- łącznie z uchwaleniem planu i przedstawieniem dokumentacji Wojewodzie, przewidziana jest na dzień wcześniejszy niż termin zawieszenia przedmiotowej sprawy. Ponieważ planowana inwestycja jest sprzeczna z założeniami przyjętymi w projekcie planu, a prace nad opracowywaniem przedmiotowego planu są na tyle zaawansowane, iż zachodzi prawdopodobieństwo jego uchwalenia w okresie, na który zawieszono postępowanie - zawieszenie na podstawie art 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym postępowania administracyjnego na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy uznaje się za zasadne. Na postanowienie to zażalenie wniósł M. L.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. nr SKO-ZP-415-135/25 utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu organ wskazał, że w aktualnym orzecznictwie WSA w Krakowie (wyrok z 11.12.2024 r., II SA/Kr 1203/24) wskazuje się, powołując się na stanowisko NSA w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 II OSK 2685/15, iż "konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przestanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu". Swoje stanowisko NSA uzasadnia faktem, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 ustawy). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Takie samo stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 7 czerwca 2017 r. II SA/Ld 131/17 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny Krakowie w wyroku z dnia 27 października 2017 II SA/Kr 1079/17, oraz w wyroku z dnia 6 grudnia 2022 r. II SA/Kr 1149/22, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w-Poznaniu w wyroku z dnia 9 maja 2018 r. II SA/Po 6/18. Poglądy te w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 ustawy. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Co istotne (...) z punktu widzenia powyższych rozważań, wbrew stanowisku zawartemu w zaskarżonym postanowieniu organu II instancji, stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Jak już wskazano, nie jest nawet istotne to, czy uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu została już podjęta, co wynika z art. 62 ust. 1 pkt 1 ustawy." W świetle powyższego, badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. Mając zatem na uwadze powyższe względy, biorąc pod uwagę fakt, iż poza sporem jest to, że lokalizacja terenu inwestycji znajduje się w granicach objętych opracowywanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego R.-Z. z wyłączeniem strefy A ochrony uzdrowiskowej, do którego przystąpiono na mocy uchwały Rady Miejskiej w R.-Z. nr VI/36/19 z 18.03.2019 r., albowiem wynika to z załączonych do akt sprawy materiałów, zawieszenie postępowania w terminie do dnia 12.09.2026 roku należy uznać za uzasadnione. Na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. L. zarzucając naruszenie: 1/ art. 32 Konstytucji w zw. z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy w tak przyjętym stanie faktycznym i prawnym organ powinien bezwzględnie przy stosowaniu wskazanego wyżej przepisu dot. zawieszenia postępowania z urzędu, stosować równe zasady i zawieszać wszystkie postępowania w Gminie R. - Z., bowiem wszystkie nieruchomości na terenie miejscowości Gminy R. - Z. są pierwotnie rolne, niebudowlane, stanowią teren zieleni (jak w przypadku skarżącego), a w Gminie nie obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP), dlatego też zostało naruszone prawo strony do równego traktowania w sprawach przed organem, a strona działaniem organu jest dyskryminowana, 2/ art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, gdy organ może, a nie musi w sprawie zawieszać przedmiotowego postępowania, a organ, jeśli już podejmuje decyzje o zawieszeniu postępowania z urzędu w sprawie wskazując, że priorytetem powinno być kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy poprzez akty prawa miejscowego tj. poprzez ustalenie w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, a konsekwencją tego jest unormowanie zawarte w cyt. wyżej przepisie (zawieszenie z urzędu postępowania), to organ winien zawieszać wszystkie postępowania, a tej okoliczności pomimo faktu podniesienia tej okoliczności przez skarżącego w treści zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w ogóle nie wyjaśniło, nie ma w zaskarżonym postanowieniu słowa uzasadnienia w tym przedmiocie, a w tym stanie prawnym i faktycznym organ nie może "wyliczać i wybierać" komu zawiesi postępowanie, a komu nie, co niewątpliwie ma miejsce w sprawie i w całej Gminie R. - Z., w przeciwnym razie stosowanie wskazanego wyżej przepisu za jego podstawą w sprawie skarżącego upada, bowiem uchwała Rady Miejskiej w R. - Z. nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 roku w sprawie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania jest procedowana od ponad 6 lat, a organ różnicuje i dyskryminuje skarżącego w zakresie takiego samego stanu faktycznego i prawnego jego i innych osób, którym postępowania nie są z urzędu zawieszane, także w ostatnich latach 2024 - 2025, o czym dalej dowód z dokumentu; 3/ art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., gdy uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, na podstawie których organ utrzymał w mocy postanowienie o zawieszeniu postępowania z urzędu, a tymczasem w uzasadnieniu organ wskazuje lakoniczne, skopiowane z innych uzasadnień postanowień o zawieszeniu postępowania twierdzenia, a nie rozpoznaje sprawy strony w sposób indywidualny - w zakresie podstaw jego zawieszenia, tak aby były one zrozumiałe, prawnie i obiektywnie akceptowalne, co więcej organ nie wyjaśnił w uzasadnienia postanowienie dlaczego akurat cel budowlany skarżącego uznaje za niemożliwy do spełnienia z uwagi na projekt i planowane uzgodnienia czynione do projektowanego MPZP, gdy wszystkie nieruchomości gruntowe na terenie Gminy R. - Z. mają obecnie charakter rolny, a więc wszystkie postępowania w sprawie powinny zostać zawieszone, w zakresie wydawania Warunków Zabudowy, czego organ I instancji nie czyni i nie czynił od daty podjęcia uchwały nr VI/36/19 z dnia 2019 roku o sporządzaniu projektu MPZP, stąd też skarżący nie ma poczucia jasnego uzasadnienia i wyjaśnienia wydanego postanowienia w sprawie. W istocie SKO w treści uzasadnienia przytacza orzecznictwo, które jest znane skarżącemu, jednakże sedno sprawy i podniesionych zarzutów w zażaleniu dotyczy transparentnego wyjaśnienia, czy skarżący jest traktowany zgodnie z literą prawa, czy inne postępowania które toczyły się i toczą, a nie zostały zawieszone z urzędu przez organ nawet w latach 2024 - 2025, a także w dacie po 18 marca 2019 roku (data uchwały Rady Miejskiej w R. - Z. dot. przystąpienia do tworzenia projektu MPZP) nie zostały zawieszone, bo być może, czego organ nie wyjaśnił w sprawie nie zaszły przesłanki do ich zawieszenia, a jeśli powinny być zawieszone z urzędu, dlaczego nie zostały zawieszone i dlaczego organ I i II instancji w tym stanie prawnym i faktycznym dyskryminuje skarżącego i "wybiera, losuje" komu wydać decyzję o warunkach zabudowy (dalej WZ), a komu zawiesić postępowanie pomimo, że zgodnie zaprezentowanym stanowiskiem obu instancji wszystkie postępowania powinny być w takim samym stanie faktycznym i prawnym zawieszone (niestety nie są wszystkie zawieszane, co skarżący podnosił w zażaleniu, a czego organ II instancji w żadnej mierze nie wyjaśnił i nie dokonał sprawdzenia w sprawie) zgodnie z podstawą prawną na którą się powołuje tj. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Dz. U. 2024 poz. 1130 t.j., organ II instancji w żadnej mierze tej okoliczności w treści uzasadnienia nie wyjaśnia, a wręcz nie zabiera w ogóle stanowiska, a przecież jest organem "kontrolnym" II instancji nad organem I instancji, 4/ art. 8 § 1 i 2 i art. 9 k.p.a., poprzez ich naruszenie, bowiem organ prowadzi postępowanie w sposób niebudzący zaufania strony, a także nie stoi na straży dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności podniesionych zarzutów w treści zażalenia przy czym organ nie wyjaśniły czy organ I instancji reprezentowany przez Burmistrza R. - Z. L. Ś. wprowadza mieszkańców, w tym skarżącego w błąd, gdy na spotkaniach z mieszkańcami organizowanych w 2025 roku Burmistrz zapewniał, że postępowania nie będą już zawieszane, a działania jego będą ukierunkowane na dobro i interes mieszkańców. Jak więc skarżący, a także inne osoby, które zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa obecnie może realizować swoje święte prawo własności i realizować dla siebie i swojej rodziny cel mieszkaniowy, który nie jest sprzeczny z istniejącą zabudową w obrysie planowanej inwestycji i która wpisuje się o obszar analizy i nawiązuje do istniejącej zabudowy na tym terenie, jak skarżący ma faktycznie z tego prawa skorzystać, gdy organ różnicuje to samo prawo i stan faktyczny jednym zawieszając postępowanie, innym nie, a nad wskazaną okoliczności za brakiem działania organu II instancji obecnie nie ma żadnego nadzoru i weryfikacji o co skarżący wnosił w treści zażalenia, dla jasnego i transparentnego wyjaśnienia sprawy, 5/ art. 15 w zw. z art. 140 kpa poprzez brak odrębnego, niezależnego przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego i przyjęcie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji za własne, gdy w sprawie nie zostały wyjaśniane przedmiotowo istotne okoliczności w zakresie niestosowania do wszystkich procedury zawieszenia postępowania z urzędu, a SKO skupiło się jedynie na zacytowaniu orzecznictwa, jednakże nie jest ono w sprawie kluczowe, bowiem organ I instancji w całej Gminie R. - Z. traktuje inwestorów zupełnie różnie i ta okoliczność wymaga w sprawie merytorycznego wyjaśnia i kontroli, aby skarżący miał poczucie, że organ działa faktycznie zgodnie z literą prawa i na podstawie przywołanych przez siebie w sprawie przepisów prawa i skarżący nie jest w sprawie dyskryminowany; 6/ art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § ł kpa oraz 80 kpa, poprzez ich naruszenie, brak wszechstronnego podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy (zawieszenia postępowania z urzędu), a także brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, bowiem organ II instancji nie wykonał żadnych czynności w sprawie, nie zawnioskował o dokumenty do sprawy wnioskowane przez skarżącego w treści zażalenia od organu I instancji, które obiektywnie przedstawiłyby stan faktyczny w Gminie i w efekcie organ doprowadza do pozaprawnego różnicowania obywateli w tym samym stanie faktycznym i prawny, co nie znajduje umocowania w obowiązujących przepisach prawa materialnego, na które organ się powołuje, jak w treści postanowienia, a także w przepisach postępowania administracyjnego, o których jak się zdaje organ I i II instancji zupełnie zapomniał. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności postanowienia o zawieszeniu postępowania wydanego w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych. W ocenie organu, przeznaczenie terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy jest sprzeczne z projektem planu miejscowego, a prawdopodobny termin jego uchwalenia, nie przekracza terminu, na jaki zawieszenia dokonano. W ocenie sądu postanowienie to jest prawidłowe. Zgodnie z art. 62 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.(dalej; ustawa), postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Skoro bowiem miejscowy plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia, i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Użycie w wyżej przytoczonej normie sformułowania "można zawiesić" w ocenie sądu, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, oznacza fakultatywność (możliwość), zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, w sytuacji równoległego biegu procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, obejmującego teren projektowanej inwestycji. Przedmiotowa fakultatywność oznacza swobodę, ale nie dowolność działania organu. Regulacja ta w ocenie sądu wyklucza automatyzm w stosowaniu art. 62 ust. 1 ustawy. Norma ta zobowiązuje organ do uzasadnienia przyczyn zawieszenia i tym samym wykazania powodów odstąpienia, na okres zawieszenia, od merytorycznego załatwienia wniosku o wydanie decyzji. Sąd podziela stanowisko, że korzystając z uprawnień, o jakich mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ powinien mieć na względzie stan zaawansowania prac planistycznych aktualny, na datę złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Jeżeli, stan zaawansowania procedury planistycznej uzasadnia przyjęcie, że zostanie on uchwalony w terminie, o którym mowa w art 62 ust 1 ustawy, oraz istnieje realne prawdopodobieństwo wystąpienia sprzeczności (kolizji) rozstrzygnięć zawartych w decyzji o warunkach zabudowy z postanowieniami projektowanego planu, to bez wątpienia występują usprawiedliwione przyczyny do zawieszenia tego postępowania. Podobny pogląd wyrażono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 22 października 2025 r. II OSK 2705/24 w którym wskazano, że przy zastosowaniu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma znaczenie perspektywa uchwalenia planu miejscowego, co wiąże się z kwestią istniejącego zaawansowania prac nad planem miejscowym w momencie podejmowania przez organ administracyjny oceny czy uprawnionym jest zawieszenie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, w sytuacji gdy wdrożono procedurę zmierzającą do sporządzenia planu miejscowego. Podmiot wnioskujący o wydanie warunków zabudowy nie może bez końca wyczekiwać na uchwalenie planu miejscowego. Przywołać też można pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2022 r. II OSK 489/19, w którym wskazano, że art. 62 ust. 1 u.p.z.p. nie nakłada na organ administracyjny obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji podjęcia przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, lecz daje organowi możliwość rozważenia zasadności zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego sprawy niniejszej stwierdzić należy, że organ w zaskarżonym postanowieniu prawidłowo ocenił zasadność zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jak również w sposób wystarczający swe rozstrzygnięcie uzasadnił. Przede wszystkim wskazać należy, że w dniu 18 marca 2019 r. podjęta została uchwała Rady Miejskiej w R.-Z. nr VI/36/19 o przystąpienia do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta R.-Z. z wyłączeniem strefy "A" ochrony uzdrowiskowej. Jak wskazuje organ, założenia projektu procedowanego planu miejscowego są sprzeczne z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami. Obszar objęty wnioskiem, jest położony w terenie, którego projekt planu przeznacza pod tereny zieleni uzdrowiskowej oraz na tereny zieleni nieurządzonej oznaczonych jako 1ZP1 oraz 51Z. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego, dla terenu oznaczonego na rysunku planu od 1ZP1 do 6ZP1 ustala się: przeznaczenie podstawowe: zieleń. Na terenach, o którym mowa dopuszcza się lokalizację ciągów pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury oraz urządzeń sportowo-rekreacyjnych. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami 4ZP1 i 6ZP1 dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy legalnie zlokalizowanej na podstawie przepisów prawa z prawem do remontu i przebudowy. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu 1Z do 58Z ustala się przeznaczenie podstawowe: zieleń nieurządzona; uzupełniające: zalesienia, wody powierzchniowe. Na terenach, o których mowa: dopuszcza się zalesienia wyłącznie na glebach klas IV-VI oraz nieużytkach; obowiązuje zakaz zabudowy, zastrzeżeniem pkt 3; dopuszcza się utrzymanie istniejącej zabudowy legalnie zlokalizowanej na podstawie przepisów prawa z prawem do remontu i przebudowy. Organ podkreśla przy tym, że projekt miejscowego planu jest w końcowej fazie opracowania - projekt planu został uzgodniony z właściwymi organami oraz wyłożony do publicznego wglądu. Obecnie prowadzone są czynności w celu jego uchwalenia. Jak wskazuje organ, uchwalenie planu ma nastąpić wcześniej, niż termin zawieszenia przedmiotowej sprawy. Ponieważ zaś planowana inwestycja jest sprzeczna z założeniami przyjętymi w projekcie planu, zawieszenie postępowania o ustalenie warunków zabudowy jest uzasadnione. Stanowisko to jest w ocenie sądu prawidłowe. Zarzuty skargi w ocenie sądu nie zasługują na uwzględnienie. Jak mowa wyżej, zawieszenie postępowania na podstawie art 62 ustawy, nie jest obligatoryjne. Organ nie musi wszystkich podmiotów ubiegających się o ustalenie warunków zabudowy dla nieruchomości położonych w obszarach, których zapisy projektowanego planu miejscowego mają obejmować, traktować w taki sam sposób. Jak mowa wyżej, kwestia ta zależna jest od oceny, czy zapisy planu mają być sprzeczne z przeznaczeniem terenu, jaki uzyskałby w oparciu o decyzję ustalającą warunki zabudowy oraz czasu, w jakim plan ten ma być uchwalony. Podkreślić też należy, że sąd nie może kontrolować ewentualnego zaniechania organu w zawieszeniu postępowania w innych sprawach. Jest to też okoliczność dla sądu nieweryfikowalna. Sąd administracyjny kontroluje jedynie prawidłowość (legalność) aktu będącego przedmiotem skargi do sądu, w oderwaniu od innych niezaskarżonych aktów czy też faktu braku wydania takiego aktu przez organ administracji. Jak mowa wyżej, dokonując kontroli przedmiotowego postanowienia sąd uchybienia przepisom prawa się nie dopatrzył. Na koniec wskazać należy, w orzecznictwie występuje też pogląd prawny przeciwny do prezentowanego wyżej tj. pogląd, że organ zawieszając postępowanie w oparciu o art. ust 1 ustawy, nie jest związany żadnymi dodatkowymi warunkami i zawiesza postępowanie, nie będąc zobligowany do uzasadnienia wydanego postanowienia zgodnie z regułami, o których mowa wyżej. Dla przykładu można przytoczyć tu wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2017 r. II OSK 2685/15, gdzie podniesiono, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w przepisie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tą należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 11.12.2024 r., II SA/Kr 1203/24, wyrok z 03.12.2024 r., II SA/Kr 1283/24, wyrok z 31.05.2023 r., II SA/Kr 476/23) Biorąc powyższe pod uwagę Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.