II SA/Kr 1150/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Jacek Bursa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 lutego 2022 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Wójta Gminy S. decyzją z 1 marca 2021 r. znak: [...] (sprostowaną postanowieniem z 8 marca 2021 r. znak: [...]), na wniosek J. P. z 16 listopada 2020 r., ustalił warunki zabudowy na przebudowę, rozbudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M.. Odwołanie od tej decyzji wniosła H. K., właścicielka sąsiedniej do inwestycji działki nr [...], zarzucając organowi, iż nie wyjaśnił dlaczego decyzja obejmuje również działkę nr [...], skoro budynek, który ma być rozbudowany, jest na działce nr [...]. Skarżąca zarzuciła też, iż w decyzji nie określono warunków technicznych budynku. W odwołaniu podniesiono nieprawidłowe ustalenie linii zabudowy i wskaźnika zabudowy. Ponadto skarżąca wskazała, że w oznaczonej części działka nr [...] jest bardzo wąska i po całej jej długości przebiega sieć gazowa. Zdaniem odwołującej winno się wyjaśnić, czy w takim przypadku teren ten może zostać przeznaczony pod inwestycję. W wyniku rozpatrzenia odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt [...] uchyliło ww. decyzję Wójta Gminy S. z 1 marca 2021 r. w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Jako powody konieczności uchylenia Kolegium wskazało: - nie pokrywanie się terenu inwestycji w mapowym załączniku decyzji z granicami objętych wnioskiem działek [...], - niewystarczającą analizę w zakresie parametrów zabudowy, ze względu na znajdowanie się w aktach sprawy jedynie wyników analizy, a nie samej analizy, - brak opisu w analizie szczegółowego opisu zabudowy istniejącej w obszarze analizy. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało również, odnosząc się do zarzutów odwołania, że wszelkie aspekty techniczne inwestycji oraz ponadnormatywny wpływ inwestycji na działki sąsiednie, będą badane i ustalane na etapie postępowania o pozwolenie na budowę. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, że linia zabudowy została wyznaczona prawidłowo, w nawiązaniu do budynku na działce nr [...], to jest 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ l instancji sporządził analizę terenu, która zawiera m.in. tabelę z wyszczególnieniem zabudowy znajdującej się w obszarze analizy. W oparciu o to decyzją z 25 czerwca 2021 r. znak: [...] organ l instancji ustalił warunki zabudowy na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M.. Skarżąca wniosła od ww. decyzji z 25 czerwca 2021 r. odwołanie zarzucając, że planowana inwestycja nie może być realizowana, albowiem znajduje się na gruntach rolnych i położona jest w odległości większej niż 50 m od najbliższej działki budowlanej. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, że działka nr [...] nie ma dostępu do drogi publicznej. Dalej skarżąca powtórzyła zarzuty podnoszone we wcześniejszym odwołaniu tj. nie zgodziła się z tym, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy działek nr [...], podczas gdy przeznaczony do inwestycji dom znajduje się wyłącznie na działce nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 5 sierpnia 2021 r. znak: [...]: 1. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nazwy inwestycji: Rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M. i w tym zakresie orzekło: "Inwestycja: Rozbudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M.", 2. w pozostałym zakresie decyzję I instancji z 25 czerwca 2021 r. utrzymało w mocy. Jako podstawę prawną decyzji organ II instancji wskazał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), dalej "K.p.a." oraz art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 741), dalej "u.p.z.p.". W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej "rozporządzenie". Dalej organ II instancji stwierdził spełnienie w sprawie warunków regulowanych w § 3 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (granice obszaru analizowanego), analizy terenu z analizą funkcji oraz cech zabudowy w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. w zakresie podanym w § 1 rozporządzenia, a także stosownie do § 9 ust. 2 rozporządzenia załączenie wyników analizy (część tekstową oraz graficzną) do decyzji o warunkach zabudowy. Wskazał, że w toku przeprowadzonego postępowania organ I instancji załączył do akt sprawy sporządzony przez uprawnionego architekta A. K. projekt decyzji o warunkach zabudowy, a także analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ II instancji opisał kwestię tzw. dobrego sąsiedztwa, zdefiniowaną w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wskazał, że z analizy wynika, iż w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkalna uzupełniona zabudową gospodarczą i garażową. Planowana inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego już istniejącego. Organ uznał, że planowana inwestycja dotycząca rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest jak najbardziej dopuszczalna. Kolejno organ odwoławczy szczegółowo opisał sposób ustalenia poszczególnych parametrów zabudowy regulowanych w rozporządzeniu: - linię zabudowy w odległości 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, utrwalonej przez budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...], zgodnie z § 4 rozporządzenia, - wskaźnik zabudowy ustalony na poziomie 10,8%, zgodnie z § 5 rozporządzenia, gdy średni wskaźnik zabudowy obszaru wynosi 10,81%, - ustalony wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie niższym 5%, - szerokość elewacji frontowej – bez zmian, zgodnie z § 6 rozporządzenia, - wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na maksymalnie 4,8 m, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, albowiem wysokość ta na działkach sąsiednich tworzy uskok, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia; z analizy wynika, że średnia wynikająca z analizy to ok. 3,10 m; dla budynków mieszkalnych średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,78 m; zdaniem Kolegium organ l instancji zasadnie w tym przypadku przyjął wysokość opierając się na gabarytach budynków mieszkalnych; tak ustalona wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej będzie nawiązywać do zabudowy mieszkaniowej i nie ma mowy o zaburzeniu w tym przypadku ładu przestrzennego, - dach dwu lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 30° do 43°, wysokość kalenicy do 8,2 m, kalenica równoległa do drogi wojewódzkiej, stosownie do § 8 rozporządzenia, odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym; w analizie stwierdzono, że na terenie analizowanym występują budynki z dachami dwuspadowymi, ale też i jednospadowymi i wielospadowymi. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że uwzględniając powyższe ustalenia, zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora. Jak bowiem stwierdzono, planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Następnie, opisując warunki z art. 61 ust. 2-5 u.p.z.p., organ II instancji stwierdził, że są one w niniejszej sprawie spełnione. Teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej (istniejący zjazd z drogi wojewódzkiej - dz. nr [...]). Inwestycja dotyczy istniejącego budynku mieszkalnego wyposażonego w infrastrukturę, co potwierdza zalegająca w aktach sprawy mapa zasadnicza w skali 1:1000. Warunek z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. również jest spełniony z uwagi na fakt, że inwestycja dotyczy terenu już zabudowanego. Zgodnie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r., poz. 1990), za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W aktach sprawy zalega także projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego architekta A. K.. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Powiatu w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych (postanowienie z 1 czerwca 2021 r. znak: [...]). Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie umorzyło postępowanie w sprawie uzgodnienia decyzji (w zakresie ochrony terenów zagrożonych powodzią), wskazując iż w granicach inwestycji nie występują obszary szczególnego zagrożenia powodzią (decyzja z 25 maja 2021 znak: [...]). Projekt decyzji został uzgodniony z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie w zakresie ochrony melioracji wodnych i z Zarządem Dróg Wojewódzkich w K. w zakresie ochrony pasa drogowego, które to organy nie zajęły stanowiska w tym względzie w terminie 14 dni, co zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., uważane jest za uzgodnienie projektu decyzji bez uwag. Organ odwoławczy wyjaśnił konsekwencje charakteru decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jako tzw. "decyzji związanej". Opisał okoliczności związane z kolejnymi etapami procesu inwestycyjnego, ich przedmiotem, zakresem dopuszczalnego rozstrzygnięcia i ochroną interesów osób trzecich. Kolejno organ II instancji przywołał i wyjaśnił treść art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., stwierdzając, że inwestor jest dysponentem wniosku i precyzuje rodzaj inwestycji planowanej do realizacji. Pierwotnie J. P. wniósł o ustalenie warunków zabudowy na działce nr [...] dla rozbudowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podaniem z 19 stycznia 2021 r. Inwestor sprecyzował swój wniosek wskazując, iż inwestycja dotyczy rozbudowy i nadbudowy, a terenem inwestycji są działki nr [...] Wobec powyższego Kolegium zmieniło w tym zakresie decyzję l instancji, tak aby rodzaj inwestycji odpowiadał wnioskowi inwestora. Odnosząc się do zarzutów odwołania, że teren działki nr [...] w połowie nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy, Kolegium wyjaśniło, że w kwestii możliwości inwestycji w zakresie ochrony gruntów rolnych wypowiedział się Starosta [...] we wskazanym wyżej postanowieniu z 1 czerwca 2021 r. znak: [...], w którym uzgodniono projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. Postanowienie to jest ostateczne w administracyjnym toku instancji. Po wtóre planowana inwestycja dotyczy zabudowy już istniejącej, dla której w przeszłości ustalono lokalizację. Nie może zostać uwzględniony zarzut braku dostępu do drogi publicznej dla działki nr [...]. Dostęp ten jest realizowany poprzez działkę nr [...]. Obie te działki są własnością inwestora. Nie sposób uznać, że J. P. jako właściciel działki nr [...] musi mieć ustanowioną służebność przez działkę nr [...], której też jest właścicielem. Taka konstrukcja prawna nie jest dopuszczalna. H. K. wniosła na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 5 sierpnia 2021 r. znak: [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa: 1) materialnego - art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i rozporządzenia, 2) procesowego - art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebranie całego materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy S. z 25 czerwca 2021 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami i w prawidłowy sposób ustaliła warunki zabudowy oraz uzyskała wszystkie wymagane zezwolenia i uzgodnienia, podczas gdy organ I instancji nie dokonał wymaganego odrębnymi przepisami uzgodnienia ze Starostą B. projektu decyzji o planowanych warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, co jest warunkiem koniecznym dla zgodnego z prawem wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r "o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Mając na względzie wskazane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie dowodów wymienionych w uzasadnieniu skargi oraz akt sprawy prowadzonej o wydanie warunków zabudowy prowadzonych przez Wójta Gminy S. oznaczonych sygn. [...] i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania i podniosła, że dowodów nie budzących żadnych wątpliwości, iż decyzja Kolegium z 5 sierpnia 2021 r. jest wadliwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego dostarczył organ I instancji - Wójt Gminy S., który 20 sierpnia 2021 r. (już po wydaniu decyzji przez SKO) wszczął w tej samej sprawie z wniosku tego samego inwestora nowe postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "rozbudowa, przebudowa i nadbudowa" budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M.. Jednocześnie wskazała, że w ślad za wszczęciem nowego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie administracyjnej Wójt Gminy S. podjął działanie, których wcześniej zaniechał w pierwszym postępowaniu administracyjnym o wydanie warunków zabudowy w postaci wystąpienia do Starosty [...] o uzgodnienie ze Starostą B. projektu decyzji o planowanych warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych co jest warunkiem koniecznym dla zgodnego z prawem wydania decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. "o ochronie gruntów rolnych i leśnych". Jako dowód powyższego skarżąca załączyła zawiadomienie o wszczęciu nowego postępowania przez Wójta Gminy S. z 20 sierpnia 2021 r. w sprawie oznaczonej sygn. akt [...] oraz postanowienie Starosty [...] z 25 sierpnia 2021 r. znak [...] Skarżąca podniosła, że wszczynanie przez Wójta Gminy S. nowego postępowania administracyjnego w tej sprawie i uzupełnianie braków wcześniejszego postępowania jest dowodem, iż wcześniej wszczęte postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją Kolegium z 5 sierpnia 2021 r. było dotknięte nieusuwalna wadą prawną i stanowi przejaw rażącego naruszenia prawa. W przypadku, gdy w tej samej sprawie administracyjnej zostało złożony ponowny wniosek przez tego samego inwestora, organ I instancji powinien zdaniem skarżącej wydać postanowienie nie o wszczęciu kolejnego postępowania, ale o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Skarżąca przywołała treść art. 61a § 1 K.p.a. wskazując, że okoliczność tożsamości sprawy występuje w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Dalej przywołała obszernie tezy z orzecznictwa dotyczące wykładni art. 61 u.p.z.p., w szczególności w kwestii zachowania ładu przestrzennego. Kolejno podniosła, że niespełnienie jednego z warunków art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. czyni wydanie decyzji o warunkach zabudowy niedopuszczalnym. Zarzuciła, że inwestycja planowana przez inwestora p.n rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M. nie spełnia warunków w zakresie zagwarantowania inwestycji dostępu do drogi publicznej oraz warunków dotyczących realizacji inwestycji na gruntach rolnych. Podniosła, że kwestionowana inwestycja nie spełnia jej zdaniem zasady dobrego sąsiedztwa (zasada podobieństwa, kontynuacji) i będzie jedynie stanowiła zarzewie konfliktów sąsiedzkich. Skarżąca przywołała obszernie tezy z orzecznictwa dotyczące interpretacji zasady dobrego sąsiedztwa, prawidłowego sporządzania analizy architektoniczno-urbanistycznej, zasad określania gabarytów i warunków planowanej inwestycji oraz warunku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej (art. 2 ust. 14 u.p.z.p.). Zarzuciła, że w okolicznościach niniejszej sprawy Kolegium uznało, iż teren objęty inwestycją ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej, który może być realizowany przez inwestora poprzez przejazd przez działkę nr [...]. Kolegium nie wzięło jednak i nie przeanalizowało faktu, iż na działce nr [...] znajduje się budynek, który uniemożliwia taki przejazd bez konieczności zburzenia tego budynku. Wniosek o wydanie warunków zabudowy nie obejmował takiego zamiaru inwestora. Podniosła, że stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi. Przepisy odrębne mające normatywny wpływ na możliwość ustalenia warunków zabudowy znajdują się w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017r. poz. 1161 ze zm.). Wskazała, że decyzja o warunkach zabudowy nie może zmieniać przeznaczenia gruntu. Wskazuje ona jedynie, czy na danym terenie, uwzględniając jego aktualne przeznaczenie, dopuszczalna jest planowana inwestycja. Dlatego też, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4, aby można było wydać decyzję o warunkach zabudowy, wymogiem koniecznym jest, ażeby teren nie wymagał uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo był objęty zgodą na takie wykorzystanie, uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które obowiązywały w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. poz. 139 ze zm.), tj. 1 stycznia 1995 r. Komentowany przepis koresponduje z uregulowaniami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1161 ze zm.). Przepisy tej ustawy stanowią przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. Podstawowym zadaniem ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych jest ograniczenie przeznaczania tych gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne (art. 3 u.o.g.r.l.). Zasadą ustawową jest, że przeznaczenia gruntów rolnych, stanowiących użytki klas I-III, i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (art. 7 u.o.g.r.l.). Zatem niemożliwe jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, kiedy planowane zagospodarowanie terenu będzie sprzeczne z jego aktualnym przeznaczeniem jako gruntu rolnego bądź leśnego. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy mimo istnienia wymogu uzyskania zgody na zmianę jego przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne oznaczać będzie, że decyzja ta będzie naruszała art. 61 ust. 1 pkt 4 oraz pkt 5 u.p.z.p., gdyż jednocześnie będzie niezgodna z przepisami odrębnymi, tj. przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Skarżąca zarzuciła, że Kolegium w zaskarżonej decyzji powołuje się na sporządzenie projektu przez uprawnionego architekta - ale pominęło istotny fakt, iż architekt miał wskazany teren inwestycyjny nie uwzględniający obszaru działki nr [...]. Podniosła, że Kolegium nie ustosunkowało się zupełnie do zarzutów przedstawionych w odwołaniach od decyzji Wójta Gminy S., jak również nie zobowiązało organu I instancji do wniesienia dowodów w jaki sposób zostały spełnione przez inwestora wszystkie warunki dla wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 u.p.z.p. Architekt nie przeprowadzał analizy terenu, nie dokonywał oględzin i pomiarów na miejscu, w szczególności nie dokonał oględzin działki [...] jej położenia, długości, szerokości, kształtu oraz dostępu do drogi publicznej. Gdyby dokonał tych czynności to doszedł by do wniosku, iż planowana inwestycja nie spełni podstawowego warunku, jakim jest dostęp do drogi publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium odniosło się do zarzutów skargi i wskazało, że nowe postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M. na wniosek inwestora J. P. wszczęto po wydaniu przez Kolegium zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 13 stycznia 2022 r. wyznaczył na 10 lutego 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 8 grudnia 2021 r.). Jednak nie uzyskano od wszystkich stron postępowania potwierdzenia posiadania ww. technicznych możliwości. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących, stron i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd nie mógł brać zatem pod uwagę takich zarzutów skarżącej, jak np. potencjalne "zarzewie konfliktów sąsiedzkich", które rzekomo ma stanowić planowana inwestycja. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także weryfikacji ustalenia konkretnych parametrów i wskaźników. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którą organ odwoławczy zmienił przyjętą przez organ I instancji nazwę inwestycji z "rozbudowa, przebudowa i nadbudowa" na "rozbudowa i nadbudowa", w pozostałym zakresie utrzymując decyzję I instancji w mocy. Inwestycja dotyczy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] w miejscowości S. M.. Wynik przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wystąpienia przesłanek do wydania pozytywnej decyzji ustalającej warunki zabudowy, a także ustalenia konkretnych parametrów i wskaźników zamierzenia, jest odnośnie decyzji organu II instancji pozytywny. Należy podkreślić, że zakres orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest limitowany przesłankami określonymi w art. 61 u.p.z.p., zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Bezsporne w niniejszej sprawie było po pierwsze, co jest bardzo istotne w sprawie niniejszej, że planowana inwestycja dotyczy rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr [...], który jest legalnym elementem istniejącego ładu urbanistycznego obszaru. Nie było też sporne, że działki określone we wniosku i zaskarżonej decyzji nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy zostało zatem prawidłowo przeprowadzone na zasadach i w trybie określonym w art. 59 i n. u.p.z.p. Nie było również przedmiotem sporu, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Powyższe nie budzi wątpliwości Sądu. Niewątpliwie spełnione zatem w sprawie były warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 3 u.p.z.p. Sporne natomiast w sprawie na etapie wniesienia skargi do Sądu było po pierwsze, czy teren inwestycji (a w zasadzie jego część obejmująca działkę nr [...]) ma dostęp do drogi publicznej. Po drugie, czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze. Po trzecie, czy prawidłowo przyjęto obszar inwestycji obejmujący dwie działki, skoro kubaturowe roboty budowlane planowane są tylko na jednej z nich. Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji, które należy zaakceptować co do istotnych okoliczności sprawy, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi. Prawo do zabudowy jest podstawowym prawem związanym w wykonywaniem prawa własności nieruchomości. Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.z.p. każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Decyzja o warunkach zabudowy jest aktem administracyjnym związanym, a nie decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ administracji publicznej nie działa w warunkach uznania administracyjnego, a rozstrzygnięcie podejmowane po przeprowadzeniu postępowania jest warunkowane całkowicie ustalonym stanem faktycznym i przepisami prawa. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1542/09 – powołane orzeczenia są dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wynika to z treści art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którymi nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Uprawniony do nieruchomości może zagospodarować ją dowolnie, w zakresie obowiązującego prawodawstwa. Elementem konstytucyjnie chronionego w polskim systemie prawnym prawa własności nieruchomości jest zatem wolność jej zagospodarowania. Niemniej jednak wolność ta realizowana jest w ramach istniejącego porządku prawnego formułującego wymogi, których spełnienie umożliwia dopiero jej realizację. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.) należy wskazać, że z akt sprawy wynika w sposób jednoznaczny, że działka nr [...] i istniejący na niej dom jednorodzinny ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd z drogi wojewódzkiej - dz. nr [...]. Oczywistym jest, że rozbudowa i nadbudowa domu nie zmienia sam z siebie oceny istnienia dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Wobec faktu, że wszelkie kubaturowe roboty budowlane zaplanowane są na działce [...], nie mógł odnieść zamierzonego skutku zarzut braku dostępu do drogi publicznej działki nr [...]. Zatem ze względu na brak zamiaru realizowania czy rozbudowywania na działce [...] jakichkolwiek obiektów kubaturowych, kształt i szerokość działki [...] w powiazaniu z usytuowaniem na niej budynku i przebiegiem sieci gazowej nie może skutkować zakwestionowaniem obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Dodatkowo warto wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. dostęp do drogi publicznej oznacza bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp bezpośredni do drogi publicznej to takie położenie terenu względem tej drogi, które zapewnia możliwość obsługi komunikacyjnej terenu z wyłączeniem konieczności korzystania z innych terenów (działek), celem zapewnienia dojazdu. Dostęp pośredni polega natomiast na wykorzystaniu komunikacyjnym innej działki (terenu) oddzielającej teren objęty zamiarem inwestycyjnym od drogi publicznej. Bezpośredni dostęp do drogi publicznej wynika z takiego dostępu w ramach tytułu do działki, np. prawa własności. Natomiast w ramach pośredniego dostępu jednym z możliwych rozwiązań jest dostęp poprzez inną działkę, przy czym konieczne jest obciążenie tej działki odpowiednią służebnością. Drugim sposobem dostępu pośredniego jest dostęp np. poprzez drogę wewnętrzną. W tym przypadku nie jest wymagany żaden tytuł prawny uprawniający do korzystania z drogi wewnętrznej, wystarcza sam fakt położenia nieruchomości inwestora przy drodze wewnętrznej. Oddzielenie nieruchomości od drogi publicznej przestrzenią stanowiącą inną nieruchomość, jeżeli właścicielem obu działek jest ten sam podmiot, pozwala stwierdzić, iż nieruchomość niepołożona bezpośrednio przy drodze publicznej w sensie prawnym posiada dostęp do drogi (por. wyrok NSA z 1 października 2009 r., sygn. II OSK 1471/08). Co więcej, działka [...] graniczy również od strony południowej z drogą dojazdową do pól o nr dz. [...] Nie mogły zatem przynieść w tym przedmiocie zamierzonego skutku również zarzuty skargi braku dokonania przez architekta oględzin i pomiarów na miejscu, w szczególności działki [...], jej położenia, długości, szerokości, kształtu oraz dostępu do drogi publicznej. Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że jednym z warunków, jakie powinien spełnić wnioskodawca celem uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, jest określona w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tzw. "zasada dobrego sąsiedztwa", zgodnie z którą co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, musi być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Zasada ta określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące do tej pory na konkretnym obszarze. Stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej (terenu inwestycji), której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa m.in. w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wyniki tej analizy, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załączniki do decyzji o warunkach zabudowy (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Dokonując oceny, czy w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w postępowaniu I instancji uprawniony urbanista zgodnie z powyższym przepisem wytyczył obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie powyższych warunków (analizę architektoniczno–urbanistyczną). Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia, granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Stosownie zaś do § 2 pkt 5 rozporządzenia za front działki przyjęto część działki budowlanej nr [...], która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Sąd zaznacza, że w niniejszej sprawie teren inwestycji w mapowym załączniku decyzji, pokrywający się z granicami objętych wnioskiem działek [...], wykracza poza obszar terenu objętego analizą. Zatem kształt przyjętego obszaru analizowanego w sprawie jest w tym zakresie nietypowy, ale biorąc pod uwagę, że celem inwestycji nie jest realizacja nowego obiektu, a jedynie powiększenie istniejącego, taki mankament nie powinien przynosić skutku eliminowania prawidłowej co do zasady decyzji o warunkach zabudowy z obrotu prawnego. Z załączników nr 1, 2 i 3, dołączonych w myśl § 9 rozporządzenia do decyzji I instancji z 25 czerwca 2021 r., ewidentnie wynika, że zarzut skarżącej, jakoby działka objęta terenem inwestycji była położona w odległości większej niż 50 m od najbliższej działki budowalnej, jest nieprawdziwy i bezpodstawny. W bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji występuje wszak zabudowa mieszkalna uzupełniona zabudową gospodarczą i garażową, w tym budynki na działce skarżącej. Sąd w pełni podziela stanowisko organu II instancji w przedmiocie spełnienia w sprawie zasady dobrego sąsiedztwa zdefiniowanej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Z części tekstowej i graficznej analizy wynika jednoznacznie, że planowana inwestycja dotycząca rozbudowy i nadbudowy istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego jest dopuszczalna. W szczególności Sąd podziela zaakceptowane przez organ odwoławczy ustalone wskaźniki i parametry, w tym linię zabudowy w odległości 8 m od krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej, utrwalonej przez budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...], zgodnie z § 4 rozporządzenia, wskaźnik zabudowy ustalony na poziomie 10,8%, zgodnie z § 5 rozporządzenia, gdy średni wskaźnik zabudowy obszaru wynosi 10,81%, wskaźnik udziału powierzchni biologicznie czynnej na poziomie nie niższym niż 5%, szerokość elewacji frontowej – bez zmian, zgodnie z § 6 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na maksymalnie 4,8 m, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, zgodnie z § 7 ust. 3 rozporządzenia (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej na działkach sąsiednich tworzy uskok, a z analizy wynika, że średnia wynikająca z analizy to ok. 3,10 m, gdy dla budynków mieszkalnych średnia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi 4,78 m), wreszcie dach dwu lub wielospadowy, kąt nachylenia połaci dachowych od 30° do 43°, wysokość kalenicy do 8,2 m, kalenica równoległa do drogi wojewódzkiej, stosownie do § 8 rozporządzenia, odpowiednio do geometrii dachów występujących w obszarze analizowanym. Podsumowując organ II instancji trafnie stwierdził, że w sprawie zaszły podstawy do uwzględnienia wniosku inwestora, bowiem planowane przedsięwzięcie mieści się w granicach sposobu użytkowania budynków w sąsiedztwie, a parametry zabudowy ustalone zostały prawidłowo w oparciu o parametry budynków znajdujących się w obszarze analizowanym. Odnośnie zarzutu ustalenia warunków zabudowy dla terenu obejmującego działki nr [...], podczas gdy przeznaczony do inwestycji dom znajduje się wyłącznie na działce nr [...], należy podkreślić po pierwsze, że nie istnieją przepisy prawa, które limitowałyby w okolicznościach niniejszej sprawy wolę inwestora w kształtowaniu obszaru inwestycji. Jak słusznie wskazał przy tym organ II instancji, w sprawie ustalenia warunków zabudowy, organy są związane w szeregu kwestii treścią wniosku inwestora. Dotyczy to między innymi rodzaju zamierzenia jak i terenu inwestycji, o ile jest on zakreślony zgodnie z przepisami (jak w niniejszej sprawie obejmując cały teren działek nr [...]). Tak przyjęta treść wniosku z 16 listopada 2020 r., zmodyfikowana pismem z 19 stycznia 2021 r., wyznacza ramy postępowania administracyjnego co do obszaru objętego inwestycją, a także tytułu inwestycji, co zresztą stanowiło usprawiedliwioną przyczynę skorygowania decyzji I instancji przez Kolegium. Należy tu wskazać, że wbrew zarzutom skarżącej, projekt decyzji sporządzony przez uprawnionego architekta 14 maja 2021 r. uwzględniał modyfikację wniosku inwestora w zakresie terenu inwestycji z 19 stycznia 2021 r. Odnosząc się do zarzutu, że planowana inwestycja nie może być realizowana jako znajdująca się na gruntach rolnych i położona w odległości większej niż 50 m od najbliższej działki budowalnej, należy wskazać, że w niniejszej sprawie spełnione są warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p., na co wskazuje po pierwsze okoliczność, że inwestycja dotyczy terenu już zabudowanego, po drugie, projekt decyzji sporządzony zgodnie z wymogami prawa przez uprawnionego architekta A. K., został pozytywnie uzgodniony ze Starostą Powiatu w B. w zakresie ochrony gruntów rolnych (ostatecznym w administracyjnym toku instancji postanowieniem z 1 czerwca 2021 r. znak: [...]), jako zgodny m.in. z art. 7 ust. 2 pkt 1 w zw. z ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W konsekwencji również zarzut, że działka nr [...] w połowie nie zawiera się w obszarze zwartej zabudowy nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Podsumowując Sąd wskazuje, że ustalone w decyzji parametry i wskaźniki znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy zlokalizowanej w badanym obszarze. Również zastosowane regulacje określające wyjątkowe sposoby wyznaczenia parametrów zostały należycie umotywowane w wynikach analizy i uzasadnieniach decyzji, zgodnie z art. 107 K.p.a., wraz z odwołaniem się do uzasadnienia ujętego w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji. Właściwie wyjaśniono też powody, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie. Organ odwoławczy prawidłowo zaakceptował również określenie przez organ I instancji konkretnych warunków zabudowy wynikających z przeprowadzonych uzgodnień i opinii organów współdziałających w sprawie, a także warunki w zakresie ochrony środowiska, melioracji, ryzyka powodziowego, a w szczególności zawarte w pkt 4 lit. e decyzji I instancji warunki ochrony gruntów rolnych i leśnych. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, rzetelnie i dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie wykazania, że wszelkie przesłanki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy i okoliczności determinujące jej treść zostały należycie opisane w analizie architektoniczno–urbanistycznej i uzasadnieniach decyzji obu instancji. Wszystkie formułowane w sprawie zarzuty Sąd uznał za bezzasadne, co w odniesieniu do zarzutów odwołania we właściwy sposób wykazało Kolegium w uzasadnieniu swojej decyzji. Organ II instancji umotywował zasadność argumentacji, którą kierował się przy wydaniu decyzji, a także, wbrew zarzutom skargi, odniósł się do okoliczności podnoszonych przez skarżącą w odwołaniach. Kolegium rozpatrzyło cały materiał dowodowy sprawy w sposób należyty i dokonało oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a. i nie naruszył wymienionych w skardze i odwołaniach przepisów. Podsumowując Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja merytoryczna organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7-9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a., a także art. 61 ust. 1 i art. 2 pkt 14 u.p.z.p. W konsekwencji zasadnie stwierdzono, że brak jest przesłanek do odmowy ustalenia warunków zabudowy, prawidłowo również zweryfikowano trafnie uzasadnione ustalenie poszczególnych wskaźników i parametrów inwestycji. Wobec braku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 61 u.p.z.p. oraz przepisów rozporządzenia oraz wobec oparcia decyzji na analizie urbanistyczno-architektonicznej sporządzonej w toku postępowania przed organem I instancji, rozstrzygnięcie organu odwoławczego należy uznać za trafne i zgodne z prawem. Ustalone w sprawie warunki zabudowy terenu zapewniają kontynuację cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w obszarze analizy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący układ urbanistyczny. Warto tu wskazać, odnosząc się do szeregu wyroków sądów administracyjnych przywołanych przez skarżącą, że Sąd w pełni podziela przedstawione w nich tezy. Jednak trzeba mieć na uwadze, że są to tezy o charakterze ogólnym, które nie dotyczą żadnych konkretnych elementów stanu faktycznego niniejszej sprawy, a przedstawiają jedynie podstawowe założenia wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów lub przepisów, których naruszenie skarżąca zarzucała. Zatem nie mogą służyć za poparcie formułowanych przez skarżącą zastrzeżeń (wyroki: NSA z: 10 listopada 1998 r. sygn. II SA/Gd 375/97, 30 listopada 1999r. II SA/Gd 2256/97, 6 września 2013 r., sygn. II OSK 813/12, 13 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 717/17, 6 czerwca 2013 r., sygn. II OSK 305/12, 4 marca 2009 r., sygn. II OSK 282/08, 19 czerwca 2012 r., sygn. II OSK 509/11, 12 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 9/10, 25 stycznia 2012 r., sygn. II OSK 2114/10, 22 stycznia 2021 r., sygn. II OSK 2385/20; WSA w Krakowie z 5 marca 2013 r., sygn. III SA/Kr 487/12 i WSA w Lublinie z 4 kwietnia 2013 r., sygn. II SA/Lu 1036/12). Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa, a skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a.