II SA/Kr 1247/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka Sędziowie: WSA Jacek Bursa WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Burmistrz [...] i Gminy N. decyzją z dnia 9 stycznia 2006 r. nr[...] nałożył na M. B. obowiązek uiszczania w terminie do 28 dnia każdego miesiąca opłat za opróżnienie zbiornika bezodpływowego usytuowanego na nieruchomości gruntowej położonej w S. nr [...] i transportu nieczystości ciekłych do punku zlewnego. Decyzją z dnia 9 stycznia 2012 r., nr: [...] Burmistrz [...] i Gminy N. orzekł o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 8 stycznia 2013 r. decyzji Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] Po rozpoznaniu odwołania M. B. wniesionego od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. M. B. wniosła między innymi o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...] Decyzją z dnia 25 lutego 2016 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domaga się obecnie strona przeszła już pozytywną weryfikację sądowoadministracyjną (wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn. II SA/Kr 850/12). Ponadto z niekwestionowanego stanu faktycznego sprawy bezspornie wynika, iż M. B. korzystała z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i nie zawarła umowy, o której mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie ostatecznej decyzji Kolegium z dnia 26 czerwca 2015 r., znak: [...] stwierdzającej wydanie decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa, Kolegium przywołało treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 599/15, wydanego w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Od powyższej decyzji M. B. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując, że zarówno decyzja Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., jak i wszystkie następne decyzja Burmistrza oraz decyzje Kolegium utrzymujące je w mocy, wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach nie dopuszcza wydawania decyzji dot. ponoszenia opłat czyszczenia szamba, w sytuacji, gdy na posesji dz. ewid. nr [...] w S. została wybudowana sieć kanalizacyjna. Strona podniosła, iż została wyeliminowana przez Burmistrza [...] i Gminy N. z postępowania dot. podłączenia przedmiotowej nieruchomości do sieci kanalizacyjnej. Ponadto powołała się na okoliczność stwierdzenia przez Kolegium w ostatecznej decyzji z dnia 26 czerwca 2015r., SKO. [...] wydania przez Burmistrza [...] i Gminy N. decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 lipca 2016 r., znak [...] działając na podstawie art. 127 § 3, art. 157, art. 158 § 1 w zw. z art.156 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz.23) w zw. z art. 6 ust. 10, ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2005 r. nr.236, poz. 2008 z późn. zm. - stan aktualny na dzień wydania badanej decyzji Kolegium) - utrzymało w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2016 r., znak: [...] Uzasadniając to rozstrzygnięcie Kolegium powtórzyło, że okoliczność, że M. B. korzysta z bezodpływowego zbiornika nieczystości ciekłych sytuowanego na nieruchomości położonej w S. o nr [...], której jest współwłaścicielem i nie realizuje ustawowego obowiązku zawarcia umowy o opróżnianie tego zbiornika, została potwierdzona przez stronę, jak również nie była kwestionowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Z art. 6 ust. 7 ustawy wynika, że w wypadku niewykonania obowiązku określonego w art.6 ust. 1 wójt, burmistrz, prezydent miasta wydaje z urzędu decyzję, w której ustala: 1) obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych lub opróżnianie zbiorników bezodpływowych; 2) wysokość opłat wyliczonych z zastosowaniem stawek, o których mowa w ust. 2; 3) terminy uiszczania opłat, o których mowa w pkt 1; 4) sposób i terminy udostępniania urządzeń lub zbiorników w celu ich opróżnienia." Przytoczono również fragmenty uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 9 października 2012 r., sygn.. II SA/Kr 850/12 - oddalającego skargę na decyzję, której stwierdzenia nieważności obecnie domaga się strona. Sąd stwierdził w nim m. in. "Przedłużenie na okres kolejnego jednego roku jest w ocenie Sądu rozwiązaniem trafnym, zwłaszcza gdy się uwzględni treść art. 6 ust. 9 cyt. ustawy, zgodnie z którym decyzja ustalająca obowiązki, o której mowa w ust. 7, jest wydawana na okres 1 roku". Kolegium nie znalazło podstaw do uwzględnienia zarzutów podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podzieliło stanowisko poprzedniego składu orzekającego Kolegium, iż stwierdzenie decyzją z dnia 26 czerwca 2015 r., [...] wydania decyzji Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r., znak: [...] z naruszeniem prawa, nie powoduje, iż przedmiotowa decyzja Burmistrza, dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - co też potwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 listopada 2015 r., sygn. II SA/Kr 599/15 zapadłego również w sprawie M. B.. Kolegium wskazało, iż M. B. mylnie interpretuje dwa tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji: wznowienia postępowania oraz stwierdzenia nieważności. Przywołana przez Stronę decyzja Kolegium z dnia 26 czerwca 2015 r., [...] dotyczy kwestii wznowienia postępowania. Przedmiotową decyzją Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 października 2013 r. (znak: [...]) i orzekło co do istoty sprawy, w ten sposób, że: 1. Odmówiło uchylenia decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. (znak: [...]) z uwagi na upływ pięcioletniego terminu, od dnia doręczenia Stronie w/w decyzji tj. od 14.01.2006 r., o którym mowa w art. 146 § 1 k.p.a. 2. Stwierdziło wydanie zaskarżonej decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. z naruszeniem prawa. Kolegium stwierdziło, że decyzja Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...], została wydana z naruszeniem prawa, bowiem analizując przebieg postępowania, w aktach sprawy nie znalazło żadnych dowodów na to, że M. B. brała udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji. Powyższa decyzja została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1042/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał w uzasadnieniu, że ustalić należy czy zachowane zostały przesłanki formalne wynikające z art. 148 § 1 kpa., tj. dochowanie przez M. B. terminu do skutecznego złożenia wniosku o wszczęcie postępowania wznowieniewego. Na marginesie Kolegium wskazuje, iż w uzasadnieniu wyroku WSA w Krakowie wskazał, iż: "Zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. jest niezasadny. Ta sprawa nie dotyczyła oceny legalności prowadzenia postępowania nieważnościowego przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z 9 stycznia 2006 r. Sąd nie doszukał się rażącego naruszenia prawa tak w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji z dnia 9 października 2013 r., jak i wydanie decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. Także obie te decyzje nie zawierają wad pozwalających na stwierdzenie rażącego naruszenia prawa." Natomiast przedmiotem rozpoznania niniejszej sprawy jest drugi nadzwyczajny tryb wzruszania ostatecznych decyzji to jest - stwierdzenie nieważność decyzji. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej nie dokonuje się - jak w postępowaniu zwykłym - oceny przysługujących stronie uprawnień lub ciążących na niej zobowiązań, a ocenia się legalność decyzji wydanej w ww. postępowaniu zwykłym. Ocena dokonywana przez organ administracji dotyczy wyłącznie zbadania, czy kwestionowana wnioskiem nieważnościowym decyzja została dotknięta jedną z wad, określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Kolegium wskazało, iż kwestia nieważności decyzji Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] była już przedmiotem rozstrzygania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z dnia 7 marca 2011 r., sygn. II SA/Kr 1499/10 oddalił skargę M. B. na decyzję Kolegium z dnia 19 stycznia 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] Od wydania powyższego wyroku nie wystąpiły, jak również nie ujawniły się żadne nowe okoliczności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., powodujące nieważność decyzji. Opisaną wyżej decyzję SKO z dnia 8 lipca 2016 r. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. B. wraz z poprzedzającą ją decyzją SKO z dnia 25 lutego 2016 r. Zarządzeniem z dnia 17 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału rozdzielił powyższe skargi, wskutek czego skarga na decyzję SKO z dnia 25 lutego 2016 r. została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 1246/17, a skarga na decyzję SKO z dnia 8 lipca 2016 r. została zarejestrowana pod sygn. II SA/Kr 1247/17. Zarządzenie to zostało uchylone na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. W uzasadnieniu skargi M. B. podniosła, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w/w decyzje nieprawidłowo z naruszeniem prawa - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 157 i art. 158 § 1 k.p.a. i wniosła o uchylenie obu tych decyzji. Jej zdaniem organ miał obowiązek stwierdzić nieważność swojej decyzji z dnia 29 marca 2012 r. [...], wydanej z rażącym naruszeniem ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Ustawa określa obowiązki płynące wprost z ustawy i nie wymagały konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej dlatego decyzje SKO są dotknięte wadą nieważności. W ocenie skarżącej również pierwotna decyzja z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa art. 6 ust. 7-9 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - powołany przepis w/w decyzji odnosi się do wydawania zezwoleń na świadczenia usług. Przepis art. 5 ustawy utrzymaniu czystości i porządku w gminach określa jakie obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku w gminach ciążą na właścicielu nieruchomości. Są to obowiązki płynące wprost z ustawy i nie wymagały konkretyzacji w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja nakładająca obowiązki na strony w sytuacji, gdy obowiązki te wynikają wprost z normy prawnej dotknięta byłaby wadą nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 5 września 2017 r. (przedłożonym na rozprawie w dniu następnym) skarżąca rozwinęła zarzuty skargi, zarzucając zaskarżonej decyzji: - naruszenie przepisu art. 7 K.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, - naruszenie przepisu art. 8 K.p.a. przez brak równego traktowania obu współwłaścicieli nieruchomości i uznania za zasadne obciążania opłatą wyłącznie skarżącej z pominięciem drugiej współwłaścicielki nieruchomości nr [...] w S. , - naruszenie przepisu art. 77 K.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, - naruszenie przepisu art. 80 K.p.a. przez zaniechanie oceny całokształtu materiału dowodowego. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: - wyroku WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2017 roku sygn. akt II SA/Kr 32/17 z uzasadnieniem - na okoliczność jego treści, a w szczególności nielegalności dokonanego przez współwłaścicielkę nieruchomości w S. nr [...], to jest T. S., podłączenia przedmiotowej nieruchomości do kanalizacji z pominięciem M. B., wnosząc o dołączenie do akt niniejszej sprawy, - wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 września 2012 roku, sygn. akt II SA/Kr 638/12 - na okoliczność przyłączenia nieruchomości, której współwłaścicielką jest M. B. do kanalizacji i braku podstaw obciążania M. B. opłatami za opróżnianie szamba, - pisma Burmistrza MiG N. z dnia 25.01.2005 roku, Warunków technicznych nr [...], Protokołu odbioru technicznego z dnia 2.04.2005 r. i Umowy nr [...] - na okoliczność ich treści, a w szczególności warunków przyłączenia nieruchomości nr [...] do kanalizacji, odpowiedzialności współwłaścicielki T. S. za szambo na przedmiotowej nieruchomości oraz przyłączenia całej nieruchomości nr [...] do kanalizacji sanitarnej. Wniosła także o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania, ewentualnie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1) p.p.s.a. - o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przed WSA w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 32/17 oraz o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na rozprawie w dniu 6 września 2017 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w piśmie z dnia 5 września 2017 r., a także wniosek o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy sygn. II SA/Kr 32/17. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja jest prawidłowa a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. W pierwszej jednak kolejności należy wyjaśnić kwestie formalne związane z rozdzieleniem skarg, a następnie uchyleniem zarządzenia o rozdzieleniu. Jak już wcześniej wskazano M. B. zaskarżyła zarówno decyzję SKO wydaną w przedmiocie nieważności niejako "w pierwszej instancji" tj. decyzję z dnia 25 lutego 2016 r., jak i utrzymującą ją w mocy decyzję tego samego organu z dnia 8 lipca 2016 r. Początkowo rozdzielono te skargi, jednakże biorąc pod uwagę, że Sąd na podstawie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm. - dalej "p.p.s.a.") może, działając w granicach sprawy, kontrolować zarówno decyzję wydaną w postępowaniu odwoławczym, jak i decyzję utrzymaną nią w mocy - w tym zakresie uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 października 2016 r. Brak było natomiast podstaw do łącznego rozpoznania niniejszej sprawy ze sprawą sygn. II SA/Kr 1245/16 (z której to sprawy wyłączono do odrębnego rozpoznania zarówno sprawę II SA/Kr 1246/17, jak i sprawę II SA/Kr 1247/16). Przedmiotem skargi w sprawie sygn. II SA/Kr 1245/16 było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 lutego 2016r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Skarga w tej sprawie została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 15 lutego 2017 r. z uwagi na jej niedopuszczalność, jest więc obecnie prawomocnie zakończona i nie może być rozpoznana ponownie w trybie zwykłym. Przechodząc do oceny prawidłowości wydania zaskarżonej decyzji należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Jak wskazuje A. Kabat (Kabat, Andrzej. Art. 134. W: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI. Wolters Kluwer, 2016) "Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Na tle komentowanego przepisu szczególnego znaczenia nabiera więc zagadnienie tożsamości sprawy administracyjnej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny (por. B. Adamiak, glosa do wyroku NSA z dnia 23 stycznia 1998 r., I SA/Gd 654/96, OSP 1999, z. 1, s. 51) na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków, a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej". W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym - decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 marca 2012 r. znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Burmistrz [...] i Gminy N. o przedłużeniu na okres od dnia 9 stycznia 2012 r. do dnia 8 stycznia 2013 r. decyzji Burmistrza [...] i Gminy N. z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] Rozpoznając tę sprawę należy wziąć pod uwagę tylko te okoliczności faktyczne i prawne, które mogą wpłynąć na ocenę kwestii nieważności decyzji SKO z dnia 29 marca 2012 r. Nie ma potrzeby ani możliwości dokonywania oceny wszystkich wątków pojawiających się w licznych postępowaniach administracyjnych i sądowoadministracyjnych prowadzonych prowadzonych z inicjatywy skarżącej, bowiem oznaczałoby to wyjście poza granice sprawy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 134 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd ogranicza się, więc wyłącznie do oceny, czy prawidłowo SKO w K. uznało, że decyzja tegoż organu z dnia 29 marca 2012 r. nie jest dotknięta wadą nieważności. Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w art. 7 nakłada na właścicieli nieruchomości określone obowiązki - w tym obowiązek okazania umów i dowodów uiszczania opłat za usługi w zakresie opróżniania zbiorników bezodpływowych i transportu nieczystości ciekłych (ust. 1). Brak wykonania tego obowiązku skutkuje wydaniem decyzji na podstawie art. 6 ust. 7 tj. decyzji o ustaleniu opłat za opróżnienie zbiornika. Decyzja ta ulega przedłużeniu w drodze decyzji wydawanej z urzędu, na kolejny okres, jeżeli właściciel nieruchomości nie przedstawi, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania decyzji, umowy, w której termin rozpoczęcia wykonywania usługi nie jest późniejszy niż data utraty mocy obowiązującej decyzji (art. 6 ust. 10). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 maja 2010 r., sygn. II OSK 748/09 (LEX nr 597834) "wystarczającą przesłanką nałożenia na stronę w drodze decyzji obowiązku uiszczania opłat za usuwanie nieczystości ciekłych ze zbiornika bezodpływowego, a następnie przedłużania okresu obowiązywania tej decyzji jest korzystanie przez nią z tego zbiornika oraz niezawarcie z uprawnionym podmiotem umowy dotyczącej jego opróżniania i wywozu nieczystości". Te zaś okoliczności nie były przez stronę kwestionowane ani w dacie wydawania decyzji z 29 marca 2012 roku, ani obecnie. W tych okolicznościach Sąd podziela ocenę dokonaną w zaskarżonej decyzji przez Kolegium, iż nie sposób stwierdzić, że decyzja tego organu z dnia 29 marca 2012 r. rażąco narusza prawo. Słusznie również zwrócono w zaskarżonej decyzji uwagę, że decyzja ta była przedmiotem weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny i przeszła tę weryfikację pozytywnie, bowiem Sąd oddalił skargę wyrokiem z dnia 9 października 2012 r., sygn. II SA/Kr 850/12. Sąd nie dopatrzył się wówczas naruszeń prawa skutkujących stwierdzeniem nieważności decyzji, ani nawet jej uchyleniem. Kwestia wpływu prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na decyzję, objętą następnie żądaniem stwierdzenia nieważności, była przedmiotem uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2009 r. sygn. akt I OPS 6/09 (LexPolonica nr 2122705). W uchwale tej Sąd wskazał, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania treści żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok sądu - przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych przypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty stosując art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 k.p.a. W okolicznościach tej konkretnej sprawy nie zachodziła przeszkoda do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności. Wydany wyrok sygn. II SA/Kr 850/12 nie wykluczał możliwości prowadzenia postępowania w przedmiocie nieważności tej samej decyzji, jednak wyrok ten korzystał i nadal korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej i zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu tego wyroku w kontekście art. 134 p.p.s.a. stwierdzono: "Przedmiotem kontroli sądu była wyłącznie legalność przedłużenia przez organy administracji decyzji nakładającej na skarżącą obowiązki związane z korzystaniem przez nią z bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 3a cytowanej ustawy. Stąd kwestia przyłączenia lokalu skarżącej do istniejącej sieci kanalizacyjnej pozostaje poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy. Nie mają też znaczenia akta spraw dotyczących "czyszczenia szamba", znak: [...], których dołączenia domagała się skarżąca w piśmie z dnia 22 sierpnia 2012 r. (...) Fakt, że lokal mieszkalny, z którego obecnie korzysta T. S. jest podłączony do kanalizacji nie zwalnia M. B. od obowiązku zapewnienia prawidłowego usuwania nieczystości płynnych ze zbiornika, z którego korzysta, i to bez względu na okoliczności, z powodów których nadal z niego korzysta. Wobec tego - postępowanie dotyczące współwłasności nieruchomości, podobnie jak ewentualne nieprawidłowości w wykonaniu sieci i przyłącza wodociągowego, nie miały znaczenia dla wydania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej". Podzielając tę ocenę należy uznać, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy jest kwestia legalności dokonanego przez współwłaścicielkę nieruchomości w S. nr [...] T. S. podłączenia przedmiotowej nieruchomości do kanalizacji, a w konsekwencji prawomocność wyroku WSA w Krakowie w sprawie sygn. II SA/Kr 32/17. Sprawa ta nie pozostaje w związku z niniejszym postępowaniem, nie ma tu mowy o prejudycjalności. Niezależnie od tego, czy współwłaścicielka nieruchomości posiadała podłączenie budynku do kanalizacji i niezależnie od tego, czy ewentualne podłączenie było legalne, czy nie - M. B. nie przedstawiła stosownej umowy, na co najmniej 3 miesiące przed upływem daty obowiązywania poprzedniej decyzji, a zatem wydanie decyzji o kolejnym przedłużeniu obowiązywania decyzji z 9 stycznia 2006 r. nr [...] Z tego też względu Sąd odmówił zawieszenia postępowania. Z tego samego powodu oddalono wnioski dowodowe zawarte w piśmie procesowym z dnia 5 września 2017 r., które pozostają bez znaczenia dla niniejszej sprawy. W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że w znacznej części tego pisma skarżąca kwestionuje przebieg postępowania poprzedzającego wydanie decyzji pierwotnej tj. decyzji z dnia 9 stycznia 2006 r. nr [...] W niniejszej sprawie Sąd nie ma jednak kompetencji by badać prawidłowość tej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania. Decyzja wydawania na podstawie art. 6 ust. 10 jest decyzją odrębną od decyzji wydawanej na podstawie ust. 7 tego przepisu, inne są przesłanki jej wydania, toczy się osobne postępowanie administracyjne. Kontrolowanie decyzji z 9 stycznia 2006 r. stanowiłoby wyjście poza granice tej sprawy i stanowiłoby naruszenie art. 134 p.p.s.a. W toku postępowania administracyjnego zwracano uwagę, że w odniesieniu do pierwotnej decyzji z 9 stycznia 2006 r. wznowiono postępowanie i stwierdzono jej wydanie z naruszeniem prawa decyzją SKO w K. z dnia 26 czerwca 2015 r. znak: [...] Słusznie jednak Kolegium przyjęło, że orzeczenie to nie ma wpływu na byt decyzji przedłużającej okres obowiązywania decyzji pierwotnej. Nadto Sądowi z urzędu wiadomo, że decyzja SKO z dnia 26 czerwca 2015 r. znak: [...] została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1042/15, a Naczelny Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę kasacyjną wniesioną od wyroku WSA wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 1104/16. Powoływany przez skarżącą wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 lipca 2012 r., sygn. 381/12 nie może być przydatny w niniejszej sprawie. Przedmiotem kontroli sądowej w tej sprawie była wprawdzie również decyzja wydana na wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji, jednakże chodziło o decyzję umarzającą postępowanie, a nie odmawiającą stwierdzenia nieważności. Uzasadnienie tego wyroku wyjaśnia, dlaczego w okolicznościach tamtej sprawy brak było podstaw do wydania decyzji formalnie kończącej postępowanie, bez merytorycznej oceny zasadności żądania skarżącej. W niniejszej sprawie została wydana decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności, nie zaś o umorzeniu postępowania nieważnościowego, zatem brak jest analogii pomiędzy tymi sprawami. Uwzględniając wszystkie powyższe okoliczności należało dojść do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zarzuty skargi oraz pisma procesowego z dnia 5 września 2017 r. nie znalazły potwierdzenia, albo też wychodziły poza granice tej konkretnej sprawy. Nie mogły w każdym razie odnieść skutku w postaci wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego przez Sąd. Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.