II SA/Kr 1279/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Gminy Miejskiej Kraków na postanowienie nr 595/2018 Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 26 lipca 2018 r, znak: WOB.7722.47.2018.AOPY w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. postanowieniem z dnia 8 maja 2018 r., nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia 6 kwietnia 2018 r., wniesionych przez zobowiązaną Gminę K., działając na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 pkt 1 i 5 oraz art. 20 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.Dz.U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu wskazano, że egzekwowany w przedmiotowej sprawie obowiązek wynika z decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwanego dalej: MWINB) nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] Decyzją tą, po rozpatrzeniu odwołań Gminy K., M. L. i J. B., złożonych od decyzji PINB z dnia 11 marca 2015 r., nr [...], znak: ROiK [...], MWINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.- Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290) I. nakazał Gminie K., M. L., J. B. – jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w K.: wykonanie - pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno – budowlanej - w budynku przy ul. [...] w K., następujących koniecznych robót usuwających stan zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych poprzez: - wykonanie pełnej wymiany pokrycia dachowego wraz z uszkodzonym deskowaniem i uszkodzonymi elementami więźby dachowej (z zachowaniem istniejącego kształtu i spadku i wysokości dachu), wzmocnienie belek tramowych wraz z wykonaniem impregnacji odnowionej więźby dachowej preparatem przeciwgrzybowym i p. poż. nad całością budynku; - wykonanie wymiany wszystkich obróbek blacharskich wraz z orynnowaniem i rurami spustowymi; - wykonanie robót naprawczych i zabezpieczających wszystkich uszkodzonych stropów nad użytkowanymi lokalami mieszkalnymi; - wykonanie odgrzybienia wszystkich zalanych i przemokniętych stropów ścian w obrębie użytkowanych lokali mieszkalnych; - wymienienie uszkodzonych deskowań podestów galerii komunikacyjnych w obrębie dojść do użytkowanych lokali mieszkalnych wraz z oczyszczeniem ich wsporników stalowych, zabezpieczeniem antykorozyjnym np. przez miniowanie; - uporządkowanie, udrożnienie i uszczelnienie istniejących przewodów kominowych dla zamieszkałych lokali w zakresie przewodów dymowych dla celów grzewczych oraz przewodów wentylacyjnych pomieszczeń kuchennych i łazienek; - przemurowanie kominów ponad dachem zgodnie z [...] oraz wykonanie ław kominiarskich; - wykonanie naprawy instalacji elektrycznej w użytkowanych lokalach mieszkalnych i na klatce schodowej, w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania wraz z odłączeniem instalacji elektrycznej we wszystkich pomieszczeniach nieużytkowanych budynku. Ustalił termin wykonania nakazanych robót do dnia 30.06.2017 r. II. Zakazał Gminie K., M. L., J. B. – jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w K.: użytkowania budynku przy ul. [...] w K. do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, z wyłączeniem: lokali nr [...] w budynku frontowym, wobec których na podstawie art. 68 P.b. wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. z dnia 20.01.2014 r. nr [...] znak: [...] nakazująca opróżnienie. W dniu 21 lutego 2018 r. przeprowadzona została kontrola wykonania obowiązku, podczas której ustalono, że w dalszym ciągu nie wykonano żadnych z robót nakazanych w pkt I (ppkt 1-8) decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], a lokale nr [...] i [...] są użytkowane. W dniu 6 kwietnia 2018 r. PINB wystawił wobec Gminy K., M. L. i J. B., jako zobowiązanych, tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], wszczynając postępowanie egzekucyjne. Odpisy w/w tytułu wykonawczego doręczone zostały zobowiązanym: Gminie K. w dniu 17 kwietnia 2018 r. (k. 39 akt PINB), M. L. w dniu 18 kwietnia 2018 r. (k. 40 akt PINB), J. B. w dniu 2 maja 2018r. (po dwukrotnym awizowaniu w dniach 18 kwietnia 2018 r. i 26 kwietnia 2018 r.; k. 59 akt PINB). Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 33 § 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zwanej dalej: upea), złożyli zobowiązana Gmina K., M. L. i J. B.. Postanowieniem nr [...] z dnia 8 maja 2018 r. znak: [...] PINB po rozpatrzeniu zarzutów, orzekł o uznaniu zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. Pismem z dnia 15 maja 2018 r. zobowiązana Gmina K. złożyła zażalenie na w/w postanowienie. Inspektor Nadzoru Budowlanego, postanowieniem z 26 lipca 2018 r., Nr [...], znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) w związku z art. 18 oraz art. 23 § 1 i § 4 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 1314) po rozpatrzeniu zażalenia Gminy K. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1297/16 oddalił skargę M. L. i J. B. od decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] Powyższy wyrok nie jest prawomocny. M. L. i J. B. złożyli od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji MWINB. Postanowieniem z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt: II OSK 1104/17 Naczelny Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania w/w decyzji MWINB. W dniu 24 sierpnia 2017 r. przedstawiciele PINB przeprowadzili czynności kontrolne, w wyniku których stwierdzono, iż nie wykonano żadnych z robót nakazanych w pkt I (ppkt 1-8) decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], budynek przy ul. [...] w K. znajduje się w stanie zagrażającym życiu i zdrowiu osób w nim przebywających. W w/w budynku mimo orzeczonego zakazu użytkowania w dalszym ciągu użytkowanych jest 7 lokali mieszkalnych. Upomnieniem z dnia 27 października 2017 r. znak: ROiK [...] wezwał Gminę K., M. L. i J. B. do niezwłocznego wykonania obowiązku orzeczonego decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], pouczając o konsekwencjach jego niewykonania, tj. skierowaniu sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego w administracji. W dniu 21 lutego 2018 r. przeprowadzona została ponowna kontrola wykonania obowiązku, podczas której ustalono, że w dalszym ciągu nie wykonano żadnych z robót nakazanych w pkt I (ppkt 1-8) decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], a lokale nr [...] i [...] są użytkowane. W dniu 6 kwietnia 2018 r. PINB wystawił wobec Gminy K., M. L. i J. B., jako zobowiązanych, tytuł wykonawczy nr [...], stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, a dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], wszczynając postępowanie egzekucyjne. Inspektor Nadzoru Budowlanego po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego zważył, co następuje: Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, służący ochronie jego praw przed niezgodnym z prawem prowadzeniem wobec niego egzekucji. Istotą tego środka zaskarżenia jest wskazanie takich okoliczności, które już w momencie wystawienia tytułu wykonawczego czynią bezprzedmiotowym lub niezgodnym z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji. Zarzut stanowi środek ochrony zobowiązanego we wstępnym etapie egzekucji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 grudnia 2011 r. sygn. akt: II SA/Kr 1461/11, LEX nr 1152830). Podstawą zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej mogą być przyczyny taksatywnie wymienione w art. 33 § 1 upea w punktach od 1 do 10: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; błąd co do osoby zobowiązanego; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia o którym mowa w art. 15 § 1; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 upea zobowiązanemu przysługuje prawo zgłoszenia zarzutów w terminie 7 dni. Jak wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie, bieg tego terminu rozpoczyna się od momentu doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, jedynie w przypadku zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego i zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego (o których mowa w art. 33 § 1 pkt 6 i 8 upea) - od momentu doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 października 2009 r. sygn. akt: III SA/Wa 1030/09, Lex nr 554894 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 września 2009 r. sygn. akt: III SA/Wa 894/09, LEX nr 642609). Opierając zarzut na którejś z w/w podstaw, zobowiązany określa w czym upatruje wadliwość postępowania egzekucyjnego, a tym samym wyznacza "granice", w jakich organ egzekucyjny orzeka w sprawie zarzutów. Postępowanie w przedmiocie zarzutów toczy się zatem w ramach nakreślonych przez zobowiązanego, zgłaszającego konkretne zarzuty, w terminie otwartym na ich zgłoszenie (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 września 2011r. sygn. akt: II FSK 407/10, Lex nr 954961). Wyłączne prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przesądza o tym, że organ egzekucyjny nie ma obowiązku z urzędu badać, czy w sprawie wystąpiły podstawy do sformułowania innych zarzutów niż zarzuty zgłoszone przez zobowiązanego (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2007 r. sygn. akt: III SA/Wa 1151/07, Lex nr 441253). To na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 § 1 upea opiera swój zarzut (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2007 r. sygn. akt I OSK 522/07, Lex nr 374393). W przedmiotowej sprawie zobowiązana Gmina K., pismem z dnia 24 kwietnia 2018 r. zgłosiła zarzuty oparte na podstawach określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 5 upea, tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Pismo to nadane zostało w urzędzie pocztowym Poczty Polskiej S.A. w dniu 24 kwietnia 2018 r., a więc w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z dnia 6 kwietnia 2018 r. nr [...]. Zgłaszając zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 upea zobowiązana wskazała, że "nieruchomość w dużej mierze została opróżniona z lokatorów, wobec powyższego nie zachodzi sytuacja w której zagrożone byłoby czyjeś życie lub zdrowie". Organ podniósł, iż zobowiązany, wnosząc zarzuty oparte na podstawach z art. 33 § 1 pkt 1 upea, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał albo wprawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania (okoliczność faktyczna) lub z innych przyczyn wynikających wprost z przepisów prawa (przedawnienie) lub czynności prawnych (uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o nałożeniu obowiązku) /Kijowski D.R. (red.) Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, Lex/. Wnosząc zarzut wykonania obowiązku zobowiązany wchodzi w spór z organem egzekucyjnym o dopuszczalność egzekucji obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Z tytułu wykonawczego wynika bowiem domniemanie istnienia tego obowiązku, a zobowiązany poprzez zgłoszenie zarzutu wykonania obowiązku wykazuje, że obowiązek już nie istnieje z powodu jego wykonania (por. Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz, Piotr Przybysz, LexisNexis, Warszawa 2008. s. 147). Aby zatem obalić domniemanie istnienia obowiązku wynikające z tytułu wykonawczego, należałoby wykazać, że w dniu wystawienia tego tytułu obowiązek był wykonany. Zarzut wykonania obowiązku dotyczy bowiem sytuacji, gdy egzekwowany obowiązek nie istnieje w chwili wszczęcia postępowania egzekucyjnego z powodu jego wykonania. Podkreślić przy tym należy, iż wykonanie obowiązku przez zobowiązanego polega na jego zaspokojeniu w taki sposób, że zobowiązanie wygasa (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2000 r. sygn. akt I SA/Wr 965/99, LEX nr 44899). Zatem wykonanie obowiązku obejmować musi całość tego obowiązku, a nie jedynie jakąś jego część albo zapewnienie o woli zobowiązanego wykonania obowiązku w całości. W przedmiotowej sprawie obowiązek podlegający egzekucji ma charakter niepieniężny i polega na wykonaniu konkretnych robót, wskazanych w pkt I (ppkt 1-8 pkt) sentencji decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], celem usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w budynku przy ul. [...] w K. oraz na zakazie użytkowania tego budynku do czasu usunięcia stwierdzonych tam nieprawidłowości. Z istoty tego obowiązku wynika, że tylko zrealizowanie wszystkich wskazanych w w/w decyzji robót z założenia doprowadzi budynek do odpowiedniego stanu technicznego, pozwalającego na bezpieczne jego użytkowanie. Dopiero całościowe wykonanie obowiązku wynikającego z w/w decyzji MWINB doprowadzi do realizacji celu, dla którego decyzja została wydana i będzie uzasadnieniem dla odstąpienia przez organ egzekucyjny od dalszych czynności. Można więc stwierdzić, iż natura tego obowiązku jest niepodzielna (inaczej niż w przypadku obowiązków pieniężnych), co oznacza, że dopóty dopóki zobowiązany nie wykona wszystkich wskazanych w w/w decyzji robót, obowiązek ten pozostaje niewykonany. Nawet rozpoczęcie wykonywania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym przed wszczęciem egzekucji nie czyni tej egzekucji ani bezprzedmiotową, ani bezprawną. Zatem tylko realizacja powyższego obowiązku w całości pozwoliłaby na stwierdzenie wykonania egzekwowanego obowiązku usunięcia nieprawidłowości przy budynku. Dlatego też nie może zostać uwzględniony w przedmiotowej sprawie zarzut wykonania obowiązku. Zobowiązana, zgłaszając zarzuty w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. wskazuje, że nieruchomość w dużej mierze została opróżniona z lokatorów, wobec powyższego nie zachodzi sytuacja w której zagrożone byłoby czyjeś życie łub zdrowie. Fakt wykwaterowania lokatorów z większości mieszkań w budynku przy ul. [...] w K. świadczy o realizacji przez zobowiązanych jedynie zakazu użytkowania w/w budynku, orzeczonego w pkt II decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] i to tylko realizacji częściowej, skoro w w/w budynku kilka lokali jest nadal użytkowanych, co stwierdzono podczas kontroli prowadzonych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i co potwierdza sama zobowiązana w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. i zażaleniu z dnia 15 maja 2018 r. Dlatego też organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem zobowiązanej, zawartym w zażaleniu, iż na skutek wykwaterowania lokatorów z większości mieszkań wyeliminowana została przesłanka wydania w/w decyzji MWINB (tj. zagrożenie lokatorów), a tym samym wykonana w całości w/w decyzja MWINB. Zaznaczono, iż podstawą prawną do orzeczenia przez MWINB nakazu usunięcia nieprawidłowości przedmiotowego budynku i zakazu jego użytkowania były przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem przesłankami wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości było więc nie tylko stwierdzenie, że obiekt ten może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska ale także, że jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W celu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego tego budynku nakazano wykonanie konkretnych, szczegółowo określonych robót, wskazanych w pkt I (ppkt 1-8 pkt) decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] I tylko realizacja tych robót stanowić będzie wykonanie egzekwowanego obowiązku. W/w decyzja nie pozostawia zobowiązanym dowolności w wyborze robót, które mają być dokonane w celu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku, ale dokładnie wskazuje, na czym to usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego ma polegać. Uwagi zobowiązanej w kwestii wykonania egzekwowanego obowiązku z uwagi na odpadnięcie - zdaniem zobowiązanej - podstawy do wydania decyzji stanowią tym samym polemikę z ostateczną decyzją, z której egzekwowany obowiązek wynika. Na etapie postępowania egzekucyjnego brak jest jednak podstaw do weryfikowania prawidłowości decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. Z treści przepisu art. 29 § 1 upea wynika, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 1998 r. sygn. akt: IV SA 2081/97, Lex nr 43846). Kwestionowanie zasadności decyzji o nakazie rozbiórki na etapie postępowania egzekucyjnego jest zdecydowanie spóźnione i nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie jest środkiem odwoławczym od decyzji nakazującej rozbiórkę, a zatem merytoryczne zarzuty zgłoszone do takiej decyzji są niedopuszczalne na tym etapie postępowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2013 r. sygn. akt: II OSK 542/12 Lex nr 1356323). Zdaniem organu odwoławczego nie znajdują uzasadnienia w przedmiotowej sprawie także zarzuty, oparte na pozostałych przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1 upea, tj. umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Obowiązek orzeczony decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] bowiem istnieje, nie został umorzony, nie wygasł ani nie uległ przedawnieniu. W/w decyzja kreuje ten obowiązek, jest jego podstawą prawną, pozostaje w obrocie prawnym, a zatem egzekwowany obowiązek istnieje. Nie wydano żadnego aktu prawnego, który skutkowałby umorzeniem lub wygaśnięciem obowiązku orzeczonego w/w decyzją MWINB. Obowiązek ten nie ulega także przedawnieniu. Instytucja przedawnienia nie ma co do zasady zastosowania do obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wyjątek od tej reguły musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa (zob. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2014). Przepisy ustawy Prawo budowlane, na podstawie których wydano w/w decyzję MWINB, nie przewidują takiego wyjątku. Zgłaszając zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 upea, tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, zobowiązana podniosła, iż nie ma prawnych możliwości finansowania ze swojego budżetu robót nakazanych decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], dotyczących nieruchomości, której zobowiązana Gmina K. jest współwłaścicielem jedynie w 4%. W ocenie zobowiązanej sfinansowanie przez nią w/w robót "prowadziłoby do naruszenia finansów publicznych bo prowadziłoby do wzbogacenia pozostałych współwłaścicieli", co powoduje, zdaniem zobowiązanej, zaistnienie przesłanki niewykonalności decyzji i wypełnia przesłanki zarzutu z art. 33 § 1 pkt 5 upea. Niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o jakiej mowa w art. 33 § 1 pkt 5 upea, oznacza iż istnieją niezależne od zobowiązanego i trwałe przyczyny powodujące niemożność wykonania tego obowiązku (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wyd. 4, LexisNexis, Warszawa 2008, str. 153-154; D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, "Unimex", Wrocław 2007, str. 358). Niewykonalność ta jest spowodowana przyczynami o charakterze obiektywnym i nieusuwalnym. Osoba odpowiedzialna za wykonanie obowiązku musi być trwale pozbawiona możliwości jego wykonania. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Przeszkody skutkujące niewykonalnością obowiązku mogą mieć więc charakter faktyczny lub prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji. Obowiązek musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt: II OSK 1365/07, Lex nr 532603; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 lutego 2006 r. sygn. akt: II OSK 509/05, Lex nr 196712). Natomiast z przyczyn prawnych obowiązek jest niewykonalny wtedy, gdy istnieją prawne zakazy lub nakazy, które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku (J. Dembczyńska, P. Pietrasz, K. Sobieralski, R. Suwaj, Praktyka administracyjnego postępowania egzekucyjnego, Presscom Sp. z o.o., Wrocław 2008, s. 225). Niemożliwość wykonania obowiązku musi mieć charakter trwały i zupełny oraz musi oznaczać brak warunków czyniących wykonanie obowiązku egzekucyjnego możliwym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 03 grudnia 2009 r. sygn. akt: II SA/Lu 389/09, Lex nr 583016). Trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2008 r. sygn. akt: II OSK 1365/07, Lex nr 532603; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt: VII SA/Wa 561/08, Lex nr 508477). Bez znaczenia są w tym przypadku ewentualne utrudnienia, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 lutego 2006 r. sygn. akt: II OSK 509/05, Lex nr 196712). MWINB podzielił przedstawione powyżej poglądy odnośnie znaczenia niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż z akt postępowania egzekucyjnego i okoliczności podnoszonych przez zobowiązaną nie wynika, aby istniały przeszkody powodujące nieusuwalny brak możliwości wykonania egzekwowanego obowiązku. Podniesiona przez Gminę K. okoliczność posiadania przez nią jedynie niewielkiego udziału, wynoszącego 4%, we własności nieruchomości położonej przy ul. [...] w K., co w ocenie zobowiązanej uniemożliwia sfinansowanie przez nią robót nakazanych decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], nie skutkuje w ocenie organu odwoławczego niewykonalnością egzekwowanego obowiązku. Podnosząc powyższe zobowiązana de facto kwestionuje w/w decyzję MWINB, jej wykonalność, to czy może być adresatem orzeczonego tą decyzją nakazu i zakazu. Zaznaczyć należy, iż wskazana przez zobowiązaną okoliczność istniała przed wydaniem w/w decyzji MWINB, była znana organom administracyjnym i sądowi administracyjnemu orzekającym w powyższej sprawie. W uzasadnieniu decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] wskazano, że w związku z zagrożeniem jakie niesie nieprawidłowy stan techniczny budynku oraz jego niejasną sytuacją dotyczącą praw własności skorzystano z prawa wynikającego z art. 10 § 2 K.p.a. i odstąpiono od ustalenia kompletnego kręgu stron postępowania (wszystkich aktualnych właścicieli budynku) oraz zapewnienia im możliwości czynnego udziału w każdym jego stadium. Adresatem ww. decyzji uczyniono więc wyłącznie znanych z miejsca pobytu współwłaścicieli obiektu - Gminę K., M. L. i J. B.. Zaznaczono, że przy istniejącym zagrożeniu, najistotniejsze jest efektywne działanie organu, które przejawia się m.in. w nałożeniu obowiązku na ten podmiot, czy podmioty, które najskuteczniej mogą wykonać nałożony obowiązek. Podnieść w tym miejscu należy, iż na współwłaścicielach przedmiotowego budynku spoczywa obowiązek utrzymania budynku w należytym stanie technicznym, z czym wiąże się konieczność partycypowania w kosztach z tym związanych. W ich gestii leży, w jaki sposób koszty te między siebie podzielą. W orzecznictwie wskazuje się, że zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 5 upea dotyczy niewykonalności obowiązku zaistniałego zarówno po wydaniu decyzji, jak i niewykonalności obowiązku, która powstała przed wydaniem decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r. sygn. akt: II OSK 716/06, Lex nr 501212). W sytuacji, gdyby niewykonalność powstała przed wydaniem decyzji, uzasadniałoby to przyjęcie, że zachodzi przesłanka do stwierdzenia jej nieważności zawarta w art 156 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. niewykonalność decyzji. Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i J. B. od decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności decyzji, bierze pod uwagę przesłanki do stwierdzenia jej nieważności (w tym przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę na w/w decyzję MWINB uznał, że na etapie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznie tą decyzją nie zachodziła niewykonalność. Powyższy wyrok nie jest wprawdzie prawomocny, gdyż M. L. i J. B. złożyli od niego skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, jednak potwierdza stanowisko organu w kwestii wykonalności egzekwowanego obowiązku. Reasumując organ uznał, że zgłoszone przez zobowiązaną Gminę K. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 5 upea zarzuty nie zasługują w przedmiotowej sprawie na uwzględnienie. Dlatego też, wobec niezasadności w/w zarzutów brak jest podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 34 § 4 upea. Mając na uwadze wyżej podniesione argumenty MWINB zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. stosowanym odpowiednio w postępowaniu egzekucyjnym w administracji na zasadzie art. 18 upea, orzekł jak w sentencji postanowienia. Gmina K. wniosła na powyższe postanowienie nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 26 lipca 2018 r. znak: [...], skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: 1/ błędne ustalenie, iż w nin. sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 33 § 1 pkt 1 upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku wynikającego z decyzji. 2/ błędne ustalenie, iż w nin. sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 33 § 1 pkt 5 upea w postaci niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Mając na uwadze powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu wksazano, że nieruchomość przy ul. [...] w K. jest zabudowana budynkiem mieszkalnym, składa się z działki nr [...], położonej w obrębie [...] jedn. ewid. [...] o pow. 1895 m2 , objęta jest KW [...] Nieruchomość stanowi współwłasność Gminy K. (4,3% udziałów) oraz osób fizycznych (95,64 % udziałów). Budynek nie jest zarządzany przez Gminę K.. Wobec pogarszającego się stanu technicznego budynku Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w K. -Powiat Grodzki wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne. W wyniku przeprowadzonego postępowania PINB wydał decyzję [...] z dnia 12 lutego 2007 r. znak [...], w której nakazał zarządcy wykonanie szeregu niezbędnych prac remontowych oraz zakazał użytkowania strychu i zamieszkałych lokali mieszkalnych położonych na II piętrze budynku (pod strychem) do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Decyzji powyższej nadano rygor natychmiastowej wykonalności postanowieniem PINB z dnia 11.09.2007 r. znak [...]. W uzasadnieniu ww. postanowienia wskazano dodatkowo konieczność przeprowadzenia ewakuacji lokatorów z mieszkania [...] oraz [...]. W związku z powyższym w dniu 20.08.2008 r. Prezydent Miasta K. wydał skierowanie dla najemcy lokalu nr [...] do zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego. Oprócz mieszkania nr [...] z powodu katastrofalnego stanu technicznego kamienicy wykwaterowano z dwóch innych lokali (nr [...] i [...]). Ponadto z uwagi na decyzję znak [...] z 12 lutego 2007 r. Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. dotyczące budynku przy ul. [...] w K. oraz obowiązku wynikającego z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1610 ze zm.) Gmina K. przyznała lokale kilku rodzinom zajmującym lokale mieszkalne. Do wykwaterowania na podstawie ww. decyzji organu nadzoru budowlanego pozostały inne lokale wymienione w skardze. W dniu 19 sierpnia 2016 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję nr [...] znak [...] nakazującą Gminie K., M. L., J. B. wykonanie koniecznych robót usuwających stan zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] oraz zakazującą użytkowania ww. budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. upomnieniem z 27 października 2017 r., znak: ROIK [...] wezwał współwłaścicieli nieruchomości przy ul. [...] w tym GMK do wykonania obowiązków nałożonych decyzją z 19 sierpnia 2016 r. W piśmie z dnia 12 września 2017 r. Wydział Mieszkalnictwa wystąpił do administratora budynku czy podjęte zostały stosowne działania w celu realizacji nakazu wykonania robót budowlanych w budynku przy ul. [...] w K. nakazanych decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19.08.2016 r. , nr [...], znak: [...] W ww. korespondencji Gmina K. wyraziła wolę współdziałania ze współwłaścicielami sprawującymi zarząd nieruchomością wspólną w realizacji robót nakazanych decyzją organu nadzoru budowlanego oraz zadeklarował partycypowanie w kosztach stosownie do udziału przysługującego Gminie K., tj. w [...] części. W kolejnej natomiast korespondencji (z dnia 23.11.2017) Wydział Mieszkalnictwa podtrzymał wolę współdziałania w realizacji robót nakazanych decyzją organu nadzoru budowlanego, jak również partycypację w ich kosztach stosownie do udziału przysługującego Gminie K. oraz poinformował, że zaplanowanie w budżecie Miasta, a następnie wydatkowanie środków finansowych na ten cel uzależnione jest od uprzedniego przygotowania przez inwestora dokumentacji pozwalającej na zaakceptowanie szacowanych kosztów całego remontu lub jego kolejnych etapów. W związku z powyższym Wydział Mieszkalnictwa UMK zwrócił się również o informację jakie zostały zaplanowane prace do wykonania do końca bieżącego roku oraz w roku kolejnym, a następnie o przedłożenie w Wydziale Mieszkalnictwa celem akceptacji dokumentów określających zakres i koszt planowanych robót remontowych. Do dnia sporządzenia skargi strona skarżąca nie otrzymała odpowiedzi na ww. korespondencję jak również dokumentów świadczących o przygotowywaniu stosownej dokumentacji pozwalającej na rozpoczęcie robót budowlanych. Tak więc w ocenie strony skarżącej organ błędnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1 upea, zgodnie z którym podstawą zarzutu może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku wynikającego z decyzji. Jak wynika z przytoczonych powyżej informacji sporna nieruchomość w dużej mierze została opróżniona z lokatorów, wobec powyższego nie zachodzi sytuacja w której zagrożone byłoby czyjeś życie lub zdrowie. Prokuratura Rejonowa pod sygn. akt lDs [...] prowadziła postępowanie w sprawie narażenia od nieustalonego dnia do 27 maja 2014 r. w K. mieszkańców kamienicy przy ul. [...] na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu poprzez zaniechanie prac remontowo-budowlanych wynikiem, którego było wydanie w dniu 28.05.2014 r. postanowienia o umorzeniu dochodzenia. W trakcie niniejszego postępowania powołano biegłego z zakresu konstrukcyjno-budowlanego; zabytków nieruchomych, kosztorysowania i prawa budowlanego celem wydania opinii czy; kamienicy stwarza dla jej lokatorów bezpośrednie zagrożenie dla ich zdrowia i życia w szczególności dla lokatorki mieszkania nr [...] oraz czy stan techniczny kamienicy sprowadza bezpośrednie niebezpieczeństwo zdarzenia, które zagraża życiu lub zdrowiu wielu osób albo mieniu w wielkich rozmiarach zawalenia się budowli. Przedmiotowa opinia na chwilę jej sporządzenia nie potwierdziła jednak takiego stanu. Jedynym elementem, który budził zastrzeżenia biegłego był stan techniczny kominów od strony frontowej i prawej oficyny, który określił jako zagrażający bezpośrednio otoczeniu. Prace usuwające zagrożenie wskazane przez biegłego i Prokuraturę zostały wykonane. Jak wynika z treści decyzji z 19 sierpnia 2016 r., wszelkie prace miały zostać wykonane celem usunięcia zagrożenia życia i zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych. Skoro po wydaniu decyzji nastąpiło opróżnienie nieruchomości, a niewielkiej części lokatorów nie zagraża niebezpieczeństwo, to zarzut w postaci nieistnienia obowiązku jest zasadny. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji toczyło się w zupełnie innym stanie faktycznym i o ile w tamtym okresie zasadne było jej wydanie spornej decyzji, o tyle obecnie odpadły przesłanki do jej wydania. Przedmiotowa decyzja w stosunku do GMK stała się prawomocna i jedynie pozostała możliwość jej skarżenia w drodze zarzutu. Słuszna jest argumentacja, iż częściowe wykonanie decyzji nie stanowi podstawy do uwzględnienia zarzutu, jednakże w tym przypadku w ocenie strony skarżącej decyzja wykonana w całości poprzez wyeliminowanie przesłanki jaka legła u podstaw wydanej decyzji tj. zagrożenia lokatorów. Błędne w ocenie strony skarżącej jest również przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki z art. 33 § 1 pkt 5 upea w postaci niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. Jak wskazano w uzasadnieniu skarżonego postanowienia z ,,niewykonalnością mamy do czynienia gdy istnieją prawne zasady i nakazy które są nieusuwalnymi przeszkodami w realizacji egzekwowanego obowiązku. O niewykonalności obowiązku można mówić także, gdy jego realizacja wiązałaby się z dokonaniem czynu niedozwolonego w rozumieniu przepisów prawa cywilnego lub dokonaniem czynu zabronionego w rozumieniu prawa karnego’’. Gmina jako jednostka sektora finansów publicznych zobowiązana jest do przestrzegania ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. nr 157, poz. 1240). Jak wynika z jej treści, wydatki jednostki samorządu terytorialnego mogą służyć wyłącznie sfinansowaniu zadań publicznych tej jednostki wynikających z przepisów prawa. Oznacza to, że w ramach gospodarki finansowej organom gminy wolno tylko tyle, na ile pozwalają im ustawy. Przykładowo wskazano wyrok NSA z 20 marca 1998 r. W tym ostatnim sąd stwierdził, że z budżetu gminy będącego rocznym planem finansowym, obejmującym dochody i wydatki organów gminy związane z realizacją jej własnych zadań publicznych, nie można finansować innych zadań realizowanych przez jednostki spoza systemu samorządu terytorialnego (sygn. III SA 1622/97). Z kolei zgodnie z art. 35 ustawy o finansach publicznych wydatki publiczne powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań, 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań. Z powyższego należy wyprowadzić wniosek, iż gmina nie ma prawnych możliwości finansowania z budżetu nieruchomości które w ponad 95% procentach, jak w tym przypadku stanowią własność prywatną. Z powyższego wynika, iż wykonanie tak szeroko zakrojonych prac jest niemożliwe w ramach posiadanego udziału, który wynosi ok 4 % z uwzględnieniem faktu, iż nieruchomość ze względu na stan techniczny nie generuje dochodu. W ocenie skarżącej sfinansowanie robót nakazanych w drodze decyzji prowadziłoby do naruszenia finansów publicznych bo prowadziłoby do wzbogacenia pozostałych współwłaścicieli oraz do odpowiedzialności na podstawie ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie finansach publicznych. W odpowiedzi na skargę MWINB wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej, powtarzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zaskarżone postanowienie należy do ostatniej z wymienionych kategorii, dlatego też sprawa została skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez wyznaczania rozprawy i bez zawiadamiania stron postępowania. Kontroli Sądu poddano w niniejszej sprawie postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z 26 lipca 2018 r., utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. z dnia 8 maja 2018 r., uznające zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za nieuzasadnione. Dokonana na podstawie powyższych kryteriów kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, że jest ono prawidłowe, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku. Sąd uznał, że organy egzekucyjne prawidłowo rozstrzygnęły kwestię zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, a kwestionowane postanowienie MWINB zostało wydane zgodnie z prawem, po wystarczająco prawidłowo przeprowadzonym przez organy postępowaniu. W sprawie bezsporne jest, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], nakazująca – na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz art. 66 ust. 2 P.b. - Gminie K., M. L., J. B. – jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w K. – wykonanie, pod nadzorem osoby uprawnionej w specjalności konstrukcyjno – budowlanej, w budynku przy ul. [...] w K., określonych w decyzji koniecznych robót usuwających stan zagrożenia życia lub zdrowia użytkowników lokali mieszkalnych oraz zakazująca Gminie K., M. L., J. B. – jako znanym z miejsca pobytu współwłaścicielom budynku przy ul. [...] w K. użytkowania budynku przy ul. [...] w K. do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości mogących powodować zagrożenie bezpieczeństwa życia lub zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia, z wyłączeniem: lokali nr [...] w budynku frontowym, wobec których na podstawie art. 68 P.b. wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. Powiat G. z dnia 20.01.2014 r. nr [...] znak: [...] nakazująca opróżnienie. Sporna pozostaje ocena dopuszczalności prowadzenia egzekucji ww. decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r.. Przechodząc do omówienia mających zastosowanie w sprawie przepisów należy wskazać, że zgodnie z art. 6 § 1 u.p.e.a. w razie uchylania się zobowiązanego od wykonania obowiązku wierzyciel powinien podjąć czynności zmierzające do zastosowania środków egzekucyjnych. Przypomnieć należy, że zgodnie z treścią art. 26 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. Jeżeli wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego (§4). Wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (§5 pkt 1). Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zarzuty te - zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. - zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Przesłanki stanowiące podstawę wniesienia zarzutów enumeratywnie wymienia art. 33 u.p.e.a., zaś procedurę postępowania przy rozpatrywaniu zgłoszonych zarzutów regulują przepisy art. 34 u.p.e.a. Należy podkreślić, że zarzuty oraz inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Dopóki więc w obrocie prawnym pozostaje decyzja ostateczna stanowiąca tytuł wykonawczy, podlega ona egzekucji, a organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania tej decyzji i nie ma możliwości negowania prawidłowości nałożenia obowiązków. Ewentualna wadliwość decyzji, nakazującej wykonanie czynności, może być podnoszona w innym, odrębnym postępowaniu, nie zaś w sprawie, której przedmiotem jest wyłącznie ocena legalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego. W przeciwnym wypadku organ egzekucyjny orzekałby o meritum sprawy, a to należy do organu wydającego rozstrzygnięcie, będące podstawą egzekucji administracyjnej - nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. Nie można bowiem łączyć postępowania egzekucyjnego z postępowaniami administracyjnymi zmierzającymi do merytorycznego rozpoznania sprawy. Stąd też chybione są, podnoszone na etapie postępowania egzekucyjnego, zarzuty strony skarżącej dotyczące legalności decyzji nakazowej Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] Słuszny zatem jest wniosek organów rozstrzygających w sprawie, że skoro wystawiony wobec wszystkich trojga zobowiązanych, kwestionowany przez nich tytuł wykonawczy, został wystawiony w oparciu o ostateczną decyzję, to zarzut niewykonalności obowiązku nie może zostać uwzględniony (por. wyrok NSA z 16 lipca 2015 r. sygn. II FSK 1553/13, LEX nr 1783585, wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Kr 366/16, LEX nr 2050224). Skarżąca, kwestionując prowadzenie kontrolowanego obecnie postępowania, może wnieść zarzuty jedynie z przyczyn wyczerpująco wymienionych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Według art. 34 § 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Ponieważ w niniejszej sprawie PINB jest zarówno wierzycielem, jak i organem egzekucyjnym, zatem od razu należało, co prawidłowo uczynił organ, wydać postanowienie z art. 34 § 4 u.p.e.a.. Z powyższych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych jest ściśle sformalizowane, a podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mogą być dowolne okoliczności, ale okoliczności wymienione w art. 33 u.p.e.a. Jego granice wyznacza sam zobowiązany decydując, czy w ogóle wnieść zarzuty, jakie zarzuty sformułować oraz jak je uzasadnić, przy czym katalog możliwych zarzutów jest zamknięty. Podobnie ograniczone są formy rozstrzygnięcia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Jak wynika z art. 34 u.p.e.a. organ winien rozpatrzyć zarzuty dłużnika i wydać postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów (po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, chyba że - tak jak w niniejszej sprawie - wierzycielem jest organ prowadzący egzekucję). Postanowienie to - jeżeli zarzuty są uzasadnione – winno być postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Sąd dokonując kontroli zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia wydanego w toku postępowania egzekucyjnego, z uwzględnieniem wskazanych powyżej wymogów procedury egzekucji administracyjnej, uznał, że postanowienie to, w aspekcie zgodności z prawem, nie budzi zastrzeżeń. Obowiązek wskazany w tytule wykonawczym, wystawionym m.in. wobec strony skarżącej, a wynikający z decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], wydanej na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane, istnieje i podlega egzekucji administracyjnej. Wykonalności ww. decyzji nie wstrzymano i decyzja ta podlega wykonaniu. Strona skarżąca jest zatem, na mocy decyzji ostatecznej, współzobowiązaną do wykonania wszystkich określonych nią nakazów. Nakazów tych strona skarżąca dobrowolnie nie wykonała. Przedmiotowe nakazy niewątpliwie stanowią zobowiązanie o charakterze niepieniężnym. Tytuł wykonawczy z 6 kwietnia 2018 r. nr [...] został wystawiony wobec m.in. strony skarżącej przez uprawniony organ, po przeprowadzeniu prawidłowego – z perspektywy normatywnej - postępowania. Zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie z 27 października 2017 r. prawidłowo doręczono stronie skarżącej. Następnie prawidłowo doręczono jej tytuł wykonawczy. Spełnione zostały zatem warunki formalne do wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Strona skarżąca, pismem z 24 kwietnia 2018 r., a więc w terminie 7 dni od doręczenia zobowiązanej odpisu tytułu wykonawczego z dnia 6 kwietnia 2018 r. nr [...], podniosła zarzuty oparte na podstawach określonych w art. 33 § 1 pkt 1 i 5 u.p.e.a., tj. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku oraz niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Pismo to nadane zostało w urzędzie pocztowym Poczty Polskiej S.A. w dniu 24 kwietnia 2018 r.. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że stanowisko MWINB w przedmiocie tych zarzutów jest w pełni właściwe i Sąd w całości podziela rozważania organu II instancji przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Sąd nie stwierdził również, by zaskarżone postanowienie było dotknięte jakimikolwiek istotnymi uchybieniami, które uzasadniałyby jego uchylenie. Należy stwierdzić, że wykonanie obowiązku musi obejmować całość tego obowiązku, a nie jedynie jakąś jego część albo zapewnienie o woli zobowiązanego wykonania obowiązku w całości. W przedmiotowej sprawie obowiązek podlegający egzekucji ma charakter niepieniężny i polega na wykonaniu konkretnych robót, wskazanych w pkt I sentencji decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], celem usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w budynku przy ul. [...] w K. oraz na zakazie użytkowania tego budynku do czasu usunięcia stwierdzonych tam nieprawidłowości. Z istoty tego obowiązku wynika, że tylko zrealizowanie wszystkich wskazanych w w/w decyzji robót z założenia doprowadzi budynek do odpowiedniego stanu technicznego, pozwalającego na bezpieczne jego użytkowanie. Dopiero całościowe wykonanie obowiązku wynikającego z w/w decyzji MWINB doprowadzi do realizacji celu, dla którego decyzja została wydana i będzie uzasadnieniem dla odstąpienia przez organ egzekucyjny od dalszych czynności. Zatem natura tego obowiązku jest niepodzielna co oznacza, że póki zobowiązany nie wykona wszystkich wskazanych w w/w decyzji robót, obowiązek ten pozostaje niewykonany. Nawet rozpoczęcie wykonywania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym przed wszczęciem egzekucji nie czyni tej egzekucji ani bezprzedmiotową, ani bezprawną. Zatem tylko realizacja powyższego obowiązku w całości pozwoliłaby na stwierdzenie wykonania egzekwowanego obowiązku usunięcia nieprawidłowości przy budynku. Dlatego też nie może zostać uwzględniony w przedmiotowej sprawie zarzut wykonania obowiązku. Zobowiązana Gmina, zgłaszając zarzuty w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r., a następnie w skardze wskazała, że nieruchomość w dużej mierze została opróżniona z lokatorów, wobec czego nie zachodzi sytuacja, w której zagrożone byłoby czyjeś życie łub zdrowie. Fakt wykwaterowania lokatorów z większości mieszkań w budynku przy ul. [...] w K. świadczy o realizacji przez zobowiązanych jedynie zakazu użytkowania w/w budynku, orzeczonego w pkt II decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] i to tylko realizacji częściowej, skoro w w/w budynku kilka lokali jest nadal użytkowanych, co stwierdzono podczas kontroli prowadzonych przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i co potwierdziła sama zobowiązana w piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r. i zażaleniu z dnia 15 maja 2018 r. Dlatego też nie można zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej, że na skutek wykwaterowania lokatorów z większości mieszkań wyeliminowana została przesłanka wydania w/w decyzji MWINB (tj. zagrożenie lokatorów), a tym samym wykonana w całości w/w decyzja MWINB. Zaznaczyć należy, iż podstawą prawną do orzeczenia przez MWINB nakazu usunięcia nieprawidłowości przedmiotowego budynku i zakazu jego użytkowania były przepisy art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego, a zatem przesłankami wydania nakazu usunięcia nieprawidłowości było więc nie tylko stwierdzenie, że obiekt ten może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska ale także, że jest w nieodpowiednim stanie technicznym. W celu usunięcia nieodpowiedniego stanu technicznego tego budynku nakazano wykonanie konkretnych, szczegółowo określonych robót, wskazanych w pkt I decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. i tylko realizacja tych robót będzie stanowić wykonanie egzekwowanego obowiązku. W/w decyzja nie pozostawia zobowiązanym dowolności w wyborze robót, które mają być dokonane w celu usunięcia nieprawidłowości stanu technicznego budynku, ale dokładnie wskazuje, na czym to usunięcie nieprawidłowości stanu technicznego ma polegać. Uwagi zobowiązanej w kwestii wykonania egzekwowanego obowiązku z uwagi na odpadnięcie - zdaniem zobowiązanej - podstawy do wydania decyzji stanowią tym samym polemikę z ostateczną decyzją, z której egzekwowany obowiązek wynika. Na etapie postępowania egzekucyjnego brak jest jednak podstaw do weryfikowania prawidłowości decyzji, z której wynika egzekwowany obowiązek. Z treści przepisu art. 29 § 1 u.p.e.a. wynika, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do badania zasadności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kwestionowanie zasadności decyzji o nakazie rozbiórki na etapie postępowania egzekucyjnego jest zdecydowanie spóźnione i nie może odnieść zamierzonego skutku. Zarzut w postępowaniu egzekucyjnym nie jest środkiem odwoławczym od decyzji nakazującej rozbiórkę, a zatem merytoryczne zarzuty zgłoszone do takiej decyzji są niedopuszczalne na tym etapie postępowania (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 542/12, Lex nr 1356323). Nie znajdują także uzasadnienia w przedmiotowej sprawie zarzuty, oparte na pozostałych przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., tj. umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Obowiązek orzeczony decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. bowiem istnieje, nie został umorzony, nie wygasł ani nie uległ przedawnieniu. W/w decyzja kreuje ten obowiązek, jest jego podstawą prawną, pozostaje w obrocie prawnym, a zatem egzekwowany obowiązek istnieje. Nie wydano żadnego aktu prawnego, który skutkowałby umorzeniem lub wygaśnięciem obowiązku orzeczonego w/w decyzją MWINB. Obowiązek ten nie ulega także przedawnieniu. Instytucja przedawnienia nie ma co do zasady zastosowania do obowiązków o charakterze niepieniężnym, a wyjątek od tej reguły musi wynikać wyraźnie z przepisu prawa (zob. Cezary Kulesza, Komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX 2014). Przepisy ustawy Prawo budowlane, na podstawie których wydano w/w decyzję MWINB, nie przewidują takiego wyjątku. Zgłaszając zarzut oparty na podstawie art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., tj. niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, zobowiązana Gmina podniosła, iż nie ma prawnych możliwości finansowania ze swojego budżetu robót nakazanych decyzją MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. dotyczących nieruchomości, której zobowiązana Gmina K. jest współwłaścicielem jedynie w 4%. W ocenie zobowiązanej sfinansowanie przez nią w/w robót "prowadziłoby do naruszenia finansów publicznych, bo prowadziłoby do wzbogacenia pozostałych współwłaścicieli", co powoduje, zdaniem zobowiązanej, zaistnienie przesłanki niewykonalności decyzji i wypełnia przesłanki zarzutu z art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.. Należy jednakże zwrócić uwagę, że niewykonalność obowiązku niepieniężnego musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania, nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze. Natomiast trudności techniczne lub ekonomiczne, choćby bardzo poważne, w wyegzekwowaniu wykonania obowiązku nałożonego decyzją, jak również negatywne stanowiska jej adresatów lub innych osób i zainteresowanych utrzymaniem dotychczasowego stanu rzeczy, nie stanowią o niewykonalności obowiązku. Konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia, jak też względy techniczne i ekonomiczne, utrudniające wykonanie decyzji, nie mogą być uznane za przesłankę niewykonalności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 2014r., sygn. akt I OSK 2094/14, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2008r., sygn. akt II OSK 1365/07, a także wyrok NSA z dnia 14 maja 2013r.,sygn.akt I OSK 75/13, cyt. za R. Hauser, A. Skoczylas (redaktorzy), Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Warszawa 2014, komentarz do art. 33, teza 11). W sprawie nie zachodzą - w świetle aktualnego stanu wiedzy i techniki - jakiekolwiek okoliczności przemawiające za stwierdzeniem niewykonalności nałożonego na stronę skarżącą, jako współzobowiązaną, obowiązków określonych w decyzji nakazowej MWINB. Wskazana przez zobowiązaną okoliczność, że Gmina K. jest współwłaścicielem nieruchomości jedynie w 4%, istniała przed wydaniem decyzji nakazowej MWINB i była znana organom administracyjnym. W uzasadnieniu decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...] wskazano, że w związku z zagrożeniem, jakie niesie nieprawidłowy stan techniczny budynku oraz jego niejasną sytuacją dotyczącą praw własności, skorzystano z prawa wynikającego z art. 10 § 2 K.p.a. i odstąpiono od ustalenia kompletnego kręgu stron postępowania (wszystkich aktualnych właścicieli budynku) oraz zapewnienia im możliwości czynnego udziału w każdym jego stadium. Adresatem decyzji nakazowej uczyniono więc wyłącznie znanych z miejsca pobytu współwłaścicieli obiektu - Gminę K., M. L. i J. B.. Zaznaczono, że przy istniejącym zagrożeniu najistotniejsze jest efektywne działanie organu, które przejawia się m.in. w nałożeniu obowiązku na ten podmiot, czy podmioty, które najskuteczniej mogą wykonać nałożony obowiązek. To na współwłaścicielach przedmiotowego budynku spoczywa obowiązek utrzymania budynku w należytym stanie technicznym, z czym wiąże się konieczność partycypowania w kosztach z tym związanych. W ich gestii leży, w jaki sposób koszty te między siebie podzielą. W orzecznictwie wskazuje się, że zarzut wymieniony w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a. dotyczy niewykonalności obowiązku zaistniałego zarówno po wydaniu decyzji, jak i niewykonalności obowiązku, która powstała przed wydaniem decyzji (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 716/06, Lex nr 501212). W sytuacji, gdyby niewykonalność powstała przed wydaniem decyzji, uzasadniałoby to przyjęcie, że zachodzi przesłanka do stwierdzenia jej nieważności zawarta w art 156 § 1 pkt 5 K.p.a., tj. niewykonalność decyzji. Wyrokiem (nieprawomocnym) z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1297/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i J. B. od decyzji MWINB nr [...] z dnia 19 sierpnia 2016 r. znak: [...], przy czym sąd administracyjny dokonując kontroli legalności decyzji bierze pod uwagę przesłanki do stwierdzenia jej nieważności (w tym przesłankę z art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a., przez co należy wnioskować, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalając skargę na w/w decyzję MWINB uznał, że na etapie postępowania administracyjnego zakończonego ostatecznie tą decyzją nie zachodziła niewykonalność nałożonego, a obecnie egzekwowanego obowiązku. Pozostała zaś część argumentacji strony skarżącej stanowi w istocie zarzuty odnoszące się do samej zasadności wydanej przez MWINB decyzji, będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Trzeba raz jeszcze podkreślić, że zarzut oparty na przesłance niewykonalności obowiązku nie może być dodatkowym sposobem weryfikacji legalności decyzji i innych aktów administracyjnych. Ustalanie sprzeczności z prawem egzekwowanej decyzji przez organ egzekucyjny, w tym przypadku będący także wierzycielem, byłoby dodatkowym trybem nadzwyczajnym weryfikacji takich aktów. Natomiast czymś innym jest ustalenie, że w konkretnym momencie i miejscu jedynie możliwe zachowanie prowadzące do wykonania decyzji powodowałoby popełnienie czynu karalnego. Wówczas są podstawy do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji (postanowienia) na zasadzie art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a. Podobnie w przypadku wystąpienia innych przesłanek nieważności lub podstaw do wznowienia postępowania, ale dopóki ostateczna decyzja jest w mocy i nie wstrzymano jej wykonania, przysługuje jej domniemanie zgodności z prawem i musi być egzekwowana (por. C. Kulesza, komentarz do art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, LEX, wyrok WSA w Warszawie z 7 października 2015r., sygn. akt II SA/Wa 224/15 – powołane orzeczenia dostępna na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ egzekucyjny bada z urzędu wyłącznie dopuszczalność egzekucji administracyjnej, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Ocena dopuszczalności egzekucji obejmuje sprawdzenie prawidłowości wszczęcia egzekucji oraz poprzedzenie wszczęcia egzekucji wcześniejszym upomnieniem. Ponadto egzekucja może być wszczęta po upewnieniu się, że nie doszło do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji oraz po stwierdzeniu, że sam obowiązek podlega egzekucji administracyjnej. Reasumując należy stwierdzić, że zgłoszone przez zobowiązaną Gminę K. na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 5 u.p.e.a. zarzuty nie zasługiwały w przedmiotowej sprawie na uwzględnienie, a tym samym postanowienia kontrolowane w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym należało uznać za zgodne z prawem. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a Sąd, dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję/postanowienie na podstawie art. 145 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich wad i uchybień, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a..