II SA/Kr 1282/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Beata Łomnicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2018 r . na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zakończonej odmową stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 7 lipca 2017 znak [...] po rozpoznaniu wniosku skarżącej R. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2017 r. sygn. [...] odmawiającego wznowienia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2016 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2015 r. znak [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 marca 2008r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalno - usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym wraz z dojazdami i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (cz. działki), [...] (cz. działki[...] (cz. działki), [...] (cz. działki), [...] (cz. działki), [...] obr. [...] oraz w zakresie infrastruktury technicznej (drogi) dz. nr [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] [...] [...] w K." - na mocy art. 147 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Opisanym na wstępie postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmówiono wznowienia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2016 r. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium streściło przebieg postępowania w sprawie. Wskazano, że w dniu 24 stycznia 2017 r. skarżąca złożyła do Kolegium wniosek, w którym zażądała wznowienia ww. postępowania nieważnościowego w związku z okolicznością, że nie dopuszczono jej do udziału w nim w charakterze strony pomimo, iż przysługiwał jej w nim interes prawny. We wniosku wskazano, że interes ten wynika z faktu, iż kwestionowana decyzja dotyczy zamierzenia inwestycyjnego, które realizowane ma być na terenie parkingu, służącego obecnie m. in. mieszkańcom budynku przy ul. [...], do których należy również skarżąca. Z tego też skarżąca wywiodła, iż w sprawie każdy z mieszkańców winien posiadać odrębny od działającej w budynku wspólnoty mieszkaniowej interes prawny, sprawa nie dotyczy bowiem nieruchomości wspólnej, a sąsiedniej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego ustaliło, że brak jest podstaw do wszczęcia postępowania z uwagi na brak interesu prawnego po stronie skarżącej. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podnosząc, że Kolegium nie zrozumiało istoty sprawy. Decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania pozbawia mieszkańców miejsc parkingowych, co z kolei warunkuje pozwolenie na budowę budynku, w którym zamieszkują. SKO w K. ponownie rozpoznając sprawę stwierdziło , że Kolegium w wydanym w pierwszej instancji postanowieniu doszło do wniosku, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia ze złożeniem wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a przez podmiot, któremu oczywiście nie przysługuje status strony. To ustalenie znalazło pełną akceptację organu odwoławczego. Zdaniem Kolegium jak wynika z akt sprawy w wypadku, w którym na danym terenie funkcjonuje wspólnota mieszkaniowa, to zarząd tej wspólnoty jest co do zasady jedynym podmiotem uprawnionym do reprezentowania jej na zewnątrz, w tym do działania w imieniu ogółu członków wspólnoty w postępowaniach administracyjnych dotyczących nieruchomości sąsiednich. Zatem nawet gdyby uznać, że działka nr [...] pozostaje w zasięgu oddziaływania inwestycji, to interes prawny w postępowaniu przysługiwałby z tego tytułu jedynie funkcjonującej na tym terenie wspólnocie mieszkaniowej. Organ podniósł, że skarżąca zamieszkuje w budynku przy ul. [...]. Z akt sprawy, w tym w świetle przeprowadzonego przez Kolegium postępowania wyjaśniającego, jednoznacznie wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa [...] obejmująca budynki przy ul. [...], [...] w K. powierzyła zarząd w trybie art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali spółce pod firmą [...] Spółka z o.o. Nieruchomości Spółka komandytowo-akcyjna, wpisanej do rejestru przedsiębiorców KRS prowadzonego przez Sąd Rejonowy dla K.-Ś. w K., Wydział XI Gospodarczy pod nr [...] Prezesem Zarządu komplementariusza, a tym samym przedstawiciela spółki komandytowo-akcyjnej jest E. W.. Zatem zarząd nieruchomością wspólną jest sprawowany przez zarządcę i to Wspólnocie działającej przez zarządcę służy legitymacja procesowa z uwagi na posiadany interes prawny. Organ podkreślił, że lokal stanowiący własność skarżącej znajduje się w budynku przy ul. [...], który oddzielony jest od terenu inwestycji budynkiem pod adresem [...] i dwiema drogami dojazdowymi. Zatem już prima facie stwierdzić można brak jakiegokolwiek specyficznego oddziaływania inwestycji na lokal skarżącej. Jeśli natomiast chodzi o podniesioną we wniosku kwestię istnienia na terenie przedmiotowej inwestycji miejsc parkingowych, z których korzystają mieszkańcy budynków przy [...], z którego to faktu skarżąca wywodzi swój interes prawny w przedmiotowym postępowaniu, Kolegium stwierdziło, że może ona świadczyć jedynie o istnieniu interesu faktycznego w postępowaniu, nie może jednak wpłynąć na powstanie interesu prawnie chronionego. W ocenie Kolegium nie zachodzi zatem związek, na który we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazuje skarżąca a mianowicie, że decyzja ustalająca warunki zabudowy pozbawia nieruchomość skarżącej parkingu, co z kolei może wpłynąć na pozwolenie na budowę dla budynku skarżącej. To okoliczność, że na terenie inwestycji znajduje się parking dla potrzeb obsługi już zrealizowanej inwestycji ma znaczenie dla postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla nowej inwestycji, lecz nie dla decyzji ustalającej warunki zabudowy. W ocenie organu w ramach postępowania o pozwolenie na budowę lub w ramach postępowań nadzwyczajnych w tej sprawie skarżąca mogłaby osobiście kwestionować dopuszczalność realizacji nowej inwestycji na terenie parkingu jedynie w sytuacji, gdyby była w stanie wykazać swój indywidualny interes prawny np. tytuł prawny (np. umowa) na podstawie którego przysługuje jej prawo do korzystania z parkingu. Natomiast okoliczność faktycznego korzystania przez nią z miejsc parkingowych położonych na terenie inwestycji nie wpływa w żaden sposób na sferę jej prawnie regulowanych praw i obowiązków. Kolegium uznało, że skarżąca w sposób oczywisty nie posiadała legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy zapadłej w przedmiotowej sprawie. To z kolei oznacza, że wznowienie tego postępowania na jej wniosek uznać należało w niniejszej sprawie za niedopuszczalne. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie wpłynęła skarga skarżącej R. S.. Skarżąca jest właścicielem lokalu przy ul. [...]. Jej lokal jest wpisany do KW nr [...] [...] Budynek, w którym znajduje się jej lokal, został zbudowany na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia z dnia 19 czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę, zmienionej następnie decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia 27 czerwca 2007 r. nr [...]. To pozwolenie na budowę zostało wydane po wydaniu kwestionowanej decyzji wz. Czyli ta decyzja wz została derogowana. W ocenie skarżącej kwestionowana decyzja wz od początku była dotknięta wadą, albowiem od początku inwestor zamierzał uzyskać dwie decyzje, które bilansowały miejsca postojowe dla dwóch różnych jego inwestycji na tym samym terenie. W ocenie skarżącej takie działanie jest naganne i nieodpowiedzialne, a fakt przechodzenia przez organy administracji budowlanej nad tym do porządku dziennego podważa podstawowe zasady k.p.a., w tym zasadę legalizmu i praworządności. Jeżeli chodzi o jej interes prawny, to wynika on z własności lokalu. Błędnie w ocenie skarżącej, SKO upatruje, że interes prawny ma tylko deweloper, który pełni funkcję zarządcy powierzonego dla WM. Jeżeli zaś wskutek realizacji skarżonej decyzji wz zostanie podważone pozwolenie na budowę budynku skarżącej, to zniknie wspólnota, nie będzie części wspólnych, członkowie wspólnoty i zostaną jako zwykli współwłaściciele gruntu, nie tworzący żadnej wspólnoty. Skarżąca ma interes prawny, bo wskutek realizacji tej decyzji wz może dojść do naruszenia własności lokalu, a nie tylko części wspólnych budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016.1066) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369) zwanej dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lipca 2017 r. znak [...], utrzymujące w mocy postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2017 r. sygn. [...] odmawiającego wznowienia na wniosek skarżącej postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 lutego 2016 r. znak [...], utrzymującą w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2015 r. znak [...], którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 marca 2008r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa zespołu budynków mieszkalno - usługowych (wielorodzinnych) z garażem podziemnym wraz z dojazdami i infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] (cz. działki), [...] (cz. działki), [...] (cz. działki), [...] (cz. działki[...] (cz. działki), [...] obr. [...] oraz w zakresie infrastruktury technicznej (drogi) dz. nr [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] i [...] [...] w K.". Przesłanki wznowienia postępowania zostały enumeratywnie określone przez ustawodawcę w przepisach art. 145 § 1 pkt 1 - 8 k.p.a., art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Warunkiem jego uruchomienia jest przede wszystkim funkcjonowanie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji (postanowienia), której owo postępowanie miałoby dotyczyć, złożenie wniosku w tym przedmiocie przez uprawniony podmiot ze wskazaniem jednej z przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. bądź art. 145 a § 1 lub art. 145 b § 1 k.p.a. oraz zachowanie terminu, o którym stanowi art. 148 k.p.a. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydal w sprawie decyzję (postanowienie) w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Według art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (postanowieniu). Spełnienie łącznie wspominanych przesłanek stanowi podstawę do wydania przez organ postanowienia o wznowieniu postępowania w trybie art. 149 § 1 k.p.a., które stanowi następnie podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). Jeśli jednak termin do wznowienia postępowania nie został zachowany bądź też podmiot żądający wznowienia postępowania nie wskaże ustawowych przesłanek wznowienia, wówczas organ powinien w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Art. 61 k.p.a. wyznacza granice skargowości, co oznacza, że wszczęcie postępowania na wniosek może nastąpić tylko z inicjatywy osoby, która ma legitymację procesową ustawy w rozumieniu art. 28 k.p.a. Przepis ten stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Z powyższego wynika, że wniosek o wznowienie postępowania winien spełniać wymogi określone w art. 63 k.p.a. i zawierać w szczególności żądanie osoby, która je wnosi i pozwalać na określenie postępowania wznowienia którego domaga się strona. Sąd podziela pogląd dopuszczający możliwość wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na oczywisty brak legitymacji podmiotu wnoszącego wniosek o wznowienie oparty na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Znane są Sądowi istniejące kontrowersje w orzecznictwie sądów administracyjnych, niemniej jednak Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę opowiada się za dopuszczalnością odmowy wznowienia postępowania w sytuacji, gdy brak legitymacji podmiotu wnoszącego podanie o wznowienie nie budzi żadnych wątpliwości. Jeżeli bowiem już z treści samego wniosku, bez szczegółowego analizowania akt sprawy wynika, że jego autor nie jest stroną postępowania, to nie ma potrzeby wydawania postanowienia o wznowieniu, a następnie "badania" kwestii legitymacji tylko po to, by zakończyć postępowanie decyzją o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej. Stanowiłoby to nadmierny formalizm, podczas gdy zakończenie postępowania już na etapie postanowienia o odmowie wznowienia nie pozbawia wnioskodawcy kontroli instancyjnej i sądowej, skoro postanowienie to jest zaskarżalne zażaleniem. W każdej sytuacji organ ocenia kwestię legitymacji wnioskodawcy, a weryfikacja ta - bez względu na to, na którym etapie została dokonana - może zostać poddana kontroli organu drugiej instancji oraz dwóch instancji sądów administracyjnych. Badanie legitymacji w postępowaniu wznowionym ma natomiast znaczenie w sytuacjach nieoczywistych, wątpliwych, w których ocena tej kwestii może wymagać prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Pogląd taki prezentowany jest np. w wyroku NSA z dnia 12 grudnia 2016 r., sygn. II GSK 1142/15 oraz w doktrynie wskazujący na to, że wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z uwagi na to, że wnioskodawca nie posiada przymiotu strony, jest możliwe wyjątkowo i to wyłącznie w przypadku oczywistego braku legitymacji procesowej, a więc także w sytuacji, gdy z treści wniosku o wznowienie wynika w sposób niebudzący żadnych wątpliwości, że składa go podmiot niebędący stroną postępowania. Natomiast, gdy istnieją wątpliwości co do legitymacji podmiotu składającego wniosek o wznowienie postępowania, gdy zachodzi potrzeba zbadania tej okoliczności w oparciu o akta sprawy, to konieczne jest wydanie postanowienia, o którym mowa w art. 149 § 1 k.p.a., bowiem istnieje potrzeba przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia - art.149 § 2 k.p.a. (vide wyrok NSA z 7.01..2009 r. II OSK 1747/07, wyrok NSA z 1.12.2011 r. I OSK 246/11, wyrok NSA z 14.01.2014 r. II OSK 1835/12 niepublikowane, M. Jaśkowska, A.Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2009, s.740 )". W niniejszej sprawie skarżąca wywodzi swój interes prawny z faktu, iż decyzja objęta wnioskiem o wznowienie postępowania pozbawia mieszkańców miejsc parkingowych. Posiadanie przez skarżącą miejsca parkingowego w pobliżu domu leży z całą pewności w jej interesie. Tak jak i groźba jego utraty również dotyczy jej interesu, jest to jednakże interes faktyczny nie prawny W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424). Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z przyczyn podmiotowych należy ograniczyć do przypadków, gdy jednostka żądająca wszczęcia postępowania nie powołuje się na swój interes prawny. Ustalenie, czy sprawa dotyczy interesu prawnego jednostki, może bowiem nastąpić wyłącznie w toku postępowania. Oznacza to, że jeśli okoliczność, czy danemu podmiotowi przysługuje status strony postępowania, stanowi jednocześnie przesłankę wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to może być ona badana już po wszczęciu postępowania wznowieniowego (por. wyroki NSA z 17.04.2012 r., II OSK 191/12, z 7.05.2013 r., I OSK 2185/11 z 11.04.2017 r., II OSK 2025/15; CBOSA). W niemniejszej sprawie kluczowe znaczenie ma fakt, iż jest to postanowienie wydane w trybie nadzwyczajnym. Organ rozpatrujący podanie o wznowienie jest zobowiązany do ustalenia, czy podmiot składający to podanie jest stroną w rozumieniu art. 28. W przypadku żądania wznowienia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1–3 i 5–8 oraz w art. 145a i 145b legitymacja do żądania wszczęcia postępowania wznowieniowego wynika z faktu wskazania danego podmiotu wśród adresatów decyzji wydanej w zwykłym postępowaniu. W przypadku przywołania w podaniu o wznowienie podstawy wskazanej w art. 145 § 1 pkt 4 nie jest wystarczające dla uznania legitymacji wnioskodawcy stwierdzenie, że autor podania o wznowienie postępowania nie brał udziału w charakterze strony w zwykłym postępowaniu. Należy pamiętać, że status strony postępowania o wznowienie może przysługiwać także temu, kto nie brał udziału w zwykłym postępowaniu, ale jego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyło postępowanie, albo kto żąda czynności organu (wznowienia postępowania) ze względu na swój interes prawny lub obowiązek (wyrok NSA z 4 lutego 2000 r., I SA 334/99, LEX nr 54133; wyrok NSA z 20 maja 2010 r., II OSK 910/09, LEX nr 706952). W niniejszej sprawie skarżąca wskazał jedynie na swój interes faktyczny, prawidłowo zatem organ rozpatrujący podanie o wznowienie postępowania dokonał oceny, że skarżąca żądająca wznowienia postępowania nie posiadała interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wskazać należy, iż okoliczność ta, w przypadku żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, stanowi równocześnie przesłankę formalnej dopuszczalności wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ rozpatrujący podanie o wznowienie prawidłowo odmówił wszczęcia postępowania wznowieniowego, gdyż z podania o wznowienie wynikła w oczywisty sposób brak legitymacji skarżącej. Mając powyższe na uwadze i nie dostrzegając wad zaskarżonej decyzji, Sąd - stosownie do art. 151 p.p.s.a. – skargę oddalił.