II SA/Kr 1352/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie: WSA WSA Wojciech Jakimowicz WSA Mariusz Kotulski Protokolant: Joanna Mitis po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2009 r. sprawy ze skargi Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oddział w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 11 czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew. I. uchyla zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad 7950 zł (siedem tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Burmistrz Miasta i Gminy w Olkuszu decyzją z 24 lutego 2009 r., na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 89 ust. 1 i 6, art. 85 ust. 3 ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 13. 10. 2004 r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), załącznika nr 2 do obwieszczenia Ministra Środowiska z 16. 10. 2007 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 r. (MP 2007 r. Nr 77, poz. 828) wymierzył Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie administracyjną karę pieniężną w wysokości 772 483,74 zł za usunięcie bez zezwolenia 21 sztuk drzew (w tym jednego drzewa dwupniowego) oraz 1 sztuki krzewu, rosnących na działce nr ewid. 753/1 położonej w miejscowości Zederman, stanowiącej własność Skarbu Państwa w zarządzie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej za poszczególne drzewa wykazana została w załączniku Nr 1 do decyzji W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 11 grudnia 2007 r. do organu wpłynął wniosek Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie dotyczący udzielenia zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów na działce 753/1 kolidujących z realizacją inwestycji pn. "Przebudowa drogi krajowej nr 94 polegająca na budowie ciągów pieszo-jezdnych w granicach istniejącego pasa drogowego w miejscowości Zederman". Do wniosku dołączono "Inwentaryzację zieleni – drzewa do wycinki (etap I A)", która zawierała wykaz drzew i krzewów do usunięcia tj. 30 drzew ( w tym jednego drzewa dwudniowego ) oraz 1 skupinę krzewów. W dniu 2 stycznia 2008 r. przeprowadzono oględziny wnioskowanych do usunięcia drzew i krzewów, w wyniku których ustalono, że stan ilościowy i gatunkowy, a także obwody pni drzew oraz powierzchnia krzewów – jest zgodny z przedłożoną inwentaryzacją. Właściciel terenu tj. Skarb Państwa, w imieniu którego działał Starosta Olkuski wyraził zgodę na usuniecie drzew i krzewów (pismo z dnia 8 stycznia 2008 r.). Pismem z 8 stycznia 2008 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wyda stosowną decyzję zezwalającą na usunięcie przedmiotowych drzew i krzewów po uprzednim przedłożeniu decyzji o pozwoleniu na budowę lub zgłoszenia o rozpoczęciu robót. W dniu 2 kwietnia 2008 r. przeprowadzono oględziny, które potwierdziły, że po uzyskaniu informacji o pozytywnej decyzji Starosty Olkuskiego dotyczącej wycinki drzew oraz pisma organu jako promesy uzyskania pozytywnej decyzji, w drugiej połowie lutego wykonawca - firma [....] dokonała usunięcia 21 sztuk drzew oraz 1 sztuki krzewu objętych wskazaną wyżej inwentaryzacją. W ocenie organu, odpowiedzialność za usunięcie drzew ponosi Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie, gdyż wykonawca działał na polecenie lub za "cichym przyzwoleniem" Inwestora. Świadczy o tym fakt przekazania wykonawcy zgody Starosty Olkuskiego na wycięcie drzew oraz niezgłoszenie przez GDDKiA Od. w Krakowie faktu usunięcia przez wykonawcę drzew bez wymaganego zezwolenia. Nadto organ powołał się na stanowisko wyrażone przez WSA w Szczecinie w wyroku z 2. 02. 2006 r. sygn. II SA/Sz 693/05, zgodnie z którym nie można nałożyć kary administracyjnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia na osobę nie posiadającą żadnego tytułu do nieruchomości, z której drzewa zostały usunięte. Odwołanie od wyżej opisanej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie, domagając się uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie w stosunku do adresata decyzji. Decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię w szczególności art. 88 i nast. ustawy o ochronie przyrody oraz naruszenie prawa procesowego tj. art. 7 i art. 28 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy i nałożenie kary na niewłaściwy podmiot, a także naruszenie zasady szybkości postępowania. W uzasadnieniu strona odwołująca się podała, że ustalenia organu co do przyzwolenia GDDKiA na wycięcie drzew są dowolne i nie poparte żadnymi dowodami. Z protokołu oględzin z 2 kwietnia 2008 r. wynika, kto dokonał wycięcia drzew. Strona odwołująca się podniosła, że wycinka drzew wchodziła w zakres umowy z wykonawcą, ale zaprzeczyła, aby dała takie polecenie (które musiałoby być na piśmie lub wpisane do książki robót). Z wyjaśnień wykonawcy wynika, że zgodę starosty i "promesę" organu I instancji z 8.01. 2008 r. potraktował jako zgodę, ale nie można inwestorowi czynić zarzutu, że przekazał wykonawcy wszystkie posiadane dokumenty, takie były bowiem założenia kontraktu. Nadto we wniosku o wydanie zezwolenia na wycinkę drzew wskazano, że przedmiotowe drzewa zlokalizowane w pasie drogowym drogi krajowej nr 94 stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa ruchu na drodze i ograniczają widoczność. Organ nie mógł uzależnić wydania decyzji o zezwoleniu na wycięcie w/w drzew od uzyskania przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę lub faktu zgłoszenia robót i tym samym spowodował przewłokę postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 11 czerwca 2009 r., znak: SKO.60/1894/2009/Oś na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 89 ust. 1 i 6, art. 85 ust. 3 ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 13. 10. 2004 r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 ze zm.), obwieszczenia Ministra Środowiska z 16. 10. 2007 r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 r. (MP 2007 r. Nr 77, poz. 828) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i podniesione w odwołaniu zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ wskazał, że odpowiedzialność karna przewidziana w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody jest odpowiedzialnością zobiektywizowaną, co oznacza, że do jej ponoszenia wystarczy samo wykazanie związku przyczynowego między działaniem określonego podmiotu a zniszczeniem drzew lub krzewów. W przedmiotowej sprawie, inwestor nie kwestionował usunięcia przedmiotowych drzew z działki będącej w jego zarządzie. Zgoda uzyskana od właściciela nieruchomości – Skarbu Państwa, nie eliminuje konieczności uzyskania stosowanego zezwolenia i jedynie zezwolenie na usunięcie drzew zwalnia od ponoszenia kary za ich usunięcie. Wygląd i stan zdrowotny drzewa nie mają znaczenia. Umowa zawarta miedzy wykonawcą a inwestorem zawierała również polecenie wycięcia drzew i krzewu, była zatem związana z realizacją prowadzonej przez GDDKiA inwestycji. Nadto organ wskazał, że wysokość kary została ustalona prawidłowo. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie wniosła Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego w szczególności art. 88 i nast. ustawy o ochronie przyrody, jak również naruszenie prawa procesowego w szczególności art. 7, art. 77 kpa. polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności, które miały wpływ na treść rozstrzygnięcia, jak również art. 28 kpa poprzez przyjęcie, że adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za wycięcie z pasa drogowego drzew bez wymaganego zezwolenia jest strona skarżąca. W uzasadnieniu ponownie strona skarżąca podniosła, że organy obydwu instancji nie ustaliły, w sposób nie budzący wątpliwości, kto wyciął przedmiotowe drzewa i krzew podnosząc, że sama tego nie dokonała, gdyż nie dysponuje koniecznymi do tego środkami technicznymi. Nie wykazano również, aby podmiot wycinający drzewa działał na zlecenie strony skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o oddalenie skargi i potrzymało swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.) - oznaczanej dalej jako p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania ich z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. sąd administracyjny uchyla akt administracyjny, jeżeli narusza ona przepisy postępowania w sposób, mogący mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Na wstępie rozważań należy podnieść, iż zgodnie z ogólną zasadą, wyrażoną w art. 11 k.p.a., organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Przepis ten znajduje rozwinięcie w art. 107 § 3 k.p.a., stanowiącym, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Przepis art. 107 § 3 k.p.a. na mocy art. 140 k.p.a. znajduje odpowiednie zastosowanie przed organem administracji publicznej drugiej instancji, tym bardziej, iż postępowanie administracyjne cechuje się pełną dwuinstancyjnością (art. 15, art. 138 k.p.a.), przyznającą organowi odwoławczemu kompetencję do rozpatrzenia sprawy ponownie, w całości, oraz do jej rozstrzygnięcia co do istoty. Trzeba ponadto wskazać, iż z dyspozycji art. 7 k.p.a. wynika, że organy administracji publicznej winne podjąć wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, natomiast zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. ciąży na nich obowiązek nie tylko zebrania, ale i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Wspomniany już art. 107 § 3 k.p.a. formułuje wymóg wskazania w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, z jakich powodów materiał dowodowy został oceniony tak, a nie inaczej. W ocenie Sądu, z brzmienia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. wynika, iż uzasadnienie decyzji, w tym również wydanej na skutek postępowania odwoławczego - nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska organu, jeżeli w toku postępowania strona podniosła zarzuty, zapatrując się na faktyczną bądź prawną ocenę sprawy odmiennie niż organ administracji publicznej. Skoro przyjęte przez organ przesłanki faktyczne lub prawne, jak również ocena dowodów, budzą zastrzeżenia strony, w uzasadnieniu decyzji winno zostać zawarte stanowisko organu administracji odnośnie tych wątpliwości. Na obowiązek ustosunkowania się organu administracji publicznej do twierdzeń i wniosków stron wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, ewentualne uchybienia w tym zakresie wiążąc z istotnym wpływem na treść rozstrzygnięcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 14. 04. 2005 roku, sygn. akt III SA/Wa 180/05, publ.: "Lex Omega" nr 166546). Natomiast zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży w szczególności na organie drugiej instancji, który winien w swojej decyzji rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów (por. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 22. 04. 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 21/98, "Lex Omega" nr 34147 oraz z 20. 12. 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97,: "Lex Omega" nr 48234, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 12. 12. 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 1185/05, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 r., nr 9, str. 109). Rozpoznający niniejszą sprawę skład Sądu w całej rozciągłości powyższy pogląd podziela. Przenosząc zaprezentowane rozważania teoretyczne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie spełniło tak rozumianych wymogów art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., a także zaniedbało obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Strona skarżąca w odwołaniu podniosła zarzut niewyjaśnienia przez organ I instancji wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na rozstrzygniecie oraz przyjęcie, że Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, Oddział w Krakowie jako inwestor przebudowy drogi jest stroną odpowiedzialną za wycięcie drzew bez zezwolenia, a więc i zobowiązaną do zapłaty naliczonej kary. Ustosunkowanie się do tej kwestii było obowiązkiem organu odwoławczego nie tylko z uwagi na zarzuty strony, ale również z uwagi na wymogi art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Nie odnosząc się do twierdzeń strony organ administracji publicznej naruszył wskazane przepisy kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł wpłynąć na treść podjętego rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą zostać wyjaśnione w trakcie ponownego rozpatrywania sprawy. W postępowaniu odwoławczym organ administracyjny na nowo rozpatruje merytorycznie sprawę, a nie tylko dokonuje kontroli prawidłowości ustaleń organu I instancji. Tym samym organ odwoławczy w swoim uzasadnieniu winien zawrzeć swoje ustalenia co do stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu. W przedmiotowej sprawie bardzo krótkie uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało sporządzone w sposób lakoniczny, organ odwoławczy ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania zasad ponoszenia odpowiedzialności za usunięcie drzew bez zezwolenia, uregulowanych w ustawie z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.) oraz stwierdził, że z uwagi na postanowienia umowy zawierającej polecenie wycięcia drzew ich usunięcie było związane w prowadzoną inwestycją. Taki brak ustaleń co do stanu faktycznego i brak wnikliwego odniesienia się do zarzutów odwołania w uzasadnieniu jest nie do przyjęcia, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę wysokość kary nałożonej na stronę skarżącą. Tak więc naruszono zasady określone w treści art. 7 k.p.a., który zobowiązuje organ administracji do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. ustanawiające obowiązek zebrania i rozpatrzenia w wyczerpujący sposób całego materiału dowodowego oraz właściwej jego oceny oraz art. 107 § 3 k.p.a. określającego wymagania jakie spełniać powinno uzasadnienie decyzji. W związku z koniecznością ponownego przeprowadzenia postępowania odwoławczego Sąd nie odniósł się do sformułowanych w skardze zarzutów uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Warto jednak wskazać, że co do zasady argumentacja strony skarżącej zmierzająca do wykazania, że nie może ponosić odpowiedzialności za usuniecie drzew, gdyż nie ona tego dokonała o czym świadczy fakt nie dysponowania przez nią odpowiednimi środkami technicznymi jest chybiona. Stosownie do art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z 16. 04. 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 ze zm.), organ administracyjny nakłada karę pieniężną za usunięcie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Przepis ten wprost nie wskazuje adresata nakazu, w kontekście jednak pozostałych regulacji ustawy uprawniony jest wniosek, że odpowiedzialność administracyjną winien ponosić generalnie ten, kto był zobowiązany do uzyskania tegoż pozwolenia i kto zarazem mógł je uzyskać. Stosownie do przepisu art. 83 ust. 1 cyt. ustawy usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości, a jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę jej właściciela. Nie ulega wątpliwości, że posiadaczem w rozumieniu ww. przepisu jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w Krakowie i to na niej spoczywał obowiązek uzyskania zezwolenia (ona też zainicjowała stosowne postępowanie w tym zakresie), a wykonawca był jedynie dzierżycielem, który zobowiązał się na podstawie umowy do wykonania na rzecz strony skarżącej określonych robót budowlanych. Tym samym w razie wykazania, że usunięcia drzew i krzewu dokonał wykonawca, ale działający na zlecenie Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad to inwestor winien ponosić odpowiedzialność za ich usunięcie bez wymaganego zezwolenia. Należy jednak jeszcze raz podkreślić, że to na organach administracji publicznej orzekających w sprawie, w tym również Samorządowym Kolegium Odwoławczym w Krakowie ponownie rozstrzygającym sprawę merytorycznie, ciąży obowiązek wykazania, że pomiędzy działaniem (zaniechaniem) posiadacza, a wycięciem drzew zachodzi związek przyczynowy. Konieczne jest zatem udowodnienie, że posiadacz nieruchomości co najmniej wiedział o usuwaniu drzew z jego nieruchomości i na to działanie się godził (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 października 2007 r., sygn. akt II SA/Gd 661/06). Nadto, Sąd wypada zaznaczyć, że kara została ustalona zgodnie z przepisami ustawy o ochronie przyrody i rozporządzeń: Ministra Środowiska z 22 września 2004 r. w sprawie trybu nakładania administracyjnych kar pieniężnych za usuwanie drzew i krzewów bez wymaganego zezwolenia oraz za zniszczenie terenów zieleni, zadrzewień albo drzew lub krzewów (Dz. U. nr 219, poz. 2229) i z 13 października 2004r. w sprawie stawek opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. nr 228, poz. 2306) oraz obwieszczenia Ministra Środowiska z 16 października 2007r. w sprawie stawek opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za zniszczenie zieleni na rok 2008 (M.P. nr 77, poz. 828). Wysokość kary stanowiąca trzykrotność opłaty za usunięcie drzew oraz krzewu wyszczególnionych w załączniku nr 1 do decyzji została naliczona prawidłowo, tj. jako iloczyn obwodu pnia za 1 cm i współczynników różnicujących stawki w zależności od obwodu pnia usuniętych i zniszczonych drzew. Organ pierwszej instancji w decyzji wskazał gatunek drzew, obwód pnia, stawkę za 1 cm obwodu pnia, współczynnik różnicujący stawki w zależności od obwodu pnia, oraz wysokość opłaty i wysokość kary, a także podstawę prawną. Mimo niewskazania sposobu wyliczenia kary, z uwagi na prawidłowe ustalenie wysokości kary, której wysokość nie była kwestionowana przez stronę skarżącą, w ocenie Sądu przedstawienie przez organ I instancji zestawienia zamieszczonego w załączniku Nr 1 do decyzji należy uznać za wystarczające. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Stosownie do treści art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł o niewykonywaniu zaskarżonego postanowienia do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.