II SA/Kr 1367/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. D. na postanowienie nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 8 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej skargę oddala. Postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu N. nr [....] z dnia 24 marca 2014 r. znak: [....] nałożono na inwestora B.D. obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w związku z budową budynku letniskowego zlokalizowanego na dz. nr [....] w miejscowości Z. bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia w kwocie 25 000 zł. W uzasadnieniu wskazano, że PINB dla Powiatu N. prowadzi z urzędu postępowanie legalizacyjne w sprawie samowolnej (bez wymaganego pozwolenia na budowę) budowy domku letniskowego w miejscowości Z. na działce nr [....] . PINB postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r. wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora B.D. obowiązek przedstawienia wymienionych w nim dokumentów. Dokumenty zostały złożone, a więc na podstawie art. 49 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 59f ustawy Prawo budowlane ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej. Zażalenie na to postanowienie wniósł B.D. Opisując zakres wykonanych przez niego robót budowlanych wskazał, że nie dopełnił obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ nie był świadomy istnienia takiego obowiązku. Podniósł, że wykonana przez niego przebudowa została mylnie zakwalifikowana, jako budowa nowego domku letniskowego. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 8 lipca 2014 4., znak [....] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu powołał się na czynności kontrolno-sprawdzające na działce nr ewid. [....] w Z. przeprowadzone w dniu 15 grudnia 2011 r. przez organ I instancji w obecności inwestora. Wskazał również na przesłany przez Wójta Gminy Ł. wypis i wyrys z obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Nr 114/XV/08 Rady Gminy w Ł. z dnia 4 marca 2008 r. (Dz. Woj. .....Nr 249, póz. 1575 dalej: "MPZP"), z którego wynika, że działka nr ewid. [....] położona Z. znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem: "17.ML.23" - tj. tereny zabudowy rekreacyjnej. Materiał dowodowy zgromadzony przez organ I instancji stanowią ponadto m.in.: zaświadczenie Starosty N. znak: [....] z dnia 9 listopada 2011 r. obejmujące wypis ze zbioru ewidencji gruntów, kopia mapy ewidencyjnej, oświadczenie B.D. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że co do zasady roboty budowlane można rozpocząć na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 u.p.b.). Z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ustawodawca wyłączył budowy oraz roboty budowlane określone w art. 29-31 u.p.b. Skarżący w zażaleniu wskazał, że budowa wolnostojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25m2 nie wymaga pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b.). W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy obiekt nie odpowiada definicji budynku gospodarczego, zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. nr 75, póz. 690, z późn. zm., dalej rozp. tech.-bud.). Zakres robót budowlanych przedstawionych przez inwestora w odwołaniu wykracza również poza definicję przebudowy budynku. W opinii organu II instancji nastąpiła odbudowa niegdyś istniejącego na działce nr ewid. [....] w Z. budynku rekreacji indywidualnej (domku letniskowego) bądź budowa nowego obiektu budowlanego o opisanej funkcji. Wątpliwość MWINB, co do kwalifikacji robót budowlanych prowadzonych przez inwestora powstała w wyniku niejednoznacznego określenia przez PINB wymiarów uprzednio istniejącego obiektu. Niezależnie jednak od powyższego ustalenia wskazać należy, że pozostaje to bez wpływu na obrany przez organy nadzoru budowlanego tryb postępowania. Prawidłowo przyjęto, iż w niniejszej sprawie zastosowanie ma tryb postępowania uregulowany w art. 48 u.p.b. Zgodnie z art. 48 u.p.b. organ nadzoru budowlanego jest władny do wszczęcia procedury legalizacyjnej dopiero w przypadku ustalenia, że zrealizowany obiekt jest zgodny z przepisami regulującymi kwestie zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami odrębnymi, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Organ I instancji dokonał powyższych ustaleń, po czym w dniu 9 lutego 2012 r. wydał, w oparciu o art. 48 ust. 2 i 3 u.p.b., postanowienie znak: [....] Inwestor przedłożył komplet dokumentów wymienionych w tym postanowieniu. Wydanie postanowienia o nałożeniu opłaty legalizacyjnej jest etapem postępowania legalizacyjnego, poprzedzającym wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych. Przy obliczaniu kwoty opłaty legalizacyjnej zastosowanie mają przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f u.p.b., z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu. Wysokość kary obliczana jest na podstawie następującego wzoru: iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawkę opłaty (s) wskazano w art. 59f ust. 2 u.p.b. i wynosi ona 500 zł. Współczynniki kategorii obiektu budowlanego (k) i wielkości obiektu budowlanego (w) zostały wymienione w załączniku do u.p.b. PINB prawidłowo zakwalifikował powstały budynek, jako należący do III kategorii obiektów budowlanych tj. "inne budynki jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk "włącznie". Kategorii III przyporządkowano następujące wartości współczynników, współczynnik kategorii obiektu (k) - 1,0 oraz współczynnik wielkości obiektu (w) - 1,0. Zgodnie z powyższym opłata legalizacyjna wynosi: 500 (s) x 1,0 (k) x 1,0 (w) x 50 = 25 000 zł. Należy zatem stwierdzić, że organ I instancji prawidłowo ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej. MWINB ponadto wyjaśnił, że uiszczenie opłaty legalizacyjnej nie jest obowiązkiem inwestora, nie jest także karą (czy też mandatem) nałożoną na inwestora, ponieważ "inwestor nie musi uiścić opłaty legalizacyjnej, gdyż jej uiszczenie jest swojego rodzaju przywilejem - sposobem sanowania samowoli budowlanej" (wyrok NSA w Warszawie dnia 17 lipca 2008 r. sygn. akt IIOSK 842/07). Mając powyższe na uwadze, w ocenie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. rozstrzygnięcie organu I instancji odpowiada prawu. Organ odwoławczy kierując się zasadą prawdy obiektywnej, w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. był zobligowany do utrzymania zaskarżonego postanowienia w mocy. Postanowienie powyższe zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B.D. , zarzucając, że budynek letniskowy na działce [....] znajduje się w tym samym miejscu, co najmniej od 35 lat i był on własnością Zakładów Mechanicznych w T. Budynek jest wpisany w inwentaryzacji do Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Z uwagi na zły stan techniczny (zgnite podłogi i ściany) wykorzystane do budowy nieekologiczne materiały budowlane (eternit) zagrażające bezpieczeństwu domowników i ich zdrowiu (pleśń i grzyb) właściciel wymienił substancję kupując ekspozycyjny budynek i stawiając go w tym samym miejscu. Właściciel dwukrotnie dowiadywał się telefonicznie w Starostwie w N. gdzie potwierdzono, że nie trzeba wykonywać żadnych formalności administracyjnych dla wymiany substancji. Istniejący fundament budynku, słupy starego budynku zagłębione w gruncie wykorzystano do położenia ekspozycyjnego budynku. Skarżący wniósł o umorzenie kary, którą wyliczył Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, a która jest nieadekwatna do popełnionego przez właściciela czynu, zwłaszcza że wartość rynkowa tego budynku jest mniejsza niż wyceniona kara. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 1 grudnia 2014 r. skarżący podniósł, że nieprawdziwe są twierdzenia jakoby na działce nr [....] samowolnie wybudowano obiekt budowlany tj. domek letniskowy bez uzyskania wymaganego pozwolenia na budowę. Skarżący nie wykonał żadnej budowy w rozumieniu ustawy prawo budowlane. Organ błędnie zinterpretował zaistniały stan faktyczny uznając wykonanie remontu domku letniskowego za budowę, podczas gdy całość działań podjętych przez skarżącego w postaci wymiany poszycia dachowego i drewnianych elementów ścian domku podpada pod ustawową definicję remontu. Zgodnie z ustawą przez remont rozumie się wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Nie ulega wątpliwości, że działania skarżącego były remontem już istniejącego obiektu budowlanego. Skarżący twierdzi że wykorzystał przy remoncie nowe wyroby budowlane, jednak w żadnym wypadku nie naruszył substancji istniejącego obiektu. Co ważne, nie ingerował w fundamenty obiektu, które łączą go trwale z gruntem, czego organ nie zauważył przeprowadzając postępowanie administracyjne, a co z całą pewnością stanowi naruszenie art. 77 k.p.a. poprzez nie zebranie i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W związku w powyższym skarżący wniósł o przeprowadzenie na rozprawie dowodu z fotografii załączonych do pisma, na okoliczność wykazania skali obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania oraz wykazania, że przeprowadzone prace nie były budową a jedynie remontem, na który nie jest wymagane pozwolenie na budowę. W związku z tym zdaniem skarżącego całość postępowania mającego na celu legalizację samowoli budowlanej jest bezprzedmiotowe, a zaskarżone postanowienie o nałożeniu opłaty legalizacyjnej powinno zostać uchylone przez Sąd. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia według tych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. W kontrolowanym postępowaniu administracyjnym dokonano wyczerpujących ustaleń faktycznych oraz prawidłowo zakwalifikowano wykonane roboty budowlane, jako wymagające pozwolenia na budowę. W trakcie postępowania przed organami nadzoru budowlanego inwestor podnosił, że wykonane roboty budowlane nie wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, bowiem polegały na budowie wolnostojącego parterowego budynku gospodarczego o powierzchni zabudowy do 25m2 (art. 29 ust. 1 pkt 2 u.p.b.) . [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu z jakich powodów nie można się z tym poglądem zgodzić. Sąd ocenę tę całkowicie podziela. Organ dokonał prawidłowej wykładni § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i słusznie wykluczył możliwość przyjęcia, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany jest budynkiem gospodarczym. W postępowaniu sądowo-administracyjnym skarżący podnosi, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do budowy obiektu budowlanego, lecz jedynie do remontu budynku istniejącego już wcześniej na działce. Z argumentacją tą nie sposób się zgodzić. Zgodnie z art. 3 pkt 8 u.p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie - należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Natomiast pkt 6 art. 3 u.p.b. stanowi, że pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Oznacza to, że każda odbudowa jest budową, a zatem - jak słusznie wskazał [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym postanowieniu - szczegółowa kwalifikacja wykonanych przez skarżącego robót budowlanych nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Rozróżnienie pomiędzy remontem a odbudową było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 20 kwietnia 2012 r., sygn. II OSK 281/11 (LEX nr 1169354) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że roboty budowlane polegające na remoncie istniejących obiektów budowlanych i odbudowie mają dwie wspólne cechy: prowadzą do odtworzenia stanu pierwotnego obiektu i przy użyciu wyrobów budowlanych innych, niż użyto w stanie pierwotnym. Różny natomiast jest zakres wykonywanych robót budowlanych. W przypadku remontu odtworzenie stanu pierwotnego obiektu budowlanego wymaga napraw, wymiany lub odnowienia niektórych tylko elementów obiektu w przeciwieństwie do odbudowy, kiedy ten zakres jest znacznie szerszy. Poza tym w przypadku remontu obiekt jemu poddany zazwyczaj jest jeszcze użytkowany zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a remont ma zapobiec na przyszłość jego degradacji fizycznej i technicznej, nadmiernemu i zbyt szybkiemu zużyciu. Natomiast obiekt budowlany wymagający odbudowy, najczęściej w całości lub w części, nie spełnia już swych funkcji użytkowych z uwagi na nadmierne zużycie lub zniszczenie swej substancji. W wyroku z dnia 20 października 2011 r., sygn. II OSK 1483/10 (LEX nr 1151902) NSA wyjaśnił, że nie stanowi remontu sytuacja, gdy roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Wówczas dokonywana jest odbudowa, która zgodnie z definicją z art. 3 pkt 6 p.b. zalicza się do budowy. Przy odbudowie powstaje fizycznie nowa substancja budowlana, natomiast przy remoncie dochodzi do odtworzenia substancji istniejącej jako obiekt budowlany. Zasadnicza różnica wynika, bowiem z występującego w przypadku odbudowy faktu uprzedniego w stosunku do samego aktu odtworzenia, rozebrania określonych (zużytych) fragmentów obiektu. Rozebranie takie wyklucza potraktowanie całości robót jako odtworzenie stanu pierwotnego o zakresie remontu, bowiem byłby to remont czegoś, co nie istnieje, jako że zostało właśnie rozebrane. To odtworzenie, które obejmuje rozebranie, a następnie "odtworzenie właściwe", wiąże się z pojęciem odbudowy. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. II OSK 582/10 (LEX nr 1081799) stwierdzając: że aby móc wykonać remont musi istnieć obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 p.b. Nie mamy do czynienia z remontem jeśli roboty budowlane polegają na wykonaniu faktycznie nowego obiektu budowlanego, choć z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym. Wówczas dokonywana jest odbudowa, która zgodnie z definicją z art. 3 pkt 6 p.b. zalicza się do budowy. Przy odbudowie powstaje fizycznie nowa substancja budowlana, natomiast przy remoncie dochodzi do odtworzenia substancji istniejącej, jako obiekt budowlany. Przywołać można również wyrok z dnia 12 października 2010 r., sygn. II OSK 1536/09 (LEX nr 746618), gdzie stwierdzono, że nie jest remontem w rozumieniu art. 3 pkt 8 p.b., jeżeli inwestor rozbiera po kolei poszczególne ściany budynku, stawiając w ich miejsce nowe, traktując to jako odtworzenie stanu pierwotnego. Takie działania inwestora mieszczą się w definicji budowy lub przebudowy. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia należy wskazać, że zakres wykonanych przez skarżącego robót budowlanych nie budzi wątpliwości. Został on ustalony w trakcie oględzin w dniu 15 grudnia 2011 r., a także na podstawie przedłożonego do akt sprawy projektu budowlanego. Sąd dopuścił również na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. (w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a.) dowód z fotografii dołączonych do pisma skarżącego z dnia 1 grudnia 2014 r. Z żadnego z powyższych dowodów nie wynika, że mamy do czynienia z remontem istniejącego budynku. W postępowaniu administracyjnym ustalono, że w 2006 roku istniejący obiekt został rozebrany, a w to miejsce wykonano obiekt z elementów składanych z firmy "George", natomiast pod koniec 2008 roku skarżący zabudował taras od strony zachodniej, w wyniku czego powstało pomieszczenie o wymiarach 2,20 x 4,00 m. Uzupełnieniem tych informacji są argumenty podniesione w skardze, iż z uwagi na zły stan techniczny zagrażający bezpieczeństwo ludzi (zgnite podłogi i ściany, pleśń i grzyb, szkodliwe substancje - eternit) na fundamentach istniejącego wcześniej budynku postawiono ekspozycyjny budynek. Jak wynika z powyższego wykonane roboty budowlane polegały na rozebraniu istniejącego budynku i postawieniu nowego - przy wykorzystaniu fundamentów obiektu rozebranego. W świetle przytoczonego wcześniej orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego nie budzi wątpliwości fakt, że nastąpiła odbudowa, a nie remont istniejącego wcześniej obiektu budowlanego. Jedynym elementem, jaki po nim pozostał były fundamenty, natomiast ściany, dach, instalacje wewnętrzne zostały wykonane na nowo. Wniosek taki wypływa również z porównania dwóch zdjęć dołączonych do akt sprawy sądowej (k. 31) - pokazujących budynek w trakcie remontu oraz zdjęć wykonanych w trakcie oględzin (k. 4 akt PINB). Budynek po remoncie ma ściany wykonane z bali - desek i przekryty jest dachem dwuspadowym o konstrukcji drewnianej, pokrytym blachą dachówkową. Natomiast przed remontem budynek miał ściany jednolite, a dach pokryty eternitem. Nie bez znaczenia jest powiększenie go o zabudowany taras o wymiarach 2,20 x 4,00 m, którego przed remontem nie było. Nie ma, więc żadnych wątpliwości, że w niniejszej sprawie nie doszło do remontu istniejącego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 8 u.p.b., lecz do jego odbudowy, względnie budowy nowego obiektu. Tego rodzaju roboty budowlane wymagały pozwolenia na budowę, którym inwestor się nie legitymował. Z tego względu prawidłowe było wszczęcie postępowania na podstawie art. 48 ust. 2 u.p.b. Również dalsza procedura zastosowana przez organy nadzoru budowlanego w niniejszej sprawie była prawidłowa. Postanowieniem z dnia 9 lutego 2012 r. nałożono na inwestora obowiązki, o których mowa w art. 48 ust. 2 u.p.b., a po ich wykonaniu i sprawdzeniu kompletności przedłożonych dokumentów zgodnie z art. 49 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy ustalono wysokość opłaty legalizacyjnej. Sposób wyliczenia opłaty został w postanowieniu I instancji wyjaśniony i nie budzi wątpliwości sądu. Bez znaczenia jest przy tym podnoszony w skardze argument, iż skarżący dwukrotnie dowiadywał się w starostwie w N. , gdzie stwierdzono, że nie trzeba dokonywać żadnych formalności przed wymianą substancji. Przepisy ustawy Prawo budowlane mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przyznają organom administracji kompetencji do odstąpienia od ich zastosowania. Stwierdzenie okoliczności faktycznych, o których mowa w tych przepisach obliguje organy administracji do podjęcia działań w nich opisanych. Konsekwencją ustalenia, że doszło do samowoli budowlanej jest wszczęcie postępowania legalizacyjnego, którego etapem jest wydanie postanowienia o ustaleniu wysokości opłaty legalizacyjnej. Nie ma przy tym znaczenia porównanie wartości wzniesionego obiektu bądź też kosztów jego wybudowania oraz wysokości opłaty legalizacyjnej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 czerwca 2006 r. sygn. II OSK 867/08 (LEX nr 563555) legalizacja obiektu budowlanego łączy się z koniecznością spełnienia określonych przesłanek. Jednym z koniecznych wymogów jest uiszczenie w terminie opłaty legalizacyjnej ustalonej przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 w związku z art. 59f ust. 1 p.b. Bez uiszczenia przez inwestora opłaty legalizacyjnej organ nie może wydać decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót. Biorąc powyższe pod uwagę należało oddalić skargę wniesioną w niniejszej sprawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)