II SA/Kr 1445/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 17 września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. M. kwotę 700,00 zł (siedemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wójt Gminy Spytkowice decyzją z dnia [...].05.2018 r., na podstawie art. 71, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 1, art. 82 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz. U z 2017 r., poz. 1405 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r., poz. 71), art. 545 ust. 1 ustawy z dnia 20.07.2017 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1566) po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora - [...] Spółka z o.o. z siedzibą w A., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [...] i [...] w [...], Gmina Spytkowice" w wariancie drugim. W uzasadnieniu Wójt Gminy Spytkowice przedstawił między innymi przebieg dotychczasowego postępowania, zaznaczając, że strony postępowania były zawiadamiane, zgodnie z art. 49 K.p.a., w drodze obwieszczenia. W szczególności podał, że decyzją z dnia 28.10.2012 r. organ ustalił środowiskowe uwarunkowania dla w/w inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył W. M.. Decyzją z dnia 29.11.2012 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy ww. decyzję. W wyniku rozpoznania skargi W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24.05.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 227/13 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Następnie Wójt Gminy Spytkowice wydał decyzję z dnia [...].11.2016 r. ustalając środowiskowe uwarunkowania dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia. Również ta decyzja została zaskarżona przez W. M.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20.02.2017 r., znak: [...], po rozpoznania odwołania, uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Organ I instancji wyjaśnił, że w toku postępowania wystąpił do inwestora o informację od osoby sporządzającej raport o oddziaływaniu na środowisko, czy działki o nr [...] i [...] będące własnością W. M. znajdują się w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. Inwestor pismem z dnia 20.09.2017 r. przesłał wyjaśnienia zacytowanie obszernie w decyzji z których wynika, że w/w działki położone w kierunku północno - wschodnim od planowanej inwestycji nie będą objęte oddziaływaniem przedsięwzięcia i nie znajdą się w obszarze oddziaływania. Organ podał, że w odwołaniu wniesionym przez W. M. w dniu 14.12.2016 r. został on wymieniony jako właściciel działek nr [...], [...], [...] oraz [...] i [...], natomiast nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działek nr [...], [...], [...], co tym samym wyklucza go z kręgu stron postępowania. Działki nr [...] i [...] stanowią jego własność (w tym współwłasność), ale jak wywiedziono we wszystkich dokumentach złożonych w niniejszym postępowaniu (raport, szereg uzupełnień do raportu oraz ostatnie pismo Inwestora [...] Sp. z o.o. w A. wraz ze szczegółowymi wyjaśnieniami autora raportu) nie są one położone w zasięgu oddziaływania zamierzonego przedsięwzięcia i tym samym także nie daje to W. M. statusu strony postępowania. W. M. ma prawo brać udział w ramach tzw. "udziału społeczeństwa" i wnosić swoje uwagi do zgromadzonej dokumentacji. Stanowisko to zaaprobował również Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K.. Od powyższej decyzji W. M. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i "orzeczenie co do istoty, względnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia". Wskazał, że jest współwłaścicielem działek o nr [...], [...], [...], [...] i [...]. W ocenie odwołującego, decyzja powiela błędy o których mowa była w pismach składanych w toku prowadzonego postępowania. Gospodarstwo domowe odwołującego się położone jest na działkach [...] i [...] - znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji i wszelkie niedogodności związane z ewidentnym oddziaływaniem na środowisko odczuje rodzina odwołującego. Dodatkowo zaznaczył, że o ile wcześniejsze informacje o postępowaniu były zamieszczane na stronie internetowej gminy, o tyle o wydaniu zaskarżonej decyzji skarżący dowiedział się z BIP-u. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17.09.2018 r., [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017.1257 t.j. z późn. zm.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7.07.2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017, poz. 935), umorzyło postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że W. M. nie został uznany za stronę postępowania przez organ I instancji. Kolegium podniosło, że z treści art. 74 ust. 3a ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, który wszedł w życie w dniu 1.01.2018 r. wprost wynika, kto pozostaje stroną tzw. postępowania środowiskowego. Jednak - jak dalej wyjaśniło - z uwagi na brzmienie przepisów intertemporalnych na aktualnym etapie postępowania art. 74 ust. 3a ustawy nie znajduje wprost zastosowania. Wobec braku przepisów szczególnych, o tym kto jest stroną postępowania administracyjnego w sprawach z zakresu ochrony środowiska we wszelkich postępowaniach administracyjnych związanych z oceną oddziaływania na środowisko decyduje interes prawny ustalony zgodnie z regułami wypracowanymi przez doktrynę i orzecznictwo na tle art. 28 K.p.a. i w istocie w całości odpowiada on regule ustanowionej w art. 74 ust. 3a ustawy. Przyjmuje się, że stronami postępowania są osoby mające prawa do nieruchomości na której planowane jest przedsięwzięcie, wnioskodawca który nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości, jak i podmioty posiadające tytuł prawny do konkretnej nieruchomości pozostającej w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia (przede wszystkim jednakże decyduje bezpośrednie sąsiedztwo). Ustawa zawiera szczegółowe regulacje w zakresie wymogów formalnych wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zatem w pierwszej kolejności właśnie te przewidziane prawem materialnym dokumenty są podstawą do zakreślania kręgu stron postępowania. Organ odwoławczy zaznaczył, że pełnomocnik odwołującego w piśmie z dnia 27.07.2018 r., wyjaśnił że w treści odwołania omyłkowo wskazano, że W. M. jest właścicielem działki nr [...]. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że oddziaływanie inwestycji, ustalone w oparciu o zebrane w sprawie dowody, nie obejmuje nieruchomości do której W. M. ma prawo rzeczowe (tj. działek nr [...] i [...]). W. M. nie jest właścicielem, ani współwłaścicielem działek o nr [...], [...], [...], mimo, że takie informacje podawał jego pełnomocnik w odwołaniu z dnia 12.10.2012 r. Co do oddziaływania inwestycji na działki nr [...] i [...] organ odwoławczy odwołał się do stanowiska inż. R. M. (biegłego nr [...] z listy Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko), zawartego w piśmie z dnia 20.09.2017 r. Działki o nr ew. [...] i [...] położone są po stronie północno -wschodniej w odległości od granic działki inwestora nr [...] około 50 m, a od terenu przeznaczonego pod zajęcie inwestycyjne ponad 110 m. Przedmiotowe działki położone są w podobnej odległości od terenu po stronie zachodniej, zajętego aktualnie pod obiekty usługowo - produkcyjne innych podmiotów gospodarczych, których działalność nie jest neutralna względem kształtowania warunków środowiskowych w otoczeniu. Po stronie wschodniej działek nr [...], [...] bezpośrednio przy ich granicach, położona jest działka nr [...], która stanowi drogę powiatową [...] (ul. W. , dalej ul. S. ) o średnio wysokim natężeniu ruchu. Usytuowanie drogi, będącej istotnym elementem w kształtowaniu warunków środowiskowych, względem działek nr [...] i [...] powoduje, że znajdują się one w obszarze jej oddziaływania. Przedmiotowe działki nie są zabudowane. Naturalne ukształtowanie pionowe analizowanego terenu powoduje to, że planowana inwestycja położona będzie na znacznie mniejszych rzędnych (około 244,5m n.p.m.), niż położone są przedmiotowe działki nr [...] i [...] ( 248,9 m n.p.m.). Ma to istotne znaczenie w analizach oddziaływania i jest elementem korzystnym, ograniczającym zasięg uciążliwości dla ludzi i środowiska. Z analizy dokumentów wynika, że oddziaływanie w wariancie najbardziej niekorzystnym dla ludzi i środowiska ograniczone jest do granic terenu własnego i najbliższego otoczenia. Następnie biegły przedstawił wyniki analizy oddziaływania akustycznego, stężeń pyłów, dwutlenku siarki, tlenków azotu, benzoapiranu i pozostałych zanieczyszczeń i stwierdził, że budowa i eksploatacja węzła betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30m3 na godzinę nie jest związana z emisją substancji zaliczanych do odorotwórczych lub substancji zapachowo czynnych, a tym samym nie stanowi uciążliwości zapachowych w otoczeniu. Analizy i obliczenia nie wykazały istotnych oddziaływań w zakresie drgań mechanicznych poza terenem własnym, promieniowania elektromagnetycznego, ponieważ nie wymaga zasilania liniami wielkiej mocy, a także w zakresie oddziaływania na wody powierzchniowe i podziemne, w które nie ingeruje. Nie jest też planowane korzystanie z ujęć wód powierzchniowych i podziemnych. Ścieki bytowe odprowadzane będą w sposób nie stanowiący zagrożenia dla środowiska wodnego, a wody opadowe po zebraniu w sposób zorganizowany wykorzystywane będą do produkcji betonu. Ścieki z mycia urządzeń produkcyjnych i środków transportu będą wykorzystywane do produkcji betonu. Planowana gospodarka odpadami nie stanowi żadnego zagrożenia dla środowiska. Jeśli chodzi o działki nr [...] i nr [...] to położone są one jeszcze dalej od terenu inwestycji niż działki o nr [...] i nr [...], dlatego brak jest jakichkolwiek przesłanek do negatywnego oddziaływania inwestycji również na te działki. Kolegium zaznaczyło, że nie ma podstaw do podważenia dokumentacji złożonej przez inwestora. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. po przeanalizowaniu m.in. w/w dokumentów uzgodnił pozytywnie w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcie i określił warunki jego realizacji (12 pkt) ponadto Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. PPIS w W. podtrzymał swoją pozytywną opinię w sprawie. Nie stwierdzono żadnego ponadnormatywnego oddziaływania inwestycji jak i żadnego znaczącego oddziaływania na środowisko naturalne i zdrowie ludzi. Działki będące we współwłasności odwołującego się nie graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji (oddziela je droga publiczna) a jak wynika z akt sprawy w obrębie terenu inwestycji zamyka się oddziaływanie przedsięwzięcia. Odwołującemu nie przysługuje status strony, bowiem nieruchomości będące jego współwłasnością nie pozostaje w zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia. W. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 28 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 6) i 6a w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 2 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z art. 140 k.c. i 144 k.c. poprzez niewłaściwą interpretację prowadzącą do przyjęcia, że skarżącemu nie przysługuje interes prawny postępowaniu i w konsekwencji odmówienie skarżącemu statusu strony tego postępowania; 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, tj. Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia wraz z dalszymi Uzupełnieniami oraz pisma z dnia 20.09.2017 r. biegłego R. M., a w konsekwencji uznanie, że należąca do skarżącego nieruchomość nie znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia; b) art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie w oparciu o treść przedłożonego przez inwestora Raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie węzła betoniarskiego o maksymalnej wydajności 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [...] i [...] w [...] Gmina Spytkowice wraz z dalszymi Uzupełnieniami oraz pisma z dnia 20 września 2017 r. biegłego R. M., że oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia zamyka się obrębie terenu inwestycji. W uzasadnieniu przytoczone wyżej zarzuty zostały rozwinięte. W szczególności skarżący podniósł, że analiza oddziaływania akustycznego do Raportu w związku z pismem RDOŚ w K. z dnia 6.05.2016 r., skupiała się głównie na ustaleniu poziomu mocy akustycznej ruchomych źródeł hałasu na odcinku drogi wewnętrznej. Podczas gdy, jak wynika z przedłożonej przez inwestora dokumentacji, komunikację terenu inwestycji zapewnić ma połączenie z drogą lokalną (działka nr [...]) i z drogą powiatową, która jest ul. W. w granicach Spytkowic (działka nr [...]) i ul. S. w granicach [...] (działka nr [...]). Określając obszar oddziaływania inwestycji należało więc wziąć pod uwagę również teren tych dróg, na których nastąpi wzrost natężenia ruchu pojazdów przekładający się na kształtowanie klimatu akustycznego okolicy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art.3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zarzuty skargi okazały się zasadne. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego umarzającej postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem W. M. od decyzji Wójta Gminy Spytkowice z dnia [...].05.2018 r., ustalającej na wniosek [...] Spółka z o.o. z siedzibą w A. środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [...] i [...] w [...], Gmina Spytkowice" w wariancie drugim. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia organów administracyjnych stanowiły przepisy ustawy z dnia 3.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą środowiskową. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 63 ust. 2). Zgodnie zaś z art. 64 postanowienia, o których mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz właściwego organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Na podstawie art. 60 ustawy środowiskowej wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 71). Rozporządzenie określa: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia służy zatem wyłącznie weryfikacji oddziaływania na środowisko inwestycji kwalifikowanych, a więc takich, które z założenia ustawodawcy zawsze powodują niebezpieczeństwo dla środowiska albo takich, które niebezpieczeństwo powodować mogą tylko powodować potencjalne, a które wymienione zostały w przywołanym wyżej rozporządzeniu. Nie jest zatem tak, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia prowadzi się obligatoryjnie wobec każdej planowanej inwestycji, ale tylko wobec takiej, która wymieniona została w przywołanym rozporządzeniu. Nawet w przypadku przedsięwzięć, które tylko potencjalnie mogą negatywnie oddziaływać na środowisko, pierwszym warunkiem prowadzenia postępowania administracyjnego w tym zakresie jest zakwalifikowanie go do jednego z przedsięwzięć wymienionych w rozporządzeniu. W niniejszej sprawie organy słusznie zakwalifikowały przedsięwzięcie jako zdefiniowane w § 3 ust. 1 pkt. 21 ww. rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę. Wójt Gminy Spytkowice postanowieniem z dnia 16.01.2012 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia i obowiązek sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Sąd podziela stanowisko organu, że – wobec braku obowiązującego przepisu szczególnego (art. 74 ust. 3a dodany ustawą z dnia 20.07.2017 r. Prawo wodne nie ma zastosowania do niniejszego postępowania z uwagi na brzmienie przepisu przejściowego art. 545 ustawy zmieniającej) – legitymację procesową w odnośnym postępowaniu determinuje art. 28 ustawy z dnia 14.06.1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny musi być w tym przypadku łączony z oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Przymiot strony postępowania środowiskowego przysługuje podmiotom posiadającym tytuł prawny do nieruchomości znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Interes prawny, o którym mowa w art. 28 K.p.a. to interes, który pozostaje w bezpośrednim, indywidulanym, konkretnym, realnym i aktualnym związku z przedmiotem danego postępowania. Rzeczony interes winien opierać się na konkretnym przepisie prawa materialnego, z którego strona wywodzi prawo do uczestnictwa w danym postępowaniu administracyjnym. Niezbędne jest zatem ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między sytuacją jednostki a powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego (por. wyroki NSA: z dnia 8 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 1859/12, z dnia 4 kwietnia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 2685/12; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 2657/13, w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 996/13). Dla ustalenia stron postępowania w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, innych niż wnioskodawca (podmiot planujący podjęcie realizacji przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej), konieczne jest zatem prawidłowe ustalenie terenu objętego oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Z przepisów art. 72 ust. 2 pkt 1, art. 74 ust. 1 pkt 1 i art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej wynika, że chodzi o każde oddziaływanie, a nie tylko takie, które przekracza określone normy (por. Krzysztof Gruszecki "Komentarz do art. 73 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko", LEX 2013, teza 4 i 5). Normy i ich ewentualne przekroczenia mają znaczenie dla treści decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie dla posiadania przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a. Stroną analizowanego postępowania jest więc właściciel nieruchomości położonej na terenie objętym tak rozumianym oddziaływaniem planowanego przedsięwzięcia. W tym sensie o interesie prawnym tego podmiotu świadczy także prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15.05.2013 r. sygn. akt II OSK 108/12 dostępny w Internecie na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tym samym, podstawowym kryterium decydującym o uznaniu za stronę właściciela nieruchomości zlokalizowanej w pobliżu planowanej inwestycji jest stwierdzenie, że na ową nieruchomość rozciąga się oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia. Zazwyczaj dotyczyć to będzie nieruchomości bezpośrednio graniczących z terenem inwestycji. Jednakże w każdym przypadku organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winien należycie ustalić obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, biorąc pod uwagę przede wszystkim dane wynikające z dokumentów dostarczonych przez inwestora. Weryfikacja istnienia interesu prawnego i tym samym legitymacji procesowej musi być dokonywana indywidulanie, na tle okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. W niniejszej sprawie nie można tracić z pola widzenia, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 24.05.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 227/13 właśnie w wyniku rozpoznania skargi W. M. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia 29.11.2012 r. znak: [...] i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Spytkowice z dnia [...].09.2012 r., którą ustalono środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności 30m3 na godzinę na działkach o nr. [...] i [...] w [...] Gmina Spytkowice". Skarga kasacyjna od ww. wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 2.04.2015 r., sygn. akt II OSK 2106/13. WSA w Krakowie uzasadniając rozstrzygnięcie w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że skoro w rozporządzeniu wykonawczym za przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określono instalacje do produkcji betonu w ilości nie mniejszej niż 15 ton na dobę, to zestawienie tej wartości z deklarowaną przez inwestora możliwą wielkością produkcji betonu wynoszącą ok. 552 ton nakazuje zwrócenie szczególnej uwagi na jej oddziaływanie na środowisko. Głównym zarzutem sądu była błędna interpretacja zapisu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie dopuszczalnej na terenie objętym wnioskiem działalności nieuciążliwej. Inwestycja została przewidziana w obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Spytkowice uchwalonym przez Radę Gminy Spytkowice w dniu 12.02.2004 r., uchwała Nr XVI/124/04 (Dz. Urzęd. Woj. Małopol. Z 2004 r. Nr 63, poz. 809 z późn. zm.) jako teren "P". Zgodnie z § 33 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z § 4 ust. 3 na terenach "P" oznaczonych jako tereny wytwórczości i usług, podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa związana z nieuciążliwą produkcją, wytwórczością i przetwórstwem. Plan miejscowy definiuje działalność nieuciążliwą jako działalność nie wywołującą zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów (§ 4 ust. 3 planu miejscowego). Sąd uznał, że przytoczona w raporcie o oddziaływaniu na środowisko definicja nieuciążliwej działalności sprowadza się do oceny potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i zachowania warunków bezpieczeństwa zgodnie z przepisami szczegółowymi, a ta potencjalność uciążliwości ma być ograniczona do granic terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny. Natomiast z przytoczonej treści planu miejscowego wynika, że działalność nieuciążliwa to działalność nie wywołująca zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów, czyli w tej definicji akcentuje się wywoływanie zjawisk lub stanów utrudniających życie (przebywanie, zamieszkiwanie, pobyt, przemieszczanie się) i nie oznacza to, że te zjawiska mają przekraczać dopuszczalne normy emisji lub zanieczyszczeń. Sąd stwierdził, że nie znajduje potwierdzenia zajęte w raporcie o oddziaływaniu na środowisko stanowisko, że oddziaływanie analizowanej inwestycji ograniczone będzie do granic terenu stanowiącego własność inwestora. W tym zakresie sąd wysunął zastrzeżenia odnośnie ustaleń dotyczących zasięgu oddziaływania hałasu i pyłu, kwestionując zarówno wniosek raportu o braku emisji hałasu na tereny mieszkalnictwa, jak i wyjaśnienia inwestora, przyjęte przez organy, że stężenia pyłu, mimo że mniejsze niż maksymalne, nie wywołują zjawisk lub stanów utrudniających życie. Sąd konkludował, że zbadanie istnienia nieuciążliwej działalności w rozumieniu postanowień miejscowego planu wymaga ponownej oceny zakresu i emisji oddziaływania inwestycji na warunki życia w otoczeniu terenów inwestycji. NSA oddalając skargę podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do konieczności rozważania przez organy administracji zgodności lokalizacji inwestycji z powołanymi wyżej § 33 pkt 1 w zw. z § 4 ust. 3 planu. Sąd uznał, że akceptacja znaczenia pojęcia działalności nieuciążliwej przedstawionego przez inwestora jest równoznaczna z przyjęciem, że na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem "P" - Tereny wytwórczości i usług, plan przewidywałby jako przeznaczenie podstawowe wszelką działalność, która (pod względem zjawisk i stanów utrudniających życie, zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza i odorów) nie przekraczałaby norm przewidzianych w odrębnych przepisach. Jeżeli intencją lokalnego prawodawcy byłoby takie ukształtowanie podstawowego przeznaczenia przedmiotowego terenu, to nie definiowałby pojęcia działalności nieuciążliwej, ponieważ wystarczające byłoby odwołanie się do przepisów odrębnych. Przeciwko wykładni prezentowanej w skardze kasacyjnej przemawiała – w ocenie NSA - też dalsza treść § 33 planu. W kontekście przytoczonego stanowiska wyrażonego w niniejszej sprawie przez sądy administracyjne należy jeszcze raz podkreślić, że kontrola sądu została zainicjowana skargą wniesioną przez W. M., którego legitymacja nie została zakwestionowana w postępowaniu sądowym. Dodatkowo należy również zauważyć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 20.02.2017 r., znak: [...], po rozpoznaniu kolejnego odwołania W. M. uchyliło decyzję Wójta Gminy Spytkowice z dnia [...].11.2016 r. ponownie ustalającą środowiskowe uwarunkowania dla opisanego na wstępie przedsięwzięcia i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. Zatem również na dalszym etapie postępowania organ II instancji uznał, że skarżącemu przysługiwał status strony w postępowaniu (tylko bowiem pod tym warunkiem możliwe było dokonanie merytorycznej kontroli decyzji organu I instancji). Nie ulega wątpliwości, że w toku toczącego się postępowania administracyjnego możliwa jest modyfikacja kręgu podmiotów uznanych za strony. Potencjalnymi przyczynami takiej zmiany mogą być przykładowo: następstwo prawne w zakresie własności nieruchomości, modyfikacja zakresu inwestycji objętej wnioskiem, czy weryfikacja zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji w wyniku uzupełnienia raportu o jej oddziaływaniu na środowiska. Zmiana kręgu stron musiałaby jednak znajdować uzasadnienie w nowych – w porównaniu z stanem istniejącym w momencie wydania wyroków sądów administracyjnych i decyzji kasacyjnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze – okolicznościach faktycznych i (lub) w nowym materiale dowodowym. Wobec powyższego kluczowa stała się analiza wspomnianych okoliczności i materiału dowodowego (w zakresie determinującym legitymację procesową) i odpowiedź na pytanie, czy można w nich upatrywać owego uzasadnienia dla zmiany (zawężenia) kręgu stron. W ocenie Sądu, odpowiedź ta jest negatywna. Na nowy materiał dowodowy składają się przede wszystkim dokumenty: "Uzupełnienie do raportu o oddziaływaniu na środowisko (...) w związku z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 227/13", pismo Państwowego Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 10.05.2016 r. w którym wskazano, że opinia sanitarna z 2012 r. pozostaje aktualna, "Analiza oddziaływania akustycznego (...)", sporządzona w związku z pismem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 6.05.2016r., dodatkowe wyjaśnienia inwestora odnośnie pracy silnika spalinowego napędzającego kompresor przy przeładunku cementu do silosów w piśmie z dnia 20.06.2016 r. w związku z wezwaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 9.06.2016r., postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 19.07.2016 r. uzgadniające pozytywnie w zakresie ochrony środowiska planowaną inwestycję pod określonymi warunkami. Żaden z tych dokumentów nie wskazuje na potrzebę weryfikacji dotychczasowego zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Wręcz przeciwnie stanowią one jedynie doprecyzowanie dotychczasowych ustaleń w sprawie, nie zmieniając ich w sposób zasadniczy. W "Uzupełnieniu do raportu o oddziaływaniu na środowisko (...) w związku z uzasadnieniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 227/13" na stronie 5 wyjaśniono, że opracowanie uwzględnia w szczególności uzasadnienie wyroku, natomiast nie wnosi zmian do pozostałych danych i ustaleń zawartych w "Raporcie" i "Aneksie"; zgodnie z uwagami zawartymi w uzasadnieniu wyroku w sytuacjach uzasadnionych, zmienia się na bardziej wyraźną interpretację graficzną wyników analiz i obliczeń oddziaływania na stan sanitarny powietrza i klimat akustyczny. Z kolei wykonana na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. dodatkowa "Analiza oddziaływania akustycznego" stanowi jedynie doprecyzowanie obliczeń przedstawionych w powyższym dokumencie. Dalej należy zwrócić uwagę, że decyzja Wójta Gminy Spytkowice z dnia [...].05.2018 r. nie zawiera informacji odnośnie zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji. Mimo obszernego uzasadnienia, organ nie wyjaśnił w niej według jakich kryteriów ustalił krąg stron postępowania, jak również komu i z jakich powodów powyższy status został przyznany. Organ kilkakrotnie nadmienił, że z racji ilości stron postępowania zastosowanie w sprawie znajdował art. 49 K.p.a. nakazujący dokonywania zawiadomień w formie obwieszczenia. W związku z powyższym należy stwierdzić, że na wstępnym etapie postępowania wyjaśniającego sporządzono wykaz stron postępowania, zamieszczony na k. 25 akt administracyjnych. Powyższy wykaz został opracowany na podstawie wypisów z rejestru gruntów przedłożonych wraz z wnioskiem przez inwestora. Stosownie do art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy środowiskowej w brzmieniu obowiązującym w dacie zainicjowania postępowania do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należało dołączyć między innymi "wypis z rejestru gruntów lub inny dokument obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, z zastrzeżeniem ust. 1a-1c". Wykaz sporządzony przez organ I instancji (z uwzględnieniem spadkobierców zmarłego S. K.) jest tożsamy z opisem właścicieli sąsiednich nieruchomości zawartym w raporcie na k. 36. Z akt sprawy nie wynika, aby powyższy wykaz stron postępowania podlegał jakimkolwiek modyfikacjom na przestrzeni toczącego się przez 8 lat postępowania wyjaśniającego. Nasuwa się więc wniosek, że organ I instancji w ogóle nie zweryfikował, czy zasięg oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie został prawidłowo ustalony przez inwestora, bezrefleksyjnie przyjmując jego stanowisko za własne. Warto w tym miejscu podkreślić, że od początku postępowania organ I instancji nie przyznawał statusu strony postępowania W. M.. W piśmie z dnia 13.09.2017 r. Wójt Gminy Spytkowice zwrócił się do inwestora z zapytaniem, czy działki skarżącego o nr [...] i [...] znajdują się obszarze oddziaływania przedsięwzięcia. Udzielając odpowiedzi negatywnej inwestor przedstawił analizę oddziaływania przedsięwzięcia w kontekście wskazanych działek skarżącego, skupiając się na wykazaniu, że ww. nieruchomości nie będą narażone na ponadnormatywne oddziaływanie. Stanowisko to zostało zaaprobowane przez Regionalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w piśmie z dnia 18.12.2017 r., jak również to zostało bezkrytycznie przytoczone w decyzji organu I i II instancji. Jak zaznaczono na wstępie, w przypadku ustalania obszaru oddziaływania inwestycji w postępowaniu dotyczącym środowiskowych uwarunkowań, przy określaniu kręgu stron postępowania bierze się pod uwagę każde oddziaływanie, które narusza prawo do niezakłóconego korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 140 i art. 144 Kodeksu cywilnego, a nie tylko takie, które przekracza określone normy. Inwestor, a za nim organ przyznali status strony jedynie właścicielom/użytkownikom wieczystym działek bezpośrednio graniczących z teren inwestycji bądź też działek oddzielonych od terenu inwestycji jedynie drogą. Nie wydaje się, a przynajmniej nie wynika to z przedłożonych akt administracyjnych, aby powyższe ustalenie zasięgu oddziaływania inwestycji poprzedzone było pogłębioną analizą w tym zakresie. Tymczasem oczywistym jest, że przy dokonywaniu oceny oddziaływania inwestycji na tereny sąsiednie podstawową okolicznością braną pod uwagę winno być przeznaczenie oraz zagospodarowanie okolicznych działek. Inne bowiem kryteria będą obowiązywały przy ocenie oddziaływania na grunty przemysłowe, czy rolne a inne w przypadku terenów zabudowanych. W wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znajdującego się na k. 137 akt administracyjnych wynika, że na północny-wschód i południowy- wschód od działek [...] i [...] (na których planowana jest inwestycja) znajdują się tereny oznaczone symbolem MM – tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami. Takie jest też przeznaczenie działek będących własnością skarżącego. Liczna zabudowa jednorodzinna znajduje się już w odległości około 100 m. od terenu inwestycji. Wspomniana wyżej analiza przesłana przez inwestora dotyczyła jedynie działek nr [...] i [...], które obecnie pozostają niezabudowane, bez odniesienia się do działek położonych powyżej, również stanowiących własność skarżącego, na których znajduje się budynek mieszkalny oraz gospodarczy (mapa k. 932) – działka nr [...]. Nawet przy przyjęciu, że maksymalne stężenia pyłu oraz ponadnormatywny hałas nie wykraczają poza granice terenu własnego inwestora, to bez wątpienia skarżący zamieszkały w odległości ok. 100 m od granic terenu inwestycji będzie narażony na niedogodności związane z działalnością w tak bliskiej odległości węzła betoniarskiego. Jest rzeczą powszechnie znaną, że niezależnie od zastosowanych nowoczesnych rozwiązań technologicznych, funkcjonowanie węzła betoniarskiego musi generować zwiększony ruch samochodów ciężarowych, hałas i zapylenie. W "Uzupełnieniu" raportu podano, że wzrost natężenia ruchu na drogach publicznych wynikający z eksploatacji planowanej inwestycji nie będzie miał znaczącego wpływu na kształtowanie klimatu akustycznego okolicy, a także nie wpłynie na stan sanitarny powietrza (strona 10 "Uzupełnienia"). Do takiej konkluzji doprowadziło autora dokumentu zestawienie aktualnego natężenia ruchu na drodze powiatowej [...] z planowanym obciążeniem ruchem samochodowym w związku z eksploatacją inwestycji. Do wyliczeń przyjęto dodatkowy ruch około 51 pojazdów w ciągu 8-godzinnego czasu pracy węzła, przy założeniu, że po drodze przejeżdża ok. 2150 pojazdów na dobę. Pomijając już fakt, że przyjęta ilość pojazdów poruszających się w ciągu doby po drodze powiatowej oparta została na "obserwacjach własnych", to doświadczenie życiowe i zasady logiki nasuwają nieodparty wniosek, że hałas i drgania związane z ruchem pojazdów ciężarowych, są znacznie większe niż ruch samochodów osobowych. Ponadto autor analizy obliczył jedynie procentowe zwiększenie natężenia ruchu w ciągu doby, nie bacząc na to, że ruch związany z działalnością węzła ma odbywać się jedynie w ciągu kilku godzin na dobę, a zatem natężenie ruchu w tych godzinach będzie intensywniejsze, a przez to o wiele bardziej uciążliwe, zwłaszcza, że samochody ciężarowe będą poruszały się również po terenie samego węzła betoniarskiego. Trudno także nie zauważyć, że zarówno w raporcie, jak i dokumentach go doprecyzowujących inwestor konsekwentnie pomija fakt bliskiego usytuowania nieruchomości skarżącego. Tytułem przykładu można wskazać, że w uzupełnieniu raportu na stronie 31 zamieszczona została tabela nr 14 zawierająca wyniki obliczeń hałasu w indywidualnych punktach obserwacji przy elewacji zabudowy mieszkaniowej. W tabeli zostały podane wyniki pomiaru hałasu przedstawione w opracowaniu też w formie graficznej (załącznik znajduje się na k. 479 akt administracyjnych). Dla nieruchomości skarżącego nie został zmierzony poziom immisji hałasu, punkty pomiaru zostały ulokowane wyłącznie po wschodniej stronie działek na których ma być zlokalizowany węzeł betoniarski. Takie same punkty pomiaru hałasu zostały przyjęte w "Analizie oddziaływania akustycznego" (tabela nr 3 strona 27, załącznik nr 7 – mapa hałasu). Nawet jeśli w odniesieniu do konkretnej inwestycji oddziaływanie planowego przedsięwzięcia oceniane w oparciu o normy prawa administracyjnego zamyka się na terenie planowanej inwestycji, to nie musi to oznaczać, że planowana inwestycja nie będzie na gruncie norm prawa cywilnego źródłem immisji sąsiedzkich, których występowanie uzasadnia posiadanie interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. Należy pamiętać, że zgodnie z planem miejscowym, kategoria przeznaczenia terenu na działkach o numerach [...] i [...] w [...] o symbolach P i PE, to nieuciążliwa produkcja, wytwórczość i przetwórstwo. W § 4 ust. 3 miejscowego planu została podana definicja działalności nieuciążliwej, jako takiej która nie wywołuje zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów. W tak ujętej definicji jest oczywiste, że chodzi o ochronę terenów działek sąsiadujących przed negatywnym wpływem prowadzonej działalności. Jak jednoznacznie wypowiedziały się sądy orzekające w niniejszej sprawie, na terenie objętym wnioskiem zgodnie z postanowieniami planu może być realizowana jedynie działalność nieuciążliwa rozumiana jako działalność nie wywołująca zjawisk lub stanów utrudniających życie, a zwłaszcza hałasu, wibracji, zanieczyszczeń powietrza, odorów. Działalnością nie spełniającą powyższej definicji może być również działalność nie przekraczająca ustanowionych norm, a mimo to powodująca skutki o jakich mowa w przepisie. Na skutek skargi wniesionej przez W. M. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny zawarły w swoich wyrokach wiążącą wykładnię miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak również wytknęły szereg uchybień jakimi dotknięty był raport oddziaływania na środowisko. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie dokonano istotnej modyfikacji planowanego przedsięwzięcia, a pozyskane nowe dokumenty zmierzały jedynie do naprawienia wytkniętych nieprawidłowości i nieścisłości. W tej sytuacji należy uznać, że skarżącemu w dalszym ciągu przysługuje legitymacja procesowa i ma prawo żądać dokonania przez organ II instancji oraz ewentualnie sąd administracyjny kontroli wydanej obecnie przez Wójta Gminy Spytkowice decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn: "Budowa Węzła Betoniarskiego o maksymalnej wydajności około 30 m3 na godzinę na działkach o numerach [...] i [...] w [...], Gmina Spytkowice" i zweryfikowania czy organ I instancji zastosował się do wiążących zaleceń sądu. W oparciu o powyższe uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art.138 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem skarżącemu przysługiwał w przedmiotowej sprawie status strony. Ponownie prowadząc postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpozna merytorycznie wniesione odwołanie, ze szczególnym uwzględnieniem wiążących ocen orzekającego uprzednio w sprawie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ze względu na powyższe, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji wyroku. Na zasądzone na podstawie art. 200 p.p.s.a. koszty złożyły się wpis od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika oraz opłata od pełnomocnictwa.