II SA/Kr 1478/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Mirosław Bator (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr XLVIII/632/2013 Rady Miasta Zakopane z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego "Zwijacze, Króle, Harenda" I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w § 3 punkt 3 lit. o); w § 8 punkt 4 lit. d); § 8 punkt 4 lit. e); w § 8 punkt 6 lit. g); w § 8 punkt 6 lit. i); II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie; III. zasądza od Rady Miasta Zakopane na rzecz strony skarżącej Wojewody Małopolskiego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnianie Pismem z dnia 17 października 2015 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta Zakopane z dnia 12 grudnia 2013 r. nr XLVIII/632/2013 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego Zwijacze, Króle, Harenda domagając się stwierdzenia jej nieważności w części w zakresie: - § 22 pkt 1 lit. a tiret drugie tekstu uchwały słów "zabudowa pensjonatowa"; - § 8 pkt 4 lit. d tekstu planu miejscowego "w przypadku udokumentowania złego stanu technicznego obiektu będącego w gminnej ewidencji zabytków, dopuszcza się rozbiórkę pod warunkiem budowy nowego odpowiadającego cechom architektonicznym zabytkowego sąsiedztwa lub z nim współgrającego na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów"; - § 8 pkt 4 lit. e "rozbiórka obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków może być dokonana tylko w przypadkach regulowanych przepisami odrębnymi, po wykonaniu stosownej dokumentacji konserwatorskiej stwierdzającej utratę wartości zabytkowej przez dany obiekt np. z powodu złego stanu technicznego"; - § 8 pkt 6 lit. g tekstu planu "wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie"; - § 8 pkt 6 lit i tekstu planu "nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie". W uzasadnieniu organ wskazał, że wątpliwości budzi procedura sporządzania przedmiotowego planu miejscowego w szczególności w zakresie usunięcia z § 22 pkt 1 lit. a tiret drugie tekstu uchwały słów "zabudowa pensjonatowa", która jest jednym z podstawowych przeznaczeń terenów MN/MP – 10 do MN/MP- 23 opisanych w § 5 treści uchwały jako tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i pensjonatowej, po wyłożeniu projektu planu po raz ostatni, czyli czwarty do publicznego wglądu, co stanowi naruszenie normy prawnej ujętej w art.. 19 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Procedura sporządzania planów miejscowych jest sformalizowana i co do zasady każda znacząca zmiana ustaleń projektu planu miejscowego zgodnie z prawem skutkuje ponowieniem procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. Procedura planistyczna prowadzona dla przedmiotowego planu miejscowego trwała w sumie 7 lat. Projekt planu był przedkładany do opiniowania i uzgodnień w sumie siedmiokrotnie, a wykładany do publicznego wglądu czterokrotnie. Jednym z ostatnich etapów procedury planistycznej było wyłożenie projektu planu po raz czwarty do publicznego wglądu, które miało miejsce w dniach 20 września 2013 r. do 18 października 2013 r. W uchwalonym planie wątpliwości strony skarżącej budzi brak terenów MN/MP – 10 – MN/MP 23 jednego z podstawowych przeznaczeń terenu – zabudowy pensjonatowej. Ustalenie to znajdowało się w § 22 pkt 1 lit. a tiret drugie we wszystkich wersjach projektu planu miejscowego podczas trwania procedury planistycznej. W wersji uchwalonej w § 22 pkt 1 lit. a tiret drugie, określającej podstawowe przeznaczenie terenów MN/MP – 10 – MN/MP – 23 znajdują się dwa tiret, pierwsze w brzmieniu: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wynajem pokoi w budynku mieszkalnym, drugie tiret natomiast nie posiada treści. Zmiana ta nie ma uzasadnienia w żadnej ze złożonych uwag po ostatnim wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu, ani w innych dostępnych w dokumentacji prac planistycznych materiałach. Ponadto wątpliwości strony skarżącej budzą zapisy uchwały w zakresie ustaleń dla obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków oraz ustaleń obowiązujących w granicach strefy B częściowej ochrony konserwatorskiej. W planie miejscowym obszaru Zwijacze, Króle, Harenda ustalenia dotyczące zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków zawarte są w § 8 uchwały. Wskazano w nim obiekty i obszary wpisane do rejestru zabytków, obszary objęte gminną ewidencją zabytków oraz ustalono strefę B częściowej ochrony konserwatorskiej. Zastrzeżenia budzą zapisy § 8 tekstu uchwały dotyczące obiektów objętych gminną ewidencją zabytków oraz strefy B ochrony konserwatorskiej. W zakresie obiektów wpisanych do gminnej ewidencji zabytków dotyczą ich ustalenia zawarte w § 8 pkt 4 tekstu planu miejscowego, stanowiące między innymi w lit. d, że w przypadku udokumentowanego złego stanu technicznego obiektu będącego w gminnej ewidencji zabytków dopuszcza się rozbiórkę pod warunkiem budowy nowego odpowiadającego cechom architektonicznym zabytkowego sąsiedztwa lub z nim współgrającego na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów. Warunek taki nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Nie jest możliwe zobligowanie inwestora do budowy nowego obiektu budowlanego, możliwe jest natomiast zobligowanie go do rozbiórki istniejącego, zgodnie z art. 67 Prawa budowlanego. Ponadto strona skarżąca wskazała, że zgodnie z postanowieniami § 8 pkt 4 lit. e rozbiórka obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków może być dokonana tylko w przypadku regulowanych przepisami odrębnymi po wykonaniu stosownej dokumentacji konserwatorskiej stwierdzającej utratę wartości zabytkowej przez dany obiekt np. z powodu złego stanu technicznego. Powyższy zapis zdaniem strony skarżącej nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa dotyczących ochrony zabytków, które wprost wskazują, że dokumentacja taka jest wymagana jeśli posiadacz lub właściciel chce zagospodarować zabytek nieruchomy wpisany do rejestru na cele użytkowe. Przechodząc do zapisów dotyczących strefy B częściowej ochrony konserwatorskiej zastrzeżenia strony skarżącej budzą niektóre ustalenia dotyczące tej strefy. I tak w § 8 pkt 6 lit. g tekstu planu zapisano: wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie". Wyżej przywołany przepis jest normą otwartą, czyli przepisem uzależniającym inwestowanie od uzyskania stanowiska organu, które nie jest przewidziane w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Zatem w § 8 pkt 6 lit. i tekstu planu zapisano: nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie. Powyższy przepis także jest normą otwartą, bowiem kompetencje organu ochrony zabytków sprawuje, zgodnie z przepisami odrębnymi wojewódzki konserwator zabytków (nie zaś wojewódzki urząd ochrony zabytków), a ponadto nie posiada on uprawnień, jakie zostały mu przypisane w przedmiotowym planie miejscowym, w ustaleniach dla strefy B. Ustawa o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami stanowi wprost w przywołanym wcześniej przepisie, że strefy ochrony konserwatorskiej ustala się w planie po to, aby chronić znajdujące się w obszarze strefy zabytki, poprzez ustalenie w planie ograniczeń, zakazów i nakazów, a nie uzależnić działalność inwestycyjną od stanowiska organu, czy urzędu. Jednocześnie zastrzeżenia strony skarżącej budzą niespójności pomiędzy tekstem a rysunkiem planu miejscowego, co stanowi naruszenie dyspozycji zawartej w § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na projekcie rysunku planu miejscowego stosuje się nazewnictwo i oznaczenia umożliwiające jednoznaczne powiązanie projektu rysunku planu miejscowego z projektem tekstu planu miejscowego. W piśmie z dnia 22 stycznia 2016 r. sprecyzowano, iż skargą objęty jest też zapis zawarty w § 3 pkt. 3 lit o tekstu planu jako niespójnego z rysunkiem. Na rozprawie w dniu 7 kwietnia 2016 r. strona skarżąca cofnęła skargę w zakresie zapisów zawartych w - § 22 pkt 1 lit. a. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Zakopane wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że przyczyną usunięcia fragmentów tekstu planu w jego wersji po uchwaleniu Wojewodzie Małopolskiemu do oceny nadzorczej i publikacji, był błąd edytora aktów prawnych – wygenerowany po kolejnym otwarciu aktu w tym edytorze, ta wersja uchwały została pozbawiona przez program części zapisów. Mając powyższe na uwadze Przewodniczący Rady Miasta Zakopane pismem z dnia 31 marca 2014 r. wystąpił do Wojewody Małopolskiego o dokonanie sprostowania w drodze obwieszczenia oczywistej omyłki pisarskiej w uchwale Rady Miasta Zakopane nr XLVIII/632/2013 z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Zwijacze, Króle, Harenda. Obwieszczenie w sprawie sprostowania błędu Wojewoda umieścił w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 26 czerwca 2014 r., poz. 3404. Wojewoda Małopolski rozstrzygnięciem nadzorczym nr WN-II.4131.1.8.2014 z dnia 4 kwietnia 2014 r. stwierdził nieważność uchwały nr LI/672/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru urbanistycznego nazwanego: Bachledzki Wierch w części, w zakresie: § 8 pkt 2 lit. d i e tekstu uchwały w zakresie zwrotu: "d) (...) pod warunkiem budowy nowego odpowiadającego cechom architektonicznym zabytkowego sąsiedztwa lub z nim współgrającego na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów"; § 8 pkt 2 lit. e tekstu uchwały w zakresie zwrotu: "e) (...) po wykonaniu stosownej dokumentacji konserwatorskiej stwierdzającej utratę wartości zabytkowej przez dany obiekt np.: z powodu złego stanu technicznego"; § 8 pkt 4 lit. d w całości; § 8 pkt 4 lit. f w zakresie zwrotu: f) (...) nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie (...)". Na powyższe rozstrzygniecie Rada Miasta Zakopane nie wnosiła skargi do WSA w Krakowie. Zapisy planu Zwijacze, Króle, Harenda w powyższym zakresie są identyczne, zatem brak jest konsekwencji w działaniu Wojewody Małopolskiego oraz uzasadnienia stwierdzenia nieważności części tego planu w zakresie: § 8 pkt 2 lit. d tekstu uchwały w zakresie zwrotu: d) w przypadku udokumentowania złego stanu technicznego obiektu będącego w gminnej ewidencji zabytków, dopuszcza się rozbiórkę (...).; § 8 pkt 2 lit. e tekstu uchwały w zakresie zwrotu: e) rozbiórka obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków może być dokonana tylko w przypadkach regulowanych przepisami odrębnymi (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. - określanej dalej jako "P.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wskazać należy, że do zadań własnych gminy należy kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 3 u.p.z.p.). Jednakże przyznana radzie gminy kompetencja w zakresie uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz samodzielność kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy nie oznacza zupełnej dowolności. Akt prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego stanowiony jest na podstawie upoważnienia ustawowego i winien być sporządzany tak, by przyjęte w oparciu o to upoważnienie normy uzupełniały wydane przez inne podmioty przepisy powszechnie obowiązujące kształtujące prawa i obowiązki ich adresatów. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Istotne jest przy tym, że pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Ustawodawca formułując określoną delegację do wydania aktu wykonawczego przekazuje upoważnienie do uregulowania wyłącznie kwestii nieobjętych dotąd żadną normą o charakterze powszechnie obowiązującym w celu ukształtowania stanu prawnego uwzględniającego m.in. specyfikę, możliwości i potrzeby środowiska, do którego właściwy akt wykonawczy jest skierowany. Akty te nie mogą zatem wykraczać poza jakiekolwiek unormowania ustawowe, czynić wyjątków od ogólnie przyjętych rozwiązań ustawowych, a także powtarzać kwestii uregulowanych w aktach prawnych hierarchicznie wyższych. Muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące, uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego. Odnosząc te uwagi do zarzutów skargi, stwierdzić należy iż znajdują one uzasadnienie. Odnośnie zapisu zawartego w § 8 pkt 4 lit d tekstu planu "w przypadku udokumentowania złego stanu technicznego obiektu będącego w gminnej ewidencji zabytków, dopuszcza się rozbiórkę pod warunkiem budowy nowego odpowiadającego cechom architektonicznym zabytkowego sąsiedztwa lub z nim współgrającego na warunkach i z zastosowaniem ustaleń planu dla poszczególnych terenów" rację ma strona skarżąca, iż żadne z obowiązujących przepisów nie umożliwiają nałożenia na podmiot dokonujący legalnej rozbiórki obowiązku budowy nowego obiektu budowlanego. Żadne też przepisy nie dają uprawnień organowi planistycznemu do kreowania takiego obowiązku. Trudne do wyobrażenia byłoby także ewentualne wyegzekwowanie takiego obowiązku. Nie budzi więc wątpliwości sądu, że zapis ten w całości nie ma umocowania prawnego – tym samym powinien być z obrotu prawnego wyeliminowany. To samo dotyczy zapisów zawartych w § 8 pkt 4 lit e. "rozbiórka obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków może być dokonana tylko w przypadkach regulowanych przepisami odrębnymi, po wykonaniu stosownej dokumentacji konserwatorskiej stwierdzającej utratę wartości zabytkowej przez dany obiekt np. z powodu złego stanu technicznego". Jak mowa o tym wyżej akty kreowane przez prawodawcę lokalnego nie mogą wkraczać w materię już regulowaną przepisami o charakterze ustawowym tj. nie mogą wprowadzać rozwiązań sprzecznych z uregulowaniami rangi ustawowej ani też "uzupełniać" tych uregulowań poprzez nakładanie dodatkowych, w stosunku do nałożonych ustawą, obowiązków czy kreowania uprawnień. Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 14 października 1999 r. II SA/Wr 1179/98 uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie. Taka uchwała, jako istotnie naruszająca prawo, jest nieważna. Trzeba bowiem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy. W tym stanie rzeczy zawarte w planie zapisy nakładające na podmiot ubiegający się o pozwolenie na rozbiórkę obiektów będących w gminnej ewidencji zabytków nowych obowiązków, w zakresie nie regulowanym przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i z ustawą dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami tj. obowiązek sporządzenia dokumentacji stwierdzającej utratę wartości zabytkowych danego obiektu są zapisami wadliwymi, wykraczającymi poza materię do uregulowania, której ustawodawca upoważnił prawodawcę lokalnego, przyznając mu stosowne w tym zakresie kompetencje. Także zapisy zawarte w § 8 pkt 6 lit g - § 8 pkt 6 lit. g tekstu planu "wszelka działalność inwestycyjna możliwa w oparciu o wytyczne konserwatorskie i pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie" oraz - § 8 pkt 6 lit i tekstu planu "nowe nasadzenia powinny być prowadzone pod nadzorem Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków lub instytucją, której zostały przekazane jego uprawnienia w tym zakresie" sprzeczne są z obowiązującym prawem zabierają bowiem zapisy w doktrynie określane jako normy otwarte. Ustawodawca powierzając radzie gminy kompetencje prawodawcze w zakresie tworzenia regulowań prawnych dotyczących planowania przestrzennego, nie upoważnił jej do cedowania na inne podmioty uprawnień w zakresie realizacji praw i obowiązków wynikających z realizacji zapisów planu. Jak wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 12 lutego 2015 r. II SA/Ol 1315/14 władztwo planistyczne gminy oznacza m.in., iż rada gminy może określać zasady kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Nie może ona jednak scedować tych uprawnień na inny organ, ani tym bardziej przekazać przysługującej jej kompetencji do określania takich zasad innym podmiotom (LEX nr 1649893). Zapisy takie nie powinny być zamieszczane w planach zagospodarowania przestrzennego. Zaaprobowanie takich rozwiązań mogłoby prowadzić do sytuacji, w której postanowienia planu miejscowego mogłoby zostać zmienione w oparciu o bliżej niesprecyzowane działania podmiotów nieuprawnionych do sprawowania władztwa planistycznego w gminie. Regulacje takie naruszają z kolei bez wątpienia ustawowo przyznane radzie gminy uprawnienie do samodzielnego decydowania o sposobie zagospodarowania terenu, w ramach, którego ustala ona przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu położonego na obszarze danej gminy. Tego prawa nie może ona scedować na inny podmiot. Zasada wyrażona w art. 3 u.p.z.p. stanowi wyraz samodzielności władztwa planistycznego gminy, w którym rada gminy jest organem ustawowo odpowiedzialnym za uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Rada gminy w zakresie posiadanej samodzielności winna przestrzegać określonych ustawą zasad planowania i procedury planistycznej oraz obowiązku wszelkiego działania opartego na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej - art. 7 Konstytucji. (vide np.: wyrok WSA w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1148/06 i wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 16 kwietnia 2013 r. II SA/Wr 110/13, wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 maja 2015 r. II SA/Kr 323/15, wyrok WSA w Krakowie z dnia 9. stycznia 2013 r. II SA/Kr 1496/12). Dlatego zdaniem sądu § 7 ust 5 skarżonej uchwały podjęty został z istotnym naruszeniem art. 3, art. 4 ust.1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Przekazanie więc kompetencji Wojewódzkiemu Urzędowi Ochrony Zabytków czy to w zakresie wydawania wytycznych konserwatorskich czy uprawnień do sprawowania nadzoru nad działalnością inwestycyjną czy też do nadzoru nad dokonywaniem nowych nasadzeni (jak zresztą ten nadzór miałby być wykonywany) wykracza więc poza ramy uprawnień planistycznych rady gminy, co z kolei przesądza o bezprawności zapisów w tej części skarżonego planu. Rację ma też strona skarżąca, iż tekst planu pozostaje w sprzeczności z rysunkiem w zakresie w jakim w § 3 pkt 3 lit o ustala strefę ekspozycji krajobrazu kulturowego. Rysunek planu strefy takiej nie zawiera. Poza tym w tekście planu, poza zapisem zawartym w § 3 pkt 3 lit o brak jakiegokolwiek rozwinięcia dotyczącego tej strefy. W tym stanie rzeczy zapis ten (być może błąd edytorski) powinien być z zapisów planu usunięty. Z uwagi na powyższe okoliczności na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.