II SA/Kr 155/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Firma A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze wniesionej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 listopada 2019 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na zbieranie odpadów strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi powstaniem niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w oparciu o zezwolenie Starosty [...] na zbieranie odpadów. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji Spółka będzie zmuszona do zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co narazi ją na znaczne straty finansowe (zarówno w postaci lucrum cessans, jak i z tytułu konieczności uprzątnięcia dotychczas zgromadzonych odpadów na własny koszt), co grozi utratą miejsca pracy przez kilkanaście osób zatrudnionych lub czerpiących dochody ze Spółki. Zaprzestanie prowadzenia działalności w tak krótkim terminie, jak wynikający z utrzymanej w mocy decyzji organu I instancji spowoduje ponadto, że Spółka zostanie pozbawiona możliwości wykonywania głównego przedmiotu swojej działalności gospodarczej, co grozi zachwianiem jej stabilności finansowej, utratą dotychczasowych kontrahentów i może doprowadzić do likwidacji spółki. Tym bardziej, że zgodnie z art. 47 ust. 5 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach – posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest zobowiązany do usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku na własny koszt, w terminie wskazanym w decyzji. Dodatkowo zaś ustawodawca w art. 47 ust. 7 przewidział sankcję, że w okresie 10 lat od dnia, gdy decyzja o cofnięciu zezwolenia stała się ostateczna, podmiot wobec którego cofnięto zezwolenie nie może ponownie ubiegać się o jego wydanie. Wykonanie zaskarżonej decyzji byłoby więc nieodwracalne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanka "wyrządzenia znacznej szkody" jest interpretowana w orzecznictwie jako szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienia NSA: z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 330/11, z dnia 20 stycznia 2012 r., sygn. akt II FZ 819/11). Z kolei "trudne do odwrócenia skutki", to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 10 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 1841/09 oraz z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt II OZ 415/11). Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie zwracał uwagę, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na wnioskodawcy (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OZ 310/12, z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09). Wniosek o zastosowanie ochrony tymczasowej powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Przy czym niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16). W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Zauważyć należy, że zgodnie z powołanym przez Spółkę art. 47 ust. 5 ustawy z dnia z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 701), posiadacz odpadów, któremu cofnięto zezwolenie, jest obowiązany do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej tym zezwoleniem, na własny koszt. Wykonanie zaskarżonej decyzji, przed skontrolowaniem jej prawidłowości przez sąd, niesie zatem ze sobą realne i obiektywne niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenie skutków poprzez wstrzymanie prowadzonej przez spółkę działalności oraz konieczność poniesienia wydatków na usunięcie odpadów. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem o jej prawidłowości, wywołałaby trudne do odwrócenia i niekorzystne z punktu widzenia interesów skarżącej Spółki skutki oraz narażało ją na znaczną szkodę. Jednocześnie podkreślić należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonego aktu, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2004 r, sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Zaskarżone decyzja będzie podlegać kontroli sądu, pod względem jej zgodności z prawem, dopiero w toku merytorycznego rozstrzygania sprawy. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.