II SA/Kr 1557/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy referent sądowy Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. Ż.-M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 8 października 2025 r. znak SKO.BP/4104/33/2025 w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją odmawiającą uchylenia decyzji umarzającej postępowanie w sprawie nakazania usunięcia odpadów oddala skargę. Burmistrz R. decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r. nr GK.6232.10.5.2021 działając na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. umorzył w całości wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na terenie działki ewid. [...], obręb Z., gmina R. jako bezprzedmiotowe. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Ż. – M. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 28 września 2021 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu SKO stwierdziło, że organ powinien posłużyć się opinią biegłego, który będzie posiadał wiadomości specjalne w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem konieczne jest poczynienie bardziej precyzyjnych ustaleń co do ilości, składu materiału zgromadzonego na działce nr [...] w Z. . W następstwie powyższego Burmistrz R. wydał w dniu 28 lutego 2023 r. decyzję, którą umorzył w całości wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia odpadów z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania lub magazynowania na terenie działki nr [...] obręb Z., gmina R. jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia 26 października 2023 r. M. Ż. – M. złożyła wniosek o wznowienie postępowania wskazując, że nie brała udziału w postępowaniu. Następnie złożyła ona pismo z dnia 9 listopada 2023 r. W jego treści wskazała, że z uwagi na działania organu postanowiła zasięgnąć profesjonalnej pomocy u radcy prawnego P. T. i ustanawia go swoim pełnomocnikiem. Burmistrz R. postanowieniem z dnia 15 grudnia 2023 r. działając na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. w związku z art. 150 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Burmistrz R. z dnia 28 lutego 2023 r. Na powyższe postanowienie M. Ż. – M. wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 lutego 2024 r. SKO w Tarnowie uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu SKO wskazało, że odmówiono wznowienia postepowania powołując się na przesłankę braku przymiotu strony. Ta przesłanka mogłaby stanowić podstawę do odmowy uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, nie zaś podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Burmistrz R. postanowieniem z dnia 1 marca 2024 r. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją Burmistrza R. z dnia 28 lutego 2023 r. Następnie organ I instancji decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza R. z dnia 28 lutego 2023 r. Organ wskazał, że M. Ż. – M. słusznie nie brała udziału w postępowaniu. Pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. M. Ż. – M. wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia od decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. Wskazała, że urząd pocztowy w trakcie 14 dni na odbiór zmienił godziny urzędowania. Kolejnym pismem z tej samej daty wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2024 r. działając na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 K.p.a. odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z tej samej daty SKO w Tarnowie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia 19 września 2024 r. SKO w Tarnowie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. W piśmie z dnia 5 lipca 2025 r. M. Ż. – M. wniosła o wznowienie postępowania zakończonego decyzja z dnia 16 kwietnia 2024 r. podnosząc, ze decyzja została błędnie doręczona stronie, a nie pełnomocnikowi. Postanowieniem z dnia 15 lipca 2025 r. Burmistrz R. wznowił postępowanie zakończone ostateczną decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. Burmistrz R. decyzją z dnia 14 sierpnia 2025 r. działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 K.p.a. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 40 § 2 K.p.a. jeżeli storna ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Podczas prowadzonego postępowania, które zostało zakończone decyzją ostateczną Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. strona nie była reprezentowana przez pełnomocnika. Skarżąca w piśmie z dnia 9 listopada 2023 r. poinformowała, ze ustanawia pełnomocnika w osobie radcy prawnego P. T.. W toku postępowania wskazany pełnomocnik nie podjął żadnej czynności. Tym samym nawet w sposób dorozumiany nie potwierdził on przyjęcia pełnomocnictwa. Z tego powodu wszelkie doręczenia były dokonywane bezpośrednio do strony. Decyzja została nadana listem poleconym ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru w dniu 17 kwietnia 2024 r. Skarżąca nie podjęła przesyłki w terminie. Doręczenie zgodnie z zasadą wyrażona w art. 44 § 4 K.p.a. nastąpiło w dniu 7 maja 2024 r. W ocenie organu nie została spełniona przesłanka do uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym w postaci braku możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Ż. – M. zarzucając naruszenie art. 40 § 2 K.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia 8 października 2025 r. nr SKO.BP/4104/33/2025 w punkcie 1 uchyliło decyzję Burmistrza R. z dnia 14 sierpnia 2025 r., a w punkcie 2 umorzyło postepowanie w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Wniesienie podania nie wszczyna jednak automatycznie postępowania wznowieniowego. Uregulowana w Kodeksie postępowania administracyjnego procedura wznowienia postępowania przebiega bowiem dwuetapowo. Pierwszy, wstępny jej etap, polega na zbadaniu, czy podanie o wznowienie postępowania dotyczy sprawy zakończonej decyzją ostateczną, czy wskazano podstawy z art. 145 § 1 K.p.a. oraz czy zostało złożone w terminie, o którym mowa w art. 148 K.p.a. Dopiero łączne spełnienie tych przesłanek warunkuje dopuszczalność wznowienia postępowania, co następuje w drodze postanowienia, stosownie do art. 149 § 1 K.p.a. Wydanie takiego postanowienia stanowi podstawę do przeprowadzenia drugiego etapu postępowania, w ramach którego badane są przyczyny wznowienia oraz sprawa rozstrzygana jest co do istoty - art. 149 § 2 K.p.a. W konsekwencji, w przypadku ustalenia, że nie został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania o którym mowa w art. 148 K.p.a., organ wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). Powyższe oznacza, że organ obowiązany jest z urzędu badać, czy zachowany został termin do złożenia podania o wznowienie postępowania, który zdeterminowany jest podaną w podaniu podstawą wznowienia. Wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa. Ciężar wskazania podstawy wznowienia jak i ciężar dowodu dochowania terminu, o którym mowa w art. 148 K.p.a., spoczywa na stronie domagającej się wznowienia postępowania. Strona musi wyjaśnić, nawet w sposób opisowy, na podstawie której z przesłanek domaga się wszczęcia postępowania wznowieniowego oraz kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, w sposób pozwalający organowi zweryfikować i ustalić, że jej podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, a w sytuacji powołania się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., daty w którym strona dowiedziała się o decyzji. W rozpoznawanej sprawie niesporne jest, że o decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. M. Ż.-M. wiedziała co najmniej w czerwcu 2024 r. Wówczas bowiem składała wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tej decyzji, następnie odwołanie, zaś wnioskiem z dnia 21 czerwca 2024 r. zwróciła się o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 kwietnia 2024 r. Skoro zatem strona dysponowała wiedzą o wydanej decyzji, to powinna złożyć wniosek o wznowienie postępowania nie później, niż w terminie miesiąca od powzięcia tej wiedzy. Bez wątpienia wniosek o wznowienie postępowanie został złożony po terminie. Strona spóźniła się blisko rok. Mając powyższe na uwadze, a zwłaszcza zważywszy, że nie została dochowana przesłanka terminowego wniesienia wniosku o wznowienie, brak było podstaw do jego merytorycznego rozpatrzenia. Merytoryczne rozpatrzenie podania uzależnione jest bowiem od jego prawidłowego, a zatem również terminowego wniesienia. W konsekwencji powyższych wywodów, wniosek o wznowienie postępowania został złożony z naruszeniem ustawowego terminu o którym stanowi art. 148 § 2 K.p.a. Oznacza to, że organ l instancji bezzasadnie wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. W konsekwencji, wydaną w sprawie decyzję należało uchylić i umorzyć wznowione postępowanie przed organem l instancji. Na powyższą decyzje skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. Ż. – M. podnosząc, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i naruszył zasadę prawdy obiektywnej. SKO procedowało bezzasadnie wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania do decyzji z dnia 16 kwietnia 2024, która nigdy weszła do obrotu prawnego, by teraz czynić zarzut skarżącej, że już minął rok, zamiast prawidłowo ustalić fakty i je rozpoznać. W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wniosło o jej oddalenie podtrzymują przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - powoływanej dalej jako: "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 8 października 2025 r. uchylająca decyzję Burmistrza R. z dnia 14 sierpnia 2025 r. i umarzająca postępowanie w sprawie o wznowienie postepowania zakończonego decyzją organu I instancji z dnia 16 kwietnia 2024 r. Sąd kontrolując w świetle zakreślonych wyżej kryteriów zaskarżoną decyzję stwierdził, że odpowiada ona przepisom obowiązującego prawa, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową pozwalającą na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie prowadzące do jej wydania było dotknięte kwalifikowaną wadą, wyliczoną enumeratywnie w przepisach prawa procesowego (zob. B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2016, s. 638). Odstępstwo od zasady ne bis in idem i od zasady trwałości decyzji ostatecznej jest tu zatem podyktowane nie tyle wadliwością samego rozstrzygnięcia, ile wadliwością poprzedzających je czynności procesowych (por. E. Mzyk, Wznowienie postępowania administracyjnego, Warszawa - Zielona Góra 1994, s. 19). Zanim jednak dojdzie do wznowienia postępowania w konkretnej sprawie muszą zostać zweryfikowane przesłanki jego dopuszczalności - przesłanki rozumiane jako warunki, od których zależy samo uruchomienie odnośnego trybu nadzwyczajnego. Kształtują się one różnie w zależności od tego, czy wznowienie ma nastąpić z urzędu, czy też na żądanie strony. Zawsze należy do nich zakończenie sprawy decyzją ostateczną (art. 145 § 1 ab initio K.p.a.) oraz brak przepisu szczególnego wyłączającego dopuszczalność wznowienia postępowania. W tym drugim przypadku dodatkowo trzeba brać pod uwagę: legitymację składającego podanie, zachowanie terminu do złożenia podania oraz wskazanie w podaniu okoliczności odpowiadającej przyczynie wznowienia postępowania (por. np. uzasadnienie do wyroku: NSA z 12 lipca 2011 r., sygn. II OSK 2598/10). Niespełnienie przesłanek, o których mowa, jest podstawą do wydania postanowienia odmownego, przewidzianego w art. 149 § 3 K.p.a. Gdyby zaś organ z takich czy innych przyczyn wszczął (wznowił) postępowanie podlega ono umorzeniu jako bezprzedmiotowe (por. np. uzasadnienie do wyroku: NSA z 18 lutego 2011 r., sygn. II OSK 176/10 oraz E. Klat-Górska, L. Klat-Wertelecka, Odmowa wznowienia postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2006, nr 7-8, s. 121). Do tych przesłanek - jak wskazano - zalicza się m.in. zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 147 K.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a-145b następuje tylko na żądanie strony. W myśl natomiast art. 148 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Z powyższych przepisów, a ściślej z art. 148 K.p.a., wynika, że strona wnosi podanie o wznowienia w terminie miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Przy czym bieg terminu rozpoczyna się od dnia uzyskania informacji o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, a nie od dnia, w którym strona powzięła informację, że okoliczność ta może stanowić podstawę wszczęcia takiego postępowania (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 10 sierpnia 2023 r., sygn. II OSK 2683/20). Oznacza to, że świadomość prawnego znaczenia okoliczności faktycznych jako podstawy wznowienia, nie ma wpływu dla oceny zachowania terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie bieg terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a nie w dacie zapoznania się z jej treścią. To kiedy strony faktycznie zapoznały się z treścią decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę nie wpływa na fakt, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego, rozpoczął swój bieg po doręczeniu stronom pisma z informacją o wydaniu tej decyzji. Chodzi wyłącznie o informację o wydaniu decyzji, przy czym musi to być informacja na tyle precyzyjna, aby możliwe było zidentyfikowanie decyzji w stopniu pozwalającym stronie na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania. Przez "dowiedzenie się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia, ale w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2025 r. II OSK 815/23 wskazał, że przez pojęcie "dowiedzenia się o decyzji" należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest przy tym pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Chodzi tu o takie dane jak nazwa organu oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia". "Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" (art. 148 § 2 K.p.a.) należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy" (wyrok NSA z dnia 8 lipca 2025 r. II GSK 139/22, LEX nr 3895503). "Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy. Wiedza o wydaniu decyzji w postępowaniu toczącym się bez udziału strony nie musi ponadto mieć charakteru "urzędowego", tj. pochodzić od organu administracji" (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2025 r. III OSK 3294/23 LEX nr 3886387). "Zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początek biegu terminu jest wyznaczony przez dowiedzenie się o decyzji. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest tożsame z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. Informacja o wydanej decyzji nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz może pochodzić z innych źródeł, byleby wskazywała na organ, który wydał decyzję i treść rozstrzygnięcia w danej sprawie. Ponieważ art. 148 § 2 K.p.a. dotyczy instytucji wznowienia postępowania, to zasadnie zwraca się uwagę, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Zwrot strona dowiedziała się o decyzji należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi tu więc o takie dane jak nazwa organu, który decyzje wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tę ostatnią informację, to nie jest tu konieczne aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy jeśli posiadała informację czego dana decyzja dotyczy" (wyrok NSA z dnia 21 lutego 2025 r. I OSK 113/22, LEX nr 3839812 ). Przytoczone judykaty w sposób reprezentatywny i bezdyskusyjnie stwierdzają, wbrew stanowisku skarżącej, że dowiedzenie się o decyzji nie oznacza zapoznania się z jej treścią, lecz jedynie z danymi pozwalającymi na jej identyfikację. Ponadto z akt niniejszej sprawy wynika, że Burmistrz R. decyzją z dnia 16 kwietnia 2024 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Burmistrza R. z dnia 28 lutego 2023 r. Decyzja ta została doręczona M. Ż. – M. w trybie wynikającym z art. 44 K.p.a. Już pismem z dnia 21 czerwca 2024 r. skarżąca wniosła o "przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia" od decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. Wskazała, że urząd pocztowy w trakcie 14 dni na odbiór zmienił godziny urzędowania. Kolejnym pismem z tej samej daty wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza R. z dnia 16 kwietnia 2024 r. Zatem już w tej dacie wiedziała o wydaniu przedmiotowej decyzji. Skoro zatem skarżąca dysponowała wiedzą o wydanej decyzji, to powinna złożyć wniosek o wznowienie postępowania nie później, niż w terminie miesiąca od powzięcia tej wiedzy. Bez wątpienia wniosek o wznowienie postępowanie został złożony po terminie. Skarżąca spóźniła się blisko rok. W efekcie, skoro skarżąca nie dotrzymała miesięcznego terminu z art. 148 § 2 K.p.a., to wniosek o wznowienie postępowania jako spóźniony nie może być przedmiotem rozpoznania. Prawidłowo więc umorzono wznowione wadliwie postępowanie. Wbrew twierdzeniu skarżącej w niniejszej sprawie nigdy nie doszło do prawidłowego ustanowienia pełnomocnika. Skarżąca jedynie oświadczyła w treści pisma, że była zbiegnąć profesjonalnej pomocy prawnej. Domniemany pełnomocnik nigdy nie podjął żadnej czynności w sprawie, nie został też przedłożony dokument pełnomocnictwa. Pamiętać należy, że zakres pełnomocnictwa nie może być dorozumiany lub domniemany, lecz musi wynikać wyraźnie z treści pełnomocnictwa. Niezależnie więc od podniesionych w skardze zarzutów Sąd nie dopatruje się jakichkolwiek podstaw, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Z tego względu skarga została na zasadzie art. 151 P.p.s.a. oddalona.