II SA/Kr 156/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Piotr Fronc (spr.) ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi T. D. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 listopada 2024 r., znak:WI-I.7840.13.11.2022.BS w przedmiocie zatwierdzenia aneksu do projektu budowlanego oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 27 listopada 2024 r. znak sprawy: WI-I.7840.13.11.2022.BS, po rozpatrzeniu odwołania B. T., podtrzymanego przez T. D., od decyzji Starosty Olkuskiego nr 858/2016 z 19 grudnia 2016 r., znak: WAB.6740.6.48.2016 ID 13, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu T. [...] S.A., [...], ul. M. , pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]_J. , w skład której wejdą: wieża stalowa wysokości 64,8 m n.p.t., rama z urządzeniami nadawczoodbiorczymi, drogi kablowe, system antenowy składający się z trzech anten sektorowych typu 80010817, zainstalowanych na wysokości 64,8 m n.p.t., dla azymutów 0,120, 240 stopni oraz dwóch anten radioliniowych średnicy 0,6 m, zainstalowanych na wysokości 58,8 m n.p.t. dla azymutów 202 i 326 stopni, wewnętrzna linia zasilająca, ogrodzenie, zjazd publiczny z drogi powiatowej nr [...] (dz. nr [...]), w miejscowości B. W., na działkach o nr ew. gr. [...] – zatwierdzono aneks do projekt budowlanego [zawierający analizę dotyczącą aktualnego obszaru oddziaływania, uwzględniającą zmianę przepisów] oraz utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach: Starosta Olkuski opisaną powyżej decyzją z dnia 19 grudnia 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji bazowej. W ocenie organu inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wolbrom zatwierdzonego uchwałą Nr XXIV/228/08 Rady Miejskiej w Wolbromiu z 27.10.2008r. (Dz.U. Woj. Małopolskiego nr 852, poz. 6358 z 15.12.2008r. ze zm.). Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej znajduje się na terenie o symbolu "R" oznaczającym tereny rolnicze z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod uprawy, a jako przeznaczenie dopuszczalne ustalono możliwość realizacji sieci, urządzeń i obiektów infrastruktury technicznej (§ 9 ust. 1 pkt 1). Dokonując oceny zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organ uwzględnił także zapisy art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z 7.05.2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2015.880 ze zm.) W opinii z 24.06.2016 r. Burmistrz Miasta i Gminy Wolbrom wskazał, że inwestycja nie została zakwalifikowana zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tj. Dz.U.2016.71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym, inwestycja nie wymaga sporządzenia raportu oraz nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z 3.10.2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2013.1235 ze zm.). Biorąc powyższe pod uwagę działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji wskazanym przez projektanta, a także działki będące własnością stron postępowania B. T., S. D. oraz pozostałych mieszkańców Sołectwa Wsi B. W. znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, jednakże planowana inwestycja nie spowoduje narażenia nieruchomości na jej bezpośrednie oddziaływanie. Obszar, w którym gęstość mocy pól elektromagnetycznych przekroczy wartość dopuszczalną w miejscach dostępnych dla ludzi zgodnie z obowiązującymi w Polsce przepisami wynosi: 0,1 [W/m2]. W otoczeniu stacji przebywanie ludzi będzie podlegało ograniczeniom w zasięgu do 77,9 [m] od anten sektorowych w szczególności w głównych kierunkach ich promieniowania, od wysokości 40,7 [m.n.p.t.] do 71,1 [m.n.p.t.]. Najbliższe zabudowania znajdują się w odległości 310 m, a zabudowania przeznaczone na stały pobyt ludzi – w odległości 324 m od inwestycji, czyli poza obszarem oddziaływania inwestycji. W odległości do 4 km od inwestycji nie znajduje się inna stacja bazowa operatora telefonii komórkowej w związku z czym nie zachodzi zjawisko kumulacji oddziaływania pól elektromagnetycznych, ponadto przedmiotowa inwestycja zlokalizowana została poza obszarem Natura 2000 tj. w odległości 7,13 km od jej najbliższej granicy ([...]) oraz innych obszarów objętych ochroną wynikających z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: 9,11 km od najbliższego Rezerwatu Przyrody w miejscowości S., 1,28 km od najbliższego Parku Krajobrazowego, 16,95 km od najbliższego Parku Narodowego (O. Park Narodowy - otulina), 2,78 km od najbliższego obszaru Chronionego Krajobrazu (Obszar Chronionego Krajobrazu W. M., 29,85 km od najbliższego stanowiska dokumentacyjnego (Żyła porfiru), 10,11 km od najbliższego Użytku Ekologicznego (Źródliska w P. - P. 1,36 km od najbliższego pomnika przyrody. Po przeanalizowaniu ww. materiału dowodowego oraz przedłożonej dokumentacji projektowej organ stwierdził, że rozpatrywana stacja bazowa telefonii komórkowej spełniać będzie wymagania obowiązujących przepisów ochrony środowiska i nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi, a także jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z 30.10.2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Organ konkludował, że sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji bezpieczeństwa i ochrony zdrowia a także zaświadczenia projektantów o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 5 marca 2018 r. znak: WI.I-7840.13.2.2017.JS utrzymał w mocy powyższą decyzję. W wyniku skutecznie wniesionej skargi, decyzja Wojewody została uchylona wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 12 października 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 621/18. Sąd I instancji uznał, że w decyzji brakuje określenia pól elektromagnetycznych wszystkich anten, ich parametrów i wysokości promieniowania celem wykazania, czy w miejscach dostępnych dla ludności będą dotrzymywane dopuszczalne poziomy tego promieniowania. Organ odwoławczy nie dokonał pełnej oceny inwestycji pod względem jej zgodności z przepisami ochrony środowiska. Naruszył tym samym zasadę dwuinstancyjności, bowiem nie dokonał wystarczającej analizy sprawy w powyższym zakresie. Nie uzasadniono też ogólnej konkluzji, że pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych nie wystąpi w miejscach niedostępnych dla ludzi. Sąd zobowiązał organ, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił powyższe wskazania, a także rozważył ewentualną możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, z uwagi na nie budzącą wątpliwości sporność interesów i poważne zastrzeżenia ze strony społeczności lokalnej. Powyższą argumentację podzielił NSA, który w wyroku z dnia 27 stycznia 2022 r. sygn. akt II OSK 1671/19 oddalił skargę kasacyjną od orzeczenia Sądu I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, po uzupełnieniu przez inwestora projektu budowlanego, organ odwoławczy zatwierdził aneks do projektu oraz utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na wstępie Wojewoda wskazał, że w dniu 1 stycznia 2020 r. weszły w życie nowe przepisy normujące wartości dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych, tj. rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz.U.2019.2448), które to przepisy mają również zastosowanie do postępowań wszczętych przed 1 stycznia 2020 r. Nowe przepisy znacznie (nawet 100-krotnie) podwyższyły dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych. Powyższe rozporządzenie ma wpływ na wyznaczony obszar oddziaływania inwestycji, który winien obejmować właścicieli (użytkowników wieczystych lub zarządców) działek, nad fragmentami których zlokalizowane są strefy o gęstości pół elektromagnetycznych wyższych od dopuszczalnych. Doznają oni bowiem w tym zakresie ograniczeń w zabudowie, wynikającego z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz.U.2019.1065, dalej: WT). W związku z powyższymi zmianami legislacyjnymi, organ wezwał inwestora do korekty projektu. W projekcie określono zestawienie planowanych do zainstalowania anten wraz z maksymalnymi EIRP oraz pochyleniem na każde pasmo w jakim antena będzie pracować (tabela - karta nr 5 dokumentacji uzupełniającej). Jednocześnie, jak wynika z rysunków załączonych do projektu budowlanego pole elektromagnetyczne o poziomie wyższym od dopuszczalnego dla anten sektorowych nie będzie występować niżej niż 57,7 m n.p.t. Dalej organ zanalizował odległość inwestycji od najbliżej położonych działek w aspekcie § 13 ust. 3 oraz § 12 WT. Powyższa analiza wykazała, że obszar oddziaływania uległ znacznemu ograniczeniu w stosunku do postępowania toczącego się przed organem I instancji. Zdaniem Wojewody, planowana inwestycja nie będzie ograniczać zabudowy działki odwołującego. Niemniej jednak, z uwagi na przepisu Kodeksu cywilnego, kwestie ustalenia obszaru oddziaływania w oparciu o brzmienie przepisu sprzed nowelizacji w powiązaniu z praktyką organów oraz szeroko rozumianej potencjalności ograniczeń spowodowanej planowaną inwestycją na działce odwołującego, pozostawiono odwołującego w kręgu stron przedmiotowego postępowania. Następnie organ wskazał, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym obecnie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym Uchwałą Nr XXI/209/2020 Rady Miejskiej w Wolbromiu z 28 maja 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wolbrom. Planowana inwestycja znajduje się w jednostce strukturalnej planu oznaczonej symbolem: 18.4.R – tereny rolnicze (dz. nr [...] i [...] i [...]), dla których zgodnie z § 42 ustaleń planu, jako przeznaczenie uzupełniające możliwa jest zabudowa zagrodowa, za wyjątkiem budynków mieszkalnych, służąca prowadzeniu działalności rolniczej, o wysokości zabudowy nie większej niż 13 m. Działka nr [...] jest działką drogową, zlokalizowaną w jednostce planu oznaczonej symbolem 18.1KD-Z o przeznaczeniu na drogę publiczną klasy zbiorczej (§ 51 ust. 1 m.p.z.p.). Ponadto, w ustaleniach ogólnych planu (§ 11 ust 1 i 7 m.p.z.p.), w zakresie telekomunikacji ustalono obsługę obszaru w zakresie infrastruktury technicznej z sieci istniejących i projektowanych, w tym możliwość realizacji sieci i urządzeń telekomunikacyjnych. Projektowana wieża stacji bazowej telefonii komórkowej będąc budowlą, jest także elementem sieci telekomunikacyjnej i obiektem infrastruktury technicznej. Taka interpretacja zapisów planu miejscowego pozostaje w zgodzie z dyrektywą zawartą w art. 46 ust. 2 Ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U.2015.880.j.t.). W świetle powyższych zapisów prawa miejscowego, budowa stacji bazowej z jednej strony jest dopuszczalna, a z drugiej nie będzie w żaden sposób ograniczać zabudowy nieruchomości odwołującego się, miejscowy plan ogranicza bowiem możliwość zabudowy. Finalnie Wojewoda odniósł się do kwestii środowiskowych. Wskazano, że w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska zawarto definicję pojęcia "miejsca dostępnego dla ludności" jako wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W projekcie zagospodarowania terenu oraz analizie środowiskowej przedstawiono sumaryczny zasięg dla pasm w danym sektorze. W projekcie przestawiono zestawienia dotyczące zasięgu gęstości natężenia pola elektromagnetycznego przekraczającej sumaryczny zasięg dla pasm w danym sektorze zasięgu i przebiegu osi głównych wiązek promieniowania anten dla wartości granicznych nachylenia tych anten (tiltów). Z materiału dowodowego wynika, że minimalna wysokość (tj. przy maksymalnym pochyleniu tzw. tilcie anten), na której będzie występowało pole elektromagnetyczne o poziomie gęstości powyżej sumarycznego zasięgu dla pasm w danym sektorze zasięgu wynosi 57,7 m n.p.t. (por. przekrój pionowy na azymucie 0° oraz 120°, rys nr 3 aneksu do projektu zagospodarowania terenu) co oznacza, że takie pole elektromagnetyczne nie wystąpi w miejscach przebywania i zamieszkiwania ludzi, a projektowana inwestycja nie będzie uciążliwa dla środowiska i ludzi i będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Następnie, w obszernym fragmencie będącym odpowiedzią na obawy dotyczące wpływu pól elektromagnetycznych na życie i zdrowie ludzi, organ przedstawił zalecenia unijne w tym zakresie. Ponadto zapewnił o badaniach przeprowadzanych przez Główny Inspektorat Ochrony Środowiska, publicznej bazie danych zawierającej informacje o polu elektromagnetycznym w środowisku oraz obowiązku przeprowadzenia pomiarów natężenia pól elektromagnetycznych przed uruchomieniem stacji oraz po każdej jej rekonfiguracji. Finalnie organ odwoławczy dokonał pozytywnej oceny dokumentacji projektowej w kontekście art. 35 Prawa budowlanego. W tym zakresie wskazano w szczególności, że: - inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją, które nie zostały skutecznie podważone; - projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; - teren inwestycji znajduje się poza obszarami o szczególnych walorach krajobrazowych i poza obszarami wpisanymi do rejestru zabytków; - projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane. Analiza dokumentacji projektowej wykazała, że projekt budowany sporządzony został z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowane (t.j.Dz.U.2023.1040) w zakresie lokalizacji, tj. ewentualnego zbliżenia do innych obiektów budowlanych (§ 6 pkt 3 oraz § 9 tego rozporządzenia). Projektowana wieża zlokalizowana jest w północnej części niezabudowanej działki nr [...], w odległości 9 m od zachodniej granicy działki z niezabudowaną działką nr [...], 2 m od wschodniej granicy działki z niezabudowaną działką nr [...] oraz w odległości 13 m od północnej granicy działki z działka drogową nr [...] (wymiary podane w osiach cokołów wieży). Okoliczne tereny, wśród których zlokalizowana jest działka inwestycyjna są niezabudowane. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Z powyższą decyzją nie zgodził się skarżący T. D., który skarżonej decyzji zarzucił : 1) obrazę prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 36 Ustawy z dnia 3 października 2008 r o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowisko oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, (t.j. Dz. U. z 2016 r poz. 353 z późn. zm.) w związku z naruszeniem przepisów postępowania a to art. 89 § 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.), poprzez jego niezastosowanie i nie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej w sytuacji, gdy interesy stron są sprzeczne, o organ powinien przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa w celu uzgodnienia interesów stron i należytego wyjaśnienia sprawy przy udziale wszystkich stron, świadków i biegłych oraz oględzin; 2) obrazę prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 53 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) w zw. z art. 2 pkt 5 tej ustawy w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21.08.1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez jego nieprawidłowe niezastosowanie i uznanie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi inwestycji celu publicznego, a w związku z tym po stronie inwestora brak jest konieczności uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) obrazę prawa materialnego, które miało wpływ no wynik sprawy tj. art. 53 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) poprzez nie dokonanie przez organ dokonanie analizy stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji poprzez posadowienie inwestycji na ternie, będącym najniższym z punktów terenu czym zasięg sygnału zostaje ograniczony, a w konsekwencji cel dla które została posadowiona wieża telekomunikacyjna traci w sposób znaczny na wartości, a to pomocy ludzi społeczności lokalnej, ze względu na brak zasięgu lub ograniczony zasięg sieci telekomunikacyjnych; 4) obrazę prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 t.j. z dnia 2024.05.14) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji tj. działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] [...] nie są stroną postępowania administracyjnego, podczas gdy z informacji zmieszczonych w systemie SI2PEM dot. inwestycji, jednoznacznie wynika zakres oddziaływania zasięgu inwestycji na powyższe działki, a tym samym winien w/w właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości zostać przypisany status strony postępowania; 5) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) poprzez niepodjęcie przez organ wszystkich czynności, także z urzędu, w celu wszechstronnego rozpoznania sprawy co pozwala organowi postawić zarzut naruszenia w/w podstawowych zasad postępowania administracyjnego; 6) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 75, art. 77 § 1, art. 78 oraz art. 80 i art. 84 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) poprzez nieprzeprowadzenie w sprawie wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu: elektroniki, radiokomunikacji (analogowej i cyfrowej, bezprzewodowych systemów transmisji i odbioru sygnałów wizji, fonii i danych, naziemnych i satelitarnych), telekomunikacji ruchoma (systemy telefonii komórkowej oraz innych systemów opartych na komunikacji bezprzewodowej) podczas gdy zakres przedmiotowy niniejszej sprawy wymagał powzięcia wiadomości specjalnych, których organy obu instancji nie posiadały, a wskazane naruszenie doprowadziło do braku należytego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego pozwalające uczynić organowi zarzut przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż zebrane dowody nie pozwalały wydać orzeczenia o treści jak zaskarżona decyzja; 7) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy a to art. 89 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r Kodeks postępowania administracyjnego w przedmiocie nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej ze względu na istotne zróżnicowanie poglądów lokalnej społeczności - o czym świadczą załączone do akt administracyjnych spraw liczne podpisy zwolenników i przeciwników przedmiotowej inwestycji, której zasadność przeprowadzenia rozprawy administracyjnej zostało wskazane w treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12-10-2018 r., sygn. Akt: II SA/Kr 621/18; 8) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, iż ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy działki nr [...] organ wskazał, że przedmiotowa stacja bazowa nie będzie w żaden sposób ograniczać ewentualnego zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości skarżącego, jak i podmiotów uznanych przez organ I instancji za strony postępowania podczas, gdy z wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego z dnia 09-12- 2024r. wynika, iż działka nr [...] częściowo położona jest na terenie z podstawowym przeznaczaniem na tereny rolne (oznaczone symbolem 18.4R) oraz drogi publicznej klasy zbiorczej (oznaczonej symbolem 18.1KD-Z), a tym samym może zostać przeznaczona na zabudowę zagrodową, za wyjątkiem budynków mieszkalnych z zastrzeżeniem lokalizacji budynków zabudowy zagrodowej służących prowadzeniu działalności rolniczej, za wyjątkiem budynków mieszkalnych w pasie bezpośrednio przylegających do linii rozgraniczającej z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie wiejskim na głębokości nie większej niż 50 m. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponownego rozpoznania z uwzględnieniem powyższych zarzutów, a w szczególności przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, a także powołanie biegłego. Skarżący wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazano, iż nie sposób zgodzić się z tak wydanym rozstrzygnięciem przez organy z następujących powodów. Organ wskazał, iż "Strony podniosły, że stacja stanowić będzie zagrożenie dla zdrowia i życia mieszkańców, że wymagana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach oraz decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, że nie powołano biegłego z zakresu elektroniki, radiokomunikacji i telekomunikacji ruchomej oraz że nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej". Prawda jest, iż § 3 ust. 1 pkt 8 lit f Rozporządzenia Rody Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać no środowisko (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 71) został uchylony. W tym zakresie, wobec znacznego upływu czasu do ponownego wydania decyzji, zarzut przedstawiony przez ówczesnego skarżącego stracił walor, niemniej w pozostałym zakresie zarzuty pozostają aktualne. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie w orzeczeniu z dnia 12-10-2018 r., sygn. akt; II SA/Kr 621/18 (uchylające pierwotną decyzję organu) wskazał, iż "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uczyni zadość powyższym wskazaniom, nadto rozważy [...] ewentualną możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W ocenie Sądu w świetle zarzutu odwołania, że organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, czym naruszył przepis ort. 89 §2 k.p.a. jakkolwiek zarzut ten został sformułowany w sposób jasny, organ odwoławczy nie ustosunkował się do niego w sposób wystarczający tj. uwzględniając treść art 89 § 2 k.p.a. stanowiący, że organ powinien przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, w rozpoznawanej sprawie sporność interesów nie budzi wątpliwości" Mimo przedstawionych wytycznych dla organu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy - wytyczne nie zostały uwzględnione. Ponownie organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, mimo wiedzy sporności interesów społeczności lokalnej. Co więcej organ nie powołał biegłego, który dokonałby wyjaśnienia sprawy. Całość dokumentacji i wydanego rozstrzygnięcia oparta została na dokumentach prywatnych, które zostały przedłożone przez wnioskodawcę. Organ przy ponownym wydaniu rozstrzygnięcia nie uczynił zadość wskazaniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Innymi słowy organ nie podjął żadnych czynności, zmierzających do znalezienia i wypracowania kompromisu w niniejszej sprawie, która podzieliła społeczność lokalną. Również na uwadze należy mieć specjalistyczność inwestycji oraz wartości związanych z instalacją wieży telekomunikacyjnej, co przemawia za zasadnością powołania biegłego przez organ, który dokonał by oceny zebranego materiału dowodowego przedłożonego przez Wnioskodawcę pod względem wyjaśnienia wątpliwości wymagającej wiedzy specjalistycznej. Skarżący podnosi, iż organ I jak i II instancji oparły się na dokumentacji przedłożonej przez inwestora, która jako dokument prywatny winna być oceniana z należytą starannością i poddana wszechstronnej analizie. W toku postępowania do dokumentacji inwestora strony zgłosiły uwagi i zastrzeżenia i żądały przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, wobec czego organy administracyjne powinny go przeprowadzić, a odmowę przeprowadzenia tego dowodu uzasadnić, z argumentacją przekonującą o braku zasadności przeprowadzenia tego dowodu. Nie można poprzestać tak jak uczynił to Wojewoda Małopolski na stwierdzeniu, iż zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie jest zasadny, albowiem organ I instancji potrafił rozstrzygnąć sprawę we własnym zakresie. Zdaniem strony skarżącej w dokumentacji przedłożonej przez inwestora brak jest dostatecznych informacji i danych technicznych dotyczących charakterystyki oddziaływania pól elektromagnetycznych na środowisko oraz opisu zastosowanej technologii, która umożliwiałaby weryfikację stanowiska inwestora. Opracowanie przedstawione przez Inwestora - które jak wskazano powyżej stanowi dokument prywatny- jedynie w sposób korzystny dla inwestora dokonuje oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co powinno skłonić organ rozpoznający sprawę do przeprowadzenia poszerzonego postępowania dowodowego. Skarżący stoi na stanowisku, iż organ II instancji bezzasadnie uznał, iż przeprowadzenie dowód z opinii biegłego z zakresu: elektroniki, radiokomunikacji (analogowej i cyfrowej, bezprzewodowych systemów transmisji i odbioru sygnałów wizji, fonii i danych, naziemnych i satelitarnych), telekomunikacji ruchomej (systemy telefonii komórkowej oraz innych systemów opartych na komunikacji bezprzewodowej), jest niecelowe. Przeprowadzenie tego dowodu zweryfikowałoby projekt inwestycji pod względem wpływu na zdrowie i życie ludzi, tymczasem z uwagi na jego pominięcie, postępowanie dowodowe jawi się jako noszące znamiona dowolności a nie swobodnej oceny dowodów po myśli art. 80 k.p.a. oraz art. 84 k.p.a. Organ przy ponownym rozpoznaniu wniosku, ponownie oprócz powołania się tylko na dokumentach przedstawionych przez Wnioskodawcę, a także normach prawnych, nie uwzględnił istotnego elementu jakim jest czynnik społeczny. Organ wydając ponownie decyzję nie podjął czynności, aby załagodzić powstałe rozbieżności, jakie powstały w społeczności lokalnej. Świadczy o powyższym argumentacja przytoczona przez organ, jak również brak rozprawy administracyjnej, konsultacji społecznych i powołania biegłego, który dokonałby oceny inwestycji. Organ w dalszym ciągu powołuje się na normy prawne, bez uwzględnienia czynnika społecznego, co obrazuje chociażby na str. 14 przytaczając orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego dot. art. 133 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, jak również "kwalifikacja przedsięwzięcia nie jest dokumentem, na podstawie którego określony jest obszar oddziaływania inwestycji". Innymi słowy, organ w dalszym ciągu, przy uwzględnieniu zmian przepisów prawa powszechnie obowiązującego dokonał aktualizacji decyzji w oparciu o dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę. Działaniem takim organ narusza art. 8 k.p.a. stanowiącym, iż działania organu mają budzić zaufanie do obywatela, a wszelkie niejasności mają zostać wyjaśnione, co nie zostało uczynione poprzez dokonanie we własnym zakresie czynności, a jedynie powołując się na dokumentację przedłożoną przez wnioskodawcę. Również na uwadze należy mieć naruszenie art. 107 k.p.a. regulujące przepisy dot. wydania decyzji. Zdaniem skarżącego, organ powtórnie sporządził decyzję, która nie czyni zadość w/w regulacji. Motywy decyzji muszą być tak ujęte, aby strona zainteresowana mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować bądź nie przesłanki faktyczne i prawne, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji. Brak możliwości przypisania powyższego, gdyż o ile strefa normatywna merytorycznego rozstrzygnięcia może nie budzić zastrzeżeń - w szczególności ze względu na uchylenie § 3 ust 1 pkt 8 Rozporządzenia Rody Ministrów z dnia 10 wrześnio 2019 r w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać no środowisko, to sfera społeczna i podejmowanie działań, aby budzić zaufanie obywatela do Państwa organu już tak. Regulacja art. 53 ust. 3 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm.) stanowi, iż "Właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, no którym przewiduje się realizację inwestycji". Przytoczona regulacja nakłada na Organ właściwy - odpowiedzialny za postępowanie zawiązane z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obowiązku w postaci dokonania analiz. Organ ma za zadanie dokonać dwóch analiz, a to warunków i zasad zagospodarowania terenu w tym jego zabudowy oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizacje inwestycji. Powyższej regulacji organ zaniechał, gdyż nie dokonał analizy zasad zagospodarowania ternu, a także stanu faktycznego, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Organ wydając ponownie decyzję z dnia 27-11-2024 r. wskazał, iż w otoczeniu inwestycji nie znajdują się inne obiekty budowlane ani urządzenia techniczne, takie jak wodociągi, ciepłociągi, kanalizacja czy ropociągi. Powyższe nie jest prawdziwe. Na działce oznaczonej numerem [...] znajduje się wodociąg, który nie został uwzględniony w inwestycji, a także w ponownie wydanej decyzji. Wodociąg biegnie wzdłuż drogi i znajduje się na działkach numer [...], [...] oraz [...]. Dodatkowo, jak wyżej wskazano, zadaniem organu jest dokonanie analizy stanu faktycznego terenu. Organ, jak i inwestor w żadnym z dokumentów nie wskazali, że przedmiotowa inwestycja znajduje się we wgłębieniu względem pobliskich innych terenów. Organ, który ponownie wydał decyzją, jak również sam inwestor, a także społeczność lokalna podkreślają, iż posadowienie wieży telekomunikacyjnej jest niezbędne, ze względu na ograniczenia sygnału telekomunikacyjnego jaki występuje na okolicznych terenach. Jednakże posadowienie wieży telekomunikacyjnej we wgłębieniu terenu sprawia, że cel, dla którego została posadowiona wieża telekomunikacyjna ulega osłabieniu - tak w znaczeniu celu społecznego, jak jest niezwłoczność zadzwonienia po pomoc w razie nastania katastrofy, pomocy ludzkiej - która nie może zwlekać i jest najwyższą wartością, jak również dosłownym, a to sile sygnału. Powyższe okoliczności, a to występowanie wodociągu na działce sąsiedniej, a to działce nr [...], [...] i [...] oraz posadowienie wieży w dole stanowi brak wszechstronnego działania organu, które w zamiarze ma prowadzić do pogłębiania zaufania obywatela do Państwa, a także racjonalności działania przy analizie inwestycji celu publicznego tak w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Skarżący wskazał też , iż w treści wydanej decyzji występują liczne omyłki pisarskie, wpływające na zasadność i treść merytoryczną decyzji, które nie mogą mieć miejsca. Przykładem takowym jest chociażby wpisanie różnych wysokości zamontowanych anten, które na stronie nr 1 są zamontowane na wysokości 64,8 m n.p.t., a na stronie nr 6 natomiast na wysokości 60,8 m n.p.t. Jest to jeden z przykładów nielicznych omyłek, które nie powinny znajdować się w decyzji, a w szczególności gdy dotyczy to wieży telekomunikacyjnej (inwestycji). Wskazano nadto, iż na przedmiotowej inwestycji zamontowane są już uchwyty na kolejne anteny. Skarżący podniósł, iż w praktyce administracyjnej na skutek bogatego orzecznictwa sądów administracyjnych wykształcił się pogląd, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, wobec czego koniecznym jest uzyskaniem przez inwestora przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W związku z tym organ po myśli art. 53 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym winien wszcząć postępowanie związane z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i dokonać analizy terenu, na którym ma być posadowiona inwestycja poprzez m.in. uwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, walorów architektonicznych i krajobrazowych, czego w niniejszej sprawie zaniechano. Podnieść należy, iż Wojewoda w zaskarżonej decyzji wskazał, że wieża jako element sieci telekomunikacyjnej, jest inwestycją celu publicznego, wobec czego tym bardziej dziwi zaniechanie uzyskania wspomnianej decyzji od inwestora. Na marginesie wskazuję, iż w treści orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12-10-2018 r., sygn. akt II SA/Kr/621/18 "W sprawie poza sporem jest, że przedmiotowo inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego". Inwestycja celu publicznego ma za aksjomat służyć społeczeństwu, na obszarze którego powstaje inwestycja, ale przy uwzględnieniu interesu społecznego. Również takowa inwestycja celu publicznego winna być przez właściwy organ poddana kontroli pod względem formalnym i materialnym wraz z uwzględnieniem zdania społeczności lokalnej. Odnosząc się do art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2024.725 t.j. z dnia 2024.05.14) określa krąg osób, którym w toku postępowania administracyjnego winien zostać przypisany status strony postępowania "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 29-10-2024 r., sygn. Akt II OSK 45/22 wskazał, iż "Zgodnie z treścią art. 28 ust 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei z art 3 pkt 20 wymienionej ustawy wynika, że przez obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie odrębnych przepisów wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Organ administracji ma więc obowiązek ustalić, czy z wnioskiem o wydanie pozwolenia no budowę wystąpił właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządco nieruchomości, oraz czy realizacja inwestycji wskazanej we wniosku o wydanie pozwolenia no budowę spowoduje, że właściciel użytkownik wieczysty lub zarządca innej nieruchomości dozna ograniczeń w zagospodarowaniu swojej nieruchomości". Przedmiotowa inwestycja oddziałuje nie tylko na działkę, której właścicielem jest skarżący, ale również na działki sąsiednie. To oddziaływanie na sąsiednie działki zostało wskazane w systemie SI2PEM na którym widać zakres oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie, a to [...],40,[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] [...] Odebranie statusu strony właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom nieruchomości w/w działek jest sprzeczne i niezrozumiałe ze względu na oddziaływanie inwestycji na działki sąsiednie. Skarżący przytoczył orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28-06- 2006 r., sygn. Akt: II OSK 936/05, w którym wskazano "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są; inwestor, oraz właściciel, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania obiektu. Zatem osobną kategorię podmiotów, które posiadają legitymację procesową do występowania w charakterze strony, stanowią osoby wskazane w przepisie art. 28 ust. 2 w związku z ort. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, poprzez odwołanie się do przysługujących im tytułów prawnych do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego. Wiążące określenie znaczenia pojęcia "obszar oddziaływania obiektu" zamieszczone zostało w art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane definiując, że jest to teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego no podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Przepis ort. 3 ust 20 nie definiuje jednak pojęcia obszaru oddziaływania inwestycji wprost odsyłając do licznych regulacji, wprowadzających szczegółowe wymogi dotyczące odległości w zabudowie i zagospodarowaniu terenu. W sytuacji więc gdy wynikają z nich ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem w zabudowie sąsiedniej nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania zaplanowanego obiektu". Co więcej, uchwała 5 sędziów NSA z dnia 1995.09.25 VI SA 13/95 ONSA 1995/4/154 również odnosi się do stron postępowania. W uchwale tej jednoznacznie postawiona jest teza, że stronami postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogą być właściciele lub użytkownicy wieczyści sąsiednich działek, co można odnieść również do postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Orzeczeniem z dnia 12-10-2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sygn. Akt: II SA/Kr 621/18 uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego. W treści uzasadnienia wskazał, iż "Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uczyni zadość powyższym wskazaniom, nadto rozważy - mając na uwadze istotne zróżnicowanie poglądów lokalnej społeczności - o czym świadczą załączone do akt administracyjnych sprawy liczne podpisy zwolenników i przeciwników przedmiotowej inwestycji - ewentualną możliwość przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. W ocenie Sądu w świetle zarzutu odwołania, że organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, czym naruszył przepis art 89 § 2 k.p.o. jakkolwiek zarzut ten został sformułowany w sposób jasny, organ odwoławczy nie ustosunkował się do niego w sposób wystarczający tj. uwzględniający treść art 89 § 2 k.p.a stanowiący, że organ powinien n przeprowadzić rozprawę, gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin, w rozpoznawanej sprawie sporność interesów nie budzi wątpliwości". Jednoznacznie w/w Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, iż niniejsza inwestycja budzi wiele zastrzeżeń i rozbieżności społecznych. Sąd oprócz wcześniej wskazanych zaleceń, jakie organ winien powziąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy, również wskazał za zasadne przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z powyższych względów. Mimo wprost wskazania co do dalszych zaleceń, a także uznania za konieczne przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Wojewoda Małopolski zaniechał powyższemu zaleceniu przy ponownym rozpoznaniu sprawy i nie przeprowadził rozprawy administracyjnej. Niewątpliwie zaszły przesłanki do tego, aby przeprowadzić rozprawę administracyjną i doprowadzić do wspólnego konsensusu społeczności lokalnej, wśród której powstała rozbieżność dot. lokalizacji inwestycji. Niemniej, jak zostało to wyżej wskazane organ nie przeprowadził rozprawy administracyjnej, a jedynie zobowiązał inwestora do aktualizacji/ aneksu do projektu budowlanego. Zasadnie zostało wskazane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 05- 01-2022 r, sygn. akt: II SA/Po 277/21 w którym wskazano "Funkcją rozprawy w postępowaniu administracyjnym jest jak najpełniejszego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza gdy wymaga tego udział świadków, biegłych lub przeprowadzenie oględzin. Jej celem nie jest więc wyjaśnianie stronom postępowania przesłanek, którymi kieruje się organ, ani polemika z jego stanowiskiem" jak również w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30-10-2019 r., sygn. Akt: II OSK II OSK 3045/17 "Powinność przeprowadzenia rozprawy, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy w drodze oględzin, nie jest równoznaczna z koniecznością przeprowadzenia rozprawy w każdym przypadku dokonywania oględzin. Rozprawa winna zostać przeprowadzona tylko w sytuacji, gdy jest to potrzebne dla wyjaśnienia sprawy". Przytaczając powyższe orzeczenia, jak również wyrok WSA w Krakowie uchylający pierwotną decyzję Wojewody Małopolskiego, zasadnym byłoby przeprowadzenie rozprawy lub nawet oględzin, celem uzgodnienia interesów stron oraz zajścia potrzeby dla wyjaśnienia sprawy, która wzbudza spore zastrzeżenia społeczności lokalnej, a w szczególności społeczności, na której to miejscowości powstała inwestycja. Kolejno Skarżący organowi zarzucił obrazę prawa materialnego, a to art 36 Ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwo w ochronie środowisko oraz o ocenach oddziaływania no środowisko, (t.j. Dz. U. z 2016r. poz. 353 z późn. zm.) w związku z art. 89 § 2 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.). W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy administracyjnej z udziałem wszystkich stron, których interesy są sprzeczne oraz udzielenie specjalistycznych informacji przez biegłego były konieczne i niezbędne dla wyjaśnienia sprawy. Tym samym zasadne jest zdaniem skarżącego postawienie zarzutu naruszenia przez organ wskazanego przepisu ustawy z dnia 3 października 2008 r. oraz art. 75, art. 77 i art. 78 k.p.a. i art. 84 k.p.a. Organ w wydanym rozstrzygnięciu wskazał, iż "ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy w/w działki ewidencyjnych, tut. organ wskazuje, iż przedmiotowa stacja bazowa nie będzie w żaden sposób ograniczać ewentualnego zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości odwołujących, jak i podmiotów uznanych przez organ i instancji za strony postępowania". Nie można podzielić tego poglądu organu. Działka, której właścicielem jest skarżący, na skutek realizacji inwestycji doznała ograniczenia w zakresie zabudowy. Na przedmiotowej nieruchomości dozwolone jest dokonanie jedynie zabudowy zagrodowej, za wyjątkiem budynków mieszkalnych w pasie bezpośrednio przylegającym do linii rozgraniczającej z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie wiejskim na głębokości nie większą niż 50 m. Zatem, brak jest możliwości dokonania zabudowy przez skarżącego innej zabudowy, aniżeli zabudowy zagrodowej, za wyjątkiem budynków mieszkalnych w pasie bezpośrednio przylegającym do linii rozgraniczającej z terenami zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na terenie wiejskim na głębokości nie większą niż 50 m. Dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenie ma również regulacja kodeksu cywilnego w zakresie stosunków sąsiedzkich, w szczególności zaś przepis art. 144 k.c. Zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego art. 144 k.c. w zw. z art. 222 § 2 k.c. pozwala na nałożenie na właściciela nieruchomości, z której pochodzą negatywne oddziaływania, nie tylko obowiązku całkowitego zaprzestania działań stanowiących źródło immisji, ale także nałożenia na niego takich obowiązków, które doprowadzą do "powrotu" zakłóceń w granice przeciętnej miary, a więc dozwolonego negatywnego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli naruszenie własności jest wynikiem immisji, to działania ochronne zmierzać powinny do zlikwidowania bądź do zredukowania do "przeciętnej miary" tych immisji. W trybie roszczenia negatoryjnego możliwe jest nakazanie rozebrania obiektu budowlanego, chyba że wybudowanie tego obiektu nastąpiło zgodnie z pozwoleniem na budowę. Przyjmuje się, że interesy osób trzecich są chronione w postępowaniu administracyjnym z zakresu prawa budowlanego. Skarżący wskazuje w tym miejscu na wydany w sprawie II OSK 419/13, tj. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2014 r. w którym sąd ten wprost stwierdził: "Negatywne oddziaływanie pola elektromagnetycznego występującego w przestrzeni nad gruntem nie może naruszać granic nieruchomości innej niż to, na terenie której jest wytworzone i do której inwestor posiada tytuł prawny. Oceniając miejsca dostępne dla ludzi w rozumieniu ort 124 ust 2 p.o.ś. trzeba mieć no uwadze nie tylko jako legalną zabudowę istnieje w chwili obecnej, ale również jako zabudowę, która może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Działanie organu dotyczące zakwalifikowano bądź też braku podstaw do zakwalifikowania danej inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie oddziaływać no środowisko - nie może sprowadzać się do powtórzenia stanowiska zawartego w kwalifikacji przedsięwzięcia złożonej przez inwestora. Składana przez inwestora kwalifikacja przedsięwzięcia nie ma charakteru wiążącego dla organu; jest dowodem, który jak każdy inny dowód podlega ocenie organu. Organ administracji publicznej na podstawie całokształtu materiału dowodowego winien ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona - art. 80 k.p.a. To zaś oznacza, że także dokument złożony przez stronę - kwalifikacjo przedsięwzięcia podlega ocenie organu. Wskazane powyżej uchybienia organu doprowadziły do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, wobec czego zaskarżona decyzja nie może się ostać, a niniejsza skarga jest uzasadniona i konieczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2024.1267 t.j. z dnia 2024.08.21) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 – dalej jako p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Chodzi tu o naruszenie, które skutkuje przyjęciem, że bez jego popełnienia nie doszłoby do wydania rozstrzygnięcia określonej treści. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowania wykładni tych przepisów. Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Na wstępie wskazać należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12.10.2018r. sygn. akt II SA/Kr 621/18 uchylił wydaną w sprawie decyzję organu II instancji, wskazując na naruszenie zasady dwuinstancyjności wyrażonej w przepisie art. 15 k.p.a. i mającej rangę ogólnej zasady postępowania administracyjnego, zgodnie z którą zadaniem organu odwoławczego nie jest tylko kontrola instancyjna decyzji organu I instancji, ale organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozpatrzyć i rozstrzygnąć w jej całokształcie, według stanu prawnego i faktycznego aktualnego na datę orzekania przez ten organ. W uzasadnieniu wyroku zawarto konkretne wytyczne dla organu odwoławczego, którymi organ był związany ( art. 153 p.p.s,a). Powyższy wyrok na skutek oddalenia przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.01.2022r. sygn. akt II OSK 1671/19 skargi kasacyjnej stał się prawomocnym. Wskazać w tym miejscu należy, iż Sąd uchylając z powyższych przyczyn jedynie decyzję organu II instancji nie przesądził merytorycznej trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, a jedynie wskazał na niedostatki postępowania drugoinstancyjnego, wskazując konkretnie jakie elementy winny zostać zbadane, przeanalizowane i uzasadnione przez organ odwoławczy przy ponownym badaniu tej sprawy. Oceniając zatem w niniejszym postępowaniu legalność wydanej ponownie w sprawie decyzji ostatecznej zbadać należy, czy organ zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 12.10.2018r.( którymi zarówno organ jak i Sąd w niniejszej sprawie są związani ) oraz czy decyzja ta uwzględnia i spełnia wymagania aktualnego na dzień jej wydania stanu prawnego. W ocenie Sądu wbrew stanowisku skarżącego odpowiedź na postawione wyżej pytania jest twierdząca. Wszystkie zalecenia i wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12.10.2018r. sygn. akt II SA/Kr 621/18 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.01.2022r. sygn. akt II OSK 1671/19 (oddalającego kasację w sprawie) zostały przez organ wykonane. Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji przywołał i wyjaśnił właściwe przepisy prawne będące podstawą wydania decyzji, z uwzględnieniem zmian prawnych jakie nastąpiły w toku trwającego postępowania, a następnie bardzo wnikliwie i szczegółowo odniósł je do ustalonego stanu faktycznego , szeroko uzasadniając każdy aspekt sprawy. Powielanie i ponowne przytaczanie treści uzasadnienia skarżonej decyzji jest w tym miejscu zbędne i niecelowe. Sąd w całości je podziela i podkreśla wyjątkową wnikliwość i trafność argumentów uzasadnienia skarżonej decyzji. Organ dokonał pełnej oceny inwestycji pod względem jej zgodności z przepisami ochrony środowiska , prawidłowo wykazał, że projektowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego, określił i przeanalizował pod kątem wymogów stawianych przez obowiązujące przepisy prawa zakres pól elektromagnetycznych wszystkich anten projektowanej inwestycji, ich parametrów i wysokości promieniowania elektromagnetycznego pod kątem sprawdzenia, czy w miejscach dostępnych dla ludności będą dotrzymywane dopuszczalne poziomy tego promieniowania, wyjaśnił i przeanalizował czy promieniowanie ponadnormatywne planowanej stacji znajduje się w obszarze miejsc dostępnych dla ludności, wyjaśniając znaczenie normatywne powyższych pojęć. Organ słusznie wskazał też, że inwestycja nie została zakwalifikowana - stosownie do obowiązującego w dacie wydania decyzji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. 2022.1071) - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, że nie wymaga konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ani uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na jej realizację. Zgodnie z obowiązującymi na dzień wydania skarżonej decyzji zapisami przywołanego rozporządzenia instalacje radiokomunikacyjne , radionawigacyjne, i radiolokacyjne z wyłączeniem radiolinii emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od od 0,03 MHz do 300 000MHz nie wymagają w obecnym stanie prawnym w ogóle przeprowadzenia procedury oddziaływania na środowisko, a tym samym przedłożenia kwalifikacji przedsięwzięcia. W sposób właściwy również uwzględniono zmianę wprowadzoną Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku ( Dz.U. 2019.2448), które do przepisy mają również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie przywołanego rozporządzenia. Zgodnie ze zmianą dopuszczalne wartości gęstości pól elektromagnetycznych wzrosły stukrotnie. W ocenie Sądu organ w skarżonej decyzji wypełnił wytyczne zawarte w wyroku z dnia 12.10.2018r. i jednocześnie w sposób prawidłowy zastosował przywołane wyżej zmiany w przepisach. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi Sąd zważył co następuje. Skarżący zarzuca organowi brak przeprowadzenia wbrew wytycznym Sądu rozprawy administracyjnej - zarzut adp.1 i adp. 7. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 12.10.2018r. Sąd nie nakazał przeprowadzenia rozprawy lecz jedynie zalecił rozważenie ewentualnej możliwości przeprowadzenia rozprawy administracyjnej wobec zróżnicowanych poglądów lokalnej społeczności. W przedmiotowej sprawie organ ostatecznie zrezygnował z przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, co należycie uzasadnił. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą skargę było to stanowisko uzasadnione w realiach sprawy. Nieprawidłowości i niedoskonałości wytknięte organowi wyrokiem z dnia 12.10.2018r. zostały przez organ usunięte, materiał dowodowy uzupełniono zwłaszcza w kontekście zmiany przepisów, i przede wszystkim organ szeroko i wnikliwie przeanalizował poszczególne istotne dla sprawy – uwypuklone w uzasadnieniu decyzji elementy stanu prawnego i faktycznego. W tej sytuacji przeprowadzenie rozprawy administracyjnej nic nie wniosłoby do sprawy, poza przedłużeniem postępowania. Wszak rozbieżność ocen społeczności co do lokalizacji inwestycji w postaci anten nadawczych radiofonii komórkowej nie zmieniła się, a skarżoną decyzję należy ocenić z punktu widzenia legalności a nie oczekiwań społecznych do takich inwestycji, które z reguły są zróżnicowane. W kwestii natomiast zarzutu nieprzeprowadzenia uznania przez organ, że przedmiotowa decyzja nie stanowi inwestycji celu publicznego i braku konieczności uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego wskazać należy , iż kwestię tę jednoznacznie, słusznie i zgodnie z prawem wyjaśnił już Sąd w swoim wyroku z dnia 12.10.2018r. – czego skarżący zdaje się nie dostrzegać lub nie rozumieć. W wyroku z dnia 12.10.2018r. sygn. akt II SA Kr 621/18 Wojewódki Sąd Administracyjny wyjaśnił – cyt: "nie zasługuje na uwzględnienie zarzut braku po stronie inwestora decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie poza sporem jest, że przedmiotowa inwestycja stanowi inwestycję celu publicznego. Oznacza to, że w sprawie znajduje zastosowanie norma z art. 50 ust. 1 ustawy 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U 2018.1945), zgodnie z którą inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem art. 61 ust. 2a. Tym samym wobec faktu, że teren inwestycji jest objęty ustaleniami obowiązującego planu miejscowego nie ma wymogu wydawania odrębnej decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego." W skarżonej decyzji organ szczegółowo przeanalizował dopuszczalność realizacji inwestycji w świetle uregulowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – i to zarówno planu obowiązującego w dacie wydawania po raz pierwszy decyzji w przedmiotowej sprawie , jak również aktualnego obowiązującego na dzień wydania skarżonej decyzji ostatecznej – słusznie uznając, że zapisy miejscowego planu – tj. Uchwały nr XXI/209/2020 Rady Miejskiej w Wolbromiu z 28 maja 2020r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Wolbrom, którym zastąpiono wcześniejszy plan miejscowy ( podjęty Uchwałą nr XXIV/228/08 z dnia 27.10.2008r) - dopuszczają realizację takiej inwestycji. Niezależnie od powyższego wskazać też należy, iż w aktualnie obowiązującym stanie prawnym z uwagi na treść z art. 46 ust. 1a ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 884 ze zm.) lokalizacja takiej inwestycji jest możliwa niezależnie od szczegółowych ustaleń planu miejscowego. Co do zarzutu adp. 3 skargi – tj. lokalizacji inwestycji w najniższym punkcie terenu podnieść należy dwie kwestie, wskazując na niezasadność tego zarzutu. Po pierwsze to inwestor we wniosku precyzuje miejsce lokalizacji inwestycji. Lokalizacji tej nie może zmienić autorytarnie organ, tak jakby życzył sobie tego skarżący. Po drugie skarżący w żaden sposób nie wykazał zasadności swojego twierdzenia, iż lokalizacja zamierzenia inwestycyjnego jest faktycznie umiejscowiona w najniższym punkcie terenu, zatem pozostają to tylko twierdzenia skarżącego. Niezależnie od powyższego - nawet jeśli powyższe polega na prawdzie - zadaniem organu było zbadanie i ocena, czy planowane zamierzenie inwestycyjne w miejscu jego lokalizacji wskazanej przez inwestora jest zgodne z przepisami prawa, i organ z obowiązku tego dopełnił. W kwestii zarzutu związanego z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania i nie uwzględnieniem części dotychczasowych stron w dalszym ciągu postępowania wyjaśnić należy, iż powyższe wynikło ze zmian stanu prawnego, na co organ zwrócił szczególną uwagę w uzasadnieniu swojej decyzji, a rozumowanie organu jest zgodne z literą prawa i orzecznictwem. Niezależnie od powyższego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na zarzut naruszenia prawa strony do udziału w postępowaniu skutecznie może powoływać się strona, której prawa pominięto, nie zaś inne strony postępowania. Zarzut nieprzeprowadzenia w sprawie wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu: elektroniki, radiokomunikacji (analogowej i cyfrowej, bezprzewodowych systemów transmisji i odbioru sygnałów wizji, fonii i danych, naziemnych i satelitarnych), telekomunikacji ruchoma (systemy telefonii komórkowej oraz innych systemów opartych na komunikacji bezprzewodowej) podczas gdy zakres przedmiotowy niniejszej sprawy wymagał powzięcia wiadomości specjalnych, których organy obu instancji nie posiadały, co zdaniem skarżącego doprowadziło do braku należytego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego pozwalającego uczynić organowi zarzut przekroczenia zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż zebrane dowody nie pozwalały wydać orzeczenia o treści jak zaskarżona decyzja - jest niezasadny. Uzasadnienie skarżonej decyzji zawiera szczegółową analizę również aspektów technicznych inwestycji , w tym w kontekście i w odniesieniu do obowiązujących norm prawnych, aspektów środowiskowych oraz wpływu na zdrowie ludzi. Jeśli skarżący podnosi, że jest to analiza niewystarczająca lub błędna mógł w tym zakresie przedstawić jakiś kontrdowód podważający prawidłowość ustaleń i wywodów organu w tym zakresie. Tak się jednak nie stało. Niezależnie od powyższego wskazać też należy, iż skarżący nawet nie próbuje konkretyzować, na czym miało by polegać przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez organ, oraz w jaki sposób powołanie biegłego miałoby przyczynić się do lepszego wyjaśnienia sprawy ani też nie wskazuje nawet jakie konkretnie wymagające wiedzy specyjalistycznej zagadnienie miałby wymagałoby opinii biegłego. Wskazać też należy, iż wbrew twierdzeniem skarżącego ( vide uzasadnienie skargi str. 5) to nie biegły ma cyt: "wyjaśniać sprawę", i dokonywać cyt: "oceny zebranego materiału dowodowego" – lecz organ, z którego to obowiązku organ się wywiązał. Niezasadnym jest zarzut błędu organu w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że przedmiotowa stacja bazowa nie będzie w ograniczać ewentualnego zagospodarowania działki nr [...]. Zagadnienie to organ wyjaśnia na stronie 15 swojego uzasadnienia. W pierwszej kolejności podnieść należy, iż to zapisy planu miejscowego, który obejmuje min. działkę nr [...] determinują możliwość zagospodarowania tej działki i wprowadzają określone ograniczenia w jej zagospodarowaniu. Zamierzenia inwestorskie stacji bazowej w tym aspekcie nie mają żadnego znaczenia, gdyż to Rada Gminy a nie inwestor decydują o przeznaczeniu określonego obszaru pod względem możliwości jego zagospodarowania. Oczywiście ewentualne posadowienie stacji bazowej na działce sąsiadującej z działką nr [...] rodzi określone konsekwencje, niemniej jednak nie wykluczają one zagospodarowania tej działki zgodnie w wymogami planu miejscowego, oraz z zachowaniem wymogów prawa budowlanego w tym zapisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. 2019 poz.1065). Podkreślić też w tym miejscu należy, iż objęty decyzją projekt budowany sporządzony został z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowane (t.j.Dz.U.2023.1040) w zakresie lokalizacji, tj. ewentualnego zbliżenia do innych obiektów budowlanych (§ 6 pkt 3 oraz § 9 tego rozporządzenia). Projektowana wieża zlokalizowana jest w północnej części niezabudowanej działki nr [...], w odległości 9 m od zachodniej granicy działki z niezabudowaną działką nr [...], 2 m od wschodniej granicy działki z niezabudowaną działką nr [...] oraz w odległości 13 m od północnej granicy działki z działka drogową nr [...] . Odnosząc się do zarzutu sformułowanego w treści uzasadnienia skargi a dotyczącego omyłek pisarskich – wskazać należy , że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący zarzuca – cyt: " w treści wydanej decyzji występują liczne pomyłki pisarskie, wpływające na zasadność i treść merytoryczną decyzji" , po czym dwa zdania dalej używa już określenia "nielicznych omyłek pisarskich". De facto wskazuje na jedną tylko omyłkę dotyczącą wysokości jednej z anten. Skoro sam skarżący określa wskazaną niedokładność jako omyłkę pisarską, to oczywistym jest, iż nawet dla skarżącego rzeczywista wysokość, na jakiej zgodnie z wydanym pozwoleniem budowlanym anteny mają być zamontowane, nie budzi wątpliwości. Po drugie skarżący w żaden sposób nie wyjaśnia w jaki sposób jego zdaniem dostrzeżona omyłka pisarska wpływa na merytoryczną treść decyzji - być może dlatego, że zależności takiej i skutku w istocie brak. Treść rozstrzygnięcia w sprawie nie budzi wątpliwości na jakiej wysokości mają być zainstalowane poszczególne anteny planowanego przedsięwzięcia. Ze względu na powyższe, na podstawie nart 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w wyroku.