II SA/Kr 1595/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi P. S. na uchwałę Nr XXXV/700/25 Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Barycz II" oddala skargę. W dniu 27 sierpnia 2025 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XXXV/700/25 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ". Uchwała została podjęta na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w związku z art. 67 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), a także w związku z art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2021 r. o zmianie ustaw regulujących przygotowanie i realizację kluczowych inwestycji w zakresie strategicznej infrastruktury energetycznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 922). Pismem z dnia 12 listopada 2025 r. P. S. (skarżący) wniósł skargę na powyższą uchwałę Rady Miasta Krakowa zaskarżając ją w części, tj. w części graficznej, w zakresie w jakim położone w obr. [...] P. działki ewidencyjne o numerach [...] [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] zostały objęte zakresem terenów zabudowy usługowej oznaczonych w Planie symbolami U.4 i U.5 oraz w zakresie w jakim na położonych w tym obrębie działkach o numerach [...], [...] i [...] wyznaczono strefę zieleni, a także w części tekstowej Planu, w zakresie odnoszącym się do tego terenu. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części zarzucając jej: I. istotne naruszenie zasad sporządzenia planu miejscowego, a to: 1) art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.) w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. nr 78, poz. 483 ze zm.) oraz w związku z § 6 i 146 ust. 1 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016, poz. 283 ze zm.), poprzez wewnętrznie sprzeczne określenie w § 5 ust. 1 pkt 8 lit. c i § 20 ust. 1 Planu podstawowego przeznaczenia terenów o symbolach U.4 i U.5 pod zabudowę usługową (co wskazuje, że teren może być zabudowany budynkami oraz innymi niż budynki obiektami) przy jednoczesnym wskazaniu, że jest to teren przeznaczony pod zabudowę budynkami usługowymi. W konsekwencji nie wiadomo, czy tereny te mogą być zabudowane wyłącznie budynkami, czy też dopuszczalna jest na nich inna niż budynki zabudowa (np. w postaci instalacji służącej do świadczenia usług przetwarzania odpadów). 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 i ust. 3 i art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7, art. 64 ust. 3, art. 21 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.), poprzez przekroczenie granic władztwa planistycznego oraz nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności skarżącego w odniesieniu do jego działek oznaczonych w Planie symbolem U.4 i U5, co przejawiało się w: a) ustaleniu dla działek skarżącego przeznaczenia pod zabudowę usługową - budynki usługowe (tereny U.4 i U.5.) w sposób nieuwzględniający opisanych w Prognozie oddziaływania na środowisko ograniczeń użytkowania terenu, a także nie uwzględniający wskazanych w części graficznej Planu uwarunkowań w postaci narażenia tych terenów na szkodliwe wpływy kopalni, wymogu przeprowadzenia rekultywacji, położenia w bliskiej odległości od terenu osuwiska, a także w bezpośrednim wpływie funkcjonującego składowiska odpadów - co doprowadziło do sytuacji, w której postanowienia Planu dotyczące przeznaczenia tego terenu są niewykonalne, gdyż zagospodarowanie przedmiotowego terenu zgodnie z Planem w praktyce nie będzie możliwe i będzie się wiązało z zagrożeniem dla zdrowia osób przebywających w wybudowanych na przedmiotowym terenie budynkach usługowych; b) nieuprawnionym i nie mającym żadnego uzasadnienia wartościami nadrzędnymi, wykluczeniu możliwości zagospodarowania działek skarżącego objętych terenem U.4. i U.5 dla celów związanych z prowadzoną przez niego działalnością usługową polegającą na przetwarzaniu odpadów (niekwalifikującą się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko) i niewymagającą budowy budynku, a w szczególności świadczenia usług przetwarzania odpadów budowlanych (innych niż odpady niebezpieczne), co stanowiło nieuprawnioną ingerencję w przysługujące skarżącemu prawo własności; c) niezasadnym wyłączeniu na podstawie ogólnych postanowień zawartych w § 8 ust. 14 Planu możliwości lokalizowania na terenach U.4 i U.5 przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 zm.), co w sposób nieproporcjonalny ogranicza możliwość zabudowy i zagospodarowania przedmiotowych terenów pod zabudowę usługową w zakresie przetwarzania odpadów budowlanych; 3) art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 7 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r. poz. 2404), poprzez wyznaczenie na części działek nr [...], [...] i [...], (obr. [...] P. ) strefy zieleni w terenach zabudowy, mimo iż koliduje ona z przeznaczeniem działek określonym w planie i nie została wydzielona liniami rozgraniczającymi, co w praktyce było równoznaczne z wyłączeniem z możliwości zabudowy części przedmiotowych działek, przeznaczonych pod zabudowę budynkami usługowymi. II. istotne naruszenie trybu sporządzenia planu miejscowego, a to: 1) art. 15 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r., polegające na opublikowaniu uzasadnienia projektu dopiero przed przekazaniem projektu Planu pod obrady Rady Miasta Krakowa, mimo że uzasadnienie projektu Planu powinno było zostać sporządzone na etapie wyłożenia projektu do publicznego względu oraz udostępnione do publicznego wglądu wraz z projektem Planu. 2) art. 17 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do dnia 23 września 2023 r. i § 11 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r., przejawiające się w brakach w prognozie skutków finansowych oraz sporządzeniu jej przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przysługuje mu (wyłączne lub wspólnie z innymi osobami) prawo własności nieruchomości obejmujących położone w K. w obr[...] P. działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które w całości lub w części zostały objęte granicami obszarów zabudowy usługowej oznaczonych w Planie symbolami U.4 i U.5. Skarżący wyjaśnił, że prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą od 1 września 2009 r., której przeważający przedmiot stanowi działalność, sklasyfikowana kodem PKD [...] - "zbieranie odpadów innych niż niebezpieczne'’. Obejmuje on również m.in. działalność sklasyfikowaną kodem PKD - [...] -"działalność związana z rekultywacją i pozostała działalność usługowa związana z gospodarką odpadami". Na przedmiotowych nieruchomościach skarżący planował realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do świadczenia usług przetwarzania odpadów budowlanych ze stacją przeładunkową takich odpadów. Nabywając je kierował się ich przeznaczeniem w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, który został uchylony zaskarżoną uchwałą, tj. uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XXI/268/07 z dnia 26 września 2007 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 28 listopada 2007 r. nr 827 poz. 5404). Skarżący wskazał, że w poprzednio obowiązującym Planie przedmiotowe działki znajdowały się na terenie oznaczonym symbolem "6.Uo, 11.Uo i 9.Uo" - "tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem". Po nabyciu nieruchomości skarżący podjął działania przygotowawcze zmierzające do realizacji inwestycji polegającej na budowie instalacji do przetwarzania odpadów. Opracował koncepcję zagospodarowania terenu i podjął czynności faktyczne zmierzające do pozyskania urządzeń i zaplecza technicznego. Wykonał również możliwe działania przygotowawcze i porządkowe na nabytym terenie. Wiązało się to ze znacznymi kosztami, wymagało czasu i dużego zaangażowania. W chwili wejścia w życie Planu w odniesieniu do działek skarżącego toczyły się postępowania administracyjne dotyczące wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięć polegających na budowie: 1) zakładu - instalacji do przetwarzania odpadów budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...], przy ul. [...] w K., 2) zakładu - instalacji do przetwarzania odpadów budowlanych wraz ze stacją przeładunkową na działkach nr [...] (obr. [...] P. ). Postępowania te nie zostały zakończone ostateczną decyzją, natomiast z uwagi na wejście w życie Planu uzyskanie decyzji środowiskowych dla tego rodzaju przedsięwzięć nie będzie możliwe. Zgodnie bowiem z zaskarżonym Planem działki, których skarżący jest właścicielem, w przeważającej części znajdują się na terenie oznaczonym w Planie symbolami U.4. i U.5, zaliczanym do "Terenów zabudowy usługowej", o których mowa w § 20 Planu, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Jednocześnie w § 8 ust. 14 Plan wprowadził zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z wyjątkiem wskazanych w tym przepisie inwestycji. W punkcie 8 tego przepisu wskazano, że dopuszczalna jest realizacja inwestycji polegającej na budowie instalacji przetwarzania odpadów, ale wyłącznie w terenie O.1 - czyli terenie obecnie funkcjonującego składowiska odpadów komunalnych B. . Tym samym zaskarżony Plan wyłączył na działkach skarżącego możliwość dotychczasowego zagospodarowania w zakresie usług związanych z przetwarzaniem odpadów. Skarżący stwierdził, że wejście w życie Planu uniemożliwia realizację na jego działkach zabudowy, która dotychczas była możliwa i która umożliwiała ich wykorzystywanie na cele prowadzonej przez niego działalności w zakresie przetwarzania odpadów. Jednocześnie zdaniem skarżącego, postanowienia Planu w tym zakresie stoją w sprzeczności z uwarunkowaniami tego terenu i jego specyfiką. Są to bowiem tereny położone w sąsiedztwie miejskiego składowiska odpadów komunalnych B. i objęte jego negatywnym oddziaływaniem (co jednoznacznie wynika ze Studium s. 298) przejawiającym się w nieprzyjemnym zapachu, hałasie generowanym przez transporty odpadów komunalnych, możliwym skarżeniu gleby i wód, co również potwierdzają ustalenia Planu zawarte w § 13. Ponadto jest to teren zagrożony szkodami górniczymi po części dawnej kopalni soli. Okoliczności te potwierdza prognoza oddziaływania na środowisko, w której stwierdzono, że tereny nie nadają się na stały pobyt ludzi. Tereny te nie nadają się więc do zabudowy budynkami usługowymi. Z uwagi na powyższe skarżący uważa, że jako właściciel przedmiotowych nieruchomości ma interes prawny w zaskarżeniu Planu, który pozbawia go możliwości zagospodarowania i wykorzystania ich na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonana w planie zmiana przeznaczenia nieruchomości skarżącego ma też wpływ na zakres wykonywania przez niego prawa własności. Interes ten wynika z art. 140 Kodeksu cywilnego w związku z art. 6 ust. 1 i art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 2 Konstytucji RP oraz w związku z § 6 i 146 ust. 1 pkt 2 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" skarżący wskazał, że w zakresie dotyczącym terenów o symbolach U.4 i U.5. (obejmujących przeważającą część jego nieruchomości) postanowienia Planu naruszają zasady prawidłowej legislacji. Są bowiem wewnętrznie sprzeczne w stopniu prowadzącym do istotnych wątpliwości co do rodzaju przedsięwzięć, które mogą zostać zlokalizowane na przedmiotowym terenie. Zgodnie z § 20 tereny U.4 i U.5 to "tereny zabudowy usługowej" - o podstawowym przeznaczeniu "pod zabudowę budynkami usługowymi". Z jednej strony więc Plan przeznacza te tereny pod zabudowę usługową, z drugiej zaś wyraźnie wskazuje, że jedynie pod zabudowę budynkami usługowymi. Nie wiadomo zatem, czy na tych terenach możliwa jest zabudowa usługowa, czy dopuszczalne są wyłącznie budynki usługowe. Pojęcie zabudowy - choć niezdefiniowane w polskim prawie - jest zakresowe szersze niż pojęcie budynku. Dlatego wątpliwości skarżącego wywołuje kwestia możliwości realizacji na tym terenie zabudowy służącej działalności usługowej, która nie odbywa się w budynku, lecz na/w obiekcie klasyfikowanym jako budowla w rozumieniu Prawa budowlanego. Jako przykład skarżący podał świadczenie usług parkingu na utwardzonym terenie (placu). Jego zdaniem, niewątpliwie jest to działalność usługowa, jednak nie mamy tu do czynienia z zabudową budynkiem usługowym. Skarżący wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: m.in. przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania. Zdaniem skarżącego, wzgląd na zawartą w art. 2 Konstytucji zasadę demokratycznego państwa prawnego wymaga, aby przeznaczenie poszczególnych terenów w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego było wystarczająco precyzyjne i określone, zwłaszcza, że ustalenia planu miejscowego wyznaczają sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa i kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, a zatem powinny zawierać ustalenia wyczerpujące, kompletne, jednoznaczne i niebudzące wątpliwości. W związku z powyższym plany miejscowe muszą być sporządzane zgodnie z zasadami prawidłowej legislacji, które zostały określone we wspomnianym rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. Zgodnie z § 6 załącznika do tego rozporządzenia, ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Na mocy odesłania z § 143 tego załącznika zasada ta ma zastosowanie również do treści przepisów prawa miejscowego. Z przepisu tego wynikają m.in. dyrektywy precyzji tekstu prawnego i jego komunikatywności dla adresatów, które wiążą się z realizacją zasady określoności przepisów prawnych. Ta ostatnia zasada stanowi zaś jeden z elementów składających się na zasadę państwa prawnego sformułowaną w art. 2 Konstytucji RP. Natomiast § 146 ust. 1 pkt 2 w/w załącznika, w akcie normatywnym należy formułować definicję danego określenia, m.in. w sytuacjach, gdy "dane określenie jest nieostre, a jest pożądane ograniczenie jego nieostrości". W ocenie skarżącego, przepisy § 5 ust. 1 pkt. 8 lit. c i § 20 ust. 1 Planu w zakresie w jakim dotyczą terenów U.4 i U.5 - tych wymogów nie spełniają. Uzasadniając zarzut przekroczenia granic władztwa planistycznego skarżący stwierdził, że przy uchwalaniu zaskarżonego Planu Gmina przekroczyła te granice poprzez niezasadne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa jego własności w odniesieniu do terenu U.4 i U5. Zdaniem skarżącego, w zakresie terenów usługowych U.4. i U.5 postanowienia Planu odnoszące się do ich przeznaczenia należy uznać za niewykonalne i stojące w sprzeczności z wytycznymi wynikającymi z Prognozy oddziaływania na środowisko. Według skarżącego, z Prognozy oddziaływania na środowisko wynika bowiem jednoznacznie, że tereny te nie nadają się pod zabudowę takimi budynkami. Na s. 17 prognozy stwierdzono wyraźnie, że "od lat w obszarze opracowania dominującym źródłem antropogenicznych oddziaływań na środowisko jest składowisko odpadów "B. ", a wcześniej dawne wyrobisko soli. Praktycznie cały obszar opracowania znajduje się w zasięgu występowania szkód górniczych związanych z eksploatacją kopalni. Poza zasadniczą rolą służącą niejako ochronie środowiska, składowiska również oddziałują niekorzystnie, głównie na takie komponenty jak: wody powierzchniowe i podziemne, powietrze, gleby, ale również elementy przyrody ożywionej (również człowieka)". Na terenach przeznaczonych w Planie do pełnienia funkcji usługowej U.1-U.8 (w tym U.4 i U.5) występują uciążliwości w postaci odoru i hałasu generowane przez miejskie składowisko odpadów - B. . Na stronie art. 46 prognozy, w części dotyczącej wskazania terenów przydatnych do pełnienia różnych funkcji społeczno-gospodarczych, stwierdzono, że "Tereny z możliwością rozwoju zabudowy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z uwarunkowań środowiska i istniejącego zagospodarowania Tereny wskazane do pełnienia funkcji usługowej i mieszkaniowej z uwzględnieniem uciążliwości w postaci odoru czy hałasu generowanych przez składowisko odpadów oraz ograniczeń związanych z osuwiskiem". Ponadto z Prognozy (s. 47) wynika, że w otoczeniu miejskiego składowiska odpadów może dochodzić do zanieczyszczeń chemicznych I mikrobiologicznych, co może prowadzić do skażenia gleb, wód powierzchniowych i podziemnych. Zdaniem skarżącego, bardzo istotna jest również okoliczność, że tereny w środkowej części planu na północ od ul. [...] (czyli m.in. tereny zabudowy usługowej U4 i U.5) powinny pełnić funkcję usługową, z wykluczeniem możliwości stałego pobytu ludzi. Jest o tym mowa na s. 50 Prognozy. W praktyce tereny te nie nadają się więc pod zabudowę jakimikolwiek budynkami usługowymi. Oznacza to, że nie będzie możliwa realizacja na tych terenach budynków biurowych, hotelowych, administracyjnych, w których świadczone będą usługi, ponieważ budynki usługowe z istoty swej zawierają pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi. Jak natomiast wynika z § 15 ust. 6 pkt 4, w którym Plan określa zasady obsługi parkingowej, na terenach przeznaczonych pod zabudowę usługową U.1-U.8, Plan przewiduje możliwość realizacji takich budynków jak: hotele, domy studenckie, internaty, domy dziecka: pensjonaty, domy wypoczynkowe, domy rencistów, budynki administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości: budynki kultury - teatry, kina, sale koncertowe, budynki kultury - sale wystawowe, muzea, budynki oświaty, budynki szkolnictwa wyższego, nauki, budynki opieki zdrowotnej, budynki opieki społecznej) budynki obsługi bankowej, obiekty handlu - 2000 m2 pow. sprzedaży i niżej: budynki gastronomii, budynki biur. Wszystkie te budynki stanowią obiekty z pomieszczeniami na pobyt stały ludzi w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem skarżącego, Gmina zignorowała zapisy prognozy zmieniając dotychczasowe przeznaczenie terenu i ograniczając je wyłącznie do zabudowy budynkami usługowymi, mimo iż zagospodarowanie terenu U.4 i U.5 zgodnie z Planem będzie wiązało się z zagrożeniem zdrowia ludzi stale przebywających w budynkach usługowych (o ile w ogóle możliwe będzie uzyskanie na realizację tych budynków pozwolenia na budowę) z uwagi na zagrożenie skarżeniem, o którym mowa w Prognozie oddziaływania na środowisko, oddziaływanie miejskiego składowiska odpadów, a także innych wskazanych w prognozie uwarunkowań. Uwagi te dotyczą również pozostałych terenów oznaczonych w planie symbolem U. Skarżący zwrócił przy tym uwagę, że tereny oznaczone w Planie miejscowym literą "U" (w tym tereny U.4 i U.5) zasadniczo odpowiadają terenom oznaczonym w dotychczasowym planie symbolem "Uo" - "tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem". Przeznaczenie tych terenów w obowiązującym dotychczas planie miejscowym uwzględniało ich uwarunkowania. Lokalny prawodawca wziął pod uwagę wspomniane negatywne oddziaływania występujące na tym terenie (zagrożenie szkodami górniczymi i osuwiskami, hałas i zapach) oraz racjonalnie ocenił pod jaką działalność nadaje się taki teren. Dotychczasowy plan nie przewidywał natomiast na wspomnianym terenie zabudowy typowymi budynkami usługowymi, co w opinii skarżącego prowadzi do wniosku, że na etapie sporządzenia dotychczasowego planu uznano, że tereny te nie nadają się pod taką działalność. W ocenie skarżącego, organ planistyczny zaniechał również spełnienia wymogu wynikającego z art. 1 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. ważenia interesu prywatnego skarżącego i interesu publicznego, jakim bez wątpienia było przeznaczenie terenów gminnych pod zabudowę usługową. Kluczowe jest bowiem to, że przeważająca większość terenów przeznaczonych w Planie pod zabudowę usługową, to jest tereny U.1, U.4, U.5, U.6, U.7 i U.8, stanowią własność Gminy Kraków. Teren znajdujący się w jednostce planistycznej U.4 i U.5 stanowi własność skarżącego, ale też w znacznym zakresie również własność Gminy Kraków. Według skarżącego, przewidując na tych terenach zabudowę budynkami usługowymi, bez uwzględnienia jego interesu, Gmina arbitralnie, bez żadnego uzasadnienia dała prymat własnym interesom, jako właściciela terenów, objętych tą samą jednostka planistyczna, co działki skarżącego, a jednocześnie przewidując na nich zabudowę budynkami usługowymi, pozbawiła go możliwości ich zagospodarowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. To oznacza, że Gmina korzystając z przysługującego jej władztwa planistycznego, naruszyła zasady proporcjonalności w zakresie ingerencji w prawo własności skarżącego. W uzasadnieniu zarzutu przekroczenia granic władztwa planistycznego poprzez bezzasadne wyłączenie na terenach U.4 i U.5 przedsięwzięć związanych z gospodarowaniem odpadami skarżący podniósł, że tereny oznaczone w obecnie uchwalonym planie symbolem "U" zasadniczo odpowiadają terenom oznaczonym w dotychczasowym planie symbolem "Uo". Zdaniem skarżącego, zestawienie aktualnego przeznaczenia stanowiących jego własność nieruchomości z przeznaczeniem określonym w poprzednio obowiązującym planie prowadzi do wnioski, że na etapie sporządzenia obecnego zaskarżonego Planu organ planistyczny uznał, że tereny te już nie nadają się pod działalność usługową związaną z odpadami, a powinny być przeznaczone pod budowę wyłącznie budynków usługowych. W odniesieniu do terenów skarżącego podobnie jak i pozostałych terenów przeznaczonych pod zabudowę U.1-U.8, nie nastąpiły jednak żadne zmiany faktyczne, które uzasadniałyby tak istotą zmianę dotychczasowego ich przeznaczenia. Uwarunkowania opisane w prognozie oddziaływania na środowisko, które stoją w sprzeczności z przyjętym w Planie przeznaczeniem i które były podstawą wyznaczenia dla działek skarżącego i terenów sąsiednich ich przeznaczenia pod usługi związane z odpadami - na przestrzeni czasu nie zmieniły się. Mimo to Gmina zdecydowała wprowadzić na tych terenach zabudowę budynkami usługowymi i wyłączyć działki skarżącego z możliwości ich zagospodarowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem. Skarżący wskazał, że zawarte w § 5 ust. 1 pkt. 8 lit. c i § 20 ust. 1 Planu pojęcie "zabudowy budynkami usługowymi" nie obejmuje zabudowy odpowiadającej dotychczasowemu przeznaczeniu tych terenów jako "Uo". Realizację na terenach zabudowy usługowej działalności zgodnej z dotychczasowym przeznaczeniem wyklucza również § 8 ust. 14, zakazujący lokalizacji na takich terenach przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zarówno mogących potencjalnie znacząco oddziaływać, jak znacząco oddziałujących na środowisko, za wyjątkiem ściśle określonych inwestycji. Wśród wyjątków od tej zasady przewidziano m.in. możliwość lokalizacji: instalacji do wyrobu substancji przy zastosowaniu procesów chemicznych służących do wytwarzania podstawowych produktów lub półproduktów chemii organicznej, w tym składowiska odpadów, w terenie O.1 (por. § 8 ust. 14 pkt 1), instalacji do przetwarzania odpadów, w tym składowiska odpadów, w terenie O.1 (§ 8 ust. 14 pkt 8), ale też możliwość lokalizacji zabudowy mieszkaniowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, zabudowy usługowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, dróg oraz obiektów mostowych i innych wskazanych przedsięwzięć, które w określonych okolicznościach mogą stanowić przedsięwzięcia znacząco oddziałujące na środowisko. Instalacje do przetwarzania odpadów, które mogą stanowić przedsięwzięcia potencjalnie znacząco oddziałujące na środowisko, zostały zatem dopuszczone wyłącznie na terenie O.1. Ponadto § 33 Planu przewidziano odrębną jednostkę urbanistyczną O.1 - "tereny infrastruktury technicznej - gospodarowanie odpadami", obejmującą wyłącznie obszar miejskiego składowiska odpadów. Zdaniem skarżącego, a contrario należy zatem uznać, że wszelka działalność związana z gospodarowaniem odpadami jest możliwa wyłącznie na terenach "O.1." Według skarżącego, dokonując tak istotnej zmiany w zakresie przeznaczenia jego terenów, która z jednej strony wyklucza możliwość ich zagospodarowania zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem, a z drugiej strony wprowadza przeznaczenie, którego realizacja w rzeczywistości nie będzie możliwa z uwagi na istniejące uwarunkowania i ryzyka z nimi związane a także oddziaływanie ze strony istniejącego składowiska odpadów B. , gmina naruszyła granice władztwa planistycznego. Decyzje w tym zakresie Gmina podjęła bez żadnego uzasadnienia i wbrew ustaleniom Prognozy oddziaływania na środowisko, a także wbrew obiektywnym okolicznościom, które uzasadniały utrzymanie dotychczasowego przeznaczenia. Działki skarżącego są bowiem położone w bezpośrednim sąsiedztwie hałdy miejskiego składowiska odpadów i objętym, jego negatywnym oddziaływaniem, w dość dalekiej odległości, od jakiejkolwiek zabudowy mieszkaniowej, w części miasta o bardzo małej intensywności zabudowy. Jest to teren zagrożony szkodami górniczymi. Faktyczna możliwość jego zagospodarowania w inny sposób jest więc ograniczona. Ze względu na położenie i specyfikę tego terenu wykonywanie takiej działalność nie wiązałoby się z negatywnym oddziaływaniem na mieszkańców Krakowa. Nie było zatem żadnych przesłanek, do ingerowania w prawo własności skarżącego w taki sposób. Skarżący stwierdził również, że ani z projektu Planu, ani z Prognozy nie wynikało, jakie konstytucyjne wartości miałyby przemawiać za wprowadzeniem zapisów uniemożliwiających prowadzenie na jego nieruchomości działalności usługowej polegającej na gospodarowaniu odpadami i ich sortowaniu. Zapisy Planu bez ważnej przyczyny wyłączyły możliwości lokalizowania na przedmiotowym terenie zabudowy - która by taką działalność umożliwiała i która odpowiadałaby jego uwarunkowaniom oraz nie miałaby istotnego oddziaływania na otoczenie. W ocenie Skarżącego, takie nieracjonalne, ale przede wszystkim nieuzasadnione nadrzędnymi wartościami działanie organu planistycznego wykracza poza granice władztwa planistycznego i narusza zasadę proporcjonalności. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 7 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. skarżący wskazał, że w Planie na terenach o określonym przeznaczeniu (terenach inwestycyjnych przeznaczonych pod określonego typu zabudowę) wyznaczono "strefę zieleni w terenach zabudowy", oznaczoną w części graficznej planu jasnozielonym szrafem. Jej granice obejmują m.in. część terenu U.5, w tym część działek [...], [...] i [...] stanowiących własność skarżącego. W ocenie skarżącego, linie strefy zieleni w terenach zabudowy usługowej kolidują z przeznaczeniem działek określonym w planie i nie zostały wydzielone liniami rozgraniczającymi. Na terenach zasadniczo przeznaczonych do zabudowy, naniesiono bowiem strefy wyłączone z zabudowy, bez wskazania linii rozgraniczających zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym Na terenie tych stref Plan zakazuje lokalizacji budynków, dojazdów i naziemnych miejsc parkingowych (por. § 9 ust. 2 Planu). Zdaniem skarżącego, jeśli organ planistyczny planował wprowadzenie terenów zieleni, to powinien był w planie wyodrębnić tereny o takim przeznaczeniu, a nie tworzyć pojedyncze strefy, które z istoty mają być wolne od zabudowy. Określone powierzchnie zieleni na danym terenie można było uzyskać, poprzez wprowadzenie konkretnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, a nie poprzez ustalenie strefę zieleni, prowadzącej do zakazu zabudowy. W opinii skarżącego, ustalanie stref zieleni na terenach przeznaczonych pod zabudowę jest instrumentem, który na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie występuje. Jeśli dla terenów przeznaczonych pod zabudowę określa się minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego, to brak jest podstaw prawnych do określania, gdzie konkretnie ów teren biologicznie czynny powinien zostać urządzony. Wprowadzenie takich stref prowadzi do obejścia zarówno przepisu § 7 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r., jak i zapisów Studium, które na danym terenie przewiduje konkretną zabudowę. Odnośnie zarzutu nieopublikowania uzasadnienia projektu planu skarżący podniósł, że na moment wyłożenia projektu planu do publicznego względu, uzasadnienie tego projektu nie zostało opublikowane, ani udostępnione w inny sposób do publicznej wiadomości. Dokument zatytułowany "Uzasadnienie rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B. został sporządzony dopiero na etapie przed przedłożeniem projektu Planu Radzie Miasta Krakowa pod głosowanie, co potwierdza data sporządzenia uzasadnienia - sierpień 2025. Działanie takie jest, zdaniem skarżącego, niezgodne z prawem. Brak publicznego udostępnienia uzasadnienia planu - na etapie publicznego wyłożenia projektu, uniemożliwiło bowiem skarżącemu i lokalnej społeczności zapoznanie się z motywami jakim kierował się prawodawca przy ustaleniu projektu planu i podejmowaniu decyzji o określonym przeznaczeniu poszczególnych terenów. Nie pozwalało to na dokonanie oceny, czy prawidłowo wyważono interes właścicieli nieruchomości z interesem publicznym, co miało znaczenie z puntu widzenia składania uwag i zastrzeżeń do projektu planu. Działanie takie stanowiło istotne naruszenie zasad sporządzania planu, które powinno skutkować stwierdzeniem nieważności w zaskarżonej części. Uzasadniając zarzut dotyczący braków w prognozie skutków finansowych skarżący wskazał, że z treści tego dokumentu wynika, że jest on nieprawidłowy, a jego treść jest zbyt ogólna i niewyczerpująca. W konsekwencji nie pozwala on na określenie faktycznych skutków finansowych Planu. Tymczasem Prognoza skutków finansowych ma szczególne znaczenie zwłaszcza w sytuacji, gdy uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ogranicza możliwości zagospodarowania nieruchomości objętych tym planem w porównaniu do stanu sprzed jego uchwalenia. Na s. 16 prognozy stwierdzono, że "precyzyjne określenie potencjalnej wysokości odszkodowań, z odpowiednim prawdopodobieństwem, na etapie sporządzania prognozy nie jest możliwe". Zdaniem skarżącego, oczywistym jest, że precyzyjne określenie wysokości takich odszkodowań nie jest możliwe, jednak rzetelnie sporządzona prognoza skutków finansowych powinna zawierać przynajmniej informację, w jakim przedziale może się kształtować wysokość odszkodowań. Ponadto na tej samej stronie prognozy wskazano, że "na obszarze objętym projektem planu nie prognozuje się obniżenia wartości nieruchomości wskutek uchwalenia planu miejscowego". Okoliczności te wskazują, według skarżącego, że prognoza skutków finansowych została sporządzona w oparciu o wadliwe przesłanki, bez uwzględnienia kluczowych - z punktu widzenia procedowanego Planu - okoliczności. Z kolei na s. 20 prognozy wskazano, że prognozuje się, iż wskutek założeń projektu Planu wzrosną dochody z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych. Brak jednak informacji, jaki będzie spodziewany wzrost. Natomiast na s. 21 prognozy zawarto zestawienie terenów do wykupu pod inwestycje drogowe, z którego wynika, że w przypadku wykupu wszystkich terenów wskazanych w tabeli 5 wartość jednostkowa wynosi 225 zł/m2. Skarżący podkreślił, że przy ustalaniu odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości obowiązuje zasada korzyści wynikająca z art. 134 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Z prognozy skutków finansowych nie wynika jednak, czy tereny do wykupu pod inwestycje drogowe zostały wycenione według przeznaczenia drogowego, czy według dotychczasowego sposobu użytkowania. Ponadto prognoza skutków finansowych nie została sporządzona przez rzeczoznawców majątkowych, co stanowi istotne naruszenie trybu sporządzania planu, uzasadniające stwierdzenie jego nieważności. Podsumowując skarżący stwierdził, że przy sporządzaniu zaskarżonej uchwały doszło do naruszenia wskazanych powyżej przepisów prawa. Doszło do istotnych naruszeń zasad sporządzania planu miejscowego oraz istotnych naruszeń trybu jego sporządzania, o których mowa w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadnia to stwierdzenie nieważności uchwały w zaskarżonej części. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ opisał proces sporządzenia i uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " i stwierdził, że w trakcie procedury planistycznej zostały dopełnione wszelkie czynności wymagane przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ nie zakwestionował również legitymacji skargowej skarżącego uznając, że jego interes prawny do wniesienia skargi wynika z uprawnień właścicielskich przysługujących mu do wymienionych w niej nieruchomości, a do naruszenia którego mogło dojść na skutek wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi organ wskazał, że jest ona bezzasadna, gdyż przyjęte ustalenia planistyczne nie doprowadziły ani do naruszenia istoty prawa własności nieruchomości, ani też nie stanowią postaci istotnego naruszenia zasad, istotnego naruszenia trybu lub naruszenia właściwości organu przy sporządzaniu zakwestionowanego planu miejscowego obszaru "B. ". Organ wskazał, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. sytuacja planistyczna nieruchomości skarżącego jest następująca: 1) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2 (por. § 24 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne: łąki; Rz.1 (por. § 23 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne z możliwością zalesienia; [...] (por. § 32 uchwały) - tj. Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej; U.4 (por. § 20 uchwały) - tj. Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi; KDZ.1 (por. § 32 uchwały) - tj. Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy zbiorczej; 2) działka nr [...] znajduje się w terenach: U.5 (por. § 20 uchwały) - tj. Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi; KDD.4, U.4, [...]; 3) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2, Rz.1, U.5; 4) działka nr [...] znajduje się w terenie U.5; 5) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2, Rz.1, U.5; 6) działka nr [...] znajduje się w terenie: U.5; 7) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rz.1, U.5; 8) działka nr [...] znajduje się w terenach: [...], U.4, [...]; 9) działka nr [...] znajduje się w terenach: [...], U.5, Rp.1 (por. § 24 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne: łąki; 10) działka nr [...] znajduje się w terenach: KDD.4, U.5, Rp.1; 11) działka nr [...] znajduje się w terenach: U.5, Rp.1. Następnie Prezydent Miasta Krakowa wyjaśnił, że sporządzał projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " na podstawie uchwały Nr CIV/2693/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. Oznacza to, iż do prowadzonej wówczas procedury planistycznej zastosowanie znalazły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r. - co związane jest z wejściem w życie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw. Prezydent Miasta Krakowa wystąpił do organów ustawowych o opinie i uzgodnienia do projektu planu miejscowego obszaru "B. " w dniu 22 września 2023 r. Zatem, mając na uwadze treść art. 67 ust. 3 pkt 1 oraz 4 ustawy zmieniającej, do sporządzenia ww. planu miejscowego zastosowanie znalazły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed wejścia w życie zmian wprowadzonych tzw. reformą planistyczną. Ze względu na moment przystąpienia do sporządzenia planu miejscowego obszaru "B. organ zauważył również, iż zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1587, powoływanego dalej przez organ jako rozporządzenie wykonawcze). Odnośnie powyższego rozporządzenia wykonawczego organ zwrócił uwagę, iż skarżący bezzasadnie powołuje przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 17 grudnia 2021 r. do projektów planów miejscowych sporządzanych lub zmienianych na podstawie uchwały o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu miejscowego podjętej przed dniem 24 grudnia 2021 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Organ podkreślił, że plan miejscowy jako akt prawa miejscowego, powinien być poddawany wykładni jako całość. Wskazany akt planowania przestrzennego obejmuje ustalenia zawarte w treści uchwały, stanowiącej tekst planu oraz w części graficznej planu, która stanowi rysunek planu w skali 1:1000, będący załącznikiem do uchwały. Dlatego nie należy poddawać interpretacji ustaleń planu miejscowego jako pojedynczych paragrafów nie mających związku z pozostałymi przepisami czy też rysunkiem, które składają się na całość uchwały. Z § 17 uchwały wyraźnie wynika, iż w przeznaczeniu każdego z terenów mieści się m.in. zieleń towarzysząca (co ma znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia stref zieleni w terenach zabudowy), a także wskazane obiekty oraz urządzenia budowlane. W związku z tym pełna treść ustaleń planistycznych dla danej nieruchomości nie może, zdaniem organu, zostać ograniczona wyłącznie do jednego przepisu, regulującego szczegółowe zasady jego zagospodarowania, lecz płynie z całości ustaleń planistycznych zawartych w uchwale. W kontekście terenów oznaczonych symbolami U.1-U.8 organ wyjaśnił, że są to tereny z możliwością rozwoju zabudowy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z uwarunkowań środowiska i istniejącego zagospodarowania W ramach tego uwzględniono tereny położone wzdłuż ul. [...] oraz w rejonie jej skrzyżowania z ul[...]. Ze względu na dostępność wolnych terenów, ich położenie w większości poza zasięgiem III kategorii szkód górniczych oraz dostępność komunikacyjną obszar ten predysponowany jest do rozwoju zabudowy. Jednocześnie jednak podlega on ograniczeniom związanym z uwarunkowaniami środowiska i istniejącym zagospodarowaniem. Organ zwrócił uwagę, iż bezpośrednie sąsiedztwo składowiska odpadów wraz z generowanymi przez nie uciążliwościami w postaci odoru czy hałasu związanego z ruchem śmieciarek sprawia, iż ewentualna przyszła zabudowa powstająca wzdłuż ul. [...] powinna pełnić funkcję usługową, z wykluczeniem możliwości stałego pobytu ludzi. Ponadto organ wskazał, że zgodnie z przytoczoną przez skarżącego Prognozą oddziaływania na środowisko (edycja: Kraków, 20 września 2023 r., aktualizacja: 16 kwietnia 2025 r.) zostały ustalone Cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym, wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiskowe zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu. Co więcej, w powiązaniu do treści planu miejscowego obszaru "B. Programem Strategicznym Ochrony Środowiska (przyjętym uchwałą Nr XLVIII/684/21 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2021 r.) wyznaczone zostały następujące priorytetowe obszary interwencji, istotne dla terenu objętego ustaleniami zakwestionowanego planu miejscowego: 1) Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym i ochrona powietrza z następującymi celami: - dążenie do neutralności klimatycznej, - poprawa jakości powietrza, - zrównoważone gospodarowanie wodą i racjonalna gospodarka wodnościekowa, - zmiany klimatu w planowaniu strategicznym; 2) Adaptacja do zmian klimatu i zarządzanie ryzykiem klęsk żywiołowych z następującymi celami: - dostosowanie gospodarki wodami do zmieniającego się klimatu, - racjonalna gospodarka zasobami glebowymi oraz dostosowanie do zmian klimatu, - ograniczenie ryzyka wystąpienia poważnych awarii oraz minimalizacja ich skutków. Organ stwierdził, że cele wynikające z wyżej opisanych priorytetowych obszarów interwencji zostały uwzględnione m.in. poprzez ustalenie w planie miejscowym obszaru "B. " zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (z wyjątkami). Wyznaczone zostały również strefy zieleni w terenach zabudowy. Ideą utworzenia tych stref było wzmocnienie udziału powierzchni wolnej od zainwestowania (zarówno zabudowy jak i utwardzeń), ponadto stanowią one wraz z wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy bufor od zaznaczonych na części graficznej planu miejscowego: osuwisk (teren U.5), terenów rolniczych (U.2), terenów zieleni urządzonej towarzyszącej zespołowi folwarczno - parkowemu (Uz.1) oraz terenu ciągu pieszego (U.8). Organ wyjaśnił także, że teren objęty strefą zieleni w terenach zabudowy można rozliczyć w ramach minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, co wpływa dodatnio na możliwości zagospodarowania terenów, na których wyznaczono te strefy. Organ zwrócił także uwagę, iż na dopuszczalność takiego działania gminnych organów planistycznych zwrócono uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych. W ocenie organu, wyznaczone strefy zieleni w terenach zabudowy w pełni korespondują z wyznaczonymi liniami zabudowy (wyznaczonymi również na nieruchomościach skarżącego) oraz pełnią funkcje m.in. buforowe, zatem nie zachodzi sytuacja, w której dany teren o określonym przeznaczeniu w planie miejscowym otrzymałby jednocześnie dwa wykluczające się przeznaczenia bez oparcia tego na pozostałych uwarunkowaniach terenowych oraz planistycznych. Natomiast w zakresie przytaczanych przez skarżącego fragmentów opracowania Prognozy oddziaływania na środowisko, organ wyjaśnił, że właśnie ze względu na zdegradowany charakter opisywanego obszaru zdecydowano o ustaleniu przeznaczenia terenów zabudowy usługowej U.1-U.8, przy czym nie został ograniczony zakres możliwych do realizowania usług. Dokonano tego również w zgodności z wytycznymi płynącymi z kolejnego opracowania środowiskowego, tj. Opracowania ekofizjograficznego podstawowego (edycja: Kraków, lipiec 2019 r.). Natomiast w zakresie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, stosownie do przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w opracowaniu Prognozy oddziaływania na środowisko, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano na zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (z wyjątkami) - ze względu na cenne przyrodniczo tereny oraz dla ograniczenia wpływów z już istniejącego i działającego składowiska odpadów komunalnych wraz z kompleksem Centrum Ekologicznego B. . Zdaniem organu, wynika z tego, iż organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków konsekwentnie wprowadziły ustalenia planistyczne korespondujące z poziomem zdegradowania opisywanego terenu oraz potrzebą jego ochrony przed pogłębieniem tego stanu rzeczy. Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii zasad obsługi parkingowej terenu oraz związanego z tym wskaźnika miejsc parkingowych (postojowych), stosownie do § 15 ust. 6 zaskarżonej uchwały, organ powołał się na treść art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wskazał, że każdy plan miejscowy wymaga zapewnienia konkretnej zasady obsługi parkingowej, która dotyczy przepisów dla całego obszaru planu. Zatem ustalenia odnoszące się do kształtowania konkretnej liczby miejsc parkingowych do odpowiednich funkcji odnoszą się nie tylko do terenów U.4 i U.5, które znajdują się w najbliższym sąsiedztwie terenów składowiska odpadów komunalnych wraz z kompleksem Centrum Ekologicznego B. , lecz do całego terenu planu miejscowego obszaru "B. Zdaniem organu, powyższa kwestia wiąże się również z zarzutem skarżącego w postaci naruszenia przez przepisy obowiązującego planu miejscowego obszaru "B. załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. - Zasady techniki prawodawczej. Powołując się na treść art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 4 pkt 5 rozporządzenia wykonawczego, a także załącznik nr 1 do tego rozporządzenia, organ uznał, że zakwestionowany przez skarżącego przepis § 20 ust. 1 ww. planu miejscowego (odnoszący się do terenów usług) jest w pełni prawidłowy oraz posługuje się wyłącznie pojęciami ściśle tożsamymi z aktami prawnymi, na podstawie których go opracowano. Ponadto organ uważa, że gminny uchwałodawca w sposób ścisły posłużył się określeniem budynek, tj. jednym z desygnatów pojęcia obiekt budowlany, stosownie do definicji legalnej statuowanej w art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ podkreślił przy tym jednoznaczne brzmienia załącznika nr 1 do rozporządzenia wykonawczego. Krajowy normodawca w sposób bezwzględnie obowiązujący ustalił na jego podstawie, iż w planach miejscowych, ilekroć organ planistyczny gminy ma zamiar wyznaczyć tereny przeznaczone pod realizację usług, to musi posługiwać się pojęciem tereny zabudowy usługowej, niemniej jednak ma on możliwość doprecyzowania w planie miejscowym, co należy rozumieć pod tym pojęciem. Bowiem, jakkolwiek określenie tereny zabudowy usługowej jest wiążące w zakresie obowiązku posługiwania się nim, tak nie została względem niego skonstruowana definicja legalna, toteż nie tylko możliwością, ale wręcz obowiązkiem gminnych organów planistycznych jest nadanie mu określonej treści w planie miejscowym, poprzez ustalenie zasad zagospodarowania danego terenu (wskazując m. in. możliwość lokalizowania w danym terenie budynków usługowych). Zdaniem organu, pełna informacja nt. możliwego sposobu zagospodarowania danej nieruchomości wynika z całości ustaleń planistycznych, czego przykładem jest konieczność łącznej wykładni przepisów § 20 oraz § 17 zaskarżonej uchwały. Zatem treść przytoczonego przepisu planistycznego jest, w ocenie organu, w pełni klarowna oraz nie posługuje się pojęciami nieznanymi językowi prawnemu. Organ nie zgodził się więc z zarzutem, że zakwestionowany przepis narusza zasady prawidłowej techniki prawodawczej. Organ powołał się przy tym również na treść krakowskiego studium gminnego, gdyż zgodnie z art. 65 ust. 1 oraz art. 67 ust. 3-5 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw, ww. dokument znalazł zastosowanie w trakcie sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. II". Organ wskazał, że zgodnie z treścią uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r. Nr CXII/1700/14 w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa", dla nieruchomości skarżącego ustalone zostały następuje kierunki zagospodarowania: 1) działka nr [...] - ZR (Tereny zieleni nieurządzonej), U (Tereny usług), KD (Tereny komunikacji); 2) działka nr [...] - U, KD; 3) działka nr [...], U; 4) działka nr [...] - U; 5) działka nr [...] - ZR, U; 6) działka nr [...] - U; 7) działka nr [...] – ZR, U; 8) działka nr [...] – U, KD; 9) działka nr [...] – U, ZR; 10) działka nr [...] – U, ZR; 11) działka nr [...] – U, ZR, przy czym przeważająca część wszystkich wskazanych nieruchomości znajduje się w terenach U. Organ dodał, że w tomie III studium gminnego z 2014 r. (pn. Wytyczne do planów miejscowych) dla wskazanych terenów ustalono następujące funkcje: 1) dla Terenów zieleni nieurządzonej (ZR):a) funkcja podstawowa -Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; b) funkcja dopuszczalna – zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. 2) dla Terenów usług (U): a) funkcja podstawowa - Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, lecznictwa uzdrowiskowego, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) z zielenią towarzyszącą zabudowie; b) funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. 3) dla Terenów komunikacji (KD): a) funkcja podstawowa - Tereny komunikacji kołowej obejmujące korytarze podstawowego układu drogowo-ulicznego (w tym w przebiegu tunelowym), tereny pod autostrady, drogi ekspresowe i inne drogi publiczne (klasy głównej ruchu przyspieszonego, głównej i zbiorczej) oraz tereny miejskiej komunikacji szynowej, tereny i przystanki tramwaju, pętle tramwajowe i autobusowe; b) funkcja dopuszczalna - Parkingi wielopoziomowe przy pętlach komunikacji miejskiej. Organ zwrócił także uwagę na kilka zasad ogólnych wskazanych w tomie III studium (por. sekcja III.1.2. ust. 6 oraz ust. 10-11), które miały zastosowanie dla przyjęcia zakwestionowanych ustaleń planistycznych i stwierdził, że przyjęte ustalenia planistyczne dla nieruchomości skarżącego pozostają zgodne z wytycznymi krakowskiego studium gminnego z 2014 r. Tereny usług mieszczą się wprost w funkcji podstawowej, ustalonej dla terenów U, natomiast przeznaczenie niewielkich fragmentów nieruchomości pod tereny rolnicze oraz tereny drogi publicznej pozostaje w pełnej zgodności z funkcjami ustalonymi dla terenów ZR oraz KD. Organ wskazał także, że nieruchomości skarżącego w całości znajdują się na terenie strukturalnej jednostki urbanistycznej (SJU) nr 53 pn. "S. dla której szczegółowe ustalenia zostały zawarte w tomie III studium gminnego. Natomiast w kierunkach zmian w strukturze przestrzennej w karcie dla SJU nr [...] wskazano m. in. istniejący teren składowania i segregacji odpadów komunalnych do utrzymania i rekultywacji. Zdaniem organu, wyraźnie zatem wynika ze studium gminnego, że dokumenty planistyczne Gminy Miejskiej Kraków nie przewidują dla terenu będącego przedmiotem skargi rozbudowy infrastruktury związanej, lecz wyłącznie utrzymanie infrastruktury już istniejącej (np. Centrum Ekologiczne B. przy ul. [...] w K. - składowisko odpadów komunalnych B. ), natomiast dokument studium wyraźnie przewiduje rekultywację tychże terenów, co łączy się nierozerwalnie z docelową zmianą sposobu ich zagospodarowania. Organ wskazał, że nieruchomości skarżącego w przeważającej części otrzymały przeznaczenie inwestycyjne, z zastrzeżeniem konieczności ochrony terenów zieleni - niemniej, w zakresie ochrony tych terenów, plan miejscowy nie ustala przeznaczenia nieruchomości niezgodnego ze studium, lecz wyłącznie wyznacza tereny podlegające ochronie oraz ustala w tym zakresie niezbędne zasady, nie przyjmując jednocześnie przeznaczenia terenu niezgodnego z kierunkami zagospodarowania, ustalonymi w studium gminnym (także w zakresie obszarów mieszczących się w terenach ZR oraz KD). Podsumowując organ stwierdził, że ustalenia planistyczne przyjęte dla nieruchomości skarżącego w planie miejscowym obszaru "B. " pozostają w pełnej zgodności z dokumentem studium gminnego, dzięki czemu spełniona została jedna z naczelnych zasad leżących u podstaw planowania i zagospodarowania przestrzennego. W dalszej części odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa przedstawił również ustalenia planistyczne, jakie obowiązywały dla nieruchomości skarżącego stosownie do poprzednio obowiązujących przepisów uchwały Nr XXI/268/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 26 września 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. (Dz. Urz. Woj. Mał. Nr 827 poz. 5404 z dnia 28 listopada 2007 r.). Sytuacja planistyczna nieruchomości skarżącego na tle poprzednio obowiązującego planu miejscowego obszaru "B. " była następująca: 1) działka nr [...] - [...] (tereny otwarte, rolne o wysokich walorach krajobrazowych, obejmujące obszary występowania wód powierzchniowych, przeznaczone na cele gospodarki rolnej głównie w postaci upraw łąkowych i zagospodarowanie wód powierzchniowych dla potrzeb rolnictwa, por. § 16 uchwały): 6.KDW (tereny dróg wewnętrznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego, por. § 13 uchwały); 11.Uo (tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem, por. § 21 uchwały): 6.KDD (tereny dróg publicznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego: dróg dojazdowych, por. § 13 uchwały); 6.Uo (tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem, por. § 21 uchwały); 1.KDZ (tereny dróg publicznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego: dróg zbiorczych, por. § 13 uchwały); 2) działka nr [...] - [...], [...], 6.Uo, [...]; 3) działka nr [...] - [...], [...]; 4) działka nr [...] - [...]; 5) działka nr [...], [...]; 6) działka nr [...] - [...]; 7) działka nr [...] - [...], [...]; 8) działka nr [...] - [...], [...] (tereny dróg publicznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego: dróg dojazdowych, por. § 13 uchwały): 6.Uo, 1.KDZ; 9) działka nr [...] - [...] (tereny dróg publicznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego: dróg dojazdowych, por. § 13 uchwały); 4.ZP (tereny przeznaczone dla potrzeb zieleni o charakterze parkowym, por. § 11 uchwały); 10) działka nr [...] - [...] (tereny dróg publicznych - przeznaczone do pełnienia funkcji komunikacyjnych oraz dla lokalizacji elementów uzbrojenia technicznego: dróg dojazdowych, por. § 13 uchwały), 9.Uo (tereny w części zainwestowane, położone w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska odpadów komunalnych, przeznaczone dla lokalizacji usług związanych z gospodarowaniem odpadami z wykluczeniem usług magazynowania odpadów, z dopuszczeniem rzemiosła produkcyjnego związanego z gospodarką komunalną i budownictwem, por. § 21 uchwały), 9.KDD, 4.ZP; 11) działka nr [...] - [...], [...] Mając na uwadze rozwiązania planistyczne we wcześniejszym planie miejscowym obszaru "B. ", Prezydent Miasta Krakowa zwrócił uwagę na problem faktycznego wykorzystania (użytkowania) nieruchomości należących do skarżącego, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie ul. [...] Organ wskazał, że w części obszaru pomiędzy terenami 6.Uo oraz 11.Uo, również w części terenu 6.KDD, posadowiony został obiekt, mieszczący się poza wyznaczonymi liniami zabudowy - ściśle określonymi oraz liniami zabudowy - nieprzekraczalnymi. Zatem istniejący stan zagospodarowania tego terenu budził wątpliwości w świetle ustaleń przytoczonego planu miejscowego, toteż organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków zdecydowały się na ograniczenie możliwości dotychczasowego sposobu jego zagospodarowania, związanego z oddziaływaniem na okoliczne tereny. Znajduje to również oparcie w zmienionych wytycznych krakowskiego studium gminnego dla tego terenu. Wytyczne dla przyjęcia ustaleń planistycznych wynikały z treści uchwały Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003 r. w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Zgodnie z planszą K1 (pn. Struktura przestrzenna - kierunki i zasady rozwoju) archiwalnego dokumentu z 2003 r., dla nieruchomości skarżącego ustalone zostały następujące kierunki zagospodarowania: 1) działka nr [...] - ZO [tereny otwarte (w tym rolnicza przestrzeń produkcyjna)], UC (tereny o przeważającej funkcji usług komercyjnych), KT (główne korytarze drogowo uliczne); 2) działka nr [...] – UC,KT; 3) działka nr [...] – ZO, UC; 4) działka nr [...] - UC; 5) działka nr [...] – ZO, UC; 6) działka nr [...] - UC; 7) działka nr [...] – ZO, UC; 8) działka nr 47- UC, KT; 9) działka nr [...] – UC, ZL (tereny zieleni leśnej); 10) działka nr [...] – UC, ZL; 11) działka nr [...] – UC, ZL. Organ zaznaczył, że zdecydowanie przeważająca część nieruchomości skarżącego, stosownie do treści archiwalnego studium gminnego z 2003 r., znajdowała się w terenach oznaczonych symbolem UC, w których zgodnie z treścią archiwalnego dokumentu studium, dopuszczalne było lokalizowanie m.in. uzupełniającego programu mieszkaniowego wielorodzinnego, a same usługi określone zostały dla tego terenu w sposób wysoce nieprecyzyjny. Natomiast, w kontekście terenów U na gruncie obowiązującego studium gminnego z 2014 r. sytuacja jest zgoła odmienna - gminny uchwałodawca zdecydował się na skonkretyzowanie rodzajów usług dopuszczalnych na tych terenach, a nadto w zakresie przemysłu - dopuszczono lokalizowanie wyłącznie przemysłu wysokich technologii. Toteż zasadna była zmiana przeznaczenia nieruchomości skarżącego stosownie do zaktualizowanych wytycznych krakowskiego studium gminnego. Odnosząc się do zarzutu braku wyłożenia do publicznego wglądu uzasadnienia do projektu sporządzanego planu miejscowego obszaru "B. organ powołał się na treść art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r. i stwierdził, że z regulacji tych wynika, że wyłożeniu do publicznego wglądu, zgodnie z dawną regulacją proceduralną, podlegał projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (o ile ta została sporządzona). Zatem w żadnym wypadku nie można, zdaniem organu, przyjąć, iż gminne organy planistyczne zobowiązane były do wykładania do publicznego wglądu również projektu uzasadnienia rozwiązań planistycznych. Organ zauważył także, że opracowanie pn. Uzasadnienie rozwiązań planistycznych zawartych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. " (edycja: Kraków, sierpień 2025 r.) stanowi załącznik do zarządzenia Nr 1880/2025 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 8 sierpnia 2025 r. w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady Miasta Krakowa projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. ", powszechnie dostępnego w Biuletynie Informacji Publicznej Miasta Krakowa. Zatem zarzut Skarżącego również w tym zakresie pozbawiony jest, według organu, merytorycznych podstaw. Odnośnie zarzutów związanych z opracowaniem pn. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. Prognoza skutków finansowych (edycja: Kraków, lipiec 2025 r.), organ wskazał, że identyfikuje ona oraz określa kwotowo wpływ na finanse gminy, wynikający z przyjęcia planu miejscowego. W części są to również informacje istotne dla właścicieli nieruchomości, których w szczególny sposób dotkną ustalenia planu miejscowego, np. poprzez wyznaczenie inwestycji celu publicznego na nieruchomościach prywatnych. Dla nieruchomości, które winny podlegać wykupowi z uwagi na wyznaczenie linii rozgraniczających dróg publicznych została wskazana prognozowana wartość na poziomie 225zł/m2 (275 zł/m2 - wersja Prognozy z lipca 2025 r., por. Tabela 6. Szczegółowe zestawienie terenów do wykupu pod inwestycje drogowe w terenie objętym mpzp dla obszaru "B. Przy określeniu tej kwoty uwzględniono projektowane przeznaczenie terenu. Z uwagi na brak istotnych cech oraz atrybutów różniących te nieruchomości, na potrzeby Prognozy przyjęto jedną wartość dla wszystkich części nieruchomości, wskazywanych pod drogi publiczne. Organ nie zgodził się zatem z tezą wskazującą na nieprawidłowości przy jej sporządzaniu w zakresie braku informacji w jakim przedziale może się kształtować wysokość odszkodowań. Została bowiem podana konkretna kwota. Zdaniem organu, nie ulega natomiast wątpliwości, iż w sytuacji nabywania tych nieruchomości na cele zgodne z przeznaczeniem, nastąpi określenie wartości tych nieruchomości poprzez operat szacunkowy, wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego. W związku z tym zarzuty związane z nieprawidłowym przyjęciem szacunkowej wartości nieruchomości za m2 organ uznał za pozbawione podstaw. Z kolei przytaczane przez skarżącego fragmenty prognozy organ uznał za wyrwane z kontekstu i nie mogące stanowić skutecznego uzasadnienia podniesionych przeciwko niej zarzutów. Prezydent Miasta Krakowa nie zgodził się również z zarzutem, że prognoza skutków finansowych nie została sporządzona przez rzeczoznawców majątkowych. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, niestanowiące operatu szacunkowego, dotyczące skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż dokument prognozy skutków finansowych może zostać sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego, ale autorem takiego opracowania może być również inna osoba. Cytowany przepis nie wprowadza tym samym obligatoryjnego wymogu sporządzenia dokumentu prognozy skutków finansowych przez rzeczoznawcę majątkowego. Organ dodał, że prognoza skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, jako iż nie stanowi szczegółowego operatu szacunkowego, ze swej istoty cechuje się określonym stopniem ogólności. W związku z czym również ostatni z podniesionych zarzutów pozbawiony jest podstaw. Podsumowując organ stwierdził, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze pozbawione są usprawiedliwionych podstaw, w szczególności z tego względu, iż plan miejscowy obszaru "B. " pozostaje w pełnej zgodności z dokumentem studium gminnego oraz uwzględnia wartości leżące u podstaw systemu planowania i zagospodarowania przestrzennego. Organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków nie dopuściły się również naruszenia granic władztwa planistycznego gminy oraz nie doszło do naruszenia istoty prawa własności nieruchomości. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem kontroli sądowej jest uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 27 sierpnia 2025 r. Nr XXXV/700/25 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26) kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Z kolei, jak stanowi art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżącego P. S. do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2024.1465 t.j. z dnia 2024.10.03) Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05). W ocenie Sądu skarżący P. S., któremu przysługuje (wyłączne lub wspólnie z innymi osobami) prawo własności nieruchomości obejmujących położone w Krakowie w obr. [...] P. działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które w całości lub w części zostały objęte granicami obszarów zabudowy usługowej oznaczonych w zaskarżonej uchwale planistycznej symbolami U.4 i U.5. wykazał swoją legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego, bowiem jak wskazano uchwalenie planu wywołuje skutek w postaci braku możliwości korzystania ze swojego gruntu w dotychczasowy sposób, to jest prowadzenia działalności usługowej w postaci przetwarzania odpadów. Na tych nieruchomościach skarżący planował realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie instalacji do świadczenia usług przetwarzania odpadów budowlanych ze stacją przeładunkową takich odpadów (niewymagająca budowy budynku). Jak wskazuje skarżący wejście w życie planu uniemożliwia realizację na działkach skarżącego zabudowy, która dotychczas była możliwa, a umożliwiała ich wykorzystanie na cele prowadzonej działalności w zakresie przetwarzania odpadów (niekwalifikującą się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko). To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę otwiera mu drogę do merytorycznego rozpoznania skargi (wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje skarżącemu legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnoszone zarzuty skargi mają charakter proceduralny - związany z trybem uchwalania zmiany planu ( naruszenie art. 15 ust 1 u.p.z.p. w zw z art. 17 pkt 9, art. 17 pkt 5 u.p.z.p. polegające na opublikowaniu uzasadnienia projektu dopiero przed przekazaniem projektu planu pod obrady Rady Miasta Krakowa, mimo że zdaniem skarżącego uzasadnienie projektu planu powinno było zostać sporządzone na etapie wyłożenia projektu do publicznego wglądu i udostępnione wraz z projektem, a także brakach w prognozie skutków finansowych oraz sporządzenie jej przez osoby niebędące rzeczoznawcami majątkowymi) oraz zarzuty merytoryczne - które odnoszą się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżącego związanego z wykonywaniem prawa własności (art. 2, art 7, art. 21 ust 1, art. 31 ust 3, art. 64 ust 3 Konstytucji RP, art. 15 ust 2 pkt 1, art. 1 ust 2 pkt 7 i ust 3 , art. 6 ust 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego oraz § 7 ust 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – nieuwzględnienie ważnego interesu prywatnego, a kierowanie się jedynie interesem publicznym, przekroczenie granic władztwa planistycznego, nieuzasadnione i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności przez uniemożliwienie korzystania z nieruchomości, w sposób jak dotychczas, bowiem nie wiadomo czy tereny U.4 i U.5 mogą być zabudowane wyłącznie budynkami , czy też dopuszczalna jest na nich inna niż budynki zabudowa w postaci instalacji służącej do świadczenia usług przetwarzania odpadów. Braku możliwości zagospodarowania działek skarżącego dla celów związanych z przetwarzaniem odpadów budowlanych innych niż odpady niebezpieczne. Poza tym nieuwzględnienie ograniczeń użytkowania terenu, narażenia na szkodliwe wpływy kopalni, wymogu przeprowadzenia rekultywacji, położenia w bliskiej odległości od terenu osuwiska a także funkcjonującego składowiska odpadów. Wyznaczenie na części działek strefy zieleni w terenach zabudowy, mimo że koliduje ona z przeznaczeniem działek określonym w planie i nie została wydzielona liniami rozgraniczającymi). Procedura uchwalenia planu została przeprowadzona zgodnie z wymogami art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1587). Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r.) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. W rozpoznawanej sprawie przy uchwalaniu planu w wystarczającym stopniu zachowano wymogi przepisów proceduralnych, a naruszenie interesu prawnego skarżącego jako właściciela działek położonych w obszarze obowiązywania uchwały planistycznej odbyło się w zgodzie z obowiązującym prawem. Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Miasta Krakowa, uchwalając plan miejscowy i zmieniając przeznaczenie terenów wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa. Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zarzuty skargi są bezzasadne. Nieruchomości skarżącego składają się z działek położonych w K. w obr. [...] P. , nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które w całości lub w części zostały objęte granicami obszarów zabudowy usługowej oznaczonych w planie symbolami U.4 i U.5. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r) - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego (w tym potrzeby inwestycyjne), wymagania ładu przestrzennego, ochrony środowiska, cennych zasobów przyrodniczych i kulturowych, walorów architektonicznych i krajobrazowych, dziedzictwa kulturowego i zabytków, walorów ekonomicznych przestrzeni, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury i inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego, przeznaczenie terenu oraz sposób jego zagospodarowania i warunki zabudowy (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy, a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. W rozpatrywanej sprawie w wystarczający sposób rozważono istotny interes skarżącego, jako właściciela nieruchomości obejmujących położone w Krakowie w obr. [...] P. działki ewidencyjne [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], które w całości lub w części zostały objęte granicami obszarów zabudowy usługowej oznaczonych w planie symbolami U.4 i U.5. Skarżącemu przysługuje możliwość ich zabudowy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z uwarunkowań środowiska (obszar w większości poza zasięgiem III kategorii szkód górniczych) i istniejącego zagospodarowania, a wywiedziona skarga przekonująco nie wykazała, by ta ocena była odmienna. Ograniczenie przyszłej możliwości zagospodarowania terenu zgodnie z wolą skarżącego, wynika z potrzeby ograniczenia niekorzystnego oddziaływania składowiska odpadów komunalnych na okoliczne tereny i potrzeby ich rekultywacji. Temu uzasadnionemu interesowi społecznemu przyznano walor decydujący, nad interesem właściciela prowadzącego działalność gospodarczą. Niewątpliwym założeniem planistycznym było stworzenie nowych przestrzeni usług przy uwzględnieniu interesu publicznego i społecznego poprzez regulacje dotyczące kształtowania tej funkcji w obszarze, wobec wyrażonych oczekiwań społecznych związanych ze stworzeniem przestrzeni U.1 – U.8. W tej sytuacji stwierdzić należy, że organ planistyczny rozważył we właściwy sposób wartości podlegające ochronie takie jak: potrzebę realizacji programów inwestycyjnych, z jednoczesnym zakazem lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i wyznaczeniem stref zieleni wolnych od zabudowy, co koresponduje z poziomem dotychczasowego zdegradowania terenu. W ten sposób przy istotnym uwzględnieniu interesów właścicieli poszczególnych nieruchomości, wzięto pod uwagę priorytetowe obszary interwencji istotne środowiskowo, wymogi kształtowania ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju oraz kierunki wyznaczone w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Kraków. Jak stanowi art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Z kolei w art. 2 pkt 2 u.p.z.p. ustawodawca, w odniesieniu do pojęcia "zrównoważonego rozwoju", odsyła do art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973). Zgodnie z tym przepisem, przez "zrównoważony rozwój" rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Kierując się zatem zapewnieniem ładu przestrzennego przy sporządzeniu planu miejscowego organ miał obowiązek tak ukształtować przestrzeń, aby tworzyła harmonijną całość oraz uwzględniała w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze i środowiskowe. Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Miasta Krakowa, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa (wymóg istotności naruszenia prawa wynika również z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U.2025.1153 t.j. z dnia 2025.08.22 ). Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu sprzed 24 września 2023 r) : istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały. W kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co prowadzi do oddalenia skargi. Sąd doszedł do przekonania, że ustalając w zaskarżonej uchwale normy prawa miejscowego, co do działek objętych symbolem U.4 i U.5 organ planistyczny w zgodzie ze strategicznym dokumentem jakim jest Studium, nie naruszył prawa. Przedmiotowy teren na etapie studium wg uchwały Nr CXII/1700/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 lipca 2014 r w sprawie uchwalenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa " teren należący do skarżącego został przeznaczony pod następujące kierunki zagospodarowania: 1) działka nr [...] - ZR (Tereny zieleni nieurządzonej), U (Tereny usług), KD (Tereny komunikacji); 2) działka nr [...] - U, KD; 3) działka nr [...], U; 4) działka nr [...] - U; 5) działka nr [...] - ZR, U; 6) działka nr [...] - U; 7) działka nr [...] – ZR, U; 8) działka nr [...] – U, KD; 9) działka nr [...] – U, ZR; 10) działka nr [...] – U, ZR; 11) działka nr [...] – U, ZR, przy czym przeważająca część wszystkich wskazanych nieruchomości znajduje się w terenach U. W tomie III studium gminnego z 2014 r. (pn. Wytyczne do planów miejscowych) dla wskazanych terenów ustalono następujące funkcje: 1) dla Terenów zieleni nieurządzonej (ZR):a) funkcja podstawowa -Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne; b) funkcja dopuszczalna – zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. 2) dla Terenów usług (U): a) funkcja podstawowa - Zabudowa usługowa realizowana jako budynki przeznaczone dla następujących funkcji: handel, biura, administracja, szkolnictwo i oświata, kultura, usługi sakralne, opieka zdrowotna, lecznictwa uzdrowiskowego, usługi pozostałe, obiekty sportu i rekreacji, rzemiosło, przemysł wysokich technologii wraz z niezbędnymi towarzyszącymi obiektami budowlanymi (m.in. parkingi, garaże) z zielenią towarzyszącą zabudowie; b) funkcja dopuszczalna - Zieleń urządzona i nieurządzona m. in. w formie parków, skwerów, zieleńców, parków rzecznych, lasów, zieleni izolacyjnej. 3) dla Terenów komunikacji (KD): a) funkcja podstawowa - Tereny komunikacji kołowej obejmujące korytarze podstawowego układu drogowo-ulicznego (w tym w przebiegu tunelowym), tereny pod autostrady, drogi ekspresowe i inne drogi publiczne (klasy głównej ruchu przyspieszonego, głównej i zbiorczej) oraz tereny miejskiej komunikacji szynowej, tereny i przystanki tramwaju, pętle tramwajowe i autobusowe; b) funkcja dopuszczalna - Parkingi wielopoziomowe przy pętlach komunikacji miejskiej. Organ w odpowiedzi na skargę trafnie zwrócił uwagę na obowiązujące zasady ogólne wskazane w tomie III studium ( sekcja III.1.2. ust. 6 oraz ust. 10-11), które miały zastosowanie dla przyjęcia zakwestionowanych ustaleń planistycznych. Oceniając przyjęte ustalenia planistyczne dla nieruchomości skarżącego stwierdzić należy, że pozostają one zgodne z wytycznymi krakowskiego studium gminnego z 2014 r. Tereny usług mieszczą się wprost w funkcji podstawowej, ustalonej dla terenów U, natomiast przeznaczenie niewielkich fragmentów nieruchomości pod tereny rolnicze oraz tereny drogi publicznej pozostaje w pełnej zgodności z funkcjami ustalonymi dla terenów ZR oraz KD. Nieruchomości skarżącego w całości znajdują się na terenie strukturalnej jednostki urbanistycznej (SJU) nr [...] pn. "S. ", dla której szczegółowe ustalenia zostały zawarte w tomie III studium gminnego. Natomiast w kierunkach zmian w strukturze przestrzennej w karcie dla SJU nr [...] wskazano m. in. istniejący teren składowania i segregacji odpadów komunalnych do utrzymania i rekultywacji. Jak wynika wprost ze studium gminnego – polityka przestrzenna Gminy Miejskiej K. nie przewiduje dla terenu będącego przedmiotem skargi rozbudowy infrastruktury związanej, lecz wyłącznie utrzymanie infrastruktury już istniejącej (np. Centrum Ekologiczne [...] przy ul. [...] w K. - składowisko odpadów komunalnych B. Dokument studium wyraźnie przewiduje rekultywację tych terenów, co łączy się nierozerwalnie z docelową zmianą sposobu ich zagospodarowania. Utrzymanie infrastruktury już istniejącej i rekultywacja zdegradowanego terenu, to oczywisty brak rozbudowy infrastruktury związanej, a wyłącznie utrzymanie tej istniejącej. Rekultywacja to proces zmierzający do przywrócenia wartości przyrodniczych lub użytkowych terenu, wymagający docelowej zmiany zagospodarowania, zgodnej z oczekiwanymi społecznie standardami ochrony środowiska. Ograniczenie strefy wpływów wysypiska śmieci i jego oddziaływania na tereny sąsiednie, to powszechnie akceptowane społecznie i oczekiwane działania Gminy Kraków nawiązujące do nowoczesnych standardów planistycznych dla obszarów wielkomiejskich. Zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. sytuacja planistyczna nieruchomości skarżącego jest następująca: 1) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2 (por. § 24 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne: łąki; Rz.1 (por. § 23 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne z możliwością zalesienia; KDD.4 (por. § 32 uchwały) - tj. Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy dojazdowej; U.4 (por. § 20 uchwały) - tj. Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi; KDZ.1 (por. § 32 uchwały) - tj. Tereny dróg publicznych, o podstawowym przeznaczeniu pod drogi publiczne klasy zbiorczej; 2) działka nr [...] znajduje się w terenach: U.5 (por. § 20 uchwały) - tj. Tereny zabudowy usługowej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi; KDD.4, U.4, KDZ.1; 3) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2, Rz.1, U.5; 4) działka nr [...] znajduje się w terenie U.5; 5) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rp.2, Rz.1, U.5; 6) działka nr [...] znajduje się w terenie: U.5; 7) działka nr [...] znajduje się w terenach: Rz.1, U.5; 8) działka nr [...] znajduje się w terenach: KDD.4, U.4, KDZ.1; 9) działka nr [...] znajduje się w terenach: [...], U.5, Rp.1 (por. § 24 uchwały) - tj. Tereny rolnicze, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne: łąki; 10) działka nr [...] znajduje się w terenach: KDD.4, U.5, Rp.1; 11) działka nr [...] znajduje się w terenach: U.5, Rp.1. Sąd stwierdza, że zaskarżona zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozostaje w zgodności ze studium gminnym, a tym samym został spełniony warunek wynikający z art. 9 ust. 4 w związku z art. 15 ust. 1 oraz 20 ust. 1 u.p.z.p. W kwestii pozostałych zarzutów skargi: - Ochrona prawa własności następuje w granicach ustaw. Nie można zatem zasadnie zarzucać organowi planistycznemu nadużycia władztwa planistycznego (art. 1 ust 2 w zw. z art. 1 ust 3 w zw. z art. 4 ust 1 , w zw. z art. 6 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) poprzez wprowadzenie zmianą planu terenów U.5 i U.5. W katalogu określonym w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. własność stanowi jedną z wartości, które należy uwzględniać w toku prac planistycznych. W konkretnej sytuacji przestrzennej określonego terenu nie można jednak wykluczyć kolizji pomiędzy różnymi wartościami. Brak jest przy tym podstaw prawnych, aby prawu własności z góry przypisywać prymat nad pozostałymi wartościami. Jak wyżej wskazano, funkcja planowania przestrzennego polega na wyważaniu różnorodnych wartości, jak również interesu publicznego i prywatnego. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też art. 140 kodeksu cywilnego, zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zamieszczając w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia terenu oraz sposobów jego zagospodarowania i warunków zabudowy, gmina we władczy sposób reguluje sposób korzystania z nieruchomości objętych tym planem miejscowym. Działając w ramach określonych przez granice prawa i stosując zasadę proporcjonalności organy gminy mogą zatem w tworzonym planie zagospodarowania przestrzennego ograniczać przez to również i kształtować uprawnienia właścicieli w celu pełniejszej realizacji innych wartości, które uznały za ważniejsze, przy czym w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznie i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu ogólnego nad interesem indywidualnym. Oznacza to, że w każdym przypadku działający organ ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny (publiczny) chodzi i udowodnić, że jest on na tyle ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywateli. Podkreślić przy tym należy, iż opisany sposób ingerencji jest dozwolony na gruncie obowiązujących przepisów prawa, o ile jednak nie godzi w istotę prawa własności. Ograniczenie prawa własności nie może prowadzić bowiem do faktycznego pozbawienia jednostki tego prawa. Ustalenia kontrolowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie godzą w istotę prawa własności skarżącego, bowiem może on realizować działalność usługową w zakresie dozwolonym planem. Wskazywane szkodliwe wpływy kopalni, położenie w bliskiej odległości od terenów osuwiska i składowiska odpadów - nie są wystarczającymi argumentami dla podważenia stanowiska gminy wyrażonego w zaskarżonej uchwale. Przyjęte ustalenia planu są normalnym następstwem rozwoju gminy, przy zachowaniu powszechnie obowiązujących standardów tego rozwoju. Skarżący może w pełni realizować swoje prawa właścicielskie w obrębie przysługujących mu nieruchomości. Ustalenia planistyczne dla terenów działek skarżącego zostały przyjęte biorąc pod uwagę zarówno interes publiczny i prywatny. Przyjęte ustalenia planu są wynikiem kompromisu pomiędzy wymogami ochrony środowiska i życia człowieka, a koniecznością rozwoju urbanistycznego i społecznego gminy oraz przedsiębiorców prowadzących działalność usługową. Przy uchwaleniu planu wzięto w prawidłowy sposób pod uwagę kierunki rozwoju zawarte w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz potrzebę umożliwienia zagospodarowania obszaru w sposób zgodny z aktualnymi potrzebami gminy w zakresie rozwoju funkcji usługowych, przedsiębiorczości, przy spełnieniu postulatów ochrony środowiska, zdrowia i życia mieszkańców Krakowa. Zasadą polityki przestrzennej jest realizacja ochrony i uwzględnienia wartości wysoko cenionych, do których zalicza się, zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.p.z.p., ład przestrzenny i powiązanie go z zasadą zrównoważonego rozwoju. Adresatem powyższej zasady są organy planistyczne, którym zakreślono kierunek podejmowanych rozstrzygnięć. Definicja zrównoważonego rozwoju znajduje się w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 2556). Przez zrównoważony rozwój rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zarówno "ład przestrzenny" jak i "zrównoważony rozwój" to wartości nadrzędne, wymienione expressis verbis w ww. ustawie. Pojęcie ładu przestrzennego definiowane jest w ustawie jako "takie kształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturalne oraz kompozycyjno-estetyczne" (por. art. 2 u.p.z.p.), natomiast zrównoważony rozwój to taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Zasada ładu przestrzennego to wartość nadrzędna, która oznacza, że przyjęte ustalenia planistyczne i odpowiadające im rozwiązania realizują zasady polityki przestrzennej a w zakresie kształtowania struktury funkcjonalno-przestrzennej z uwzględnieniem postulatu harmonizowania owych wartości. Podjęte zaskarżoną uchwałą rozstrzygnięcia nie mają charakteru doraźnego, są wyrazem dążenia do takiego unormowania warunków zagospodarowania przestrzennego, które będzie funkcjonować w długiej perspektywie czasowej i umożliwi zaspokajanie potrzeb mieszkańców rozwijającej się gminy. - Zarzut naruszenia art. 140 k. c. w związku z art. 32 i art. 64 ust. 3 Konstytucji, jest bezzasadny bowiem zgodnie z art. 7 Konstytucji organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. W niniejszej sprawie podstawą podjętych działań są przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zgodnie z którym ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2869/17, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ze swojej istoty narusza prawo własności, gdyż - jak stanowi się o tym w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. - ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Z powołanego przepisu wynika, że plan miejscowy przede wszystkim narusza prawo własności nieruchomości, które są objęte bezpośrednio ustaleniami tego planu, (...). Plan miejscowy określa zarówno społeczno-gospodarcze przeznaczenie nieruchomości, jak i jest elementem stosunków miejscowych. Fakt, że plan miejscowy narusza prawo własności nieruchomości, sam w sobie nie jest powodem uznania, że jest on niezgodny z prawem. Ponadto z art. 36 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że sam ustawodawca zakłada, iż plan miejscowy może negatywnie wpływać na dotychczasowy sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, gdyż przewiduje odpowiednie roszczenia odszkodowawcze na wypadek, gdy w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą, korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. Ingerencja, jakiej prawodawca lokalny dokonuje w sferę prawa własności tworząc ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości prywatnych musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia te ograniczenia. Wprowadzenie ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu wymaga, aby służyły one zapewnieniu racjonalnej gospodarki przestrzennej, stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego odnoszącego się do problematyki konstytucyjnej ochrony prawa własności podkreślano, że istnieją granice swobody korzystania z rzeczy a w konsekwencji także granice ochrony własności. Granice te wynikają ze stanowionego prawa. Przykładem takich ograniczeń mogą być przepisy kodeksu cywilnego nakazujące uwzględnienie społeczno-gospodarczego przeznaczenia prawa oraz zasad współżycia społecznego przy wykonywaniu prawa własności, przepisy tego kodeksu określane mianem prawa sąsiedzkiego, niektóre przepisy o ochronie środowiska oraz właśnie przepisy dotyczące planowania przestrzennego. Ustalenie granic swobody korzystania z rzeczy, a w konsekwencji i granic ochrony prawa własności, jest przeciwstawieniem się pojmowania prawa własności, jako prawa absolutnego (por. wyrok TK z dnia 20 kwietnia 1993 r. P 6/92, OTK 1993, nr 1, poz. 8). W związku z powyższym zarzuty skarżącego przekroczenia granic władztwa planistycznego, naruszenia zasady proporcjonalności oraz naruszenia prawa własności Sąd uznał za bezzasadne. - Wbrew twierdzeniom skargi - nie należy odczytywać wyłącznie pojedynczych ustaleń planu miejscowego bez zbadania ich związku z pozostałymi ustaleniami (w tym zasadami) czy też rysunkiem planu, które składają się na całość uchwały. Z § 17 uchwały wyraźnie wynika, iż w przeznaczeniu każdego z terenów mieści się m.in. zieleń towarzysząca (co ma znaczenie przede wszystkim z punktu widzenia stref zieleni w terenach zabudowy), a także wskazane obiekty oraz urządzenia budowlane. Tereny oznaczone symbolami U.1-U.8 są to tereny z możliwością rozwoju zabudowy z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z uwarunkowań środowiska i istniejącego zagospodarowania. Ze względu na dostępność wolnych terenów, ich położenie w większości poza zasięgiem III kategorii szkód górniczych oraz dostępność komunikacyjną obszar ten predysponowany jest do rozwoju zabudowy. Jednocześnie jednak podlega on ograniczeniom związanym z uwarunkowaniami środowiska i istniejącym zagospodarowaniem. Bezpośrednie sąsiedztwo składowiska odpadów wraz z generowanymi przez nie uciążliwościami w postaci odoru czy hałasu związanego z ruchem śmieciarek sprawia, że ewentualna przyszła zabudowa powstająca wzdłuż ul. [...] może pełnić funkcję usługową, z wykluczeniem możliwości stałego pobytu ludzi. Zgodnie z Prognozą oddziaływania na środowisko (edycja: Kraków, 20 września 2023 r., aktualizacja: 16 kwietnia 2025 r.) zostały ustalone Cele ochrony środowiska ustanowione na szczeblu międzynarodowym, wspólnotowym i krajowym, istotne z punktu widzenia projektowanego dokumentu, oraz sposoby, w jakich te cele i inne problemy środowiskowe zostały uwzględnione podczas opracowywania dokumentu. Co więcej, w powiązaniu do treści planu miejscowego obszaru "B. " z Programem Strategicznym Ochrony Środowiska (przyjętym uchwałą Nr XLVIII/684/21 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2021 r.) wyznaczone zostały następujące priorytetowe obszary interwencji, istotne dla terenu objętego ustaleniami zakwestionowanego planu miejscowego: 1) Przeciwdziałanie zmianom klimatycznym i ochrona powietrza z następującymi celami: - dążenie do neutralności klimatycznej, - poprawa jakości powietrza, -zrównoważone gospodarowanie wodą i racjonalna gospodarka wodnościekowa, - zmiany klimatu w planowaniu strategicznym; 2) Adaptacja do zmian klimatu i zarządzanie ryzykiem klęsk żywiołowych z następującymi celami: - dostosowanie gospodarki wodami do zmieniającego się klimatu, - racjonalna gospodarka zasobami glebowymi oraz dostosowanie do zmian klimatu, - ograniczenie ryzyka wystąpienia poważnych awarii oraz minimalizacja ich skutków. Cele wynikające z tych priorytetowych obszarów interwencji zostały uwzględnione m.in. poprzez ustalenie w planie miejscowym obszaru "B. zakazu lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (z wyjątkami). Wyznaczone zostały strefy zieleni w terenach zabudowy. Ideą utworzenia tych stref było wzmocnienie udziału powierzchni wolnej od zainwestowania (zarówno zabudowy jak i utwardzeń), ponadto stanowią one wraz z wyznaczonymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy bufor od zaznaczonych na części graficznej planu miejscowego: osuwisk (teren U.5), terenów rolniczych (U.2), terenów zieleni urządzonej towarzyszącej zespołowi folwarczno - parkowemu (Uz.1) oraz terenu ciągu pieszego (U.8). Teren objęty strefą zieleni w terenach zabudowy rzeczywiście można rozliczyć w ramach minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, co wpływa dodatnio na możliwości zagospodarowania terenów, na których wyznaczono te strefy. Co istotne - wyznaczone strefy zieleni w terenach zabudowy w pełni korespondują z wyznaczonymi liniami zabudowy (wyznaczonymi również na nieruchomościach skarżącego) oraz pełnią funkcje m.in. buforowe, zatem nie zachodzi sytuacja, w której dany teren o określonym przeznaczeniu w planie miejscowym otrzymałby jednocześnie dwa wykluczające się przeznaczenia bez oparcia tego na pozostałych uwarunkowaniach terenowych oraz planistycznych. Jak wskazano w wyroku NSA z 24 września 2024 r , sygn. akt II OSK 102/23 "W przedmiotowej sprawie należy jednak mieć na względzie okoliczność, iż jak wynika z części graficznej planu, wyznaczony na terenie MW/U.2 obszar przeznaczony pod zabudowę został oddzielony od strefy zieleni nieprzekraczalną linią zabudowy, która pełni rolę oddzielającą teren wolny od zabudowy od terenu, na którym zabudowa jest przewidziana. Przy pomocy nieprzekraczalnej linii zabudowy w planie miejscowym określa się bowiem granicę, której zabudowa nie może przekroczyć. Linia ta na omawianym obszarze rozgraniczyła zatem wskazane powyżej dwa tereny o różnym przeznaczeniu i różnych zasadach zagospodarowania. Pełni ona zatem w okolicznościach tej sprawy funkcję zbieżną z linią rozgraniczającą. Z tych względów w kontrolowanej sprawie Sąd kasacyjny nie dopatrzył się takiego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., które winno skutkować stwierdzeniem nieważności § 11 ust. 5 zaskarżonej uchwały." Taka sytuacja zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Organ planistyczny zastosował rozwiązania planistyczne w postaci wyznaczenia stref zieleni w terenach zabudowy, które korespondują z wyznaczonymi liniami zabudowy, co daje możliwość racjonalnej zabudowy (również na nieruchomościach skarżącego). Pełnią one funkcje buforowe, zatem nie zachodzi sytuacja, by teren o określonym przeznaczeniu w planie miejscowym otrzymałby jednocześnie dwa wykluczające się przeznaczenia bez oparcia tego w pozostałych uwarunkowaniach terenowych oraz planistycznych. Natomiast w zakresie przytaczanych przez skarżącego fragmentów opracowania Prognozy oddziaływania na środowisko, organ trafnie wyjaśnił, że właśnie ze względu na zdegradowany charakter obszaru zdecydowano o ustaleniu przeznaczenia terenów zabudowy usługowej U.1-U.8, przy czym nie został ograniczony zakres możliwych do realizowania usług. Dokonano tego również w zgodności z wytycznymi płynącymi z kolejnego opracowania środowiskowego, tj. Opracowania ekofizjograficznego podstawowego (edycja: Kraków, lipiec 2019 r.). W kwestii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w opracowaniu Prognozy oddziaływania na środowisko, w zakresie ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu wskazano na zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (z wyjątkami) - ze względu na cenne przyrodniczo tereny oraz dla ograniczenia wpływów z już istniejącego i działającego składowiska odpadów komunalnych wraz z kompleksem Centrum Ekologicznego B. Organy planistyczne Gminy Miejskiej Kraków konsekwentnie wprowadziły ustalenia planistyczne korespondujące z poziomem zdegradowania tego terenu oraz potrzebą jego ochrony przed pogłębieniem tej niekorzystnej sytuacji. W opracowaniu ekofizjologicznym – podstawowym jednoznacznie i przekonująco stwierdzono, że "ewentualna przyszła zabudowa powstająca wzdłuż ul. [...] powinna pełnić funkcję usługową, z wykluczeniem stałego pobytu ludzi." Jednocześnie wskazano, że "możliwość ograniczenia, likwidacji i minimalizacji zagrożeń środowiska-istniejących źródeł i skutków antropopresji upatrywać można w działaniach rekultywacyjnych, służących polepszeniu struktury i funkcjonowania środowiska". Następnie, że "biorąc pod uwagę charakter obszaru w przyszłym zagospodarowaniu powinny przeważać funkcje ochronne ukierunkowane na zachowanie walorów przyrodniczych, a także uwzględniające potrzebę izolacji zabudowy mieszkaniowej i usługowej od uciążliwości generowanych przez składowisko odpadów i ciągi komunikacyjne". (str 98, 104 i 108 opracowania) - Ustalenia odnoszące się do kształtowania konkretnej liczby miejsc parkingowych do odpowiednich funkcji odnoszą się nie tylko do terenów U.4 i U.5, które znajdują się w najbliższym sąsiedztwie terenów składowiska odpadów komunalnych wraz z kompleksem Centrum Ekologicznego B. lecz do całego terenu planu miejscowego obszaru "B. - Zarzut skargi dotyczący braku wyłożenia do publicznego wglądu uzasadnienia do projektu sporządzanego planu miejscowego obszaru "B. jest bezzasadny. Zgodnie z art. 15 ust. 1 i art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu sprzed dnia 24 września 2023 r. (Dz.U.2023.977 t.j. z dnia 2023.05.23) wyłożeniu do publicznego wglądu, podlegał projekt planu miejscowego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko (o ile ta została sporządzona). W tej sytuacji nie można przyjąć, że gminne organy planistyczne zobowiązane były do wykładania do publicznego wglądu również projektu uzasadnienia rozwiązań planistycznych. - Opracowanie pn. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "B. Prognoza skutków finansowych (edycja: Kraków, lipiec 2025 r.), identyfikuje oraz określa kwotowo wpływ na finanse gminy, wynikające z przyjęcia planu miejscowego. W sytuacji nabywania tych nieruchomości na cele zgodne z przeznaczeniem, nastąpi określenie wartości tych nieruchomości poprzez operat szacunkowy, wykonany przez rzeczoznawcę majątkowego. W związku z tym zarzuty związane z nieprawidłowym przyjęciem szacunkowej wartości nieruchomości za m2 są pozbawione podstaw. Przytaczane w skardze fragmenty prognozy są wyrwane z kontekstu i nie mogą umniejszyć pozytywnej oceny tego dokumentu planistycznego. Wbrew twierdzeniom skargi prognozy skutków finansowych nie musi sporządzić rzeczoznawca majątkowy. Zgodnie z treścią art. 174 ust. 3a pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2024.1145 t.j. z dnia 2024.07.30), rzeczoznawca majątkowy może sporządzać opracowania i ekspertyzy, niestanowiące operatu szacunkowego, dotyczące skutków finansowych uchwalania lub zmiany planów miejscowych. Z treści tego przepisu jednoznacznie wynika, iż dokument prognozy skutków finansowych może zostać sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego lub inną osobę. Przepis nie wprowadza obligatoryjnego wymogu sporządzenia dokumentu prognozy skutków finansowych przez rzeczoznawcę majątkowego. Prognoza skutków finansowych nie stanowi szczegółowego operatu szacunkowego i cechuje ją duży, lecz dopuszczalny stopień ogólności. - ustalenia szczegółowe planu (Rozdział III Ustalenia Szczegółowe Przeznaczenie terenów, parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenów) nie zawierają wewnętrznie sprzecznych określeń przeznaczenia działek skarżącego i nie naruszają zasad prawidłowej legislacji. Wskazywane przez skarżącego wątpliwości mogą zostać usunięte w następstwie zastosowania powszechnych reguł wykładni norm prawnych. W § 20 ust 1 uchwały wyznaczono tereny, które określono ogólnie jako "tereny zabudowy usługowej" o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami usługowymi. Jednocześnie w § 17 ust 1 i 2 uchwały określono jaka zieleń towarzysząca oraz obiekty i urządzenia budowlane mieszczą się w przeznaczeniu poszczególnych terenów. Stosownie do § 6 i 7 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" – przepisy ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy. Zdania w ustawie redaguje się zgodnie z powszechnie przyjętymi regułami składni języka polskiego, unikając zdań wielokrotnie złożonych. Te wszystkie wymogi zasad techniki prawodawczej zostały w wystarczającym stopniu zachowane przez Radę Miasta Krakowa przy formułowaniu ustaleń zaskarżonej uchwały. - Na zakończenie przypomnieć należy, że przy rozpatrywaniu skargi złożonej na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wojewódzki sąd administracyjny kontrolując merytorycznie zaskarżony akt – w zakresie zasad i trybu jego sporządzenia – czyni to zasadniczo w granicach wyznaczonych naruszeniem indywidualnego interesu prawnego skarżącego. Skarga składana w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, dlatego do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz konieczne jest wykazanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków podmiotu skarżącego a kwestionowanym aktem, skutkującym naruszeniem jego interesu prawnego. (por. wyrok SN z 7 marca 2003 r. III RN 42/02, OSNP z 2004 r. nr 7, poz. 114; wyrok NSA z 1 marca 2005 r. OSK 1437/2004; wyrok NSA z 3 września 2004 r. OSK 476/04 ONSA i WSA 2005/1/2; wyrok NSA z 14 września 2012 II OSK 1541/12). Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.