II SA/Kr 1662/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) NSA Anna Szkodzińska Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2013 r. sprawy ze skargi K.P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 19 września 2012 r., nr [...] , znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] decyzją z 12 czerwca 2012 r. na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z 7. 07. 1994 r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) nakazał inwestorowi K.P. dokonać rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce nr [....] w P. u w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] (km 22 + 960). W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte z urzędu. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [....] 2012 r. ustalono, że na działce nr [....] w P. u przy drodze krajowej nr [....] w km 22 + 960 strona lewa znajduje się urządzenie reklamowe posadowione na stopach betonowych, składające się z dwóch metalowych słupów o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm) do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe o nazwach: [....] Przedmiotowe urządzenie wsparte jest dwoma słupkami metalowymi o profilu okrągłym ( ø= 4cm). Urządzenie zlokalizowane jest w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] Wymiary zewnętrzne stopy betonowej wynoszą 2,50 x 3,60m, natomiast wysokość przedmiotowego urządzenia reklamowego wynosi około 4,0m. W czasie kontroli przeprowadzonej [....] 2012 r. ustalono, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało przymocowane za pomocą śrub do fundamentu betonowego, nie zagłębionego w gruncie. Fundament posiada uchwyty metalowe służące do podnoszenia go i przemieszczania za pomocą dźwigu. Inwestorem przedmiotowego urządzenia reklamowego, zrealizowanego około 2010 r., bez pozwolenia na budowę jest K.P. . Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad pismem z [....] 2012r. zaopiniowała negatywnie lokalizację przedmiotowego urządzenia reklamowego z uwagi na naruszenie art. 43 ust. 1 ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19 poz. 115 ze zm.). Nadto organ ustalił, że działka nr [....] w części objętej niniejszym postępowaniem leży w terenie oznaczonym w obowiązującym (zatwierdzonym 28 lipca 2006 r.) miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. symbolem KK oznaczającym tereny kolejowe. Ze względu na ciężar, wymiary tj. wysokość około 4,0 m i wymiary zewnętrzne fundamentu betonowego wynoszące 2,50 x 3.60 m organ stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem i stanowi budowlę (art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego ). Zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego budowa nowego obiektu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, z zastrzeżeniem obejmującym wyjątki od tej zasady, które są enumeratywnie wyliczone w art. 29 ustawy. Ponieważ przedmiotowy obiekt nie został wskazany w art. 29, jako podlegający zwolnieniu od uzyskania pozwolenia na budowę, a także nie uwzględnia go art. 30, określający roboty budowlane podlegające zgłoszeniu, organ uznał, że wymagane było pozwolenie na budowę, którego inwestor nie posiada. Organ wskazał, że wobec ustalenia, że budowa przedmiotowego obiektu narusza ustalenia zawarte w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy P. , ponieważ znajduje się w terenach oznaczonych w rysunku ww. planu symbolem KK oznaczającym tereny kolejowe, które na mocy przepisów szczególnych stanowią tereny zamknięte, jak również narusza art. 43 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. W tej sytuacji zastosowanie znajduje przepis art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Odwołanie od ww. decyzji wniósł K.P. Zarzucił, że nie brał udziału w pomiarach w/w reklamy, a ponadto powyższa reklama nie musi mieć pozwolenia budowlanego z uwagi na to, że jest przestawna. W ocenie odwołującego się obszar, na którym zlokalizowana jest reklama jest obszarem zabudowanym w związku z czym odległości reklamy od drogi, podane w decyzji, są błędne. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z 19 września 2012 r., znak: [....] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Z brzmienia art. 48 ustawy Prawo budowlane wynika, że ustawodawca zobowiązał organ nadzoru do badania, czy budowa realizowana bez wymaganego pozwolenia jest zgodna z przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i czy umożliwia doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. Tak więc, nakaz rozbiórki obiektu może być orzeczony dopiero wówczas, gdy okaże się, że nie ma prawnych możliwości jego legalizacji, z tym że legalizacja samowoli budowlanej nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Postępowanie legalizacyjne z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego możliwe jest tylko w sytuacji, gdy przesłanki z pkt 1 i 2 tego przepisu występują kumulatywnie, a nie zaistnienie jednej z nich powoduje konieczność zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przedmiotowy obiekt budowlany jako budowlę, do której odnosi się przepis art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Organ odwoławczy podzielił również stanowisko, że ze względu na ciężar i wymiary obiektu, należy stwierdzić, że przedmiotowe urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem. Pogląd taki znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku WSA w Krakowie z 27 czerwca 2011r., sygn. II SA/Kr 718/11, jak i w wyroku Naczelnego Administracyjnego w Warszawie z 11 stycznia 1999 r., sygn. II SA 1617/98. Zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane jest, iż roboty budowlane można rozpocząć wyłącznie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej zasady zostały wyliczone w art. 29-31 ustawy, przy czym budowa przedmiotowego obiektu, jako nie wymieniona w katalogu owych wyjątków wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego wynika, że przedmiotowy obiekt budowlany wykonany został ok. 2010 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, a zatem obiekt został wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Skoro PINB Powiat [....] ustalił, iż przedmiotowy obiekt usytuowany jest w odległości 7,70 m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] , co narusza przepisy ustawy o drogach publicznych, brak jest możliwości wdrożenia procedury legalizacyjnej. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w odwołaniu, MWINB zauważył, że fakt, iż działka, na której zlokalizowane jest przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się poza obszarem zabudowanym został stwierdzony zarówno przez organ I instancji jak i zarządcę drogi krajowej nr [....] - Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w K.. Organ odwoławczy podzielił jednocześnie zarzut skarżącego, iż strona miała prawo być obecna przy pomiarach w/w reklamy, ale z uwagi na parametry działki nr [....] (szerokość) oraz wymaganą min. odległość obiektu od krawędzi jezdni drogi krajowej nie było możliwości usytuowania obiektu zgodnie z przepisami. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniósł K.P. domagając się uchylenia decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 77 § 1, 107 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa przejawiające się nieustaleniem w sposób dokładny oraz wyczerpujący stanu faktycznego sprawy skutkujące przyjęciem przez organ, że na realizację urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce ew. dr [....] położonej w P. wymagane było uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę, w sytuacji, gdy z uwagi na charakter przedmiotowego urządzenia reklamowego uzyskanie przez inwestora pozwolenia nie było wymagane; - art. 48 w zw. z art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w sprawie wystąpiły przesłanki do nakazania rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, gdy w okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy przepis ten, jako odnoszący się do obiektów budowlanych na budowę, których wymagane jest pozwolenie na budowę nie znajduje zastosowania do urządzenia reklamowego, które było przedmiotem postępowania; - art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego niezastosowanie, skutkujące w efekcie błędnym przyjęciem przez organ, że posadowione na stopach betonowych wolnostojącego urządzenia reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę; - art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że urządzenie reklamowe będące przedmiotem postępowania stanowi budowlę, a co za tym idzie wymagane w związku z tym było uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu skarżący argumentował, że z art. 29 ust. 2 pkt 6 wynika, jednoznacznie, że instalacja urządzenia reklamowego nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu decyzji nie odniesiono się do istotnej okoliczności, że przedmiotowe urządzenie reklamowe posadowione zostało na stopach betonowych na dwóch metalowych słupach o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm), do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe, a co za tym idzie, czy stopy betonowe i tablica reklamowa stanowią jeden obiekt budowlany. Fakt ten ma istotne znaczenie, bowiem decyduje o kwalifikacji czy dane zamierzenie stanowi budowę czy instalację urządzenia reklamowego wolnostojącego, na które nie jest wymagane uprzednie uzyskanie pozwolenia na budowę. Powyższa okoliczność w powiązaniu z sentencją decyzji, która nakazuje rozbiórkę wolnostojącego urządzenia reklamowego, nie określając czy owa rozbiórka ma odnosić się również do stopów betonowych, na których zgodnie z ustaleniami organu I instancji "posadowiono" przedmiotowe urządzenie reklamowe, które zostało przymocowane za pomocą śrub do fundamentu betonowego nie zgłębionego w gruncie oznacza, że organy nadzoru budowlanego nie dokonały w sposób wyczerpujący ustaleń faktycznych. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się na rozróżnienie, czy dane zamierzenie polega na instalowaniu tablicy reklamowej na istniejącym już fundamencie, czy polega na wzniesieniu również tej podstawy (fundamentu). O tym czy całe urządzenie powstaje w wyniku budowy czy instalacji znaczenie ma fakt, czy stop betonowy, do którego ma być przykotwiczony słup nośny z tablicą reklamową dostarczony (przywożony) jest na miejsce posadowienia urządzenia reklamowego jako osobny gotowy element i tam jedynie ułożony jako odrębny element bez zagłębiania się w ziemię, na poziomie terenu. W takim wypadku urządzenie reklamowe powstaje w wyniku instalacji, a nie w wyniku budowy. Pojęcie "instalacji" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. Zgodnie z definicją słownika języka polskiego przez pojęcie instalacji rozumie się zakładanie, montowanie jakiegoś urządzenia technicznego (w nowym miejscu). Bliskoznaczne pojęcie "montażu" oznacza zaś składanie, zespolenie części lub zespołów w dalsze zespoły lub gotowy wyrób (Słownik języka polskiego PWN Warszawa 1988 r., s. 794 i s. 209). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, nie ulega wątpliwości, że w sprawie będącej przedmiotem skargi mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego, które nie jest związane trwale z gruntem, na stopach betonowych, które zostały przywiezione, dostarczone na miejsce posadowienia urządzenia reklamowego, jako osobny gotowy element. Istotnym faktem jest także i to, że inwestor nie wykonywał jakichkolwiek robót (ziemnych przy instalacji rzeczonego urządzenia reklamowego, a w związku z tym mając powyższe na uwadze brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowi ono budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy, a prace polegające na realizacji tegoż urządzenia nie stanowiły z kolei budowy. Skarżący nie zgodził się również ustaleniem, że przedmiotowe urządzenie reklamowe ze względu na ciężar i wymiary obiektu jest trwale związane z gruntem. Przedmiotowe urządzenie reklamowe nie jest obiektem, którego nie można przenieść (przemieścić) w inne miejsce. Podlega ono swobodnemu przemieszczaniu, może być przesunięte w każdym czasie bez zastosowania zbytnich sił. Wielkość urządzenia, jego rozmiary, względy bezpieczeństwa nie powoduje, jak również nie są czynnikami świadczącymi o związaniu urządzenia trwale z gruntem. Organy nadzoru budowlanego nie wykazały w sposób dostateczny i przekonywujący, że przedmiotowe wolno stojące urządzenie reklamowe posiada cechy przemawiające za zakwalifikowaniem go jako urządzenia trwale związanego z gruntem. W odpowiedzi na skargę na [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne są powołane do kontroli administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 ustawy p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu administracyjnego nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem skargi K.P. jest decyzja [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 19 września 2012r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [....] z 12 czerwca 2012 r. nakazującą inwestorowi K.P. dokonać rozbiórki wolnostojącego urządzenia reklamowego zlokalizowanego na działce nr [....] w P. u w odległości 7,70m od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] (km 22 + 960). W sprawie nie ma wątpliwości, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało posadowione na ww. działce bez pozwolenia na budowę. W sprawie sporne jest natomiast czy dla posadowienia przedmiotowego urządzenia potrzebne było pozwolenie na budowę. W ocenie skarżącego pozwolenie takie nie jest wymagane ustawą Prawo budowlane, nie jest także wymagane zgłoszenie robót budowlanych ponieważ przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi jedynie instalację urządzenia reklamowego i jako takie nie wymaga ani pozwolenia ani zgłoszenia. Wynika to z faktu, że tablice zostały zamontowane na betonowym cokole, który nie został wkopany w ziemię, a więc także nie jest nie trwale powiązany z gruntem . Z tym stanowiskiem nie zgadzają się organy obu instancji wskazując, że wolnostojące urządzenie reklamowe zlokalizowane na działce Nr [....] w P. przy drodze krajowej nr [....] w km 22 + 960 strona lewa posadowione na stopach betonowych, składające się z dwóch metalowych słupów o profilu zamkniętym kwadratowym (12 x 12 cm), do których przymocowano trzy tablice ogłoszeniowe o nazwach: [....] wspartych na dwóch słupkach metalowych o profilu okrągłym ( ø= 4cm) stanowi urządzenie trwale związane z gruntem, o czym świadczy jego stabilne położenie na gruncie , odporne na działanie czynników atmosferycznych, pozwalające na stabilne umocowanie i podtrzymywanie tablic reklamowych o wysokości ok. 4 m. W ocenie Sadu należy się zgodzić w całej pełni ze stanowiskiem organów I i II instancji, że zarówno parametry techniczne przedmiotowego urządzenia reklamowego jak i sposób jego posadowienia na dostosowanych stopach betonowych o wymiarach zewnętrznych 2,50 x 3,60 m ( szkic i protokół z przeprowadzonej wizji w dniu 10. 01. 2012 r. ) specjalnie przygotowanych i umieszczonych na gruncie działki Nr [....] przesądza jednoznacznie o trwałym połączeniu ww. wolnostojącego urządzenia reklamowe. Urządzenie to stanowi zatem budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowalnego, zgodnie z którym przez budowlę należy rozumieć m. in. wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe. Należy przy tym podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministarcyjnym ustalił się przeważający pogląd , który w całości podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie, że dla przyjęcia czy dany obiekt budowalny jest trwale związany z gruntem istotne jest to czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. O tym w istocie decydują parametry techniczne tego obiektu ( wyrok NSA z 12. 10. 2011 II OSK 1433/10 , Lex 1151874, wyrok NSA z 4. 01. 2010 sygn. Akt II OSK 10/09, wyrok NSA 4. 03. 2011, sygn.. akt II OSK 427/10). A zatem nie można uznać, że zasadny jest zarzut skargi, w którym podkreśla się, że betonowe stopy ( tworzące cokół) urządzenia reklamowego są jedynie położone na gruncie i w dodatku mogą być przesunięte w inne miejsce. Trzeba bowiem zauważyć, ze ewentualne ich przesunięcie zawsze wymaga użycia do tego celu specjalistycznego, ciężkiego sprzętu. Nadto nie można się zgodzić ze stanowiskiem strony skarżącej , która wskazuje, iż przedmiotowe urządzenie reklamowe nie stanowi całości, ale składa się z dwóch oddzielnych części to jest instalacji zamontowanej na nośniku będącym przedmiotowymi stopami fundamentowymi. Przedmiotowe urządzenie stanowi bowiem całość, a stopy zostały wykonane specjalnie dla zamieszczenia ww. tablic reklamowych. Zgodnie z art. 3 ust. 6 ab. initio Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonanie obiektu budowalnego w określonym miejscu. Zgodnie z art. 3 pkt 7 przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także inne prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 28 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31. Ponieważ przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego odnosi się wyłącznie do tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach budowlanych przepis ten nie wyłącza zatem przedmiotowego urządzenia reklamowego z obowiązku uzyskania na jego wzniesienie ostatecznego decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowalne właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. 2. Jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1: 1) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b) ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem - właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Jak wynika z cyt. przepisu w przypadku zrealizowania obiektu budowlanego bez pozwolenia na budowę lub pomimo sprzeciwu właściwego organu architektoniczno-budowlanego istnieje możliwość jej legalizacji, po ustaleniu, że budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza innych przepisów. Należy podkreślić, że organy obu instancji prawidłowo wykazały , że legalizacja urządzenia reklamowego wzniesionego nielegalnie przez Skarżącego na działce nr [....] nie jest możliwa ze względu na naruszenie przepisów art. 43 ustawy z 21. 03. 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 nr 19, poz. 115, zgodnie z którym obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi krajowej co najmniej 10 m w terenie zabudowanym i co najmniej 25 m poza terenem zabudowy. (ust. 1 lp. 3 ). W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych. Przepis art. 38 ust. 3 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Przepisu ust. 2 nie stosuje się przy sytuowaniu reklam poza terenem zabudowy (ust. 3 ). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, z przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się w odległości 7,70 m. od krawędzi jezdni drogi krajowej nr [....] – co zostało prawidłowo ustalone - a GDDKiA będąca zarządcą drogi nr [....] w piśmie z [....] . 2012 r. jednoznacznie potwierdziła, że przedmiotowe urządzenie reklamowe znajduje się poza terenem zabudowanym , w którym należy zachować odległość co najmniej 25 m od krawędzi jezdni. A zatem w sprawie PINB dla Powiatu [....] poprzedził nałożenie obowiązku rozbiórki przedmiotowego urządzenia reklamowego wykonanego na działce nr [....] w P. bez pozwolenia na budowę oceną możliwości jej legalizacji i dopiero po ustaleniu, że budowla jest niezgodna zgodna z przepisami ustaw szczególnych tj. ustawy o drogach publicznych oraz narusza MPZP przyjęty uchwałą Rady Miasta i Gminy P. z 28 lipca 2006 r. prawidłowo przyjął, iż nie ma prawnych możliwości legalizacji przedmiotowej samowoli budowlanej i wtedy dopiero orzekł nakaz rozbiórki. W tej sytuacji zaskarżoną decyzję i poprzedzającą decyzje organu I instancji należy uznać za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 151 p.p.s.a. skargę niniejszą, jako niezasadną, oddalił.