II SA/Kr 1854/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa / spr. / Sędziowie WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2012 r. sprawy ze skargi U.W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie postanawia I. skargę odrzucić II. zwrócić skarżącej uiszczony wpis w kwocie 100 / sto / złotych UZASADNIENI postanowienia z dnia 22 lutego 2012r. W dniu 6 maja 2011r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. wydał postanowienie znak: [...], którym odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego, wybudowanego na działkach ewidencyjnych numer "1", "2", "3’, "4", "5", "6" obr. [...] w L.. PINB w L. wydał w/w postanowienie w związku z wnioskiem U. W. w sprawie wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją PINB w L. z dnia 28 września 2010r., znak: [...] dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo-handlowego. Zażalenie na postanowienie PINB w L. z dnia 6 maja 2011r., znak: [...] złożyła U. W. reprezentowana przez adwokata A. P.. Postanowieniem z dnia 26 września 2011r., znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu w/w zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu napisano, że przedmiotem analizy i rozpoznania w niniejszej sprawie był status strony w sprawie o wznowienie postępowania administracyjnego dotyczącego udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku usługowo - handlowego, wybudowanego na działkach ewidencyjnych numer "1" – "6" obr. [...] w L.. Organ odwoławczy stwierdził, że art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego stanowi w sposób nie budzący jakichkolwiek wątpliwości iż: "Stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest wyłącznie inwestor". Zdaniem organu odwoławczego oznacza to, że w niniejszej sprawie status strony posiada wyłącznie P.H.P.U "[...]" I. S. i M. W. sp. j. Następnie powołano się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego: wyrok z dnia 7 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1281/05 - LEX 317393; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005r., sygn. akt VII SA/Wa 911/05 - LEX 190893, w którym sąd stwierdził, że treść art. 59 ust. 7 Prawa budowlanego dotyczy sytuacji, gdy decyzja o pozwoleniu na użytkowanie jest wydana po zakończeniu budowy zrealizowanej na podstawie funkcjonującego w obrocie prawnym pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie w ocenie organu II instancji nie ulega wątpliwości, że budynek usługowo - handlowy zrealizowany został na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] udzielającego pozwolenia na budowę oraz zatwierdzającego projekt budowy. Wobec tego WINB w K. stanął na stanowisku, iż stroną postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku jest wyłącznie inwestor. Zdaniem organu odwoławczej U. W. nie mogła być stroną w/w postępowania i fakt braku jej udziału, był jak najbardziej prawidłowy, a w konsekwencji, U. W., nie może mieć także przymiotu strony w postępowaniu wznowieniowym. W końcowej części uzasadnienia organ II instancji odnosząc się do zarzutu odwołania, mówiącego że krąg osób, którym przysługuje przymiot strony jest taki sam w postępowaniu o pozwolenie na budowę jak i w postępowaniu o pozwolenie na użytkowanie, stwierdził, że pogląd ten jest całkowicie błędny. W wyjaśnieniu wskazano, że jak wynika z art. 28 ust.2 Prawa budowlanego stronami w postępowaniu o pozwolenie na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania obiektu. Podkreślono natomiast, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku jest już tylko inwestor. WINB dodał, że zarówno art. 59 ust.7 jak i art. 28 ust.2 Prawa budowlanego stanowią lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., na który powołała się wnioskodawczyni U. W.. W ocenie organu odwoławczego oznacza to, że przepisy prawa budowlanego - jako przepisy szczególne - rozstrzygają o tym, kto ma przymiot strony w poszczególnych postępowaniach. Z postanowieniem [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 września 2011r., znak: [...] nie zgodziła się U. W. i złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia WINB w K. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie od WINB w K. na jej rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że w żaden sposób nie zgadza się z twierdzeniem organu II instancji, że budynek zlokalizowany na działkach nr "1" – "6" obr. [...] w L. został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] gdyż jest to niezgodne ze stanem faktycznym. W przedmiotowej sprawie wspomniany organ wydał dwie decyzje jedną 1 sierpnia 2008r.r. uchyloną wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 5 października 2008r.(sygn. II SA/Kr 112/09 drugą 17 maja 2010r., przy czym w pierwszym postępowaniu żaląca się została uznana za stronę postępowania w drugim została pominięta przez Starostę [...]. Dalej U. W. podniosła, że skoro pierwsza decyzja została uchylona to wszczęte wnioskiem postępowanie administracyjne powinno być zakończone decyzją merytoryczną w rozumieniu art. 104 k.p.a. i dopiero wówczas można było wszcząć postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie. Tymczasem, podkreśliła skarżąca, "do dnia dzisiejszego nie zostało formalnie zakończone pierwsze postępowanie co wyklucza prowadzenie innego dotyczącego pozwolenia na użytkowanie". W konkluzji skarżąca wskazała, że "że skoro poprzedzające decyzje organów są wadliwe to skutkiem tego jest również wadliwość pozwolenia na użytkowanie. Jest co najmniej dziwne, że postępowanie administracyjne wywołane wnioskiem inwestora, którego efektem jest wyrok nie zostało formalnie zakończone decyzją merytoryczną udzielającą lub odmawiającą pozwolenia na budowę w zakresie objętym pierwotnym wnioskiem lub też umarzającą to postępowanie, co umożliwiłoby stronom dochodzić swoich praw". W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Skarga podlega odrzuceniu z uwagi na wniesienie jej po terminie. Zgodnie bowiem z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). W przypadku oddania pisma w polskim urzędzie pocztowym jest to równoznaczne z wniesieniem go do sądu (art. 83 § 3 p.p.s.a.). Warunkiem zachowania terminu w tym przypadku jest prawidłowe zaadresowanie przesyłki (m.in. postanowienie wsa w Warszawie z 4.10.2011roku, IV SA/Wa 1444/11). W myśl poglądu zaprezentowanego m.in. w postanowieniu NSA w Warszawie z dnia 25.01.2011 roku (II FSK 2554/10, LEX nr 742361) wniesienie skargi bezpośrednio do sądu, zamiast za pośrednictwem organu administracji publicznej, powoduje ten skutek, że sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej w celu nadania jej biegu. O zachowaniu ustawowego terminu do jej wniesienia decyduje wówczas data wysłania (przekazania) skargi przez sąd do właściwego organu administracji publicznej. Analogiczna sytuacja znajduje zastosowanie w przypadku wniesienia skargi za pośrednictwem niewłaściwego organu. Z chwilą wydania decyzji przez organ II instancji, w sprawie tj w dalszym jej biegu przestają mieć zastosowanie przepisy k.p.a., w tym jego art. 65. Sposób i termin wniesienia skargi do w.s.a. uregulowany jest bowiem w ustawie z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie w k.p.a. Ponadto art. 65 § 2 k.p.a. stanowi, że podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Tymczasem skargę wnosi się nie do organu, lecz do sądu, a za pośrednictwem organu. W przedmiotowym wypadku skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie powinna być wniesiona za pośrednictwem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Została natomiast wniesiona za pośrednictwem Wojewody [...], który 6 dni po terminie tj. po dniu 2 listopada 2011 roku kiedy upływał termin do wniesienia skargi, nadał ją do właściwego organu tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Nadmienić w tym miejscu można, choć z uwagi na w/w okoliczności nie ma to w sprawie przesądzającego znaczenia, że na kopercie zawierającej skargę, skarżąca wskazała również zły adres Wojewody [...]. Zaadresowała bowiem przesyłkę na adres Sądu Okręgowego w K. i jak można jedynie przypuszczać, fakt znajomości przez pracownika poczty właściwego adresu Wojewody [...] spowodował doręczenie źle zaadresowanej przesyłki, zamiast jej zwrócenie do skarżącej. W tym stanie rzeczy należy wskazać, że skarga na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 września 2011r., znak: [...] została wniesiona przez U. W. po terminie, w związku z czym podlega ona odrzuceniu o czym orzeczono jak w punkcie I postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a kosztach (pkt II postanowienia) na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.