II SA/Kr 1939/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Rynczak (spr.) Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M.M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej M.M.K. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku M.M.K. z dnia 21 marca 2011 r., odmówił ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z garażami wolnostojącymi na dz. [...], obr.[...]. Budowa wjazdu oraz wewnętrznej drogi dojazdowej na dz. [...] ,[...] [...] obr. jw. przy ul. [...] w K. ", W uzasadnieniu wskazano, że działka nr [...] usytuowana jest w oddaleniu od ulicy, w głębi terenu porośniętego zielenią: od strony północnej przylega do kompleksu leśnego na dz. nr [...] , od strony zachodniej znajduje się obszar zieleni o cechach otwartego niezabudowanego krajobrazu (działka przedmiotowa stanowi wschodni, skrajny obszar tego terenu); od południa również przylega do działek porośniętych zielenią, jedynie od strony południowo j wschodniej graniczy z działkami zabudowanymi. Zabudowa przy ulicy [...] zlokalizowana jest zarówno bezpośrednio przy tej ulicy, jak też w drugiej linii zabudowy - na terenie położonym w pewnym oddaleniu od ulicy, z dostępem poprzez odcinki dróg dojazdowych. Organ l instancji wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki umożliwiające ustalenie jakiejkolwiek linii zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ działka objęta wnioskiem położona jest w obszarze zieleni otwartej poza istniejącym zespołem zabudowy. Natomiast lokalizacja wnioskowanej do zabudowy nieruchomości nie pozwala również na przyjęcie, że uwarunkowania przestrzenne uzasadniają odstąpienie od wyznaczania linii zabudowy. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M.M.K. zarzucając, iż działka nr [...] bezpośrednio graniczy z już zabudowanymi działkami o nr: [...] ,[...] ,[...] . Natomiast na działce nr [...] stoi nowy dom, a fakt ten został pominięty w decyzji organu l instancji. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz U. nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. nr 164, póz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że ustalony przez organ l instancji obszar analizowany uwzględnia istotę oraz cel regulacji § 3 rozporządzenia wykonawczego, a ustalony w ten sposób obszar pozwolił organowi na pełną weryfikację sposobu zagospodarowania terenu usytuowanego wokół terenu inwestycji w celu dokonania prawidłowej subsumcji skutkującej podjęciem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie. Dokonując oceny analizy urbanistyczno - architektonicznej sporządzonej przez organ l instancji, Kolegium stwierdziło, że analiza ta sporządzona została prawidłowo, zgodnie z przepisami i dokładnie opisuje zarówno zagospodarowanie terenu w obszarze objętym analizą, charakter obszaru, jak i sposób kształtowania się zabudowy oraz cechy tej zabudowy, zaś wyprowadzone na podstawie analizy wnioski znajdują pełne uzasadnienie w świetle poczynionych w toku analizy ustaleń. Wnioski wynikające z analizy stanowią zasadniczą przyczynę wydania decyzji odmownej przez organ l instancji. Decyzji tej trudno zarzucić uznaniowość, a przyjęta przez organ l instancji ocena stanu faktycznego, jak również konkluzja w przedmiocie braku możliwości ustalenia linii zabudowy znajduje uzasadnienie w przepisach prawa, a w szczególności § 4 rozporządzenia wykonawczego. Kluczowe znaczenie w procesie ustalania warunków zabudowy przypisać należy konkretnej, przynajmniej jednej działce sąsiedniej dostępnej z tej samej drogi publicznej pozwalającej na zrealizowanie tzw. zasady dobrego sąsiedztwa. Przepis ten traktuje również o konieczności kontynuacji cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a zatem generalnie nakazuje wkomponowanie zamierzenia inwestycyjnego w istniejący układ urbanistyczny. Zatem z uwagi na wyjątkowy charakter decyzji o warunkach zabudowy, możliwość jej wydania jest ograniczona do przypadków, gdy inwestycja stanowi kontynuacje zastanego układu urbanistycznego. Brzmienie art. 61 ust. 1 w/w ustawy wyklucza takie działania kreacyjne, które nie stanowią kontynuacji zastanych wartości, co ma zapewniać ochronę ładu przestrzennego w sytuacji braku planu miejscowego. Kluczowym jednak w rozpatrywanym przypadku jest wynikający z ustaleń analizy architektoniczne - urbanistycznej brak możliwości wyznaczenia przedmiotowej linii w oparciu o § 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, a więc na podstawie wyników analizy. Punktem odniesienia w tym względzie powinno być usytuowanie istniejących obiektów w obszarze analizowanym względem ulicy [...]. Przedmiotowa inwestycja planowana jest na nieruchomościach nie przylegających bezpośrednio do ulicy [...]. . Usytuowane w przedmiotowym obszarze budynki mieszkalne jednorodzinne ukształtowane są w sposób czytelny i znajdują się - biorąc pod uwagę aspekt funkcjonalno - przestrzenny - zarówno bezpośrednio przy ulicy [...] jak też w drugiej linii zabudowy, na terenie położonym w pewnym oddaleniu od ulicy, z dostępem poprzez odcinki dróg dojazdowych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. podziela w tym względzie pogląd organu l instancji, iż objęty wnioskiem budynek planowany jest przed wykształconymi w terenie istniejącymi liniami zabudowy. Słusznie podnosi organ l instancji - co zresztą znajduje uzasadnienie w dokumentacji kartograficznej oraz fotograficznej - że przy omawianym odcinku ulicy [...] - na stoku wzgórza - cechą charakterystyczną jest lokalizacja budynków w maksymalnej odległości 50 - 65 m od ulicy, powyżej której występuje teren bez zabudowy. Odległość ta wyznacza granicę terenu zainwestowanego od strony grzbietu porośniętego lasem, tj. od strony północnej i północno - zachodniej. Teren inwestycji na dz. nr [...] oddalony jest ok. 62 - 65 m od ulicy [...] i, a zatem stwierdzić należy, że działka nr [...] usytuowana jest poza pasem zabudowy kształtującym się wzdłuż tej ulicy. Ewentualna realizacja kolejnych budynków w jeszcze większym oddaleniu od ulicy [...] powyżej istniejącej zabudowy i poza zabudowanym padem wzdłuż tej ulicy ukształtowanym na zboczu o takim samym lub zbliżonym nachyleniu nie mogłaby zostać uznana za uzupełnienie istniejącego układu urbanistycznego. Ze względu na opisaną wyżej lokalizację przedmiotowego terenu poza istniejącym układem zabudowy, wnioskowane zamierzenie inwestycyjne narusza przepisy art. 1 ust. 2 oraz art. 2 ustawy dotyczące nakazu uwzględniania i zachowania ładu przestrzennego w obszarze analizowanym. W konsekwencji w rozpatrywanym przypadku brak jest faktycznych i prawnych podstaw do wyznaczenia linii zabudowy, zgodnie z § 4 ust. 1-4 rozporządzenia. W związku z powyższym - w świetle ustaleń analizy architektoniczne -architektonicznej wnioskowana inwestycja pozostaje w sprzeczności z zasadą kontynuacji dotychczasowego sposobu zagospodarowania terenu określoną w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wskaźnik linii zabudowy jest jednym z istotnych elementów składających się na konieczną do zaistnienia kontynuację, o której mowa w powyższym przepisie. Kontynuacja ta występuje jeżeli obiektywna ocena stanu zagospodarowania w obszarze analizowanym pozwala na ustalenie wszystkich wymaganych wskaźników. W rozpatrywanym przypadku nie umożliwia tego nawet ogólna regulacja § 4 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, którego przepisy doprecyzowują art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i nie mogą być stosowane w oderwaniu od przepisów ustawy. Kolegium nie podziela zarzutów odwołania. Usytuowanie planowanej zabudowy poza istniejącą linią zabudowy, nie stanowiłoby kontynuacji zastanego układu urbanistycznego i zastanych relacji przestrzennych istniejącej zabudowy i terenów wolnych od zabudowy. Tym samym nie stanowiłoby wkomponowania nowej zabudowy w istniejący układ urbanistyczny. Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyli A.K. i M.M.K. , zarzucając: - naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 61 ust. 1 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164, póz. 1588), poprzez dokonanie niewłaściwej interpretacji ww. przepisów polegającej na przyjęciu, że planowana inwestycja dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych z wolnostojącymi garażami na naszej działce nr [...] wykracza poza układ zabudowy na omawianym odcinku ul. [...]w K. i w konsekwencji brak jest faktycznych i prawnych podstaw do wyznaczenia linii zabudowy — podczas gdy w rzeczywistości planowana zabudowa działki [...] nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa, jeżeli weźmiemy pod uwagę choćby działki [...] ,[...] [...] [...] [...] ; a także naruszenie art. 1 ust.2 pkt 6 powoływanej ustawy poprzez brak rozważenia walorów ekonomicznych przestrzeni stanowiącej przedmiot postępowania; - naruszenie prawa materialnego — a to art. 2,7, 21 i 64 Konstytucji RP - poprzez pominięcie ich dyspozycji przy ocenie materiału sprawy i wykładni przepisów niższej rangi stanowiących powołaną podstawę prawną zaskarżonych orzeczeń. - naruszenie przepisów postępowania — art. 10 w zw. z art. 109 § 1 kpa - dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, tj. art 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez nie powiadomieniu zarówno przez SKO, jak i organ l instancji o decyzji wydanej w przedmiotowej sprawie osób, które brały udział w postępowaniu toczącym się przed organem l instancji, w tym także po modyfikacji wniosku w zakresie przedmiotu postępowania ; - inne naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:- art. 6,7,8 i 77 k.p.a., naruszenie zasad rzetelnego procesu administracyjnego, zasady wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego , w tym także poprzez brak działań organu zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego sprawy - w tym w zakresie dostępu do drogi publicznej (przy powołaniu się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji na brak w aktach odpisu z ksiąg wieczystych), czego nie wymagano od nas na etapie postępowania określającego warunki zabudowy. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji. Skarżąca M.K. wniosła o zasądzenie kosztów. Uzasadniając powyższe podali, że dz. [...] ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez służebność gruntową drogi koniecznej mającą przebiegać pasem 3 m wzdłuż dz: [...], która to służebność jest wpisana do księgi wieczystej działki [...] o nr [...]- co zostało wykazane dokumentami złożonymi do akt sprawy. Droga ta zostanie poszerzona o kolejne 3 m wzdłuż sąsiednich działek nr [...] i [...] , których właściciele są w trakcie postępowania o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy. Zostały również wszczęte postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla działki [...] sąsiadujących z naszą działką nr [...], dla czterech budynków jednorodzinnych. Na dz. [...] został wybudowany nowy dom wolnostojący - co wynika z załączonej do nin. skargi odbitki z mapy ewidencyjnej i zdjęć , a czego organ administracyjny nie uwzględnił. Podano też, że na działce nr [...] dopuszczono inwestycję a działka inwestora nr [...] sąsiaduje z tą działką. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2007 r. (II OSK 1508/06) z § 3 ust. 1 rozporządzenia wynika, że analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się, biorąc pod uwagę zagospodarowanie wszystkich działek znajdujących się w granicach obszaru analizowanego, a nie wyłącznie działek, które mają dostęp do tej samej drogi publicznej, do której dostęp mą działka objęta wnioskiem. A zatem, niezasadnie zostało stwierdzone, że działka [...] nie leży w tym samym układzie urbanistycznym co działka [...]. lecz podlega pod ul. [...] . Dojazd do dz. [...] jest tylko z ul. [...] Działki [...] i [...] są działkami sąsiednimi, gdyż pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć szerzej niż pojęcie działki, graniczącej (sąsiadującej) bezpośrednio z terenami planowanej inwestycji budowlanej (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 1 czerwca 2007 r., IV SA/Wa 744/07), czy nawet wskakuje się, iż działkami sąsiednimi w rozumieniu art. 61 ust. 1 u.p.z.p. będą wszystkie działki, położone w obszarze analizowanym (tak NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., II OSK 657/06). W myśl §4* ust. 3 rozporządzenia, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązująca linie nowej zabudowy ustala się jako kontynuacje linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego.- w tym miejscu podkreślić ponownie należy, iż nie została tutaj wzięta pod uwagę treść decyzji dotyczącej działki [...] niewątpliwie przesuwająca linie dotychczasowej zabudowy — tworząc ów uskok . Natomiast przepis § 4 ust. 4 "rozluźnia" jeszcze powyższe rygory dopuszczając inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy architektoniczno-urbanistycznej. Skarżący podali, że spełnili wszystkie przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W niniejszej sprawie doszło w toku wydania decyzji przez SKO oraz przez organ l instancji do naruszenia prawa — tj. art. 10 w zw. z art. 109 § 1 kpa - dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, gdyż, jak wynika z akt postępowania organu l instancji stronami postępowania po modyfikacji żądania wniosku byli również: C.J. (właściciele działki [...]), C.J.W. (właściciel działki [...]), oraz C.L.J. (właściciel działki [...] ). Organy obu instancji nie doręczyły ww. osobom wydanych w sprawie decyzji — tak wynika z rozdzielnika pisma oraz faktu braku dowodów doręczenia . W zaistniałej sytuacji, organ l instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania uzupełniającego o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Państwo C. (tak wynika z rozdzielnika pisma z dnia 25 maja 2011 r.), jednakże nie powiadomił ich o wydanej w tej sprawie decyzji, przez co ww. osoby nie brały udziału w postępowaniu toczącym się przed SKO, które także nie doręczyło ww. osobom decyzji z dnia 17 października 2011 r.( co wynika z końcowej części decyzji). W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddała. Skarga jest uzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu l instancji uznał, że decyzje te naruszają przepisy postępowania administracyjnego wyrażone w przepisach art. 7 kpa, 10 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Natomiast stosownie do przepisu art.10 kpa organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt administracyjnych wynika, że organy nie zawiadomiły o toczącym się postępowaniu wszystkich stron postępowania tj. B.w. i K.W. . Organy w sposób prawidłowy ustaliły, że działka nr [...] stanowiąca własność B.W. i K.W. bezpośrednio graniczy z działką inwestora nr [...] Obr [...] i tym samym przysługuje im przymiot strony, jednakże nie zapewniły im w ogóle udziału w postępowaniu. Nie zawiadomiono ich o toczącym się postępowaniu ani też nie zostały doręczone im decyzje organów obu instancji. Tym samym strony te zostały pozbawione możliwości czynnego udziału w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy. Naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, o którym mowa w art. 10 k.p..a, stanowi kwalifikowaną wadę postępowania dającą podstawę do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 krp.a. Zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego organ wydaje decyzję dopiero wtedy kiedy zbierze i rozpatrzy cały materiał dowodowy sprawy, o czym mowa w przepisie art. 77 § 1 k.pa, a zatem skoro organy nie zapewniły czynnego udziału wszystkim stronom postępowania uniemożliwiając im zapoznanie z zebranym materiałem dowodowym sprawy, to tym samym nie mogły zebrać i rozpatrzyć całego materiału dowodowego w sprawie. Zatem ustalony stan faktyczny sprawy jest niepełny, narusza zasadę ustalenia prawdy obiektywnej i tym samym postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone w sposób wadliwy. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze należy stwierdzić, że zarzut naruszenia przepisów postępowania art. 6 k.p.a. w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, art. 7 k.p.a- zasady ustalenia prawdy obiektywnej, 8 k.p.a - zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz ich kultury prawnej , art. 10 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a jest uzasadniony, co wyżej omówiono. Natomiast odnośnie zarzutów naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze, należy stwierdzić, że sąd na obecnym etapie postępowania nie może się do nich odnieść skoro postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z dnia 10.02.1981 r., SA 910/80, ONSA 1991 r. nr 1, póz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia WP LexisNexis W-wa 2005 r. str. 145 tom 14 ). W niniejszej sprawie z przyczyn uprzednio wskazanych taka kontrola jest bezprzedmiotowa. Organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien wziąć pod uwagę wyżej naprowadzone okoliczności sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt l sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.), w myśl którego Sąd w razie uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s..a w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.