II SA/Kr 201/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędziowie: Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent Paulina Filipek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę nr LIV/416/2024 Rady Miejskiej w Libiążu z dnia 8 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Libiąż-Żarki I. stwierdza nieważność części tekstowej i graficznej zaskarżonej uchwały w zakresie obszarów planu oznaczonych symbolami: < 25MU, 30MU; < 25U, 26U; < 1U, 2U, 4U, 21U, 23U, 27U; < 7UP; < 8UP; < 9MW, 10MW, 11MW, 12MW, 13MW, 14MW; II. zasądza od Gminy Miejskiej w Libiążu na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie. Wojewoda Małopolski złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr LIV/416/2024 Rady Miejskiej w Libiążu z dnia 8 marca 2024 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Libiąż-Żarki, domagając się stwierdzenia nieważności tej uchwały w zakresie: - § 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, w zakresie dotyczącym terenów oznaczonych symbolem 25 MU oraz 30 MU, - § 36 ust. 3 pkt 1 lit. b tiret pierwszy, w zakresie słów: "od 9 MWdo 14 MW", - § 37 ust. 3 pkt 1 lit. b, w zakresie w którym dla terenów oznaczonych symbolem 1 U, 2 U, 4 U, 21 U, 23 U, 25 U, 26 U, 27 U przyjęto zapis dotyczący wysokości zabudowy: "budynków nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie więcej niż 15 m", - § 38 ust. 3 pkt 1 lit. b, w zakresie w którym dla terenu oznaczonego symbolem 7 UP przyjęto zapis dotyczący wysokości zabudowy: "budynków nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m", - § 38 ust. 2 pkt 1 lit. b w zakresie w którym dla terenu oznaczonego symbolem 7 UP przyjęto zapis dotyczący wskaźnika powierzchni zabudowy: "na pozostałych terenach maksymalnie 50%", - § 38 ust. 2 pkt 1 lit. d, w zakresie w którym dla terenu oznaczonego symbolem 8 UP przyjęto zapis dotyczący wskaźnika powierzchni zabudowy: "wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy:2.0", - § 38 ust. 3 pkt 1 lit. d, w zakresie w którym dla terenu oznaczonego symbolem 8 UP przyjęto zapis dotyczący wysokość zabudowy: "budynków: nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m, a pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m", Wojewoda Małopolski w skardze wniósł również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu złożonej skargi Storna skarżąca zarzuciła naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez brak zgodności ustaleń przedmiotowego planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Libiąż w zakresie wartości wyznaczonych wskaźników zagospodarowania terenu oraz ustalonych przeznaczeń terenów. Skarżący wskazał, iż zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium. Art. 9 ust. 4 ustawy stanowi, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Natomiast zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. W świetle powyższych przepisów, strona skarżąca wskazała, że ustalenia przedmiotowego planu powinny być zgodne z ustaleniami Studium Gminy Libiąż. Rada Miejska w Libiążu podejmując przedmiotową uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Libiąż - Żarki stwierdziła, iż nie narusza on ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Libiąż przyjętego uchwałą Nr 111/20/2018 Rady Miejskiej w Libiążu z dnia 30 listopada 2018 r. Analiza przedmiotowej uchwały wykazała jednakże na szereg niezgodności ustaleń miejscowego planu z ustaleniami Studium w zakresie wartości wyznaczonych wskaźników zagospodarowania terenu. W ocenie strony skarżącej zakwestionowane zapisy uchwały wprowadzają niezgodność z zapisami obowiązującego Studium Gminy Libiąż i dlatego winny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. W związku z powyższym skarżący wystąpił do Burmistrza Libiąża o ustosunkowanie się do tego naruszenia. Pismem z dnia 18 października 2024 r., znak: AGGN.6722.44.2020 Burmistrz Libiąża przedstawił stanowisko w tej sprawie. Burmistrz Libiąża wskazał, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego mają odmienny charakter prawny oraz że dokumenty te pełnią różnorakie funkcje. Następnie przytoczył zapisy art. 10 ust. 2 pkt 2 oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz podkreślił, że przepisy te wskazują na różny stopień szczegółowości ustaleń, jakie winny być zawierane w tychże dokumentach. Treść Studium, jako aktu kreującego politykę przestrzenną gminy powinna być formułowana w sposób ogólny. Ponadto, Studium nie może ustalać tego, co zostało ustawowo zastrzeżone dla treści miejscowego planu. Zdaniem Burmistrza Libiąża, brak jest podstaw prawnych do określania w Studium wskaźników zabudowy dla poszczególnych terenów, a w przypadku kiedy zostały one zamieszczone w Studium, to nie są one wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów. Burmistrz wyjaśnił więc, że zamieszczone w obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Libiąż wskaźniki zabudowy (wysokość zabudowy, sposób jej pomiaru, ilość kondygnacji, powierzchnia zabudowy) dla poszczególnych terenów nie są wiążące przy sporządzaniu planów miejscowych, bowiem związanie planu z ustaleniami Studium nie jest bezwzględne i może być silniejsze lub słabsze. Ponadto, Burmistrz wskazał, iż w ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego dopuszczalna jest autointerpretacja ustaleń Studium na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odniesieniu do terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolami 1 U, 2U, 4U, 21 U, 23U, 25U, 26U, 27U oraz terenów zabudowy usług społecznych, oznaczonych symbolami 7UP oraz 8UP, Burmistrz Libiąża wskazał, że usługi dopuszczone w terenach 1U, 2U, 4U, 21 U, 23U, 25U, 26U, 27U oraz usługi społeczne w terenach 7UP i 8UP są częścią usług publicznych, dla których nie ma obowiązku ustalania w planie miejscowym wskaźników i parametrów zabudowy w zgodności ze Studium, z zastrzeżeniem iż maksymalny wskaźnik intensywności nie może przekraczać 5,0. Wojewoda Małopolski nie zaakceptował wyjaśnień Burmistrza Libiąża w ww. zakresie. Zauważył, że nie można z całą pewnością stwierdzić, iż całość zabudowy usługowej dopuszczonej w terenach oznaczonych symbolami 1U, 2U, 4U, 21 U, 23U, 25LI, 26U, 27U oraz całość zabudowy usług społecznych dopuszczonej w terenach oznaczonych symbolami 7UP oraz 8LIP będą stanowić usługi publiczne. Ponadto, w terenach tych oprócz zabudowy usługowej, dopuszczono lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz obiektów nieuciążliwej produkcji. W związku z czym, nie można zastosować w pełni przytoczonego przez Burmistrza Libiąża zapisu Studium, dotyczącego braku obowiązku ustalania w planie miejscowym wskaźników i parametrów zabudowy w zgodności ze Studium. W odniesieniu do terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolami 9MW-14MW, Burmistrz Libiąża wyjaśnił, iż w ustaleniach przedmiotowego planu utrzymane zostały istniejące wskaźniki i parametry zabudowy, z zastrzeżeniem, że dla nowych usług publicznych wyznaczone w planie wskaźniki i parametry zabudowy nie muszą być zgodne ze wskaźnikami określonymi w studium. Skarżący nie podzielił powyższych wyjaśnień Burmistrza Libiąża. Wskazał, że usługi społeczne dopuszczone w przedmiotowym planie nie muszą stanowić usług publicznych. Nie można więc zastosować przytoczonego przez Burmistrza Libiąża zapisu Studium, dotyczącego braku obowiązku ustalania w planie miejscowym wskaźników i parametrów zabudowy w zgodności ze Studium. Ponadto, na obszarze objętym przedmiotowym planem nie obowiązywał dotychczas żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z czym, nie można mówić o utrzymaniu istniejących wskaźników i parametrów zabudowy. W odniesieniu do zarzutu wyznaczenia terenów zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczonych symbolami 25MU oraz 30MU na obszarze przeznaczonym w Studium gminy Libiąż pod obszary terenów kopalni, oznaczone symbolem PG1, Burmistrz Libiąża wyjaśnił, iż przeznaczenie dla tych terenów, choć odmienne od tego wyznaczonego w Studium gminy Libiąż, ustalono na podstawie aktualnego sposobu zagospodarowania. Nie można więc mówić o niezgodności ze Studium Gminy i naruszeniu zasad sporządzania miejscowego planu. Wojewoda Małopolski nie zaakceptował wyjaśnień Burmistrza Libiąża. Zacytował wyrok WSA w Krakowie z dnia 9 czerwca 2021 r., II SA/Kr 374/21, zgodnie z którym "studium jest aktem o charakterze ogólnym, gdyż wyznacza podstawowy zarys, czy kierunki zagospodarowania gminy, natomiast uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych pianach zagospodarowania przestrzennego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nie mogą również być ze sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego". Ponadto, podał, iż zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 17 czerwca 2016 r., II OSK 2529/14: ,,jeżeli w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów, to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym, niż przeznaczenie przyjęte w studium, kwalifikowane jest jako naruszenie zasad sporządzania planu, tj. art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium. Stopień związania miejscowego planu ustaleniami studium jest uzależniony od szczegółowości zapisów tego ostatniego aktu i w związku z tym może być silniejszy lub słabszy". Natomiast zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 5 lipca 2017 r., II OSK 1251/17: "w ujęciu systemowym zgodność między treścią studium a treścią planu miejscowego winno się postrzegać jako kontynuację identyczności zasad zagospodarowania terenu ustalanych ogólnie w studium i podlegających sprecyzowaniu w planie miejscowym. Plan miejscowy ma jedynie doprecyzować te zasady i to w taki sposób, aby nie doprowadzić do ich zmiany lub modyfikacji. (...) Innymi słowy, konkretne obszary mogą mieć określone przeznaczenie w planie, jeśli wcześniej w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmina wskazała taki rodzaj przeznaczenia dla tych obszarów. Zatem ustalenia planu miejscowego są konsekwencją zapisów przyjętych w studium". Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewoda Małopolski nie zaakceptował przekazanych przez Burmistrza Libiąża wyjaśnień i wyraził stanowisko, iż Rada Gminy Libiąż naruszyła art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co skutkowało istotnym naruszeniem zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zakresie opisanym w treści skargi. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Libiąż wniosła o oddalenie skargi w całości, uznając ją za niezasadną. W ocenie Organu nie została spełniona przesłanka istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego określona w art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem nie każde naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego automatycznie skutkuje nieważnością planu, lecz jedynie takie, które nosi znamiona naruszenia istotnego. W ocenie Rady Gminy w realiach sprawy z takimi naruszeniami nie mamy do czynienia. Przede wszystkim studium ma charakter znacznie bardziej ogólny niż plan miejscowy. Stąd też nie jest wymagane, aby wskaźniki zabudowy terenu były określone w studium, natomiast będą się musiały znaleźć w planie miejscowym. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 2 pkt 1 lit b powołanej ustawy w studium określa się w szczególności kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Z kolei art. 15 ust. 2 pkt 6 tej ustawy stanowi, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich % realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Zestawienie tych dwóch przepisów wskazuje, że ustalenia, jakie powinny być zawarte w studium różnią się znacznie, gdy chodzi o stopień ich szczegółowości od ustaleń planu miejscowego. Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2008 r. (sygn. akt II OSK 751/07), który stwierdził, że o ile ustalenia planu miejscowego mogą, a nawet powinny być w miarę szczegółowe, o tyle treść studium - aktu kreującego politykę przestrzenną gminy - powinna być formułowana w sposób bardziej ogólny, a studium nie może ustalać tego, co zostało ustawowo zastrzeżone dla treści planu miejscowego. Zdaniem Rady Gminy podstaw do twierdzenia, że w studium należało określać wskaźniki zabudowy, nie dają też przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie zakresu projektu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (Dz. U. z 2004 r. Nr 118, poz. 1233) zwane dalej rozporządzeniem. Zgodnie z § 6 pkt 2 rozporządzenia, ustalenia dotyczące kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów powinny w szczególności określać minimalne i maksymalne parametry i wskaźniki urbanistyczne, uwzględniające wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury oraz zrównoważonego rozwoju, wskazywać tereny do wyłączenia spod zabudowy, a także zawierać wytyczne określania tych wymagań w planach miejscowych. Użyty w tym przepisie zwrot "minimalne i maksymalne parametry" należy, zdaniem organu, odnosić do kierunków i wskaźników dotyczących zagospodarowania oraz użytkowania terenów, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 1 lit b ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zaś do parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy, gdyż ta materia wchodzi w zakres przedmiotowy planu, a nie studium (art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Studium stanowi dokument o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, a jego ustalenia nie przesądzają o ostatecznej możliwości zagospodarowania określonych nieruchomości. Określa ono kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania terenów, w tym tereny przeznaczone pod zabudowę oraz tereny wyłączone spod zabudowy. Ponieważ ustalenia zawarte w studium różnią się znacznie, gdy chodzi o stopień ich szczegółowości od ustaleń planu miejscowego to nie sposób przenieść je wprost do planu miejscowego. Mając na uwadze powyższe Organ stwierdził, że nie jest wymagane zamieszczanie w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wskaźników zabudowy dla poszczególnych terenów, a jeżeli zostały zamieszczone - to nie są wiążące przy sporządzaniu planu miejscowego. W odniesieniu do kwestii wskaźników zabudowy zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz ich niewiążącego charakteru przy sporządzaniu planów miejscowych, Rada Gminy powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2024 r. (sygn. akt IIOSK 2151/21) zgodnie z którym "Plan miejscowy nie musi być dosłownie zgodny z zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego; plan miejscowy może precyzować i uszczegóławiać ustalenia studium, które jest aktem bardziej ogólnym". Zdaniem Rady Gminy oznacza to, że plan miejscowy ma prawo do wprowadzenia bardziej szczegółowych regulacji w stosunku do ustaleń zawartych w studium, w tym do określenia konkretnych wskaźników zabudowy, które mogą różnić się od ogólnych kierunków wskazanych w studium. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie gminnych aktów planowania przestrzennego, należy do zadań własnych gminy. Przepis ten stanowi podstawę prawną tzw. władztwa planistycznego gminy, które można zdefiniować jako przekazanie przez ustawodawcę gminie kompetencji w zakresie władczego przeznaczania i ustalania zasad zagospodarowania terenu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, stosowanie do art. 4 ust. 1 przywołanej ustawy następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, na mocy art. 1 ust. 3 powołanej ustawy organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Gmina wskazała, iż w § 35 zaskarżonej uchwały wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowo - usługowej, oznaczone symbolami 25MU oraz 30MU, dla których w § 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustalono przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, zabudowę wielofunkcyjną oraz zabudowę usługową. Dopuszczono też lokalizację zabudowy usług społecznych w formie lokali użytkowych w pierwszej kondygnacji nadziemnej budynków wielorodzinnych oraz jako części budynków jednorodzinnych, lokalizację dojść, dojazdów, parkingów, miejsc postojowych dla rowerów, terenowe urządzenia sportowo rekreacyjne, wiaty, garaże, budynki gospodarcze, ścieżki piesze i rowerowe oraz obiekty małej architektury, zieleń urządzoną, infrastrukturę techniczną oraz instalacje odnawialnych źródeł energii. Przeznaczenie terenów 25MU i 30MU ustalono indywidualnie z uwzględnieniem istniejącego zagospodarowania terenu. Na terenie 25MU zlokalizowany jest budynek mieszkalno-usługowy. Budynek nie realizuje żadnych produkcyjnych funkcji, a sposób zagospodarowania działek, charakter zabudowy i ich użytkowanie było i jest zgodne z ustalonym przeznaczeniem. Dla ww. terenu wydano prawomocne pozwolenia na budowę przed przystąpieniem do sporządzenia planu i w trakcie procedury planistycznej, co uzasadniało jego uchwalenie z innym przeznaczeniem niż wynika to ze studium. Był to wyjątek od ogólnej zasady zgodności planu miejscowego ze studium, który chroni prawa inwestorów posiadających wcześniej uzyskane decyzje. Gmina zaznaczyła, że w wyroku sygn. II OSK 2151/21 z dnia 28 maja 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może dopasować się do istniejących pozwoleń na budowę. Podobnie Wojewoda Dolnośląski w rozstrzygnięciu nadzorczym z dnia 25 Iipca2024 r. NK-N.4131.29.4.29024.MS6 wskazał, że plan nie może całkowicie uniemożliwić inwestycji już zatwierdzonych pozwoleniami. Pierwsze pozwolenie na budowę w terenie 25MU nr AGN-L-7351/347/2009 (NR 648/09) z dnia 08.10.2009 r. obejmowało budowę budynku mieszkalno-usługowego. kolejne nr AGN.6740.540.2019.MJ5 (NR 682/2019) z dnia 20.08.2019 r. dokończenie robót budowlanych obejmujących zmianę sposobu użytkowania budynku usługowego na budynek mieszkalny jednorodzinny; ostatnie nr AGN.6740.151.2020.AK9(14) (NR 307/2021) z dnia 23.04.2021 r. dotyczyło przebudowy i zmiany sposobu użytkowania części parteru budynku mieszkalnego jednorodzinnego na cele gastronomiczne. W terenie 30MU również zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa. Jest to historyczny budynek dawnej willi dyrektora Kopalni Janina (objęty Gminną Ewidencją Zabytków, chroniony ustaleniami planu). W przeszłości teren ten stanowił integralną część kopalni, lecz obecnie działka jest własnością osoby fizycznej i funkcjonuje niezależnie od działalności zakładu górniczego. Mieszkaniowa funkcja terenu wynika z pierwotnej formy użytkowania, kulturowych uwarunkowań i potrzeby jego ochrony oraz sposobu zabudowy i istniejącego zagospodarowania, wielkości działki i stanu własności. Budynek nie jest obiektem mogącym realizować przeznaczenie produkcyjne, a wręcz nie powinien być przekształcany, ponieważ ochronie podlegają w szczególności; skala i forma architektoniczna, geometria i pokrycie dachu, cechy stylowe. W planie ustalono zakaz nadbudowy i rozbudowy, z zastrzeżeniem ewentualnego zwiększenia powierzchni o nie więcej niż 5% w przypadku konieczności spełnienia wymogów ochrony przeciw pożarowej i przystosowania dla potrzeb osób z niepełnosprawnościami. Przeznaczenie dla terenu 30MU ustalono kierując się zasadą uwzględniania chronionych obiektów w użytkowaniu i zagospodarowaniu jednostek terenowych oraz dbałością o jego stan (Studium, pkt4, pkt 13 w rozdziale 21.1 Kierunki dotyczące zagospodarowania terenów). Podkreślić należy, że teren Zakładu Górniczego “Janina" w Libiążu został przeznaczony pod teren obiektów przemysłu górniczego, produkcji i usług PG/PU adekwatnie do istniejącego użytkowania i zamierzeń T. W. S.A. (obecnie P. .A.). Mając na uwadze trwający proces transformacji energetycznej - oprócz ustalonych obiektów górniczych - wprowadzono do przeznaczenia również produkcję i usługi, ponieważ z analizy istniejącego zagospodarowania wynika, że część terenu jest już tak użytkowana. W trakcie sporządzania projektu planu określenie przeznaczenia i sposób zagospodarowania terenu było konsultowane podczas spotkań oraz korespondencyjnie opiniowane z przedstawicielami ZG Janina oraz Tauron Wydobycie S.A. (obecnie PKW S.A.). Ponadto określenie przeznaczenia dla terenu położonego bezpośrednio przy drodze wojewódzkiej DW 780 (3ZP -teren zieleni urządzonej) wynika wprost z warunków zawartych w uzgodnieniach z administratorem drogi wojewódzkiej Zarządem Dróg Wojewódzkich w Krakowie. W tym kontekście podkreślić należy, że podjęte w trakcie sporządzania projektu decyzje o przeznaczeniu terenu nie są przypadkowe, wynikają z procesu projektowania i uzgadniania stanowisk różnych zainteresowanych stron oraz uzasadnione bardziej wnikliwą analizą uwarunkowań i skutków planowanych zamierzeń planistycznych niż to ma miejsce na etapie Studium. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego jest dokumentem opracowanym na poziomie ogólnym, syntetycznym, wynikającym ze skali opracowania i metody przyjętej przez projektantów. Obszary dla których określono kierunki zagospodarowania obejmują wielohektarowe powierzchnie, co do których przyjęto ujednolicone ustalenia dotyczące parametrów i wskaźników, czyniąc tylko dwa wyjątki: dla usług publicznych i dla stanu istniejącego. Część zapisów Studium nie jest precyzyjna, dotyczy to chociażby wspomnianych usług publicznych gdzie podane są tylko dwa przykłady kościół i szkoła zakończone skrótem itp. (i tym podobne). Zdaniem Rady Gminy taka “nie skończona lista" usług pozwala na ich interpretację i dorozumienie na etapie sporządzania planu miejscowego. Skoro zapis Studium uczynił wyjątek dla mało precyzyjnie określonych usług publicznych to nie będzie nadużyciem, a raczej konsekwencją, zastosowanie go do pozostałych budynków usługowych, ponieważ zabudowa usługowa, jej sposób użytkowania i zagospodarowania otoczenia różni się parametrami i wymogami technicznymi od zabudowy mieszkaniowej, co w konsekwencji wymaga przyjęcia zwiększonych wielkości w zakresie wysokości jak i powierzchni zabudowy. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej oznaczonych symbolami 9MW-14MW ustalono w § 36 ust. 3 pkt 1 lit. b tiret pierwszy zaskarżonej uchwały wysokość budynków nie większą niż 5 kondygnacji nadziemnych i nie większą niż 17 m. W studium ww. tereny położone są na obszarze MW zabudowy mieszkaniowej, zabudowa wielorodzinna, gdzie dopuszcza się m.in. wysokość zabudowy do 15 m i nie więcej niż 4 kondygnacje. Plan miejscowy jest zgodny ze studium, pomimo wprowadzenia zmian w zakresie wysokości zabudowy. Zmiany te były uzasadnione celami ogólnymi studium. Założeniem studium było wprowadzenie w terenie MW zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niskiej. Jest to typ zabudowy, w której budynki mieszkalne mają zazwyczaj od 2 do 4-5 pięter. Wysokość kondygnacji w budynkach wielorodzinnych wynosi od 2,5 do 3 metrów. Jednak ta wartość może się różnić w zależności od rodzaju budynku, jego przeznaczenia oraz standardów budowlanych. Przyjęta w planie miejscowym wysokość 17 m i nie więcej niż 5 kondygnacji jest uzasadniona szczególnymi potrzebami lokalnymi. W terenach 9MW – 14 MW zlokalizowana jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna niska, o liczbie kondygnacji od 4 do 5 i wysokości nieprzekraczającej 17 m. ustalenia planu w tym zakresie utrzymują istniejące wskaźniki i parametry zabudowy w terenach 9MW – 14 MW. Studium w zgodności z którym został uchwalony zaskarżony plan, zostało przyjęte przez Radę Miejską w Libiążu w 2018 r. Wówczas dla ww. terenów nie obowiązywał plan miejscowy. Dlatego zawarty w stadium, w obszarze MW zapis w brzmieniu "dopuszcza się utrzymanie istniejących wskaźników i parametrów zabudowy" odnosi się do zabudowy istniejącej w ww. terenie. Miejscowy plan ogólny perspektywicznego zagospodarowania przestrzennego miasta Libiąż zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej w Libiążu Nr IV/20/94 z dnia 26 października 1994 r., zmieniony Uchwałą Rady Miejskiej Nr XLIl/299/97 i XLll/300/97 z dnia 30 grudnia 1997 r. (Dz. Urz. Woj. Kat. Nr 4 z 10 lutego 1998r.) utracił mc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W planie tym tereny 9MW-14MW położone były w strefie mieszkaniowo usługowej intensywnej zabudowy MUl. Plan ten nie określał wskaźników i parametrów zabudowy. Strefa intensywnej zabudowy to obszar w mieście, w którym dopuszczona była wysoka gęstość zabudowy. Oznacza to, że w takiej strefie dopuszczone było budowanie dużych budynków, często wielopiętrowych, które mogą pomieścić wiele mieszkań, biur, sklepów czy innych obiektów usługowych. Celem takiej strefy było jak najlepsze wykorzystanie ograniczonej przestrzeni, szczególnie w obszarach o wysokim na mieszkania i infrastrukturę. Zatem w tym zakresie utrzymane zostały zapotrzebowaniu w planie miejscowym istniejące wskaźniki i parametrów zabudowy. Dla terenów oznaczonych symbolem 1U, 2U, 4U, 21 U, 23U, 25U, 26U, 27U ustalono w § 37 ust. 3 pkt 1 lit. b wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 15 m, pomimo, że w studium dla ww. terenów została ustalona wysokość zabudowy do 12 m. Ustalenia planu są zgodne z ogólnymi kierunkami rozwoju przestrzennego gminy i nie wprowadzają zmian w głównych celach tego dokumentu. Studium jest dokumentem o charakterze ogólnym, w którym zawarte są ogólne wytyczne, takie jak maksymalna wysokość budynków w obszarze danego terenu (w tym przypadku 12 m). Jednak te wytyczne w studium mają charakter orientacyjny i nie są wiążące w sposób bezpośredni. Plan miejscowy jest dokumentem szczegółowym, który w odniesieniu do konkretnych terenów określa, w jaki sposób mogą być zagospodarowane. Zatem w planie miejscowym wysokość zabudowy może być określona inaczej (w tym przypadku 15 m). Zmiana ta wynika z konieczności dostosowania zabudowy do istniejących warunków, planowanych inwestycji, która odpowiada na wymagania inwestorów. W budynkach usługowych wysokość kondygnacji wynosi zazwyczaj od 2,7 do 5 metrów, dlatego plan w przeciwieństwie do studium w sposób szczegółowy określa wysokość budynków usługowych, dopuszczając 15 m, przy zachowaniu ilości kondygnacji. W tym przypadku zmiana ta była zgodna z zasadami zrównoważonego rozwoju. Tereny 1U, 2U, 4U, 25U, 26U, 27U położone są przy drogach wojewódzkich przebiegających przez Libiąż w kierunku Krakowa i Oświęcimia o dużym natężeniu ruchu. Tereny 21U, 23U zlokalizowane są w sąsiedztwie terenów inwestycyjnych Zakładu Górniczego [...] w Libiążu oraz największej w gminie zabudowy usługowej (Media Ekspert, Lidl i inne). Organ powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2017 r. (II OSK2462/16), który uznał, że zmiana w planie miejscowym w zakresie wysokości zabudowy jest dopuszczalna, nawet jeśli wprowadza rozbieżności względem zapisów w studium uwarunkowań. Sąd stwierdził, że zmiana taka może być uzasadniona potrzebami urbanistycznymi, np. koniecznością dostosowania zabudowy do specyficznych potrzeb rozwoju danego obszaru. W przypadku planu miejscowego to zapisy w tym dokumencie mają charakter normatywny, co oznacza, że mogą być bardziej szczegółowe i różnić się od ogólnych wskazań zawartych w studium. Podobnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r. (II OSK 928/15), że studium uwarunkowań ma charakter dokumentu strategicznego, a nie normatywnego. Zdaniem organu oznacza to, że zapisy w studium dotyczące wysokości zabudowy mają jedynie charakter wskazówek, podczas gdy w planie miejscowym zapisy te mogą zostać zmienione, jeśli jest to uzasadnione celami urbanistycznymi lub potrzebami rozwoju gminy, świadczy o tym również wyrok Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Krakowie , który w wyroku z dnia z dnia 12 stycznia 2017 r. (II SA/Kr 732/16) potwierdził, że studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem normatywnym, więc zapisy w tym dokumencie nie mają mocy obowiązującej w odniesieniu do szczegółowych rozwiązań zawartych w planach miejscowych. Organ uważa zatem, że zmiana zapisów dotyczących wysokości zabudowy w planie miejscowym jest dozwolona, jeżeli jest zgodna z interesem publicznym i zrównoważonym rozwojem obszaru. Wskazane wyroki pokazują, że rozbieżności między studium a planem miejscowym w zakresie wysokości zabudowy są dopuszczalne, o ile zmiana w planie miejscowym jest uzasadniona potrzebami urbanistycznymi i celami rozwoju gminy. Sądy administracyjne w swoich orzeczeniach wskazują na elastyczność w planowaniu przestrzennym, przy czym plan miejscowy ma charakter normatywny i może precyzyjnie określać zasady zagospodarowania terenu, nawet jeśli odbiegają one od ogólnych wytycznych zawartych w studium. Organ zauważył także, że Studium w sposób odmienny od planu i obowiązujących przepisów wskazuje sposób pomiaru wysokość budynków. Wiążący w tym zakresie jest § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepis ten precyzyjnie określa zarówno sposób mierzenia wysokości budynku "od" wskazanego w nim poziomu, jak też sposób mierzenia wysokości budynku "do" danego poziomu, rozróżniając w tym przypadku dwa możliwe sposoby mierzenia wysokości budynków, zależne od przyjętych rozwiązań architektonicznych. Nawet jeśli celem studium było ograniczenie wysokości zabudowy i jej utrzymanie na maksymalnym poziomie do 12 m to nie wprowadzono takich mechanizmów i rozwiązań planistycznych, które pozwoliłyby taki cel osiągnąć. Odnosząc się do § 38 ust. 3 pkt 1 lit. b zaskarżonej uchwały organ wyjaśnił, że dla terenu 7UP również ze względów uzasadnionych potrzebami urbanistycznymi i celami rozwoju gminy ustalono wysokość zabudowy do 15 m i nie więcej niż 3 kondygnacje oraz maksymalną powierzchnię zabudowy na poziomie 50% (§ 38 ust. 2 pkt 1 iit. b). Teren 7UP w planie miejscowym przeznaczony został pod zabudowę usług społecznych, które w rozumieniu planu stanowią usługi oświaty i edukacji, nauki, kultury i sztuki, kultu religijnego i usługi pogrzebowe, sportu, rekreacji i turystyki, pomocy społecznej, ubezpieczeń społecznych, usług finansowych, opieki zdrowotnej w tym apteki, usługi handlu detalicznego do 2000 m2 powierzchni sprzedaży, usługi gastronomiczne, pracownie artystyczne, krawieckie, zegarmistrzowskie, fryzjerskie i kosmetyczne, szewskie, a także: świadczone przez instytucje publiczne usługi z zakresu administracji, utrzymania porządku publicznego i bezpieczeństwa, siedziby organizacji, stowarzyszeń, biur w tym biur podróży; zabudowa ta może być realizowana jako samodzielne budynki lub części budynków jako: lokale użytkowe w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, w pierwszej kondygnacji nadziemnej budynków wielorodzinnych, w zabudowie wielofunkcyjnej, wraz z towarzyszącymi obiektami i zagospodarowaniem terenu, z ograniczeniami wynikającymi z ustaleń niniejszej uchwały. Przeznaczenie to jest zgodne z potrzebami rozwoju gminy i ma na celu poprawę jakości życia mieszkańców oraz rozwój przestrzenny obszaru. Na poparcie swoich wyjaśnień organ podał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 października 2017 r. (II SA/Kr 456/17) którym Sąd uznał, że taka zmiana, w której pian miejscowy przewidywał wyższą powierzchnię zabudowy niż w studium jest dopuszczalna, jeżeli zmiana ta jest zgodna z potrzebami rozwoju gminy, a także ma na celu poprawę jakości życia mieszkańców i rozwój przestrzenny obszaru. Sąd podkreślił, że plan miejscowy może różnić się od studium w szczególnych przypadkach, gdy wynika to z bardziej szczegółowych potrzeb. Oran uważa, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, w przypadku rozbieżności między zapisami studium uwarunkowań a planem miejscowym, to zapisy planu miejscowego mają pierwszeństwo. Oznacza to, że plan miejscowy może wprowadzać zmiany w stosunku do zapisów studium, jeżeli te zmiany są uzasadnione konkretnymi potrzebami rozwoju przestrzennego, np. koniecznością zwiększenia powierzchni zabudowy w danym obszarze czy intensywności zabudowy. Odnośnie zarzutu dotyczącego § 38 ust. 2 pkt 1 lit. d, - dla terenu oznaczonego symbolem 8UP przyjęto zapis dotyczący wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy:2.0. W terenie 8UP przyjęto również zapis dotyczący wysokość zabudowy budynków; nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15 m. Organ wyjaśnił, że w tych przypadkach zmiana w planie miejscowym była uzasadniona potrzebami urbanistycznymi. Zmiany te nie naruszają innych zasad, takich jak ochrona środowiska czy zachowanie odpowiedniej jakości przestrzeni publicznej i są zgodne z długoterminowym interesem gminy. Wskazał, iż w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2023 r., (sygn. akt II 0 OSK 3563/21) Sąd uznał, że brak dosłownej zgodności pomiędzy zapisem wskaźnika intensywności zabudowy w miejscowym planie a studium uwarunkowań nie musi prowadzić do unieważnienia planu, jeżeli zmiany w planie są uzasadnione nowymi potrzebami urbanistycznymi, które pojawiły się po uchwaleniu studium. Sąd podkreślił, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ma na celu przede wszystkim dostosowanie terenów do aktualnych potrzeb, a studium nie jest dokumentem wiążącym w odniesieniu do szczegółowych regulacji planistycznych. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 marca 2024 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1443/23) uznał, że zmiana wskaźników zabudowy w planie miejscowym w stosunku do tego, co wskazano w studium, nie stanowi istotnego naruszenia prawa, jeśli zmiana ta wynika z konieczności dostosowania obszaru do aktualnych warunków rynkowych, zmian w strukturze demograficznej mieszkańców lub innych czynników społeczno-gospodarczych. Sąd podkreślił, że wskazania studium mają charakter ogólny i nie muszą być bezwzględnie stosowane w każdym przypadku, zwłaszcza w sytuacjach, gdzie zachodzi potrzeba większej intensywności zabudowy w danym rejonie. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 10 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1631/23 uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może wprowadzać zmiany dotyczące wskaźników zabudowy, nawet jeśli są one niezgodne ze studium, pod warunkiem, że są uzasadnione np. rozwojem infrastruktury w danym rejonie czy dostosowaniem do potrzeb społecznych (np. zapotrzebowanie na większą liczbę mieszkań). Sąd zaznaczył, że nie każda zmiana w planie musi naruszać zasadę zgodności z ogólnymi założeniami studium, jeżeli jest to uzasadnione interesem publicznym i wymogami przestrzennymi. Zdaniem organu takie wyroki oznaczają to, że plan miejscowy nie musi być zgodny ze studium w zakresie szczegółowych wskaźników zabudowy. Plan miejscowy może zmieniać zapisy studium, jeżeli takie zmiany są uzasadnione aktualnymi potrzebami w zakresie zabudowy, a także potrzebami gospodarczymi i społecznymi gminy co ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Zmiany te nie są istotne. Organ zaznaczył, że w orzecznictwie podkreśla się, że istotna jest zgodność kierunkowa, a nie matematyczna (np. wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., sygn. II OSK 2104/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 maja 2024 r. II OSK 2151/21 potwierdził, że wskaźniki zabudowy w planie miejscowym mogą różnić się od studium o ile nie zmieniają podstawowych ustaleń dotyczących przeznaczenia terenu, innego sposobu zagospodarowania terenu, zmiany funkcji czy charakteru zabudowy. W ocenie Organu wartości wyznaczone w planie miejscowym, wskaźniki zagospodarowania terenu oraz ustalone przeznaczenia terenów nie stanowią naruszenia art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i zgodne są ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Libiąż. Art 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że plan musi być zgodny ze studium, ale nie precyzuje, że zgodność ta oznacza powtarzanie jego zapisów. Zgodność należy oceniać w sposób elastyczny, uwzględniając całościowy kontekst planistyczny i dopuszczalność interpretacji funkcjonalnej. Przypisaniu zwrotom wynikającym z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym "wiążące" i "zgodne" znaczenia "identyczne" sprzeciwia się nie tylko zakres regulacji czy skala obydwu dokumentów, lecz przede wszystkim wykładnia celowościowa przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednoznacznie wskazująca na miejsce obu dokumentów w polityce przestrzennej gminy. W procesie projektowania budynków nie mogą zostać pominięte przepisy budowlane, dlatego nawet jeśli plan miejscowy pozwala na budowę budynku o określonych parametrach, muszą one być zgodne z normami technicznymi. Przepisy budowlane określają m.in. minimalne i maksymalne wymiary pomieszczeń, wysokość kondygnacji, odległości między budynkami, warunki wentylacji i oświetlenia naturalnego. Te wymogi mają bezpośredni wpływ na to, jak można realizować zabudowę w obrębie ustaleń planu. Dlatego bezwzględne związanie planu ze studium nie znajduje uzasadnienia. Organ uważa, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że plan miejscowy wiąże organ wydający pozwolenia na budowę jedynie w zakresie podstawowych parametrów dotyczących zagospodarowania terenu i nie determinuje w pełnym zakresie treści decyzji o pozwoleniu na budowę. Podsumowując Organ podniósł, że zaskarżony plan miejscowy odzwierciedla rzeczywiste potrzeby urbanistyczne i społeczno-gospodarcze gminy i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Wojewoda jest legitymowany do wniesienia skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego na podstawie art. 93 ust. 1 o samorządzie gminnym (Dz.U.2023, poz. 40, dalej u.s.g.), zgodnie z którym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 (30 dni od dnia doręczenia organowi nadzoru uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90) organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu może być wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego oraz przekroczenie przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 741, dalej "u.p.z.p.") władztwa planistycznego. Szczegółowe zasady oraz tryb podejmowania uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zawarte zostały w ww. ustawie. Regulacje te bezwzględnie wiążą radę gminy w stanowieniu prawa miejscowego, a konsekwencje ich niedotrzymania, określił sam ustawodawca w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z mocy przywołanego przepisu, istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Z treści przepisu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że przewiduje on trzy rodzaje wad planu miejscowego powodujących jego nieważność, tj. naruszenie zasad sporządzania planu, istotne naruszenie trybu (procedur) jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów uczestniczących w procesie jego sporządzania. Tryb sporządzania planu odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu, a skończywszy na uchwaleniu planu. Zaniechanie którejś z czynności może stanowić istotne naruszenie trybu, skutkujące nieważnością uchwały w całości lub części. Natomiast pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzeniem aktu planistycznego, a więc merytoryczną zawartością aktu planistycznego (część testowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U.2023, pooz. 40, dalej u.s.g.) uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 u.s.g.). W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że istotne naruszenie prawa to uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, str. 101-102; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 2517/18). Za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się takiego rodzaju naruszenia prawa, jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA: z dnia 11 lutego 1998 r., sygn. akt. II SA/Wr 1459/97; z dnia 8 lutego 1996 r., sygn. akt SA/Gd 327/95, dostępne w CBOSA). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna, czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. W przypadku nieistotnego naruszenia nie stwierdza się nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Badając legalność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy zbadać zgodność postanowień planu z ustaleniami studium, co wynika z art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Gmina kształtuje swoją politykę przestrzenną, w tym lokalne zasady zagospodarowania, uchwalając studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowana przestrzennego. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. Stopień związania planów ustaleniami studium zależy zatem w dużym stopniu od brzmienia ustaleń studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. W orzecznictwie i literaturze zauważa się także, że zgodność planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. Zgodnie z art. 9 ust. 1 u.p.z.p., studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy służy gminie do określenia kierunków jej polityki przestrzennej. Stąd, zgodnie z art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jego postanowienia wyznaczają z zasady ogólne kierunki działalności i wskaźniki dla wydzielonych obszarów. Studium zawiera diagnozę zagospodarowania przestrzennego i określa politykę gminy w zakresie zagospodarowania przestrzennego, zwykle w dłuższym czasie. Postanowienia studium są dla organu sporządzającego plan wiążące (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), co oznacza, że regulacje planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w studium lub też tego zagospodarowania wykluczyć. Rada gminy, uchwalając określonej treści studium, sama decyduje o zakresie, szczegółowości związania, o jakim mowa w art. 9 ust. 4 u.p.z.p. Zakres i sposób tego związania uzależniony jest od stopnia szczegółowości ustaleń zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, przy czym podstawę stwierdzenia zgodności planu miejscowego z ustaleniami studium stanowią łącznie część tekstowa oraz część graficzna planu miejscowego i studium. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 78 i nast.). Skoro, jak wskazano wyżej, w studium określa się m.in. kierunki zmian w przeznaczaniu terenów (art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.), to gmina w ramach uprawnień wynikających z władztwa planistycznego, może zmienić w planie miejscowym dotychczasowe przeznaczenie określonych obszarów, ale tylko w granicach zakreślonych ustaleniami studium. Inne przeznaczenie konkretnego terenu w planie miejscowym niż przeznaczenie przyjęte w studium kwalifikowane jest jako istotne naruszenie prawa, tj. art. 9 ust. 4 u.p.z.p., zwłaszcza gdy przeznaczenie terenu w planie jest całkowicie odmienne od ustalonego w studium (por. wyrok NSA z 26 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 412/11, LEX nr 1081781 i wyrok NSA z dnia 8.10.2019r. sygn. II OSK 2795/17). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, co następuje. Właściwie całość skargi zasadza się na zarzucie braku zgodności ustaleń skarżonego planu miejscowego z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. W dacie procedowania skarżonej uchwały planistycznej obowiązywało na terenie objętym uchwałą planistyczną Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Libiąż przyjęte uchwałą Nr III/20/2018 Rady Miejskiej W Libiążu z dnia 30 listopada 2018r. Rzeczone Studium w sposób konkretny określa nie tylko podstawowe i dopuszczalne kierunki zagospodarowania poszczególnych obszarów objętych tym studium, ale nadto zawiera konkretne ustalenia dotyczące dopuszczalnych parametrów i wskaźników, bez wyjątków ( poza dwoma, o których będzie mowa w dalszej części uzasadnienia). Analizując zatem zakwestionowane zapisy Planu w stosunku do odpowiednich zapisów Studium podzielić należy słuszność argumentacji strony skarżącej. Analiza prowadzi do następujących wniosków. 1. Dla terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolami 25U i 26U ustalono maksymalną wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 15m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większą niż 15m. Z zapisów §37 ust. 3 pkt 1 lit. b dotyczącego wysokości zabudowy, wynika bowiem, że na pozostałych terenach (w tym oznaczonych symbolem 25U i 26U) obowiązuje wysokość zabudowy: "budynków nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m". Tymczasem ww. tereny zabudowy usługowej wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej, w tym zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej i oznaczonym symbolem MN, dla którego ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12m oraz liczbę kondygnacji nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne, w tym jedna kondygnacja w kubaturze dachu. 2. Dla terenów zabudowy usługowej, oznaczonych symbolami 1U,2U, 4U,21U, 23U, 27U ustalono maksymalną wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 15m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większą niż 15m. Z zapisów § 37 ust. 3 pkt 1 lit. b dotyczącego wysokości zabudowy, wynika bowiem, że na pozostałych terenach (w tym oznaczonych symbolem 1U, 2U, 4U, 21U,23U, 27U) obowiązuje wysokość zabudowy: "budynków nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m". Tymczasem ww. tereny zabudowy usługowej wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej i usług i oznaczonym symbolem MU, dla którego ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12m oraz liczbę kondygnacji nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne, w tym jedna kondygnacja w kubaturze dachu oraz przeznaczonym w Studium pod obszary obiektów i urządzeń obsługi komunikacji i oznaczonym symbolem UKS, dla którego ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12m. 3. Dla terenów zabudowy usług społecznych, oznaczonych symbolem 7UP ustalono maksymalną wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 15m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większą niż 15m. Wynika to z zapisów §38 ust. 3 pkt 1 lit. b dotyczącego wysokości zabudowy, gdzie dla terenu 7UP w zakresie wysokości zabudowy zastosowanie ma zapis: "budynków nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m". Tymczasem ww. tereny zabudowy usług społecznych wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej, w tym zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, oznaczonym symbolem MN, dla którego ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 12m oraz liczbę kondygnacji nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne, w tym jedna kondygnacja w kubaturze dachu. 4. Dla terenów zabudowy usług społecznych, oznaczonych symbolem 7UP ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy na poziomie 50%. Wynika to z zapisów § 38 ust. 2 pkt 1 lit. b dotyczącego wysokości zabudowy, gdzie dla terenu 7UP w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy zastosowanie ma zapis: "na pozostałych terenach maksymalnie 50%". Tymczasem ww. teren zabudowy usług społecznych wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej, w tym zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, oznaczonym symbolem MN, dla którego ustalono maksymalną powierzchnię zabudowy na poziomie 40%. 5. Dla terenu zabudowy usług społecznych, oznaczonego symbolem 8UP ustalono maksymalną intensywność zabudowy na poziomie 2,0 oraz maksymalną wysokość budynków nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne i nie większą niż 15m, a pozostałych obiektów budowlanych nie większą niż 15m. Wynika to z zapisów § 38 ust. 2 pkt 1 lit. d dotyczącego wskaźnika maksymalnej intensywności zabudowy, gdzie dla terenów wymienionych w ust. 1 (w tym dla terenu oznaczonego symbolem) 8UP w zakresie wskaźnika powierzchni zabudowy zastosowanie ma zapis: "wskaźnik maksymalnej intensywności zabudowy:2.0". Ponadto wynika to z zapisów § 38 ust. 3 pkt 1 lit. d, gdzie ustalono wysokość 5 zabudowy: "budynków: nie większa niż 3 kondygnacje nadziemne i nie więcej niż 15 m, a dla pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15m, pozostałych obiektów budowlanych nie większej niż 15 m". Tymczasem ww. teren zabudowy usług społecznych wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej i usług, oznaczonym symbolem MU, dla którego ustalono maksymalną intensywność zabudowy na poziomie 1,5 oraz maksymalną wysokość zabudowy do 12m oraz liczbę kondygnacji nie większą niż 3 kondygnacje nadziemne, w tym jedna kondygnacja w kubaturze dachu. 6. Dla terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, oznaczonych symbolami 9MW - 14MW ustalono maksymalną wysokość budynków nie większą niż 5 kondygnacji nadziemnych i nie większą niż 17m. Z zapisów § 36 ust. 3 pkt 1 lit. b wynika bowiem, że na terenach oznaczonych symbolem "od 9 MW do 14MW" obowiązuje wysokość zabudowy: "budynków nie większa niż 5 kondygnacji nadziemnych i nie więcej niż 17 m". Tymczasem ww. teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej wyznaczono na obszarze przeznaczonym w Studium pod obszary zabudowy mieszkaniowej, zabudowy wielorodzinnej, oznaczonym symbolem MW, dla którego ustalono maksymalną wysokość zabudowy do 15m oraz liczbę kondygnacji nie większą niż 4 kondygnacje nadziemne, w tym jedna kondygnacja w kubaturze dachu. 7. W zakresie terenów oznaczonych symbolami 25MU i 30 MU zachodzi niezgodności ustaleń miejscowego planu z ustaleniami Studium w zakresie ustalonych przeznaczeń terenów. W § 35 skarżonej uchwały wyznaczono tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, oznaczone symbolami 25MU oraz 30MU, dla których w § 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustalono przeznaczenie podstawowe pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i wielorodzinną, zabudowę wielofunkcyjną oraz zabudowę usługową. Ponadto dopuszczono lokalizację zabudowy usług społecznych w formie lokali użytkowych w pierwszej kondygnacji nadziemnej budynków wielorodzinnych oraz jako części budynków jednorodzinnych. Dopuszczono również lokalizację dojść i dojazdów, parkingów, miejsc postojowych dla rowerów, terenowych urządzeń sportowo-rekreacyjnych, wiat, garaży, budynków gospodarczych, ścieżek pieszych i rowerowych, obiektów małej architektury, paczkomatów, zieleni urządzonej, infrastruktury technicznej oraz instalacji odnawialnych źródeł energii. Ww. tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej, ustalono na obszarach przeznaczonych w Studium Gminy Libiąż pod obszary terenów kopalni, oznaczonych symbolem PG1. Zapisy Studium nie zezwalają jednak na przeznaczenie tych obszarów pod kategorie terenów wymienionych w przedmiotowym planie. Dopuszczona jest jedynie zabudowa produkcyjna i usługowa, a także lokalizacja budynków administracyjnych i zaplecza socjalnego, budynków gospodarczych, parkingów i garaży, urządzeń i instalacji związanych z wydobyciem i przeróbką surowców, składowanie urobku i zanieczyszczonej gleby i kopaliny ze złoża, lokalizacja zieleni i obiektów małej architektury oraz infrastruktury technicznej i komunikacyjnej. Wskazane wyżej i szczegółowo omówione różnice stanowią o braku zgodności skarżonej uchwały z ustaleniami Studium. Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organu, że są to różnice (rozbieżności) nieistotne. Nie sposób również zgodzić się z ogólną narracją organu, że Studium nie musi określać poszczególnych parametrów i wskaźników zabudowy, a skoro nie musi to nie są one wiążące przy uchwalaniu planu miejscowego. Skoro Rada Gminy w uchwalonym Studium przyjęła określone wskaźniki i parametry zabudowy, to tym samym są one wiążące ( wobec braku innych zapisów Studium w tym zakresie) przy uchwalaniu planu miejscowego. Skoro jak wskazuje organ oczekiwania społeczne i potrzeby rozwoju gminy wymuszają na Radzie Gminy zwiększenie tych parametrów zabudowy, w to w pierwszej kolejności należało skorygować ustalenia Studium w tym zakresie , a dopiero następnie przystąpić do uchwalania planu miejscowego. Argument organu polegający na usankcjonowaniu "stanu istniejącego" nie jest uzasadnieniem wprowadzonych w planie miejscowym odstępstw od wskaźników wynikających ze Studium, albowiem Plan miejscowy nie jest dokumentem, który ma odzwierciedlać istniejący stan zagospodarowania, lecz jest dokumentem, który kreuje go na przyszłość. Poza tym istniejące określone zagospodarowanie poszczególnych nieruchomości w danym obszarze nie jest wyznacznikiem determinującym przeznaczenie danego terenu w oderwaniu i z pominięciem regulacji zawartych w Studium. Zatem wyjątek , na który powołuje się organ wynikający z zapisu Studium - cyt: "dopuszcza się utrzymanie istniejących wskaźników i parametrów zabudowy" - nie może być interpretowany rozszerzająco, a z samego jego brzmienia wynika, że dotyczyć on może jedynie tych terenów, które w całości są już zagospodarowane, bez możliwości ich dalszej zabudowy ( vide definicja legalna "zabudowy istniejącej" zawarta w par. 3 pkt 10 a skarżonego Planu) - a co za tym idzie wykluczona jest zmiana istniejących już na tym terenie wskaźników i parametrów zabudowy. Tymczasem sam organ uzasadnia powołanie się na ten wyjątek koniecznością rozwoju poszczególnych terenów na obszarze objętym planem i maksymalnym wykorzystaniem dostępnych jeszcze terenów. Co zaś tyczy się wyjątku zawartego i powtarzającego w Studium, że "wskaźniki i parametry zabudowy nie dotyczą usług publicznych np. kościół, szkoła , itp." - to wskazać należy , iż zapisy Studium wyraźnie precyzują, że chodzi w tym wyjątku o usługi publiczne. Tymczasem w skarżonym planie organ powołując się na przywołany wyjątek, stara się go rozciągnąć na usługi społeczne ( zapisy postanowień Planu dla obszaru 7UP i 8 UP). Jakkolwiek skarżony Plan zawiera definicję zabudowy usług społecznych ( par. 3 pkt 15 Uchwały), to osobno też w zestawie definicji legalnych Planu precyzuje określenie "zabudowy usług kultu religijnego"( par. 3 pkt 16 Planu). Nie zawiera natomiast definicji usług publicznych. Definicji takiej nie zawierają również postanowienia Studium. Wobec powyższego zachodzi konieczność sięgnięcia do funkcjonujących określeń precyzujących charakter i katalog usług publicznych z usługami społecznymi. Pojęcia te nie są ze sobą tożsame, a co najwyżej między tymi pojęciami może znaleźć się pewien wspólny obszar i to nie tyle w ujęciu potocznym, co z uwzględnieniem katalogu zawartym w definicji usług społecznych wymienionych w par. 3 pkt. 15 Planu. Tylko niektóre usługi społeczne (zapis Planu) są jednocześnie usługami publicznymi ( pojęcie ze Studium). Zatem skoro wyjątek zawarty w Studium dotyczy tylko zabudowy usług publicznych ( typu kościół) to brak jest podstaw do rozciągania i stosowania tego wyjątku - do zabudowy szerokiego wachlarza wszelkiego innego rodzaju usług, nazwanych w planie społecznymi. Faktycznie zabudowa typu kościół, który jako charakterystyczny obiekt z reguły odbiega od parametrów i wskaźników zabudowy otoczenia - uzasadnia zastosowanie wyjątku w stosunku do takich obiektów. Niemniej jednak trudno tym wyjątkowym charakterem usprawiedliwiać zabudowę apteki lub usługi handlu ( które są również wymienione w par. 3 pkt.15 Planu). Interpretacja rozszerzająca wyjątku nie jest dopuszczalna, a co za tym idzie brak było podstaw do przekroczenia przez Plan wyznaczonych w Studium wskaźników dopuszczalnej maksymalnej wysokości zabudowy (obszar 7UP i 8 UP), maksymalnej powierzchni zabudowy ( obszar 7 UP), czy maksymalnej intensywności zabudowy( obszar 8 UP) dla wszystkich obiektów usług społecznych. W ocenie Sądu wskazane wyżej rozbieżności pomiędzy zapisami skarżonej Uchwały a zapisami Studium w sposób jednoznaczny stanowią o braku zgodności Planu z postanowieniami Studium. Stanowią one naruszenie art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 oraz art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( w brzmieniu obowiązującym na dzień podjęcia skarżonej uchwały), poprzez brak zgodności ustaleń przedmiotowego planu ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Libiąż w zakresie wartości wyznaczonych wskaźników zagospodarowania terenu oraz ustalonych przeznaczeń terenów. Powyższe stanowi istotne naruszenia zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i daje uzasadnioną podstawę do częściowego stwierdzenia nieważności kwestionowanego planu miejscowego. Sąd zdecydował o stwierdzeniu nieważności skarżonego Planu w zakresie części tekstowej i graficznej całych obszarów zawierających dostrzeżone wady, albowiem wyeliminowanie tylko poszczególnych zapisów w części tekstowej wypaczyłoby treść tych przepisów, a poza tym wyeliminowałoby zakwestionowane wskaźniki, co oznaczałoby że nie byłyby one w planie w ogóle określone, co do wymienionych w wyroku obszarów. Sytuacja taka nie jest dopuszczalna, Sąd zaś nie ma możliwości reformatoryjnego określenia prawidłowych - tj. zgodnych ze Studium wskaźników zabudowy w treści swojego wyroku. Wobec tego orzeczono jak w pkt I wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a . O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. na które składają się koszty zastępstwa radcowskiego w wysokości 480 zł.