II SA/Kr 32/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. S. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w sprawie ze skargi A. S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 29 lutego 2016 r. sygn. II SA/Kr 32/16 odrzucił skargę A. S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 października 2015 r. znak: [...] w przedmiocie nienałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 8 stycznia 2016 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie 3 odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z kolei zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 12 stycznia 2016 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 26 stycznia 2016 r. (w aktach sprawy znajduje się dowód doręczenia – data wpływu do Sądu 3 lutego 2016 r.), przy czym przesyłkę odebrał M. D. – mąż skarżącej. Zakreślony termin do uzupełnienia braków skargi i uiszczenia wpisu od skargi upłynął zatem z dniem 2 lutego 2016 r. W otwartym terminie do wykonania powyższych wezwań został uiszczony wpis od skargi w kwocie 500 złotych. Nie został natomiast do chwili obecnej uzupełniony drugi brak skargi, a to nie zostały złożone odpisy skargi. W konsekwencji Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.. Odpis postanowienia został doręczony skarżącej 14 marca 2016 r., przy czym przesyłkę odebrał M. D. – mąż skarżącej. Pismem z dnia 21 marca 2016 r. skarżąca wniosła do Sądu "wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia braków formalnych", a także zażalenie na opisane wyżej postanowienie. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podniosła, że pismo z sądu wzywające o uzupełnienie braków skargi odebrał mąż i poinformował ją jedynie o konieczności uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Podniosła, że w kopercie z 18 stycznia 2016 r. znajdowały się tylko: zarządzenie z dnia 12 stycznia 2016 r. oraz pismo z pouczeniem - w sumie dwie karty. O wezwaniu do złożenia 3 odpisów skargi skarżąca – jak twierdzi - dowiedziała się dopiero z postanowienia z 29 lutego 2016 r.. Podniosła, że nie wie, czy takie wezwanie zostało przez kogoś odebrane, a jeśli nawet, to nie zostało jej przekazane. Skarżąca wskazała na brak racjonalnych przeszkód, aby opłacając wpis nie złożyła odpisów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a." czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W myśl art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od momentu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a.). Jednocześnie z jego wniesieniem należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 87 § 4). Podkreślić należy, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wówczas, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy. Z brakiem winy mamy natomiast do czynienia tylko wówczas, gdy wystąpiły niezależne od strony i niemożliwe do przezwyciężenia okoliczności, z powodu, których doszło do przekroczenia wyznaczonego przepisami prawa terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08). Oceniając wystąpienie tej przesłanki Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest zatem dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2007r., sygn. akt II OSK 479/07). Należy przy tym dodać, że w przypadku, gdy przesyłka kierowana do strony odbierana jest w jej imieniu przez dorosłego domownika (w tym przypadku – męża), to konsekwencje nieprzekazania kompletnej przesyłki obciążają stronę, bowiem na odbierającym przesyłkę spoczywa obowiązek prawidłowego jej przekazania adresatowi. Stosownie do art. 65 § 1 P.p.s.a. sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy. Niespornym pozostaje dopuszczalność przesyłania w jednej przesyłce listowej kilku pism sądowych pod warunkiem, że w momencie odbioru są one traktowane indywidualnie. Dla prawidłowości dokonania w ten sposób doręczenia wymaga się, aby okoliczność ta wynikała z dołączonego do przesyłki potwierdzenia odbioru - powinno to nastąpić poprzez wymienienie na formularzu potwierdzenia odbioru w rubryce "rodzaj przesyłki", pism stanowiących zawartość przesyłki. Jak wynika z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (Dz.U. z 2010 r., nr 190, poz. 1277 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 P.p.s.a., odbierający przesyłkę potwierdza jej odbiór na formularzu potwierdzenia odbioru przez wpisanie daty otrzymania przesyłki i umieszczenie czytelnego podpisu zawierającego imię i nazwisko. Potwierdzenie podpisem odbioru przesyłki oznacza nie tylko potwierdzenie, że przesyłka została doręczona osobie upoważnionej do jej odbioru w dacie na formularzu wskazanej, ale także, że zawartość przesyłki odpowiada tej, która została wskazana w formularzu potwierdzenia odbioru (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2010 r. sygn. I FSK 1929/09). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłek doręczonych skarżącej w dniu 26 stycznia 2016 r. (k. 17 akt sądowych) jasno i niewątpliwie widnieje jako rodzaj przesyłki: "odp. zarz. O opłatę + wezw. o uzup." Wypełniony prawidłowo pocztowy dowód doręczenia pisma sądowego stanowi dokument urzędowy potwierdzający fakt i datę doręczenia wskazanych w nim pism. Dokument ten korzysta zatem z domniemania prawdziwości. W postanowieniu z dnia 15 maja 2015 r. sygn. II OSK 1150/15 Naczelny Sąd Administracyjny, zwracając uwagę na powyższą zasadę, wskazał, że rzeczą odbierającego przesyłkę jest zawsze sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz niezwłoczne zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi albo sądowi. W sytuacji, gdy tego strona postępowania nie czyni, nie ma podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia przesyłki. Przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki, w każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby bowiem podnosić, że otrzymał inne pismo niż wysłane lub też, iż otrzymał jedynie część pism wyszczególnionych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nadawanie takiej wykładni wskazanym wyżej przepisom odnoszącym się do czynności procesowej doręczenia nie jest sporne w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 1 kwietnia 2014 r. sygn. II OSK 754/14; postanowienie NSA z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. II OSK 2779/13; postanowienie NSA z dnia 26 września 2013 r. sygn. II FSK 1437/13; postanowienie NSA z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II GSK 2285/13; postanowienie NSA z dnia 5 grudnia 2013 r. sygn. I GSK 1885/13; postanowienie NSA z dnia 21 maja 2010 r. sygn. II FSK 619/10). Zatem w niniejszej sprawie odbierający przesyłkę pocztową wysłaną z Sądu do skarżącej potwierdził podpisem na potwierdzeniu odbioru, że zawierała ona trzy karty. Dwie z kart, o których pisze skarżąca, to zarządzenie z dnia 12 stycznia 2016 r. (k. 13) oraz pismo z pouczeniem w przedmiocie wpisu sądowego od skargi (k. 16). Pozostała trzecia karta to wezwanie z dnia 18 stycznia 2016 r., w wykonaniu zarządzenia z 8 stycznia 2016 r. o usunięcie braków formalnych skargi przez złożenie trzech jej odpisów (k. 15). Zaniedbania osób, które odbierają w imieniu skarżącej przesyłki pocztowe obciążają ją samą, a zatem nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Tym samym w żaden sposób nie można usprawiedliwić okoliczności niewykonania w terminie wezwania sądu. W świetle powyższych uwag, w ocenie Sądu, nie sposób dać wiary argumentom skarżącej, iż uchybienie terminu do uzupełnienia braków formalnych nastąpiło bez winy strony. W tej sytuacji uzasadnione jest rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia uchybionego terminu, o czym sąd orzekł stosownie do art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a.