II SA/Kr 35/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant : Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2011 r. sprawy ze skargi J. W. i K. W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 października 2010 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszonego zarzutu w postępowaniu egzekucyjnym za bezskuteczny skargę oddala Postanowieniem nr [...] z dnia 9 sierpnia 2010r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., działając na podstawie art. 34 § 4 oraz art. 33 pkt 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpatrzeniu zarzutów wniesionych przez J. i K. W. w piśmie z dnia 26 lipca 2010r. (data wpływu 29 lipca 2010r), uznał zgłoszony zarzut za bezskuteczny. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że w dniu 13 października 2010r. ( błąd co do roku: winien być 2009 rok, a nie 2010 rok) tytułem wykonawczym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W. wszczął postępowanie egzekucyjne obowiązku o charakterze niepieniężnym wobec zobowiązanych J. i K. W.. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt. 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Z przepisu nie wynika w jakim momencie rozpoczyna się bieg wyżej wymienionego terminu. W doktrynie przyjmuje się, że termin 7 dni do wniesienia przez zobowiązanego zarzutu biegnie co do zasady od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Jedynie w przypadku zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego lub zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego termin do wniesienia zarzutu biegnie od daty doręczenia postanowienia o jego zastosowaniu. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 26 lipca 2010r. wniesiono zarzut błędu co do osoby zobowiązanej tj. powołano się na przesłankę zarzutu określoną w art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Termin do wniesienia tego zarzutu rozpoczął bieg z chwilą doręczenia zobowiązanym odpisu tytułu wykonawczego. Zgodnie ze znajdującym się w aktach sprawy zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki zawierającej odpis tytułu wykonawczego z dnia 13.10.2009r. znak [...], odpis ten został doręczony zobowiązanym w dniu 19.10.2009r, a zatem termin upłynął 26.10.2009r. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyli J. W. i K. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych. Zarzucili: * naruszenie art. 34 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez podjęcie rozstrzygnięcia nie znanemu przepisom tejże ustawy; * naruszenie art. 18 w zw. z art. 124 § 1 k.p.a. w zw. z art. 34 ust. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne pouczenie skarżących w zakresie prawa zaskarżenia postanowienia wywołanego wniesieniem zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego; * naruszenie art. 6 § 1 w zw. z art. 1 a pkt. 3 w zw. z art. 33 pkt. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne przyjęcie iż skarżący są dłużnikami w niniejszej sprawie, a to poprzez błędne przyjęcie iż korzystają oni z nieruchomości objętej zakazem użytkowania, podczas gdy z zabudowań objętych zakazem korzysta inny podmiot aniżeli skarżący. Postanowieniem z dnia 29 października 2010r. znak: [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 i art. 23 § 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie organu l instancji. W uzasadnieniu organ uznał za prawidłowe poszczególne ustalenia organu l instancji, a odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu wskazał na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 1354/05, w którym podano, że: "zarzuty są środkiem zaskarżenia służącym wyłącznie zobowiązanemu do obrony jego interesów w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne narusza podstawowe zasady tego postępowania. Stosownie do brzmienia art. 27 § 1 pkt 9 cyt. ustawy winny być one zgłoszone przez zobowiązanego w terminie 7 dni od doręczenia pouczenia wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Wystąpienie z zarzutami po tym terminie czyni czynność tę bezskuteczną". Organ podał, że w postanowieniu PINB nr [...] z dnia 13 lipca 2010 r. znak: [...] organ egzekucyjny zawarł błędne pouczenie, że zobowiązanemu służy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia prawo do zgłoszenia do PINB zarzutów przeciwko prowadzeniu egzekucji z przyczyn określonych w art. 33 cyt. ustawy. Jedynie w przypadku zarzutu zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego lub zarzutu niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego termin do wniesienia zarzutu biegnie od daty doręczenia postanowienia o jego zastosowaniu. Wprawdzie błędne pouczenie co do prawa wniesienia środka zaskarżenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), jednakże nie sposób przyznawać stronie uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania, ani też usankcjonować nieistniejących zasad zaskarżania, wskazanych przez organ. O dopuszczalności i trybie wnoszenia środków zaskarżenia nie decydują organy administracji, lecz przepisy prawa (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 czerwca II SA/Ol 518/09, Lex nr 503980). A zatem błędne pouczenie o prawie zgłoszenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego, jakiegokolwiek zarzutu określonego w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie tworzy takiego uprawnienia dla zobowiązanego. Skarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 34 § 4 cyt. ustawy w sprawie zgłoszonych zarzutów organ egzekucyjny wydaje postanowienie. Powyższy przepis wskazuje wyraźnie jakiego rodzaju rozstrzygnięcie należy podjąć w sytuacji, gdy zarzuty są uzasadnione. W takim przypadku organ egzekucyjny winien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Zdaniem organu odwoławczego nie narusza prawa orzeczenie organu egzekucyjnego, wydane na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, którym organ uznaje zgłoszony zarzut za bezskuteczny z powodu złożenia go po upływie ustawowego terminu. Ustawodawca nie przesądził bowiem, jakiego rodzaju rozstrzygnięcie winien wydać organ egzekucyjny w takim przypadku. Zgodnie z art. 34 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów służy zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym zażalenie. O powyższym PINB nie pouczył w treści skarżonego postanowienia. Błędne pouczenie co do prawa wniesienia środka zaskarżenia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia (art. 112 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Błędnym pouczeniem jest również brak pouczenia o środkach odwoławczych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2002 sygn. akt II SA 2289/01 LEX nr 82672, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2003 r. sygn. akt l SA 1641/01 Legalis). W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 czerwca 2008 r. sygn. akt II GSK 169/08 (LEX nr 516325) wskazano, że konsekwencje naruszenia art. 112 kpa są takie, iż w przypadku wniesienia spóźnionego odwołania, w związku z brakiem pouczenia, organ będzie zobowiązany takie odwołanie rozpatrzyć, bez potrzeby wnoszenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ale nie będzie stanowiło to podstawy do uchylenia decyzji. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli J. W. i K. W., podtrzymując zarzuty zawarte w zażaleniu i domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona, gdyż zarówno zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 29 października 2010r. znak: [...], jak i utrzymane nim w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nr [...] z dnia 9 sierpnia 2010r, uznające zgłoszony zarzut za bezskuteczny, są prawidłowe i nie naruszyły prawa. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była prawidłowość postanowienia uznającego za bezskuteczny zarzut w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Postępowanie egzekucyjne dotyczyło obowiązku o charakterze niepieniężnym wobec zobowiązanych J. i K. W., wynikającego z tytułu wykonawczego z dnia 13.10.2009r. znak: [...]. Zgłoszony zarzut dotyczył błędu co do osoby zobowiązanej (podstawą zarzutu był art. 33 pkt. 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2005 r. nr 229, poz. 1954 ze zm.). Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni prawo zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organy administracyjne prawidłowo, w ocenie Sądu, przyjęły, że termin 7 dni do wniesienia przez zobowiązanego zarzutu biegnie w tym przypadku od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Z akt sprawy wynika, że odpis wyżej wskazanego tytułu wykonawczego został doręczony zobowiązanym w dniu 19.10.2009r. wraz z pouczeniem na tytule wykonawczym o przysługującym im prawie zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w terminie 7 dni (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki - k. 4- 5 akt adm.). Zatem termin do wniesienia zarzutów upłynął 26.10.2009r. Natomiast przedmiotowy zarzut wniesiono pismem z dnia 26 lipca 2010r., a więc po upływie terminu wskazanego w art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 listopada 2006r. sygn. akt II OSK 1354/05, w którym wskazano, że "stosownie do brzmienia art. 27 § 1 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winny być one zgłoszone przez zobowiązanego w terminie 7 dni od doręczenia pouczenia wraz z odpisem tytułu wykonawczego. Wystąpienie z zarzutami po tym terminie czyni czynność tę bezskuteczną." Zatem w ocenie Sądu kontrolującego w niniejszym postępowaniu administracyjnym, organ prawidłowo wydał rozstrzygnięcie o bezskuteczności zarzutu. Stosownie do przepisu art. 34 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. Postanowienie to, zgodnie z art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydawane jest "w sprawie zgłoszonych zarzutów". Przepis ten zatem nie wyłącza możliwości rozstrzygnięcia, że zgłoszony zarzut jest bezskuteczny z powodu niezachowania terminu do jego złożenia. Organy miały zatem podstawy do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia, a uchybienie terminu do zgłoszenia zarzutu powoduje, że zarzuty odnoszące się do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, dotyczące wskazania dłużników, czy sposobu korzystania z nieruchomości objętej zakazem użytkowania, nie mogą mieć wpływu na zaskarżone rozstrzygnięcie i nie mogą doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W związku z tym za niezasadne należy uznać, podnoszone w skardze zarzuty w zakresie naruszenia art. 34 ust. 4 cyt. ustawy poprzez podjęcie rozstrzygnięcia nie znanemu przepisom tejże ustawy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.