II SA/Kr 35/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Magda Froncisz (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2015 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 16 października 2014 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. (dalej: "PINB") decyzją z dnia 30 czerwca 2014 roku, znak: [...] umorzył w całości wszczęte z urzędu, w związku ze skargą K.J. i J.J. , postępowanie w sprawie zamontowania drzwi na klatce schodowej w budynku mieszkalnym na działce nr [...] w W. , w sposób istotnie odbiegający od warunków określonych w przepisach. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał art. 104 i 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "K.p.a.", w związku z art. 50 i 51 oraz 80 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), dalej: "P.b.". W uzasadnieniu organ wskazał, że W.H. i M.T. są współwłaścicielami działki nr [...] w W.. i części wspólnych budynku mieszkalnego, o dwóch samodzielnych lokalach mieszkalnych, znajdującego się na tej działce. Dnia 26 maja 2014 r. w wyniku kontroli stwierdzono, że W.H. (będąca właścicielem jednego z mieszkań w ww. budynku) w kwietniu 2014 r. zamontowała drzwi drewniane z szybą na klatce schodowej, przy wyjściu na I piętro budynku mieszkalnego w W . Wolną przestrzeń pomiędzy drzwiami, a ścianą, wypełniono płytą pilśniową. Na wykonanie ww. robót W.H. nie posiada pozwolenia, ani nie dokonała zgłoszenia zamiaru ich wykonania w Starostwie Powiatowym w G. Organ wskazał, że montaż drzwi (futryny i skrzydła), nie stanowi robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, roboty te nie wymagają zatem pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Wobec powyższego postępowanie w sprawie ich zamontowania jest bezprzedmiotowe. M.T. , będąca właścicielem drugiego z mieszkań, wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając błędną interpretację Prawa budowlanego i zignorowanie przepisów prawa cywilnego. Podniosła, że decyzja jest niezrozumiała i krzywdząca, a montaż drzwi stanowi zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców. Zarzuciła, że drzwi utrudniają dostęp do wspólnych części budynku, jak strych, przewody kominowe, urządzenia techniczne, itp. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [...] z dnia 16 października 2014 r., znak: [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 105 § 1 K.p.a. oraz art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 3 pkt 7, art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 P.b. utrzymał skarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że po zweryfikowaniu zgromadzonego w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego, podziela w pełni stan faktyczny sprawy przedstawiony przez PINB w skarżonej decyzji. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ ustalił, że postępowanie administracyjne dotyczy osadzenia drewnianej futryny drzwi, a także montażu skrzydła drzwiowego drewnianego z elementem szklanym, u szczytu klatki schodowej w poziomie I piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego – dwumieszkaniowego – nr [...] zlokalizowanego na działce ew. nr [...] w W. W celu osadzenia futryny dokonano również montażu płyty pilśniowej w przestrzeni powstałej między futryną, a ścianą korytarza budynku. W pierwszej kolejności organ rozważył, czy ww. prace podlegają regulacjom Prawa budowlanego. Przywołał treść art. 3 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 P.b. i podzielił zdanie organu I instancji wskazujące, że zakwalifikowanie ich jako robót budowlanych na gruncie obowiązujących przepisów nie jest możliwe. Organ uznał, że drzwi z futryną nie mogą zostać uznane za budynek, budowlę, czy urządzenie budowlane, ani też obiekt małej architektury. Wskazał, że montaż drzwi nastąpił natomiast w obiekcie budowlanym, tj. budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Przywołał treść art. 3 pkt 7a P.b.. Podniósł, że obiekt budowlany, jakim jest dom jednorodzinny, w dalszym ciągu posiada ten charakter. Nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu, gdyż w dalszym ciągu pełni on funkcję mieszkalną. Osadzenie drzwi również nie spowodowało zmiany w zakresie obciążeń konstrukcyjnych budynku. Uzupełnienie pozostałej przestrzeni płytą pilśniową nie powoduje zmian charakterystycznych parametrów obiektu. Nawet jeżeli potraktować wstawienie płyty pilśniowej jako budowę ściany działowej w budynku, nie można zasadnie twierdzić, że doszło do wykonania robót budowlanych, podlegających restrykcjom Prawa budowlanego, gdyż nie narusza to konstrukcji nośnej ścian budynku. Organ nie podzielił zdania odwołującej, że montaż drzwi stanowi zagrożenie życia mieszkańców, przywołując § 61, § 62, § 75 i § 79 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.), dalej: "rozporządzenie". Wskazał, że obiekt, w którym zamontowano dodatkowe drzwi to dom jednorodzinny, a jako taki nie posiada wydzielonej drogi ewakuacyjnej, zatem również w tym zakresie montaż przedmiotowych drzwi nie wpływa na bezpieczeństwo pożarowe budynku. Wobec powyższego organ wskazał, że roboty polegające na montażu drzwi (futryny i skrzydła) nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 P.b. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Organ zauważył, że art. 105 § 1 K.p.a. nie może stanowić dla organów administracji publicznej sam w sobie podstawy do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Przepis ten jedynie wskazuje, z jakich powodów postępowanie winno za takie zostać uznane. Mając zatem na uwadze, że stan faktyczny sprawy nie wypełnia normy art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b., z uwagi na fakt, że montaż drzwi nie podlega regulacjom P.b. i organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do orzekania w tym zakresie, zatem właściwym jest umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż ww. sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Kwestie podnoszone w odwołaniu, a związane z utrudnianiem przez W.H,. dostępu do wspólnych części budynku, bądź zawładnięcia częścią lokalu, którego W.H. nie jest właścicielem (przyłączenie części korytarza do mieszkania W.H. , nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a sądu powszechnego. Organy nadzoru budowlanego nie mają bowiem kompetencji do orzekania w sprawach związanych z prawem własności, w tym z jego naruszeniem. W celu przywrócenia poprzedniego stanu posiadania, zgodnego – w ocenie odwołującej M.T. - z uprawnieniami wynikającymi z prawa własności, należy rozważyć zwrócenie się do właściwego miejscowo i rzeczowo sądu powszechnego. Odnosząc się do stanowisk stron organ stwierdził, że w zakresie swojej właściwości uwzględnił je w niniejszym rozstrzygnięciu, a w pozostałym zakresie nie mają one wpływu na merytoryczne rozpoznanie sprawy. M.T. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie prawa materialnego: - art. 3 pkt 7 i 7a P.b. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że osadzenie futryny i montaż skrzydła drzwiowego u szczytu klatki schodowej w poziomie I piętra (spocznika) budynku mieszkalnego, nie stanowi robót budowlanych polegających na przebudowie budynku mieszkalnego, - art. 71 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do zmiany warunków bezpieczeństwa pożarowego, zdrowotnych i higieniczno - sanitarnych, - art. 71 ust. 2 i ust. 4 P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego, - art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy osadzenie futryny i montaż drzwi może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi lub bezpieczeństwu osób korzystających z obiektu budowlanego. Zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 105 § 1 K.p.a.. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła błędną interpretację przepisów Prawa budowlanego oraz podniosła, że montaż futryny i drzwi stanowi naruszenie zasad bezpieczeństwa przeciwpożarowego (bowiem drzwi blokują drogę ewakuacyjną, jaką stanowi klatka schodowa; są wykonane z materiałów łatwopalnych) i skutkuje zmianą warunków zdrowotnych i higieniczno – sanitarnych, przez co stanowi zagrożenie życia i zdrowia mieszkańców (na ścianach klatki schodowej od parteru pojawił się grzyb). Zarzuciła, że drzwi utrudniają dostęp do wspólnych części budynku jak strych, przewody kominowe, urządzenia techniczne oraz blokują wejście na poddasze. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 16 lutego 2015 r. uczestnik postępowania W.H. wniosła o oddalenie skargi. Wskazała, że "drzwi nie zamyka, a tylko zapiera je na klamkę; wilgoć nie jest spowodowana drzwiami, bowiem wychodzi od piwnicy; drzwi są po to, by utrzymać ciepło w pomieszczeniach mieszkalnych". W piśmie z dnia 4 marca 2015 r. skarżąca podtrzymała wnioski i zarzuty skargi. Wskazała, że zamykanie drzwi powoduje istotne zaburzenie wentylacji i cyrkulacji powietrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 P.p.s.a. odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 P.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Mając na uwadze okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postępowania należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie stan faktyczny jest bezsporny, niekwestionowany przez organ, skarżącą i uczestnika. W.H. w kwietniu 2014 r. dokonała osadzenia drewnianej futryny drzwi u szczytu klatki schodowej w poziomie I piętra budynku mieszkalnego jednorodzinnego nr [...] zlokalizowanego na działce ew. nr [...] w W. , a także montażu skrzydła drzwiowego drewnianego ze szklaną szybą. W celu osadzenia futryny dokonano również montażu płyty pilśniowej w przestrzeni powstałej między futryną, a ścianą korytarza budynku. Spór dotyczy charakteru wykonanych robót i kwestii, czy podlegają one regulacjom przepisów Prawa budowlanego, a w konsekwencji, czy ich wykonanie podlega kognicji organów nadzoru budowlanego. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 105 § 1 K.p.a. Stosownie do powołanego przepisu, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie sądowym powszechnie wyrażane jest stanowisko, zgodnie z którym bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 K.p.a. oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Oznacza to, iż wszystkie elementy badanego stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Należy przy tym brać pod uwagę okoliczności podnoszone zarówno przez stronę, jak i z urzędu przez organ. Bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć, na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Bezprzedmiotowość zachodzi więc wtedy gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania albo utraciła taki charakter w jego toku. Umorzenie postępowania w przypadku bezprzedmiotowości jest obligatoryjne, zaś decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron i jest równoznaczna z brakiem przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 356/12). W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego zobowiązany był więc ustalić, czy ww. czynności W.H. podlegają regulacjom przepisów Prawa budowlanego. W art. 3 pkt 7 P.b. zdefiniowano pojęcie robót budowlanych wskazując, że za takie można uznać budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Literalna wykładnia ww. przepisu wskazuje, że wszelkie prace w nim wymienione muszą dotyczyć obiektu budowlanego, tj. w zakres pojęcia robót budowlanych można włączyć roboty polegające na przebudowie obiektu budowlanego, montażu obiektu budowlanego, remoncie obiektu budowlanego, czy rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 P.b. jako obiekt budowlany należy traktować: budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Dla prowadzenia postępowania administracyjnego w zakresie montażu futryny i skrzydła drzwi koniecznym jest wykazanie, że futryna stanowi obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b. Organy słusznie wskazały, że dokonanie takiej kwalifikacji na gruncie obowiązujących przepisów nie jest możliwe. Nie wymaga szczegółowej argumentacji wskazanie, że drzwi nie mogą zostać uznane za budynek, budowlę czy urządzenie budowlane. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że nie można stwierdzić, jakoby drzwi stanowiły obiekt małej architektury. Zgodnie z art. 3 pkt 4 P.b. przez obiekt małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Drzwi nie mieszczą się w żadnej z wyżej wymienionych kategorii. Montaż drzwi nastąpił natomiast w obiekcie budowlanym, tj. budynku mieszkalnym jednorodzinnym (dwumieszkaniowym), zatem należało dokonać ustalenia i oceny, czy ich montaż stanowił roboty budowlane polegające na przebudowie, bądź remoncie, obiektu budowlanego. Stosownie do art. 3 pkt 7a P.b. przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, bądź liczba kondygnacji. Organ słusznie wskazał, że obiekt budowlany jakim jest dom jednorodzinny w dalszym ciągu posiada ten charakter. Nie doszło do zmiany sposobu użytkowania obiektu, gdyż w dalszym ciągu pełni on funkcję mieszkalną. Osadzenie drzwi również nie spowodowało zmiany w zakresie obciążeń konstrukcyjnych budynku. Uzupełnienie pozostałej przestrzeni płytą pilśniową nie powoduje zmian charakterystycznych parametrów obiektu. Nawet jeżeli potraktować wstawienie płyty pilśniowej jako budowę ściany działowej w budynku, nie można zasadnie twierdzić, że doszło do wykonania robót budowlanych podlegających restrykcjom prawa budowlanego, gdyż nie narusza to konstrukcji nośnej ścian budynku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 listopada 2013 roku, sygn. akt: II SA/Bd 877/13). Organ trafnie wskazał również, że brak jest podstaw do uznania, że montaż drzwi stanowi zagrożenie życia mieszkańców. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulacji podlegają jedynie rozmiary drzwi wejściowych do budynku, drzwi do łazienek i kuchni (§ 61, 62, 75, 79 rozporządzenia). Słusznie organ wskazał, że obiekt, w którym zamontowano dodatkowe drzwi, to dom jednorodzinny. Nie posiada on wydzielonej drogi ewakuacyjnej, zatem również w tym zakresie montaż przedmiotowych drzwi nie wpływa na bezpieczeństwo pożarowe budynku. Wobec powyższego należy stwierdzić, że organy prawidłowo uznały, że prace polegające na montażu drzwi (futryny i skrzydła) nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 P.b. Nie było zatem wymagane przez prawo uzyskanie pozwolenia na budowę lub zgłoszenie zamiaru wykonania ww. prac. W konsekwencji w niniejszej sprawie nie może znaleźć zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. Mając zatem na uwadze, że stan faktyczny sprawy nie wypełnia normy z art. 50 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. z uwagi na fakt, że montaż drzwi nie podlega regulacjom Prawa budowlanego, z czego wynika, że organy nadzoru budowlanego nie posiadają kompetencji do orzekania w tym zakresie, zatem należało umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 K.p.a., ponieważ ww. sprawa indywidualna nie podlega i nie podlegała załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Wobec powyższego zarzuty skarżącej dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Kwestie podnoszone w odwołaniu i skardze, a związane z utrudnianiem dostępu do wspólnych części budynku przez W.H. , bądź zawładnięcia częścią lokalu, którego W.H. nie jest właścicielem, nie należą do kompetencji organów nadzoru budowlanego, a sądu powszechnego. Również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego nie znajdują uzasadnienia w aktach sprawy. Organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.. Stosownie do art. 7 K.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu, jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji, a następnie obowiązek prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 K.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zasady wynikające z wyżej wskazanych przepisów obowiązują również w postępowaniu przed organem drugiej instancji (art. 140 K.p.a.). Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy oraz jej rozstrzygnięcia, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji (art. 15, art. 138 K.p.a.). Organ ten nie może ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska. Na obowiązek ustosunkowania się organu administracji publicznej do twierdzeń, zarzutów i wniosków stron wskazuje orzecznictwo sądowoadministracyjne, ewentualne uchybienia w tym zakresie wiążąc z istotnym wpływem na treść rozstrzygnięcia (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 kwietnia 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 180/05, Lex Omega nr 166546). Zgodnie z ugruntowaną już linią orzecznictwa, obowiązek odniesienia się do twierdzeń strony ciąży w szczególności na organie drugiej instancji, który winien w swojej decyzji rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt I SA/Lu 21/98, Lex Omega nr 34147 oraz z dnia 20 grudnia 1999 r., sygn. akt IV SA 274/97, Lex Omega nr 48234, a także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 29 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 68/10, Lex Omega nr 694486 i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt III SA/Kr 1185/05, Przegląd Prawa Publicznego z 2007 roku, nr 9, str. 109). Odnosząc te uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organ odwoławczy nie naruszył zasad wynikających z powołanych wyżej przepisów. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i prawidłowe stanowisko organu drugiej instancji nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził takich naruszeń, dlatego należało orzec jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 P.p.s.a..