II SA/Kr 350/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Monika Niedźwiedź Protokolant : starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. K. i R. K. na uchwałę Nr XCVII/1451/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska-Zawiła" skargę oddala Pismem z dnia 18 lutego 2023 r. W. K. i R. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. nr XCVII/1451/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska – Zawiła". Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie: 1/ art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny w zw. z art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie uchwały przez Radę Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. nr XCVII/1451/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska - Zawiła, która zawiera postanowienie § 10 ust. 1 pkt 2c) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru Zakopiańska - Zawiła przewidujący: "ustala się zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie przepisów odrębnych, poprzez: zakazy: indywidualnych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków, będący zdaniem skarżących postanowieniem przyjętym z przekroczeniem uprawnienia planistycznego, naruszającym prawo własności, naruszającym istotę prawa własności, gdyż wprowadzającym niedopuszczalne w świetle przepisów prawa ograniczenie w zakresie sposobu zabudowy nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, w której zamierzenie budowlane posiada dostęp do istniejącej na danym obszarze kanalizacji sanitarnej jednakże nie jest możliwe do niej podłączenie ze względów terenowych, a tego rodzaju ograniczenie nie dość, że uderza w istotę prawa własności, to nie jest uzasadnione jakimikolwiek względami, czy wartościami wynikającymi z Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, gdyż trudno jest wytłumaczyć dlaczego zakazano podłączenia zamierzenia inwestycyjnego do zbiornika bezodpływowego nieczystości ciekłych bądź przydomowej oczyszczalni ścieków, szczególnie w przypadku, gdy z uwagi na kwestie terenowe, techniczne nie jest możliwe podłączenie pod ogólnodostępną kanalizację sanitarną; 2/ art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 145 § 1 k.c. poprzez przyjęcie uchwały Rady Miasta Krakowa nr XCVII/1451/14 z dnia 19 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru " Zakopiańska postanowienie § 10 ust. 1 pkt 2c) Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego obszaru Zakopiańska Zawiła" zawierającej postanowienie, które uniemożliwia przyjęcie rozwiązań projektowych w zakresie gospodarki ściekowych o indywidualnym charakterze, a to jest szczególnie ważne dla nieruchomości gdzie nie jest możliwe przyłączenie do istniejącej kanalizacji sanitarnej, co wpływa wprost na sposób wykonywania prawa własności nieruchomości, jak również stanowi nieuzasadnione wkroczenie w zakres chronionego prawa własności, gdyż nie sposób zaakceptować faktu, aby kwestionowany zapis służył realizacji takich celów jak ochrona środowiska, czy ochrona zdrowia, a więc zakwestionowany zapis winien zostać uznany za niedopuszczalny w całości, a tym samym konieczny do wyeliminowania na skutek rozpatrzenia skargi na przedmiotowy akt planistyczny, 3/ art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 87 § 1 w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez wprowadzenie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zakwestionowanego postanowienia, które w istocie modyfikuje postanowienie ustawowe określające zasady przyłączy działek budowlanych do kanalizacji sanitarnej gdzie ustawodawca wprost dopuszcza możliwość przyłączenia do bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, bądź przydomowej oczyszczalni ścieków, jako rozwiązania równoważnego przyłączeniu do sieci kanalizacji sanitarnej w przypadku braku możliwości technicznego, bądź ekonomicznego wykonania przyłącza, 4/ art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 i 3 w zw. z art. 87 § 1 w zw. z art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z § 26 ust. 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., poprzez całkowicie niedopuszczalną modyfikację przepisów techniczno-budowlanych, a tj. poprzez wprowadzenie zakazu stosowania indywidualnych rozwiązań w zakresie gospodarki ściekowej, a to w sytuacji gdy regulacje techniczno-budowlane dopuszczają stosowanie zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, bądź przydomowe oczyszczalni ścieków, w przypadkach braku możliwości podłączenia pod kanalizację sanitarną, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, co czyni kwestionowany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego niedopuszczalnym. W uzasadnieniu podniesiono, że skarżącym przysługuje prawo własności działek nr [...] i [...] obr. [...] P. , położonych przy ul. [...] w K. , dla której prowadzona jest przez Sąd Rejonowy dla Krakowa Podgórza w Krakowie IV Wydział Ksiąg Wieczystych księga wieczysta nr [...] Uwzględniając przysługujące skarżącym prawo własności przedmiotowych działek został złożony wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego dla zamierzenia inwestycyjnego pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem, dojściem i dojazdem, zbiornikiem retencyjnym na wodę opadową, zbiornikiem bezodpływowym na nieczystości oraz murem oporowym na działce nr [...] i [...], obr. [...] P. , przy ul. [...]''. Tytuł zamierzenia inwestycyjnego wskazuje, że w ramach planowanego zamierzenia inwestycyjnego wykonaniu podlegać miał zbiornik bezodpływowy na nieczystości ciekłe. W związku z powyższym Prezydent Miasta Krakowa wydał w dniu 29 marca 2022 r. postanowienie dotyczące nałożenia na inwestorów obowiązku usunięcia nieprawidłowości w ramach projektu budowlanego polegających na konieczności usunięcia sprzeczności z § 10 ust. 1 pkt 2c miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stanowiącego o zakazie stosowania indywidualnych rozwiązań w zakresie gospodarowania ściekami. Należy wskazać, że konieczność zastosowania w ramach projektowanego rozwiązania projektowanego zbiornika bezodpływowego na ścieki wynika z zagadnień terenowych, a mianowicie informacji przekazanej przez W. Spółka Akcyjna z dnia 6 lipca 2021 r. zgodnie z którą: " W ul [...] przebiega sieć kanalizacji sanitarnej 300 mm. Z uwagi na posadowienie ww. sieci kanalizacyjnej oraz niekorzystne ukształtowanie terenu (przeciwspadek), nie ma możliwości odprowadzania ścieków bytowych z projektowanego budynku jednorodzinnego w kierunku ww. odbiornika". Tym samym należy zaznaczyć, że przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązanie projektowe w zakresie kanalizacji sanitarnej było jednym z technicznie możliwych obok przydomowej oczyszczalni ścieków, a to z uwagi na fakt, iż przyłącz do tradycyjnej kanalizacji sanitarnej z uwagi na warunki terenowe nie był i nie jest możliwy. Skarżący stoją na stanowisku, że kwestionowany zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w istocie ogranicza przysługujące skarżącym prawo własności w stopniu wpływającym na istotę tego prawa wprowadzając dodatkowe ograniczenia w zakresie możliwych rozwiązań sanitarnych, które są sprzeczne z przepisami prawa. Wskazując na przekroczenie granic ingerencji w prawo własności przez Radę Miasta Krakowa odwołano się wprost do art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Skarżący poddają pod rozwagę jakim celom przyświecało wprowadzenie zakazu indywidualnych rozwiązań w zakresie gospodarki ściekowej, bo trudno przyjąć, że wartościami tymi jest konieczność ochrony środowiska, zdrowia, gdyż powszechnie występują i są stosowane metody, które spełniają wymogi środowiskowe, wymogi zdrowotne takie jak przydomowe oczyszczalnie ścieków, czy bezodpływowe zbiorniki na nieczystości ciekłe w zakresie gospodarowania ściekami. Naruszenie istoty prawa własności w przypadku skarżących wynika z faktu, iż ograniczona została możliwość zastosowania indywidualnych rozwiązań w zakresie gospodarki ściekami, podczas gdy z pozyskanej przez Inwestorów informacji technicznej wynika, że z uwagi na ukształtowanie terenu nie jest możliwe podłączenie do istniejącej kanalizacji sanitarnej, stąd działki Inwestorów w świetle zakwestionowanego zapisu mają ograniczoną możliwość obsługi kanalizacyjnej, a to pomimo że zapisy innych ustaw, aktów wykonawczych taką możliwość przewidują wprost. Niezależnie od powyższego wskazano, że przeprowadzenie analizy postanowień art. 15 ust. 2 i 3 p.z.p. prowadzi do wniosku, iż Rada Miasta Krakowa nie była uprawniona do regulowania zagadnień związanych z gospodarką ściekową, gdyż kwestie te wykraczają poza przekazane kompetencje planistyczne. Zdaniem skarżących kwestionowane postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest wprost sprzeczne z regulacjami ustawowymi, jak również jest niedopuszczalne w świetle przepisów technicznobudowlanych. Przechodząc w pierwszej kolejności do niedopuszczalnej modyfikacji przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego regulacji ustawowych zwrócono uwagę na brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1986 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach, gdzie wskazany przepis przewiduje wprawdzie obowiązek w pierwszej kolejności podłączenia nieruchomości pod kanalizację, jednakże jeżeli ze względów technicznych, bądź ekonomicznych przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest możliwe dopuszcza się wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych. Co szczególnie ważne w zgodzie z przedmiotowym przepisem stanowiącym o braku obowiązku przyłączenia do sieci kanalizacyjnej pozostaje sytuacja, w której nieruchomość zostaje wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w odrębnych przepisach, bądź bezodpływowy zbiornik na nieczystości ciekłe. Tymczasem zakwestionowane postanowienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje jakichkolwiek możliwości realizacji rozwiązań alternatywnych, pomimo że akty wyższego rzędu taką możliwość przewidują. Z dokumentacji, o której mowa na wstępie uzasadnienia skargi, że możliwości przyłączenia działek stanowiących własność skarżących do istniejącej kanalizacji nie ma, a więc właściciel takich działek pozostaje ograniczony w możliwości zastosowania, jakiegokolwiek rozwiązania alternatywnego do zera, gdyż wprowadzono zakaz indywidualnych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków. Powyższa sytuacja oznacza, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadza inne bardziej rygorystyczne rozwiązania w porównaniu do aktu wyższego rzędu. Jak wskazują skarżący za sprzeczne z prawem należy uznać wyłączenie na podstawie wprowadzonego zakazu budowy rozwiązań indywidualnych w zakresie gospodarowania ściekami, poprzez wprowadzenie zakazu kanalizacji indywidualnej, która mogłaby przybrać postać zbiorników bezodpływowych, bądź przydomowych oczyszczalni ścieków. W dalszej kolejności odwołano się do sprzeczności wprowadzonego zakazu z przepisami techniczno-budowlanymi wydanymi na podstawie art. 7 ust. 2 pkt l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w postaci rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 26 ust. 1 i 3 rozporządzenia działka budowlana przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej. W przypadku występowania braku przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej działka taka może być wykorzystywana pod zabudowę przeznaczoną na pobyt ludzi pod warunkiem możliwości korzystania z indywidualnego ujęcia wody, a także zastosowania zbiornika bezodpływowego lub przydomowej oczyszczalni ścieków, jeżeli ich ilość nie przekracza 5 m3. Tym samym należy zaznaczyć, że wskazane regulacje stanowią o uprawnieniach i obowiązkach zarówno w okresie, gdy taka kanalizacja i sieć wodociągowa istnieje, jak również w czasie, gdy jeszcze nie została ona zrealizowana, a więc przed jej powstaniem (bądź faktycznym brakiem możliwości przyłączenia). Zatem odmienne uregulowanie wskazanych kwestii stanowi w ocenie skarżących przekroczenie granic władztwa planistycznego przysługującego gminie, gdyż prowadzi do zmiany przepisów techniczno-projektowych. W konkluzji skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej-uchwały-Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. w części tj. w zakresie § 10 ust. 1 pkt 2c. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o jej oddalenie. Organ podniósł, że działka nr [...] znajduje się w całości w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN.13, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oraz bliźniaczą z zielenią towarzyszącą. W przeznaczeniu uzupełniającym terenu MN.13 mieszczą się natomiast między innymi: garaże i budynki gospodarcze, niewyznaczone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia, a także obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (vide §18 ust. 2 oraz ust. 3 skarżonej uchwały). Z kolei działka nr [...]znajduje się częściowo w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN.13, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oraz bliźniaczą z zielenią towarzyszącą, terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oznaczonym symbolem MN/U.6 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą wraz z zielenią towarzyszącą, zabudowę mieszkaniowo - usługową, która stanowi wolnostojący budynek, składający się z lokali mieszkalnych i usługowych wraz z zielenią towarzyszącą, zabudowę usługową wraz z zielenią towarzyszącą. W przeznaczeniu uzupełniającym dla terenu MN/U.6 mieszczą się garaże i budynki gospodarcze, obiekty małej architektury, niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia, a także obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (vide §19 ust 1 - ust 3 skarżonej uchwały). Organ stwierdził, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika prawo właścicieli do zastosowania indywidualnych rozwiązań w zakresie sposobu odprowadzania ścieków, ale dopiero w przypadku braku dostępu do sieci kanalizacyjnej (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2021 r., sygn. akt. II SA/Kr 1022/21). Z kolei obowiązek przyłączenia do sieci kanalizacji zbiorczej interpretowany jest z treści art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w myśl którego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług. W wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2119/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest zobowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o to, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług (art 15 ust 4 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę). Brak jest podstaw, żeby rada gminy w uchwalanym regulaminie nałożyła na osoby, które budują z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, obowiązek uzyskania od przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego warunków technicznych przyłączenia do sieci wodociągowej lub kanalizacyjnej. Urządzenia takie powinny tylko odpowiadać warunkom technicznym określonym w odrębnych przepisach (art 31 ust 2 ustawy z 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę)." W ocenie organu niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny podlegać budynki i ich usytuowanie, gdyż jak zostało to wykazane powyżej, zapisy skarżonego planu miejscowego nie stoją na przeszkodzie podłączeniu nieruchomości do systemu kanalizacji zbiorczej. Zarówno bowiem z treści § 18 ust 3 oraz § 19 ust 3 uchwały wynika, że jest dopuszczalne na nieruchomościach skarżących wykonanie przyłącza kanalizacyjnego. Uszło uwadze skarżących, że rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. jest rozporządzeniem wykonawczym do ustawy prawo budowlane, a nie do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Należy podkreślić, że w obszarze skarżonego planu miejscowego znajduje się system kanalizacji rozdzielczej, stąd zostały wprowadzone regulacje określające odprowadzanie ścieków w oparciu o ten system. Z danych zawartych w systemie informacji przestrzennej Miasta Krakowa wynika, że nieruchomości przy ul. [...] i w jej najbliższym sąsiedztwie mają zapewniony dostęp do kanalizacji zbiorczej. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 t.j. z dnia 2023.02.08), kontrola działalności administracji publicznej wykonywana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego, jak również inne niż określone w pkt 5 akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 2 pkt 6). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności trzeba odnieść się do legitymacji skarżącego do wywiedzenia skargi. Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym ( j.t. Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05) Stosownie do tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W przeciwieństwie do legitymacji w postępowaniu administracyjnym określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego, w którym stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, uprawnionym do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest, zatem przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego i otwiera drogę do jej merytorycznej oceny. Ocena ta zaś dotyczy charakteru naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszącego skargę. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego występuje wówczas, gdy jest ono konsekwencją naruszenia obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego lub procesowego). Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na stronie skarżącej spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, opub. w OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04, opub. w Lex nr 173736). Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, stąd w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, opub. w LEX nr 171196; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05, opub. w LEX nr 194894). O powodzeniu skargi z art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym przesądza wykazanie, albo przynajmniej wskazanie przez skarżącego naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego lub chociażby prawa chronionego w drodze ustawy, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być jednak bezpośredni i realny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt OSK 715/05, opub. w LEX nr 192482; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, opub. w Lex nr 53376; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, opubl. w ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170; wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06 i sygn, akt II SA/Bk 763/05). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie skarżący W. K. i R. K. – jako właściciele nieruchomości składającej się z działek nr [...] i [...] obr [...] P. ,objętych uchwałą Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. nr XCVII/1451/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska – Zawiła" wykazali swą legitymację do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Jest to interes indywidualny, bezpośredni i realny, wynikający z normy obowiązującego prawa ( art. 31 ust 3 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego.), naruszony aktem prawa miejscowego. To stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wnoszących skargę otwiera im drogę do merytorycznego rozpoznania skargi ( wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II OSK 1539/09) i przyznaje skarżącym legitymację do jej wniesienia na podstawie art. 6 ust. 1 i ust 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podnoszone zarzuty skargi mają charakter merytoryczny - który odnosi się bezpośrednio i wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżących związanego z wykonywaniem ich prawa własności (art. 15 ust 2 i 3 u.p.z.p w zw. z art. 140 i art. 145 § 1 kodeksu cywilnego w zw. z art. 2, art. 7 , art. 31 ust 3, art. 64 ust 1 i 3 Konstytucji RP, art. 7 ust 2 pkt 2 ustawy prawo budowlane, art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach) . W kwestiach zachowania wymogów prawa przy uchwalaniu uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 19 lutego 2014 r. nr XCVII/1451/14 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska – Zawiła". nie sposób zarzucić Radzie Miasta Krakowa naruszenia zasad i istotnego naruszenia trybu określonych w art. 28 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 t.j. z dnia 2022.03.02), co mogłoby spowodować nieważność uchwały w całości lub części. Zastosowane procedury, prowadzenie postępowania planistycznego, zachowanie zasad planistycznych oraz wyważanie różnego rodzaju interesów (publicznego - ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego, zdrowia ludzkiego oraz indywidualnego prawa własności, itd.), a więc tego wszystkiego, co składa się na ocenę przestrzegania prawa przez organy planistyczne, było prawidłowe. Procedura planistyczna została w wystarczającym stopniu zachowana. Podstawą uwzględnienia skargi na uchwałę dotyczącą planu jest wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Brak jest podstaw do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącego zostaje naruszony, ale dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie, z mocy art. 3 ust. 1 oraz art. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2023.977 t.j. z dnia 2023.05.23) władztwa planistycznego. Wadliwymi ustaleniami planu będą, zatem wyłącznie te jego ustalenia, które naruszają przepisy prawa oraz te, które są wynikiem nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Takich wadliwości Sąd rozpoznający niniejszą skargę nie stwierdza. Nieruchomość skarżących składa się: z działki nr [...], która znajduje się w całości w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN.13, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oraz bliźniaczą z zielenią towarzyszącą. W przeznaczeniu uzupełniającym terenu MN.13 mieszczą się natomiast między innymi: garaże i budynki gospodarcze, niewyznaczone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia, a także obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (§ 18 ust. 2 oraz ust. 3 uchwały); z działki nr [...], która znajduje się częściowo w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu MN.13, z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą oraz bliźniaczą z zielenią towarzyszącą, terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej oznaczonym symbolem MN/U.6 z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą wraz z zielenią towarzyszącą, zabudowę mieszkaniowo - usługową, która stanowi wolnostojący budynek, składający się z lokali mieszkalnych i usługowych wraz z zielenią towarzyszącą, zabudowę usługową wraz z zielenią towarzyszącą. W przeznaczeniu uzupełniającym dla terenu MN/U.6 mieszczą się garaże i budynki gospodarcze, obiekty małej architektury, niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy i dojścia, a także obiekty, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej (vide §19 ust 1 - ust 3 skarżonej uchwały). Zgodnie z art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "ład przestrzenny należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne". Z kolei w art. 2 pkt 2 u.p.z.p. ustawodawca, w odniesieniu do pojęcia "zrównoważonego rozwoju", odsyła do art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973). Zgodnie z tym przepisem, przez "zrównoważony rozwój" rozumie się taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń. Kierując się zatem zapewnieniem ładu przestrzennego przy sporządzeniu planu miejscowego organ miał obowiązek tak ukształtować przestrzeń aby tworzyła harmonijną całość oraz uwzględniała w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze i środowiskowe. Sądy administracyjne dokonują kontroli uchwał organów samorządu terytorialnego pod kątem ich zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.). Sądy administracyjne nie mogą dokonywać oceny kontrolowanego planu miejscowego pod względem słuszności lub celowości. W tym kontekście należy podkreślić, że Rada Miasta Krakowa, uchwalając plan miejscowy wykonuje kompetencję gminy do samodzielnego, zgodnego z interesami wspólnoty samorządowej, zapewnienia ładu przestrzennego. Władztwo planistyczne gminy stanowi jeden z aspektów konstytucyjnej zasady samodzielności gminy (art. 16 oraz art. 163-165 Konstytucji RP). Ingerencja sądu administracyjnego we władztwo planistyczne powinna być zatem ograniczona wyłącznie do przypadków, w których w sposób nie budzący wątpliwości doszło do istotnego naruszenia prawa (wymóg istotności naruszenia prawa wynika również z art. 91 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05 ). Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się różnego rodzaju wartości, co w praktyce może prowadzić do sprzeczności interesów różnych osób a nawet konfliktów. Z jednej, bowiem strony uwzględnia się prawo własności (art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy), z drugiej zaś potrzeby interesu społecznego, wymagania ochrony środowiska, potrzeby ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi, rozwój infrastruktury i inne wyszczególnione w ustawie. Określając, w ramach przysługującego gminie władztwa planistycznego zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego oraz granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie (art. 4 ust. 1 u.p.z.p.) organy gminy muszą rozważyć wszystkie wchodzące w grę interesy a powstające sytuacje konfliktowe rozstrzygać zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek taki wynika, przede wszystkim z art. 2 Konstytucji RP. W kontrolowanym planie miejscowym wszelkie wartości podlegające ustawowej ochronie zostały właściwie przez organ planistyczny rozważone i zachowane. Trafnie wyważono interes publiczny i prywatny. Zakaz indywidulanych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków, którego celem jest tworzenie nowoczesnej aglomeracji Krakowa, przyjaznej środowisku i zdrowiu ludzkiemu w konkretnych okolicznościach kontrolowanego planu jest zgodny z prawem. Norma art. 15 ust 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga aby plan miejscowy obowiązkowo określał zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej, a obowiązek ten został skonkretyzowany w § 4 pkt 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1587) Jednocześnie uprawnienia gminy w ramach władztwa planistycznego nie mogą pozostawać w sprzeczności z regulacjami rangi ustawowej. Wbrew twierdzeniom skargi Rada Miasta Krakowa uchwalając zakaz w postanowieniu § 10 ust 1 pkt 2c miejscowego planu (zakaz indywidualnych rozwiązań w zakresie gromadzenia ścieków) nie naruszyła regulacji ustawowych. Przywoływany art. 5 ust 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2022.2519 t.j. z dnia 2022.12.07) stanowi, że właściciele nieruchomości zapewniają utrzymanie czystości i porządku przez przyłączenie nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej lub w przypadku, gdy budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona, wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, spełniające wymagania określone w przepisach odrębnych. Ustawa przewiduje dalej, że przyłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej nie jest obowiązkowe, jeżeli nieruchomość jest (na dzień wejścia w życie ustawy) wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków spełniającą wymagania określone w przepisach odrębnych. Z normy tej, w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że jeżeli na terenie objętym planem (uchwała RMK z 19 lutego 2014 r) istnieje wybudowana sieć kanalizacyjna, to właściciel nieruchomości planując swoją inwestycję nie ma wyboru, jak tylko przyłączyć nieruchomość do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanej sprawie. Ustawodawca posługuje się pojęciem sieci kanalizacyjnej a nie przyłącza. Sieć kanalizacyjna to cały układ przewodów kanalizacyjnych wraz z uzbrojeniem i urządzeniami służący do odprowadzania ścieków z miejsc ich przeznaczenia do oczyszczalni ścieków. Sieć kanalizacyjna istnieje w terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru "Zakopiańska – Zawiła", korzystają z niej wszystkie nieruchomości znajdujące się w sąsiedztwie nieruchomości skarżących. Ze znajdującego się w aktach wycinka mapy Krakowa (źródło Miejski System Informacji Przestrzennej) zawierającego działkę [...] obręb [...] P. wraz z jej otoczeniem (ul [...]) wynika że nieruchomość skarżących ma dostęp do warstwy przebiegów sieci kanalizacyjnej: ko160 i ko150, a następnie ko300 i ko400 ( k – 35 akt). Działka nr [...] jest niezabudowana, a działka nr [...] stanowi wąską działkę przylegającą do ul. [...] w której występuje siec kanalizacyjna. Złożone przez skarżącego oświadczenie - informacja techniczna z dnia 6 lipca 2021 r (k – 12 akt) przekazana przez W. SA w której stwierdzono, że "w ul [...] przebiega sieć kanalizacji sanitarnej o300mm. Z uwagi na posadowienie ww. sieci kanalizacyjnej oraz niekorzystne ukształtowanie terenu (przeciwspadek) nie ma możliwości odprowadzenia ścieków bytowych z projektowanego budynku jednorodzinnego w kierunku w.w. odbiornika", - nie jest w żaden sposób równoznaczne z wykazaniem tych okoliczności. Dokument nie wskazuje na jakich opiera się przesłankach i jakie konkretne okoliczności były rozważane przez Kierownika Działu Technicznego podpisującego oświadczenie w imieniu Spółki. Czy były to przyczyny techniczne, czy ekonomiczne i konkretnie jakie. Brak możliwości ich jakiejkolwiek weryfikacji. Dokument w ogóle nie rozwija wskazywanych kwestii : "posadowienia sieci" i "niekorzystnego ukształtowania terenu". Organ słusznie zauważa, że działka [...] obręb [...] poprzez działkę [...] obręb [...] której współwłaścicielami są skarżący przylega bezpośrednio do działki drogowej (ul [...]) w której zlokalizowany jest kanał sanitarny. Zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz.U.2023.537 t.j. z dnia 2023.03.21) – to przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, o którym mowa w art. 21 ust 1 tej ustawy. Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomości ubiegające się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19 tej ustawy oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług (art. 15 ust 4 tej ustawy). Obowiązujące przepisy prawa wyraźnie stanowią, że osoba ubiegająca się o przyłączenie ma obowiązek wybudowania na własny koszt jedynie przyłączy wodociągowych i kanalizacyjnych, natomiast budowa wszelkich innych urządzeń spoczywa na przedsiębiorstwie. Co do zasady przedsiębiorstwa wodno- kanalizacyjne nie mogą obciążać podmiotów ubiegających się o przyłączenie innymi kosztami niż koszty wykonania przyłącza. Kwestia podłączenia do kanalizacji zbiorczej rozstrzygana jest w postępowaniu w przedmiocie udzielenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Co istotne, istnieje możliwość przyłączenia do sieci kanalizacyjnej w układzie kanalizacji ciśnieniowej. Niedogodności ukształtowania powierzchni działki nie zwalniają właścicieli z obowiązku przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Ma to szczególne znaczenie w obszarach miejskich gdzie reżim sanitarny należy zachować bezwzględnie, chroniąc wartości społeczne takie jak : zdrowie ludzkie i ochrona środowiska. Zarzuty skarżących zmierzające do wykazania naruszenia ich prawa własności nie mogły doprowadzić do stwierdzenia nieważności uchwały w żądanym zakresie. Należy, bowiem mieć na względzie, często przywoływane w orzecznictwie argumenty, że normy planowe określają cele, które powinny być osiągnięte nie przesądzając środków, które mogą być zastosowane do osiągnięcia celu. Plan zagospodarowania przestrzennego stanowi podstawę do ingerencji w prawo własności, dotyczyć to może sposobu wykonywania prawa a nie samego prawa. ( wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1999 r , IV SA 295/96 , str. 167 komentarza prof. Z. Niewiadomskiego do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) Skarżący nie wykazali w przekonujący sposób, że ich prawo własności i interes ekonomiczny zasługuje na wyższą ochronę, niż brane pod uwagę interesy pozostałych właścicieli nieruchomości objętych planem i społeczności lokalnej. Ład przestrzenny nie ogranicza się do najkorzystniejszego i najdogodniejszego zagospodarowania nieruchomości skarżących, a musi uwzględniać w szerokim zakresie wymagania funkcjonalne i interes społeczny. Podobne rygory przewidziano przecież dla nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością skarżących. Zakaz został nałożony uchwałą jedynie w niezbędnym, uzasadnionym zakresie. Skarżący nie dostrzegają, że uwzględnienie interesu prywatnego, to nie jest bezwzględna ochrona prawa własności konkretnej osoby, kosztem istotnego interesu publicznego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powoduje: istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W tej normie ustawowej poszukiwać należy ewentualnych podstaw do stwierdzenia nieważności uchwały, biorąc jednak pod uwagę wszystkie naprowadzone motywy należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia wymienionych w skardze przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także Sąd z urzędu nie dopatrzył się uchybień, które mogłyby przesądzić o uznaniu zaskarżonej uchwały za wadliwą. Wbrew twierdzeniom skargi nie zostały naruszone żadne normy Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r., stanowiące o zasadach demokratycznego państwa prawa, praworządności, ochronie prawa własności i możliwości jego ograniczenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2023.259 t.j. z dnia 2023.02.08), orzekł jak w sentencji wyroku.