II SA/Kr 362/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. kwotę 997,00 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją Nr [...] z dnia 21 września 2015 r., znak: [...], Prezydenta Miasta zatwierdził projekt budowlanego i udzielił [...] sp. z o. o. w K. pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-biurową wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., ogrzewczą z wymiennikownią, wentylacją mechaniczną i klimatyzacją, garażem podziemnym, wewnętrzną obsługą komunikacyjną na działce nr [...], obr. [...] S., wraz z przebudową sieci NN (złącze kablowe), przebudową istniejącego odcinka sieci c.o., przyłączem kanalizacji ogólnospławnej z instalacją wewnętrzną kanalizacji ogólnospławnej, instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, przyłączem wodociągowym, przyłączem c.o. na działkach [...] i [...], obr. [...] S. oraz wjazdem poprzez istniejący zjazd na działkę nr [...], obr. [...] S., z ul. [...] w K. ", w ramach zamierzenia budowlanego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-biurową, garażem podziemnym, wewnętrzną obsługą komunikacyjną i naziemnymi miejscami postojowymi na działce nr [...],obr. [...] S. przy ul. [...] oraz wjazdem poprzez istniejący zjazd na działki nr [...] i [...], obr. [...] S., z ul. [...] w K." Od powyższej decyzji odwołania wniosły w terminie Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K. i Wspólnota Mieszkaniowa Budynku przy ul. [...] w K. Decyzją z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz. U. 2013, poz. 1409 ze zm. – dalej P.b.) oraz art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 23 – dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań od decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia 21 września 2015 r., znak: [...], Wojewoda: - uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenie pozwolenia na budowę i w tym zakresie udzielił [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę inwestycji pn. "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo- biurową wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektryczną, wod.-kan., ogrzewczą z wymiennikownią, wentylacją mechaniczną i klimatyzacją, garażem podziemnym, wewnętrzną obsługą komunikacyjną na działce nr [...], obr. [...] S., wraz z przebudową sieci NN (złącze kablowe), przebudową istniejącego odcinka sieci c.o., przyłączem kanalizacji ogólnospławnej z instalacją wewnętrzną kanalizacji ogólnospławnej, instalacją wewnętrzną kanalizacji sanitarnej i kanalizacji deszczowej, przyłączem wodociągowym, przyłączem c.o. na działkach [...] i [...], obr.[...] S. oraz wjazdem poprzez istniejący zjazd na działkę nr [...], obr. [...] S., z ul. [...] w K." - a w pozostałym zakresie, tj. zatwierdzenia projektu budowlanego i szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Orzekając w ten sposób organ odwoławczy wyjaśnił, że skorygował zaskarżoną decyzję w części udzielenia pozwolenia, w celu jednoznacznego określenia zakresu inwestycji. Wzór decyzji zawarty w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzji o pozwoleniu na budowę, oraz zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego (Dz. U. z 2015, poz. 1146) nie zawiera pozycji, w której należy wskazać nazwę inwestycji określonej w decyzji o warunkach zabudowy. Dodatkowo wprowadzenie takiego zapisu przez organ pierwszej instancji daje mylne pojęcie o zakresie inwestycji, na którą udzielono pozwolenia na budowę sugerując, że stanowi ona etap większego zamierzenia inwestycyjnego. Uznając następnie, że zarzuty odwołań nie zasługują na uwzględnienie, Wojewoda wyjaśnił kolejno, że: - zakres uprawnień organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 P.b i nie obejmuje on badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub z innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska. Wynika to zarówno z treści art. 35 ust. 1 P.b., jak i faktu uchylenia przepisu art. 35 ust. 2 P. b. (wyrok NSA z 7 października 2010 r., sygn. akt IIOSK1517/09). Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego winni dołączyć oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (wyrok WSA w Krakowie z 9 lipca 2010 r., sygn. akt IISA/Kr 481/10, LEX nr 665488). W niniejszej sprawie oświadczenia te zostały złożone. Nadto zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, osoby projektujące i sprawdzające winny się legitymować stosownymi uprawnieniami i przynależnością do właściwej izby samorządu zawodowego. Fakt posiadania takich dokumentów w sprawie niniejszej również wynika z dostępnych akt. - organ pierwszej instancji kilkakrotnie powiadamiał strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w dniu 23 lutego 2015 r., 5 maja 2015 r. i 13 sierpnia 2015 r.). Brak jest zatem podstaw do uznania, aby w sprawie nastąpiło naruszenie art. 10 k.p.a. Nadto w odwołaniu skarżący nie wskazali jakich czynności w ramach posiadanych uprawnień zostali pozbawieni, a sam zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bez wykazania związku tego naruszenia z treścią rozstrzygnięcia, nie daje wystarczających podstaw do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego (wyrok WSA w Lublinie z 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Lu 7/14, LEX nr 1646766). - przepis § 204 § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nakłada na inwestora obowiązek wykonania ekspertyzy stanu technicznego istniejącego obiektu, w przypadku wznoszenia obiektu w bezpośrednim jego sąsiedztwie. Budynek przy ul. [...], na działce nr [...], nie graniczącej z terenem inwestycji, nie znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie projektowane go budynku. Jest od niego oddzielony działką nr [...], której szerokość w miejscu zbliżenia wynosi ok. 8 m. W ocenie organu odwoławczego brak jest podstaw do żądania od inwestora ekspertyzy technicznej stanu obiektu przy ul. [...]. - wydana dla przedmiotowego zamierzenia decyzja o warunkach zabudowy z dnia 3 czerwca 2014 r. Nr [...] nie precyzowała ilości miejsc parkingowych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania tej inwestycji. W tej sytuacji projektant ocenił, że dla 50 mieszkań i 1 lokalu usługowego, wystarczy 27 miejsc postojowych. Brak jest przepisu (normatywu), który dawałby organowi administracji podstawę do kwestionowania tych ustaleń projektanta. Zaprojektowano 19 miejsc postojowych w garażu podziemnym i zapewniono 8 miejsc postojowych w garażu podziemnym znajdującym się na [...], który jest parkingiem ogólnodostępnym. To czy z parkingów tych będą korzystać mieszkańcy budynku pozostaje poza kontrolą organu administracji prowadzącego postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Inwestor zapewnił jedynie możliwość korzystania z miejsc postojowych. Z praktyki wiadomo, że znajdujące się w budynku miejsca parkingowe w garażu podziemnym są udostępniane odpłatnie. Nie ma pewności czy mieszkańcy budynku wykupią te miejsca i czy będą z nich faktycznie korzystać mieszkańcy. Dotyczy to również garażu podziemnego znajdującego się na [...]. W tej sytuacji brak jest podstaw do kwestionowania formy umowy pomiędzy inwestorem, a zarządzającym ogólnodostępnym parkingiem. - odpowiedzialność w za zaprojektowanych w garażu podziemnym miejsc postojowych zgodnie z § 104 i § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ponosi osoba projektująca i sprawdzająca projekt budowlany. W ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie badają prawidłowości przyjętych rozwiązań. Rozpoznając sprawę w pozostałości Wojewoda wskazał, że na działkę prowadzi istniejący wjazd, który zgodnie ze stanowiskiem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu zawartym w piśmie z 29 stycznia 2015 r., znak: [...], stanowi połączenie inwestycji z drogą publiczną, którą jest ulica [...]. Zaproponowane w projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy z decyzji o warunkach zabudowy w zakresie funkcji, gabarytów i lokalizacji zabudowy oraz dopuszczalnych powierzchni terenów zainwestowanych i biologicznie czynnych spełniają ustalenia wynikające z decyzji o warunkach zabudowy z dnia 3 czerwca 2014 r. Nr [...], utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2014 r., znak: [....] i przeniesionej na obecnego inwestora decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. [...]. Projekt zagospodarowania działki został wykonany na mapie do celów projektowych przyjętej do zasobu powiatowego w dniu 9 grudnia 2014 r. Lokalizacja budynku jest zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odległość ścian budynku z otworami okiennymi i drzwiowymi od granic z sąsiednimi działkami budowlanymi jest nie mniejsza niż 4 m. Bilans miejsc postojowych wykazał, że dla inwestycji wymagane jest 27 miejsc postojowych. W ramach inwestycji zaprojektowano 19 miejsc postojowych w garażu podziemnym. Pozostałe miejsca zostały zapewnione na ogólnodostępnym garażu podziemnym znajdującym się w sąsiedztwie inwestycji na [...]. W zakresie zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego projekt budowlany został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. J. S., przy czym z uwagi na niespełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie odcinka drogi pożarowej, z którego wyjazd jest możliwy jedynie poprzez cofanie pojazdu oraz odległości bliższej krawędzi drogi pożarowej od rzutu pionowego na poziom terenu okien dla ekip ratowniczych, Wojewódzki Komendant Straży Pożarnej wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, w sposób inny, aniżeli podany w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzania w wodę oraz dróg pożarowych. Inwestor uzyskał niezbędne dla tej inwestycji uzgodnienia, opinie i oświadczenia wynikające z obowiązujących przepisów, w tym co do wymogów konserwatorskich (9 kwietnia 2015 r., znak: [...]). Stanowiska tych organów i jednostek organizacyjnych zostały uwzględnione przy projektowaniu inwestycji. Organ w niniejszym postępowaniu bada jedynie posiadanie takich dokumentów przez inwestora, nie ma natomiast uprawnień do ich weryfikacji. W aktach sprawy znajduje się informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, kopie uprawnień budowlanych osób projektujących i sprawdzających projekt budowlany, a także zaświadczenia o przynależności tych osób do właściwej izby samorządu zawodowego. Osoby projektujące i sprawdzające posiadają uprawnienia, których zakres pozwala na wykonanie przedmiotowego projektu budowanego. Ustalony obszar oddziaływania projektowanego obiektu jest prawidłowy, co uwzględnia jego funkcję obiektu, gabaryty i inne parametry, które mogły wpływać na sposób zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. W trakcie postępowania administracyjnego badana była zgodność zamierzenia z odrębnymi przepisami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi, w zakresie spełnienia wymogów dotyczących odległości od granic i sąsiedniej zabudowy, spełnienia wymogów przeciwpożarowych. Projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia pokoi mieszkalnych i naturalnego oświetlenia w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi, w której autorzy wykazali spełnienie wymogów z § 60 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z uwzględnieniem że teren, na którym jest zlokalizowana inwestycja, znajduje się w centrum Krakowa (niedalekie sąsiedztwo [...]), należy zaliczyć go do zabudowy śródmiejskiej, dla której dopuszczalne jest zmniejszenie wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi do 1, 5 godziny. Na zakończenie rozważań Wojewoda powołał art. 35 ust. 4 P.b. i art. 32 ust. 4 P.b. stwierdzając, że inwestor spełnił wymogi będące przedmiotem oceny organu w świetle tych przepisów oraz art. 35 ust. 1 P.b., a przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 P.b. Pomimo że zaskarżona decyzja nie odpowiada literalnie wzorowi decyzji znajdującemu się w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę, to posiada jednak elementy pozwalające uznać, że w zakresie nie skorygowanym przez organ odwoławczy, zawiera informacje wymagane przepisami prawa niezbędne dla realizacji przedmiotowej inwestycji. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 21 stycznia 2016 r., znak: [...], Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ulicy [...] w K. domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji administracyjnej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także zasądzenia na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego. Skarżąca zarzucała naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, ti.: 1) art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę podczas, gdy istniały przesłanki do wydania decyzji o odmowie, na podstawi art. 35 ust. 3 P.b., albowiem przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania są niezgodne z postanowieniami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; 2) § 18 ust. 1 i ust. 2 powyższego rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. poprzez zlokalizowanie miejsc postojowych dla samochodów poza terenem inwestycji, co jest niezgodnie z normą określoną w powołanym przepisie rozporządzenia, a w konsekwencji oznacza, iż dla przedmiotowej inwestycji wyznaczono łącznie tylko 19 miejsc postojowych podczas, gdy zgodnie z zapisami decyzji o ustalaniu warunków zabudowy powinny być wyznaczone łącznie 27 miejsc postojowych, tym samym postanowienia projektu budowlanego są niezgodne z zapisami decyzji o ustaleniu warunków zabudowy; 3) § 104 i § 21 ust. 1 powyższego rozporządzenia w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez zaprojektowanie miejsc postojowych, które nie spełniają parametrów (wielkości) określonych przepisami, co w konsekwencji oznacza, że postanowienia zatwierdzonego projektu budowlanego są niezgodne z przepisami techniczno-budowlanymi; 4) § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie spełnia wymogów określonych tym przepisem, w szczególności brak rzędnych dotyczących wymiarów miejsc postojowych w garażu podziemnym; 5) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o wybiórczo dobrany materiał dowodowy, ukierunkowany na pozytywne rozpatrzenie wniosku inwestora; 6) art. 8 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez wydanie orzeczenia o treści sprzecznej z wynikami całokształtu zebranego materiału dowodowego. Powyższe zarzuty Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości przy ulicy [...] w K. rozwijała w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Uczestniczka [...] Sp. Z o. o. w K. wnosiła o oddalenie skargi polemizując z zasadnością podnoszonych w niej zarzutów w piśmie z dnia 9 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, stwierdzeniem ich nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Z uwagi na określony we wniosku inwestora przedmiot postępowania w sprawie niniejszej znajduje zastosowanie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 290 ze zm.), regulacje do których ona wprost odsyła, przepisy zawarte w ustawach szczególnych, a także procedura z k.p.a. Podstawy i tryb wydawania pozwoleń na budowę ustawodawca unormował w art. 28, 32 - 36 P.b. Zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 P.b., pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W myśl art. 33 ust. 2 P.b. do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć m. in.: 1) cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 2) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 3) decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Stosownie do art. 34 ust. 1 P.b., projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Zgodnie z art. 34 ust. 2 P.b., zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych. Jak wynika z art. 34 ust. 3 P.b., projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 - również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb - w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. W myśl art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Artykuł 35 ust. 3 P.b. stanowi, że razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że w razie zrealizowania wszystkich wymogów, wynikających z przepisów organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wydać decyzję pozytywną. Pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu budowlanego jest więc rozstrzygnięciem związanym, a wydania decyzji nie można uzależnić od spełnienia dodatkowych, niewynikających z przepisów prawa warunków. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego materiału i przebiegu postepowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie wobec zasadności podnoszonych w niej zarzutów. Jednocześnie kontrola wydanych w sprawie decyzji dokonana z urzędu w dalej idącym zakresie wykazała, że brak jest podstaw do eliminacji tych aktów z obrotu prawnego z innych powodów. Ograniczając zatem rozważania do kwestii spornych, należy zgodzić się ze skarżącą, że przedłożony projekt budowlany narusza obowiązujące przepisy, a uchybienia mają związek rozwiązaniami dotyczącymi miejsc postojowych. W szczególności art. 4 P.b. stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Regulacje takie zawarte są w tej i innych ustawach, oraz aktach normatywnych niższej rangi, zaś wystąpienie przesłanek do ich zastosowania zależy od rodzaju inwestycji. Stosownie do art. 5 ust. 1 pkt 2 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając między innymi warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu. W myśl art. 6 P.b., dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania oraz zapewnić utrzymanie tego zagospodarowania we właściwym stanie techniczno-użytkowym przez okres istnienia obiektów (zespołów) budowlanych. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych i nakaz zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania jest nakazem wynikającym wprost z ustawy. Artykuł art. 7 ust. 1 pkt 1 P.b. stanowi, że do techniczno-budowlanych zalicza się warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane i ich usytuowanie, uwzględniające wymagania, o których mowa w art. 5 ust. 1-2b. Na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b. Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednol. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 ze zm. – zwane dalej w skrócie rozporządzeniem). Stosownie do § 1 rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę, zapewniające spełnienie wymagań art. 5 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. Skoro z przepisów rangi ustawowej wynika wprost i jednoznacznie nakaz respektowania przepisów techniczno-budowlanych, które mają charakter gwarancyjny, to w ślad zatem przyjęte w takich przepisach rozwiązania w zakresie obowiązku określonego zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, również znajdują umocowanie w ustawie. Zgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (obecnie tekst jednol. Dz.U.z 2015r., poz.1422), zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne ( ust.2). Uwzględniając treść art. 5 ust. 1 pkt 2 P.b., art. 6 P.b. oraz § 18 ust. 1-2 rozporządzenia, nie może budzić wątpliwości, że dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, istnieje obowiązek zaprojektowania odpowiedniego zagospodarowania, w tym urządzenia stosownie do ich przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów. Użycie przez ustawodawcę w przepisach pojęć oznaczających czynności faktyczne - "zaprojektować" i "urządzić" a nie pojęć mogących oznaczać również czynności prawne – wskazuje jednoznacznie, że obowiązek realizacji miejsc postojowych dotyczy właśnie działki budowlanej lub terenu objętych projektem budowlanym. Skoro zaś zagospodarowanie ma istnieć przez cały czas przewidywanego okresu użytkowania obiektu budowlanego i być utrzymywane w odpowiednim stanie techniczny, to taka regulacja dodatkowo potwierdza ten wniosek oraz wskazuje na trwały charakter takiego zagospodarowania. Gwarancja trwałości jest zaś faktyczne i prawne powiązanie zagospodarowania z obiektem budowlanym lub zespołem takich obiektów. Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych ( naziemnych lub w garażu podziemnym) należy przy tym dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Wykładnia gramatyczna przepisów pozostaje w zgodzie z wykładnią funkcjonalną. Racjonalnym jest bowiem ze względów celowościowych uznanie, że dla obiektu budowlanego, a zwłaszcza dla budynków wielomieszkaniowych z lokalami usługowymi, w dobie posiadania przez znaczną część ludności samochodów osobowych, a nawet niejednokrotnie występowania w jednej rodzinie większej liczby aut, zapewnienie takim obiektom warunków użytkowych zgodnych z ich przeznaczeniem obejmuje niewątpliwie także urządzenie związanych z nimi a nie innymi obiektami, w sposób trwały, miejsc postojowych. Przepisy prawa budowlanego są powiązane ściśle i korespondują z regulacjami ustawy z dnia w z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednol. Dz.U. z 2016, poz. 778 – dalej u.p.z.p.). Z art. 59 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.z.p. wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Dodatkowe w relacji do art. 107 k.p.a. elementy takiej decyzji wymieniono art. 54 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a także § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). W art. 54 pkt 2 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p sformułowano wymóg określenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych co do obsługi zamierzenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Nadto w § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. Nr 164, poz. 1589), mówi się wprost o miejscach parkingowych. Stosownie zaś do art. 55 u.p.z.p. 64 ust. 1 w związku z art. u.p.z.p., decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę. Konsekwencją tej ostatniej regulacji jest treść cytowanych już na wstępie rozważań postanowień do art. 34 ust. 1 P.b., w myśl którego projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b., który obliguje organy administracji architektoniczno-budowlanej do sprawdzenie przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zgodność projektu budowlanego z ustaleniami takiej decyzji. W świetle powyższego należy podzielić pogląd wyrażony m.in. w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2007 r., sygn. akt II OSK 1498/06, zgodnie z którym miejsca parkingowe muszą być zaprojektowane i urządzone na terenie należącym do inwestora, na którym dana inwestycja ma być realizowana, jak też mają one mieć charakter trwały. Trefne są też podobne stanowiska powoływane w uzasadnieniu skargi (wyroki WSA w Krakowie z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1314/13 z 17 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 515/13 oraz z 8 września 2011r., II SA/Kr 914/11 oraz WSA w Warszawie z 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 124/08). Odnosząc te ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że projekt budowlany, który uzyskał akceptację organów architektoniczno-budowlanych w niniejszej sprawie, nie spełnia wymagań wynikających z wiążących ustaleń decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy z dnia 3 czerwca 2014 r. Nr [...] (dalej decyzja wz), utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 1 sierpnia 2014 r., znak: [...] i przeniesionej na obecnego inwestora decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. Nr [...]. Z zawartego w decyzji wz oznaczenia inwestycji wynika, że zamiarem wnioskodawcy jest budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z funkcją usługowo-biurową, garażem podziemnym, wewnętrzną obsługą komunikacyjną i naziemnymi miejscami postojowymi na działce nr [...] , obr. [...] S. przy ul. [...] oraz wjazdem poprzez istniejący zjazd na działki nr [...] i [...], obr. [...] S., z ul. [...] w K. Tak opisane zamierzenie wskazuje zatem, że inwestycja ma objąć nie tylko urządzenie stanowisk postojowych w garażu podziemnym, ale również naziemnych miejsc postojowych na działce nr [...]. Jako teren podlegający zmianom w zagospodarowaniu wymienia się też działki [...] i [...], z których jednak stanowi teren drogi publicznej. Decyzja wz jako rodzaj inwestycji wymienia: zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową infrastrukturę techniczną i komunikację bez wskazania działek, na których mają powstać poszczególne elementy zamierzenia. Ustalone w niej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jago zabudowy obejmują między innymi warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, gdzie w pkt II. ppkt 4. d. określono, że "...Inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zrealizować miejsca postojowe w ilości stosownej do zwiększonej powierzchni użytkowej przedmiotowej inwestycji." Jak wskazano dalej " Informacyjnie podaje się, że uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 Nr [...] Rada Miasta przyjęła " Program obsługi parkingowej dla miasta K.". Zaleca się uwzględnienie wskazań zawartych w tej uchwale, w szczególności wytycznych w zakresie określenia liczby miejsc postojowych i wskaźników liczby miejsc postojowych w różnych obszarach miasta." Dalej podano przyjmowane w Programie wskaźniki dla przedmiotowej lokalizacji i rodzaju zabudowy. Powyższe rozstrzygnięcie zawarte w decyzji wz nie może zwalniać i nie zwalnia inwestora z obowiązku respektowania przepisów prawa budowlanego. O ile użyto w niej sformułowania, że "Inwestor we własnym zakresie, poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zrealizować miejsca postojowe", to takie sformułowanie nie oznacza zezwolenia na korzystanie dla celów zamierzenia z parkingów publicznych. Odmienne podejście nie uwzględnia, że w decyzji mówi się o obowiązku zrealizowania - a nie np. zapewnienia - przez inwestora miejsc postojowych we własnym zakresie. Pomija się też, że część terenu inwestycji stanowi działka wchodząca w skład drogi publicznej, a skoro ani przy rozstrzygnięciu dotyczącym rodzaju inwestycji, ani na załącznikach graficznych nie oznacza się konkretnych lokalizacji dla określonego zagospodarowania, to zastrzeżenie o realizacji miejsc postojowych poza pasami drogowymi dróg publicznych winno być rozumiane wyłącznie, jako odnoszące się do terenu inwestycji, gdzie jedna z działek należy do drogi publicznej. Zgodnie z ustaleniami warunków zabudowy liczbę miejsc postojowych należy wyznaczyć według wskaźnika zaproponowanego uchwałą z dnia 29 sierpnia 2012 r. nr [...] Rady Miasta "Program obsługi parkingowej dla miasta K.". Po przeliczeniu dla przedmiotowej inwestycji należy wyznaczyć łącznie 27 miejsc postojowych, w tym 25 dla lokali mieszkalnych i 2 dla lokali usługowo – handlowych. W projekcie budowlanym (w części AŻ: "Projekt zagospodarowania" karta projektu nr [...]), mając na uwadze wyznaczony w decyzji wz minimalny wskaźnik ilości miejsc postojowych, w ramach planowanej inwestycji przewidziano 25 miejsc postojowych dla 50 zaprojektowanych lokali mieszkalnych oraz 2 miejsca postojowe dla części budynku o funkcji usługowo-handlowej, rezygnując z wymienionych w niej miejsc postojowych poza garażem podziemnym. Jak sprecyzowano, iż przewidziano: -19 miejsc postojowych w garażu podziemnym dla lokali mieszkalnych (w tym 1 miejsce dla samochodów osób niepełnosprawnych) oraz - 8 miejsc postojowych (w tym 6 dla lokali mieszkalnych i 2 dla części usługowo handlowej), które "NALEŻY ZAPEWNIĆ POZA TERENEM INWESTYCJI" . W ocenie projektanta, jak i organu l instancji zatwierdzającego projekt budowlany powyższe jest równoznaczne ze spełnieniem wymogu wyznaczenia dla planowanej inwestycji minimalnej ilość miejsc postojowych tj. łącznie 27 m.p. z ośmiu miejsc postojowych na parkingu podziemnym przy [...] w K. W świetle powyższego projekt budowlany, z którego wynika iż dla prawidłowego korzystania z budynku wielomieszkaniowego z funkcją usługową konieczne jest wydzielenie 27 stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, a nie wszystkie z tych miejsc mieszczą się w obrębie ternu inwestycji, nie może zostać uznany za zgody z decyzją wz oraz przepisami techniczno-budowlanymi. Z tego też powodu drugorzędne znaczenia mają uchybienia przepisom 7 k.p.a., art. 77 §1 k.p.a. i art. 80 k.p.a., jakie rzeczywiście miały miejsce przy ocenie dokumentów przedstawionych przez inwestora na okoliczność trwałości zapewniania miejsc parkingowych dla przedmiotowej inwestycji na parkingu przy [...]. Wdy projektu budowlanego powinny być usunięte w trybie art. 35 ust. 3 P.b., ze skutkiem odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w przypadku zaniechania przez wnioskodawcę wykonania nałożonych na niego obowiązków. Zważyć należy dalej, że aby takie wezwanie prawidłowo skonstruować nieodzownym jest uprzednie wyjaśnienie, jaka liczba stanowisk postojowych faktycznie została w projekcie budowlanym przewidziana w sposób zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi. W § 19 rozporządzenia określono, w zależności od liczby stanowisk, minimalne odległości: - wydzielonych miejsc postojowych, w tym również zadaszonych, lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, budynku zamieszkania zbiorowego, z wyjątkiem hotelu, budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także od placu zabaw i boiska dla dzieci i młodzież (ust. 1); - wydzielonych miejsc postojowych lub otwartego garażu wielopoziomowego dla samochodów osobowych od granicy działki budowlanej (ust. 2 ). Odległości te stosuje się również do sytuowania wjazdów do zamkniętego garażu w stosunku do okien budynku opieki zdrowotnej, oświaty i wychowania, a także placów zabaw i boisk dla dzieci i młodzieży ( ust. 3), natomiast zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 i 2, nie jest wymagane przy sytuowaniu miejsc postojowych między liniami rozgraniczającymi ulicę (ust. 4). W § 20 przewidziano odrębne normy odległościowe dotyczące sytuowania miejsc postojowych dla samochodów osób niepełnosprawnych do okien budynku mieszkalnego wielorodzinnego i zamieszkania zbiorowego, a w § 21 uregulowano zagadnienie długości i szerokości stanowisk postojowych. Przepisy techniczno-budowlane dotyczące garaży dla samochodów osobowych zostały zgromadzone zasadniczo w Rozdział 10 rozporządzenia, gdzie wśród regulacji normujących różne kwestie znajduje się powoływany w skardze § 104 ust. 3. Przepis ten wraz z ust. 4 oraz § 105 ust. 4 i 5 rozporządzenia decyduje o spełnieniu wymogu odnoszącego się do zapewnienia konicznej liczby stanowisk postojowych, również w garażu podziemnym, których lokalizacja i wymiary muszą być odpowiednie. Stanowiska postojowe w garażu powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5,0 m, z zachowaniem odległości między bokiem samochodu a ścianą lub słupem - co najmniej 0,5 m. Stanowiska postojowe w garażu, przeznaczone dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, powinny mieć zapewniony dojazd na wózku inwalidzkim z drogi manewrowej do drzwi samochodu co najmniej z jednej strony, o szerokości nie mniejszej niż 1,2 m. Nadto stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, należy sytuować na poziomie terenu lub na kondygnacjach dostępnych dla tych osób z pochylni, z uwzględnieniem warunków, o których mowa w § 70. W garażu wielopoziomowym lub stanowiącym kondygnację w budynku mieszkalnym wielorodzinnym oraz budynku użyteczności publicznej należy zainstalować urządzenia dźwigowe lub inne urządzenia podnośne umożliwiające transport pionowy osobom niepełnosprawnym poruszającym się na wózkach inwalidzkich na inne kondygnacje, które wymagają dostępności dla tych osób. Ocena zagadnienie zgodności projektu budowlanego z wymogami decyzji wz oraz przepisami techniczno-budowlanym należy do organu, a projekt budowlany tę kontrolę powinien umożliwiać. W przedmiotowej sprawie organ drugiej instancji, pomimo takiego obowiązku i zarzutów odwołań, zaniechał kontroli projektu budowlanego w zakresie dotyczącym stanowisk postojowych dla samochodów osobowych, a tym samym nie ocenił czy spełnia on wymogi decyzji wz. Jest to dodatkowe uchybienie, które również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jak już wskazano projekt architektoniczno-budowlany, określa funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 (niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich) również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych. W art. 34 ust. 6 pkt 1 P.b. zawarta została delegacja ustawowa dla ministra właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa do określenia, w drodze rozporządzenia szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, uwzględniającego zawartość projektu budowlanego w celu zapewnienia czytelności danych. I tak stosownie do § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U.z 2012, poz.462), projekt budowlany należy sporządzić w czytelnej technice graficznej. Zgodnie z § 7, wymagania rozporządzenia dotyczące projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego należy spełnić z zachowaniem przepisu art. 37 ust. 2 ustawy, uwzględniając w szczególności właściwości danego obiektu budowlanego, takie jak przeznaczenie, sposób użytkowania, usytuowanie, rozmiary, sposób i zakres oddziaływania na otoczenie i złożoność rozwiązań technicznych oraz rodzaj i specyfikę obiektu budowlanego. W myśl § 8 ust.1 i ust. 2 pkt 4, projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien zawierać część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Część opisowa, o której mowa w ust. 1, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna określać między innymi zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do § 11 ust. 1, projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego powinien zawierać zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową. W myśl ust. 2 pkt 1,3 i 5, opis techniczny, o którym mowa w ust. 1, sporządzony z uwzględnieniem § 7, powinien określać: - przeznaczenie i program użytkowy obiektu budowlanego oraz, w zależności od rodzaju obiektu, jego charakterystyczne parametry techniczne, w szczególności: kubaturę, zestawienie powierzchni, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji ( pkt 1); - formę architektoniczną i funkcję obiektu budowlanego, sposób jego dostosowania do krajobrazu i otaczającej zabudowy oraz sposób spełnienia wymagań, o których mowa w art. 5 ust.1 ustawy (pkt 3); - w stosunku do obiektu budowlanego użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego - sposób zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich (pkt 5). Z kolei z § 12 ust. 1 pkt 1 i 5 wynika, że część rysunkowa, o której mowa w § 11 ust. 2 pkt 1 i 5, sporządzona z uwzględnieniem § 7, powinna przedstawiać rzuty wszystkich charakterystycznych poziomów obiektu budowlanego przeprowadzone w charakterystycznych miejscach obiektu budowlanego, konieczne do przedstawienia układu funkcjonalno-przestrzennego obiektu budowlanego, a także zasadnicze elementy wyposażenia technicznego, ogólnobudowlanego, umożliwiającego użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z treścią § 11 ust. 2 część rysunkowa powinna być zaopatrzona w niezbędne oznaczenia graficzne i wyjaśnienia opisowe umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu budowlanego. Uwzględniając te regulacje należy stwierdzić, że dostępny projekt budowlany w omawianym zakresie nie spełnia wymogów rozporządzenia. Skarżąca podnosi, przykładowo, że w projekcie brak jest danych dotyczących długości miejsc postojowych oznaczonych na rysunku nr od 1 do 6. Ponadto, nie podano danych dotyczących szerokości miejsca postojowego nr 1, które ma kształt nieregularny (ściana skośna), a także miejsc nr od 3 do 4 i nr 13. Analiza projektu budowlanego potwierdza te niedokładności. Zdaniem skarżącej dokonując analizy wybiórczych miejsc postojowych zauważyć można, że dla miejsc postojowych nr 10 i 9 opisano łączną szerokość 500 cm (5m), każde z tych miejsc po jednym ze swoich boków usytuowane jest przy słupie. Zatem zgodnie z § 104 ust. 3 rozporządzenia należy zachować odległość co najmniej 0,5 m między bokiem samochodu a słupem. W konsekwencji tego zapisu od powyższej szerokości 5m odjąć należy 0,5 m dla każdego z miejsc postojowych. W wyniku czego dla obu miejsc postojowych nr 10 i 9 pozostaje łączna szerokość 400 cm (4 m). W takiej sytuacji tylko jedno miejsce postojowe spełnia wymagane minimum 2.3 m szerokość. Podobna sytuacja ma miejsce np. w przypadku miejsc postojowych nr 5 i 6. Powyższe okoliczności powinny być w pierwszym rzędzie przedmiotem ocen i wypowiedzi organu odwoławczego, który bezzasadnie odstąpił od oceny projektu budowlanego. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego oraz procesowego. Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego, w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r., SA 910/80, ONSA 1981, nr 1, poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14). W sprawie niniejszej z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia kontrola ta jest niemożliwa, a wypowiadanie dalej idących ocen materialnoprawnych należy uznać za przedwczesne. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie I. sentencji wyroku, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a. Rzeczą organów drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. O kosztach orzeczono w punkcie II. sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.